logo-bns-app.png



« Het papierloze kantoor | Index | Vroeghebberig adopteren »

April 01, 2000, by Léon Krijnen

Van de doden niets dan goeds?   

Van de doden niets dan goeds. Wat wordt met dit spreekwoord eigenlijk bedoeld? Is het een eis, een wens, een gebod of een ongeschreven wet? Ik weet het niet, maar iemand heeft een computerprogramma geschreven heeft dat de doden digitaal kan laten herleven.
De mevrouw in kwestie woont in een plaatsje met de mooie naam Holland, gelegen in Michigan.

Deze Lynn Svevad wordt in Skeptic, het lijfblad van de 'Skeptic Society', omschreven als een concurrent van James van Praagh. Dat is een paragnost, met wellicht Hollandse voorvaderen, die in de Verenigde Staten bekendheid geniet vanwege het feit dat hij beweert levenden met overledenen in contact te kunnen brengen.
Svevad gelooft daar niet, maar waar de beweringen van Van Praagh nooit gestaafd zijn door enig wetenschappelijk bewijs, levert de computerprogrammeuse keiharde waar voor haar geld. Om de gewenste output van het programma Forever by my Side te realiseren is wat beeld en geluid nodig. Dat dient opgenomen te zijn voordat degene waarmee men contact wil houden, het tijdige met het eeuwige verwisseld heeft, maar het hoeft niet per se digitaal.
Analoog mag ook, en wat er, daarna gedigitaliseerd, met oude ingeblikte beelden mogelijk is, heeft u bijvoorbeeld kunnen zien in Forest Gump. Daarin wordt de hoofdpersoon, gespeeld door Tom Hanks, ondermeer ontvangen - en uitgelachen - door Lyndon B. Johnson. Daarbij gaat het echter alleen nog maar om het mixen van oude beelden, vanaf de analoge film gedigitaliseerd, met actueel spul.
Op dat punt, waar het werk van de makers van Forest Gump af was, begint het programmeerwerk van Lynn Svevad. Zij isoleert uit het beeld- en geluidsmateriaal verschillende gelaatstrekken, woorden, lichaamstaal, posities, zeg maar alle uiterlijkheden die de ene mens van de andere doen verschillen. Het programma kan luisteren en praten, en daarmee is het interactief, het kan reageren op spraak, en ooit op beeld.
Het idee is simpel, de implementatie betrekkelijk eenvoudig, de uitvoering een heidens karwei. Iedereen die wel eens een scanner gebruikt om vanaf papier tekst in een computer in te lezen, weet wat ik bedoel: het is nog vaak een zootje. Dat geldt in nog sterkere mate voor de dicteerprogramma's. Die problemen zijn echter tijdelijk. Zulke programma's zijn betrekkelijk 'intelligent', en worden 'wijzer' tijdens het gebruik. Stelt u zich maar voor dat ze hun wijsheid putten uit 'bibliotheken' waar ze zelf niet alleen per seconde duizenden boeken aan toe kunnen voegen, maar ook nog onthouden.
Desondanks zal het met Forever by my Side wel even duren voordat het een beetje wil werken, vrees ik. Alleen een monitor aan de muur met een filmpje van een dode die hakkerig probeert te reageren op je gemoedsstemmingen, maar de woorden en/of de daarbij passende gelaatsuitdrukkingen niet weet te vinden, is ook niet alles.
Het kan natuurlijk leuk worden, als je straks zoveel processorkracht in de huiskamer hebt dat je een hologram naast jezelf op de bank neer kan zetten. Niet van een mens - dood of levend - van vlees en bloed te onderscheiden. Dan kun je jezelf, althans in virtuele vorm, zelfs die ene liefde toeeigenen, die altijd onbereikbaar gebleven is. Zonder te stalken of te zeuren.
Van n persoon weet ik zeker dat die geen exemplaar van Forever by my Side zal gaan downloaden. Dat is de man die mijn moeder een paar jaar geleden op straat tegenkwam, een paar maanden nadat hij weduwnaar geworden was. Het was een vage kennis, vandaar dat ze hem niet eerder tegen het lijf gelopen was in zijn eenzame status. Zoals dat hoort, concoleerde ze hem in de daarvoor gebruikelijke termen. Zijn antwoord verbleekte haar danig, maar is de afgelopen jaren, iedere keer als deze meneer ter sprake komt, aanleiding tot de nodige hilariteit in onze familie.
'Mmmmm', zo sprak hij, ondertussen een hap nemend van een frikandel. Die hij, tijdens hr leven in hr aanwezigheid nooit had mogen nemen, 'ach, zo gezellig was ze nou ook weer niet, hoor'.

Posted: April 1, 2000 10:17 PM (644 words).   

Comment over here or on my Facebook wall . . .