logo-bns-app.png



« De maatlat van systeemboeren | Index | Borre todos los fotografios? »

November 04, 2000, by Léon Krijnen

Waar zou de bewaartoets zitten?   

Gevlucht naar een van onze stiltekamers, waar ik in rust een stukkie tikken kan, ben ik een oude bekende tegen gekomen. Het toetsenbord van de computer, een Digital Venturis van begin jaren negentig, stilletjes ontsnapt aan alle upgrades. Dit keyboard uit het verleden, waar ik na de eerste alinea weer aan begin te wennen, roept een scala aan herinneringen op.

Tegenwoordig zijn de keyboards van pc's, en dan praten we even niet over Mac's en laptops, waar ze hun eigen gang gaan, over het algemeen zo ongeveer hetzelfde. Vroeger niet. Nog begin jaren tachtig had ieder systeem zijn eigen toetsenbord, soms met tweehonderd of meer knoppen.
Vanaf oktober 1981 maakten we de krant met een Harris-mainframe. Een centrale computer van de omvang van een vuilniswagen. Ieder had op zijn bureau een enorme monitor, met gezellige vette groene letters. Het toetsenbord woog en kilo of anderhalf, en timmerde heerlijk weg.
Dat onverwoestbare toetsenbord, ontworpen in Melbourne, Florida, kende blokken met verschillende toetsen. Waaronder een commandoblok met acht toetsen, waaraan je op vier niveau's opdrachten en variabelen toe kon kennen. Op verkiezingsavond zat ik verlekkerd toe te kijken hoe mijn macro's mooie tabellen en uitslagenstaatjes maakten van de cijfers die door het ANP aan de achterkant aan het systeem gevoerd werden.
Toen de mainframes uitstierven en we noodgedwongen aan pc's in netwerken begonnen, werd ik in een denktankje gedumpt. Daarin werden mooie dingen bedacht, maar ook stommiteiten verzonnen.
In de laatste categorie viel het idee om de toetsenborden van de Digitals op dat van een Harris te laten lijken. Achteraf ware het beter geweest om iedere gebruiker veertien dagen op cursus te sturen, maar achteraf is altijd gemakkelijk lullen.
Zoals het met alle it-projecten gaat, moest het te snel klaar zijn. Er moesten drivers geschreven worden, die nu nog niet kloppen en er moesten toetsen getst worden. Dat etsen kostte een vermogen. De eigenaar van het bedrijfje in wiens schoot de opdracht uit de hemel kwam vallen, ligt sinds die tijd met een dikke sigaar in een mondhoek op een tropisch eiland gelukzalig te glimlachen.
In de loop van de jaren negentig kwamen er nieuwe computers, met andere toetsenborden. Etsen van de toetsen mocht niet meer, want te duur. Nieuwe drivers? Nou, nee, ook maar niet meer doen.
Ruim tien jaar later zit iedere lay-outer met drie beeldschermen en twee toetsenborden te werken. De meeste andere gebruikers hebben inmiddels een desktop van Toshiba. Die toetsen doen slechts wat erop staat zolang ze met Windows werken, maar Windows wordt op de redactie alleen gebruikt om iets op het web op te zoeken, of om de mail te controleren.
Meestal hangt een redacteur aan RPLS, het redactionele tekstverwerkingssysteem en opmaaksysteem. Expograph, de leverancier, is failliet, dus dagelijks bidden we dat het blijft werken. In RPLS doen een stuk of veertig toetsen, de letters a tot en met z, de cijfers, en een paar toevalstreffers, wat de tekst op de toets belooft.
Dus zijn alle toetsenborden op de redactie beplakt stickers, of zijn de monitoren behangen met vellen vol ezelsbruggetjes. We doen het met plastic overlays, en we hebben met viltstiften op of naast de toetsen gekladderd. Geheugensteuntjes van wat in de digitale krochten schuil zou kunnen gaan.
Er gloort hoop. Moeder Wegener heeft besloten dat haar dagbladen aan een nieuw systeem moeten. Van Unisys, ze noemen het Hermes. Ik ben in een werkgroep gedumpt, met de veelbelovende naam HOL. Laten we hopen dat Hermes On Line die onheilspellende afkorting niet waar weet te maken.
Mijn skepsis wordt niet weggenomen door een memo: volgend jaar zal tijdelijk een aantal Fransen in Breda gedetacheerd worden. Unisys is Frans.
Frans? Ik heb in de jaren negentig in Parijs vaak zitten spelen met Minitel, een soort mini-internet. Ook dat toetsenbord herinner ik me. Die eigenwijze Fransen hanteren nog steeds AZERTY, inplaats van het verder zowat overal geldende QWERTY. Laten we hopen dat iemand daar aan gedacht heeft. Zo niet, dan zal de toetsen-etser in ruste best bereid zijn om zijn kostbare kunsten nog eens te vertonen.
Mijn stukkie is af. Waar zat de bewaartoets op dit bakkie ook al weer?

Posted: November 4, 2000 03:22 AM (681 words).   

Comment over here or on my Facebook wall . . .