logo-bns-app.png



« Ik ga mijn mail versleutelen | Index | De plakkerige Black Planet »

August 18, 2000, by Léon Krijnen

Wie goed doet heeft niets te vrezen   

Ik ga mijn mail versleutelen, schreef ik vorige week, en ik ben kennelijk niet de enige met dat voornemen. Meerdere lezers blijken zich zorgen te maken over de onzalige plannen van regeringen om de mail van hun onderdanen te filteren.

Zestien jaar nadat 1984 niet geworden bleek te zijn wat George Orwell vijfendertig jaar eerder voorspelde, is de techniek zover gevorderd dat alles wat we doen, laten, horen en zeggen, door iets of iemand gezien, afgeluisterd en vastgelegd kan worden. De vraag is of we ons daar zorgen over moeten maken. Wie goed doet, was al in de middeleeuwen op galg en schavot te lezen, heeft immers niets te vrezen.
Dat is ook in deze moderne tijden het argument waarmee regeringen hun uitgangspunten verdedigen: de afluisterprogramma's en -filters zijn alleen bedoeld om mensen met wel zeer slechte bedoelingen door de mand te laten vallen. Terroristen bijvoorbeeld. Dat mag uw als een geldig en geruststellend argument beshouwen, maar waarom zouden slimme terroristen zich laten betrappen door een automatische afluisteraar?
Een programma dat de afluisterpolitie waarschuwt als er bepaalde woorden in een onderschepte e-mail voorkomen, is op drie manieren uit te schakelen. Ten eerste zijn daar de moderne encryptieprogramma's zoals bijvoorbeeld pretty good privacy (PGP). Zonder op de details in te gaan, al was het maar omdat de gehanteerde algorithmes mijn pet ver te boven gaan, kan vastgesteld worden dat PGP zijn naam waarmaakt: het is pretty good. Z goed dat zelfs een supercomputer - of duizenden aan elkaar gekoppelde zware computers - zo lang over het decoderen van een enkel met PGP versleuteld bericht zouden doen, dat een dergelijk actie zinloos is.
Laten we ervan uitgaan dat de ontcijferaars erin zouden slagen om in het geniep een programma te schrijven of een quantumcomputer te ontwikkelen die in een vloek en een zucht iedere code zou kunnen kraken. Dan zijn er nog twee manieren om de krakers voor de gek te houden. De eerste is een gevoelsmatige versleuteling, waarvan de geheime woorden al dan niet op het moment zelf verzonnen worden. Denk daarbij aan oude misdaadfilms of cartoons. Waarin detectives in de kelder naar de telefoon zitten te luisteren en zich afvragen wat er bedoeld wordt, Als berhaupt iets bedoeld wordt in de gesprekken waar ze geen touw aan vast kunnen knopen. Want dat is de derde manier: net zo lang pure nonsens verkopen tot de afluisteraar gefrustreerd afhaakt.
Ik stel daarom voor dat vanaf nu iedereen iedere e-mail die hij verstuurt afsluit met een lange lijst van woorden en zinnen die in de krochten waar de afluistercomputers staande alle alarmen af laten gaan. We doen net of we atoombommen en UZI's in de aanbieding hebben, en we laten het erop lijken dat een paar lege attachments iets met kinderporno te maken hebben. Stop er vooral ook een paar zinnen in waar u zelf ook niets van begrijpt. Zoals, vrij naar Toon Hermans, 'het plok is over'. Dat zal ze leren!
Want ook al heb ik niets te vrezen, ik doe tenslotte alleen maar goed, bevalt het mij helemaal niet dat zelf onze eigen Tweede Kamer in het najaar een wetsvoorstel gaat behandelen waarin wordt voorgesteld de bevoegdheid voor aftappen te verruimen. Als die wet wordt goedgekeurd, zou de binnenlandse veiligheidsdienst (BVD) ook via eigen antennes op trefwoord mogen vissen in allerlei elektronisch verkeer. Volgens sommigen gebeurt dat overigens al, zodat ik voorstel dat we vanaf nu ook ieder telefoongesprek - GSM of niet - afsluiten met een riedel nonsens.
Zo van: 'Oh ja, ik heb nog een partijtje semtex over. Iets voor jou, want je wou toch het politiebureau op gaan blazen?'
Intussen ga ik me verdiepen in de werking van pretty good privacy. Het zal wel lukken, en dan treft u vanaf dit weekeinde onder mijn e-mail mijn publieke sleutel aan. Als ik u iets te melden heb waarvan ik niet wil dat anderen dat lezen, of wilt mij zonder enige rem iets laten weten, dan kan dat. We sturen elkaar een priv-sleutel en we kunnen we met een gerust hart elkaars geheimen delen. In de geruststellende wetenschap dat de van onze eigen belastingcenten betaalde Big Brothers er geen letter, geen bit, geen jota van begrijpen.
Zie: www.pgp.com

Posted: August 18, 2000 09:28 PM (693 words).   

Comment over here or on my Facebook wall . . .