logo-bns-app.png



┬ź Het begint erop te lijken | Index | Hoe snel stroomt water? ┬╗

April 22, 2000, by Léon Krijnen

De lente in de processors   

Het is het enige gegeven waar je Úcht op aan kan als het over internet en computers gaat: hoe luider iets van de daken geschreeuwd wordt, hoe groter de dosis skepsis die u ten aanzien van het gepropageerde achter de hand dient te houden.

Het zal ooit wat worden. Ooit zal alles snel en foutloos werken. Ooit hoeven we geen duivelse spreuken en rituelen meer te hanteren om een computer aan de gang te houden. Ooit zal alles vanzelf gaan, maar ik betwijfel of ik het nog mee ga maken.
Twijfel, ingegeven door een frustrerende week waarin de gremlins in de computers en netwerkverbindingen waarmee ik mag - moet - werken, de lente in hun processors hadden. Corrupte databases, pc's die elkaar zouden moeten zien, maar die voor blind en doofstom spelen. Om er vervolgens rustig een kwartier over een herstart te doen als je ten lange leste moedeloos op reset gedrukt hebt. Als het kreng al niet uit zichzelf besluit tot een spontane reboot, natuurlijk net voordat je een half uur werk op de harde schijf op wilde slaan. Advertenties spoorloos op de webserver, verkeerde paden in de lokale output van een programma, en tot overmaat van ramp zelf ook nog stomme fouten gaan maken.
Anderhalf uur zitten knippen en plakken om van de Suskes en Wiskes die door de uitgever op een formaat ter grootte van een garagedeur worden aangeleverd, iets hanteerbaars te maken. Oud en wijs, eerst maar eens een kopie van het zootje maken, voordat er iets fout gaat. Om dan op delete te clicken nadat ik alles geselecteerd had, inplaats van op copy. Omdat ik dat niet doe onder het bestandsbeheer van Windows, mij omslachtig, is weg ook meteen definitief weg, en niet via de prullenmand.
Misschien was afgelopen week niet precies gemiddeld, maar zover week hij nou ook weer niet af van de door iedere computerarbeider te accepteren norm van last, hinder en ellende. Intussen worden we met zijn allen iedere dag bestookt door halleluja-verhalen over hetzelfde gereedschap. Ik geef toe dat ik het af en toe ook niet laten kan, meegespeelt in mijn eigen enthousiasme als iets een beetje tof werkt. Dus heeft u intussen in commissie mee kunnen genieten van mijn Nokia wappertje en mijn Palm, waarbij mijn geestdrift voornamelijk het heerlijke simplisme van beide stukjes techniek geldt. Mooi, maar op het moment van aanschaf alweer achterhaald door de volgende generatie.
Er is inmiddels een Palm Vx met twee keer zoveel geheugen, en zestien grijstinten, en eentje met kleur. Moet ik, of moet ik niet? De wapper is door Nokia is nauwelijks aan te slepen, maar als er binnen een of twee jaar een GSM-netwerk komt met droomsnelheden kan de 7110 de prullenmand in. Dus kopen we zijn opvolger, terwijl de Finse fabriek wijselijk even wacht met de opvolger van de volgende opvolger, die natuurlijk al stiekem klaar is. Zo blijven we bezig, tot over een jaar of zes, zeven, tien, de hele wereld met Virgil rondloopt.
Het apparaatje dat in de serie Net Force boeken van Tom Clancy voorspeld wordt. Een superdingetje dat in de handpalm past, waarin alle bestaande en nog te ontwikkelen technieken verenigd zijn. Een Virgil is uw bankrekening, uw computer, uw paspoort, uw communicator, uw server, uw global positioning system, uw televisie, uw bioscoop, uw telefoon, uw radio, wie weet uw vibrator, uw leven, uw alles. Virgil werkt op de hele wereld, via satelliet, of via regionale netwerken. Laat hem niet vallen, raak hem niet kwijt. Bid intussen dat het ding niet crasht.
U kunt het geloven of niet, maar ik heb getuigen: tussen deze zin en de vorige heb ik zevenentwintig minuten zitten wachten op de wedergeboorte van het apparaat waarop ik zat te tikken. De spontane herstart, zonder enige aanleiding, werd gevolgd door een automatische virus-scan. Omdat die na een kwartier vastliep heb ik zelf noodgedwongen op reset gedrukt, waarna het hele circus weer aarzelend op gang gekomen is. Ik tik er snel een punt achter, biddend om de toekomst.

Posted: April 22, 2000 10:13 PM (662 words).   

Comment over here or on my Facebook wall . . .