logo-bns-app.png



« Cyberslacking door de outback | Index | Met de Palm in de hand »

January 29, 2000, by Léon Krijnen

Tegenstellingen in digitaal Sydney   

Nog nooit heb ik boven op elkaar zoveel mogelijkheden tot internetten gezien als in Sydney. King's Cross is de hoerenbuurt van de grootste stad van Australie, traditioneel ook een van buurten waar veel backpackers te vinden zijn. Alleen al daar zijn tientallen internet-cafs, communication centers en connectivity cellars.

In Oxford Street, hoofdstraat van de homoseksualiteit op het zuidelijk halfrond, hetzelfde verhaal.
Al kan je daar beter eerst even vragen wat zich precies afspeelt in zo'n kelder. Voordat je er beneden achter komt dat het gaat om verrassende virtuele vormen van het met elkaar communiceren. Maar ook in Glebe, een ander centrum van rugzaktoeristen, in Chinatown, en in het central business district struikel je over de mogelijkheden om een e-mail of een foto te versturen, om foto's in te scannen, om gewoon een verhaal te maken, om te surfen, te FTP'en, wat je maar wilt.
Goedkoop? Wat dacht u van een kop koffie? Als u die neemt, mag u de computer gebruiken, zoals u elders een krant uit het rek pakt. In november vroeg ik me in Auckland en Christchurch nog af hoelang die internet-cafs het vol zouden houden, als ze maar vier dollar per uur rekenden. Het kan dus nog gekker, want de gemiddelde prijs in Sydney ligt onder de drie dollar per uur. In sommige gelegenheden mag je voor dat bedrag zelfs blijven zolang je wilt, in andere krijg je een uur gratis, als je een capuccino van twee dollar bestelt.
De meeste communicatieboeren sjacheren er van alles bij. Telefonie bijvoorbeeld, tegen bodemtarieven: voor 22 cent per minuut kun je er naar Nederland bellen. Je kan er een fax versturen, er worden door middel van een digitale camera en een printer pasfoto's van een officile kwaliteit geleverd, en voor Australirs worden er verschillende administratieve diensten verricht.
Het vreemde in al die digitale vooruitgang is dat de banken zo ver achter lopen. Wij weten niet beter of we verrichten alle betalingen vanaf thuis. Via de pc of via een handtekening onder een voorgedrukt bank- of giroformulier. Zo werkt dat niet in Amerika en Australi. Vrienden en bekenden in beide landen krijgen iedere vrijdagmiddag een cheque, en soms zelfs bankbiljetten. Cheques moeten vervolgens naar de eigen bank gestuurd worden. Daar kijken ze of er genoeg geld op de rekening van de baas staat en als alles klopt, wordt het geld van de ene naar de andere rekening overgemaakt.
Andersom is hetzelfde verhaal: voor de huur moet, een keer per veertien dagen, een cheque worden opgestuurd naar de landlord, en die gaat er mee naar zijn bank. Een dubbeltje rood staan is er niet bij, want dan stuitert de cheque terug naar naar de oorspronkelijke eigenaar.
Het is daarom alleen al een zegen dat ik tegenwoordig overal kan pinnen met mijn Nederlandse bankpasje en niet meer, zoals vroeger, een of twee keer in de week in de rij moest gaan staan om een traveler's cheque te innen. Dat was in Amerika vrij simpel, want daar werden de tc's ook in motels en winkels zonder vragen als geld aangepakt. Vanzelfsprekend, want iedere cheque is gedekt, zodat de ontvanger geen risico loopt.
Desondanks nam het inwisselen bij een Australische bank ongeveer net zoveel tijd in beslag als het afsluiten van een extra hypotheek in Nederland. Paspoort bij de hand werden er zorgvuldig handtekeningen vergeleken, waarna er drie of vier formulieren ingevuld moesten worden, en soms nog een krabbeltje bij een superieur gehaald moest worden.
Tussen al die bloeiende vormen van digitale vooruitgang staan in de banken in downtown Sydney nog steeds lange rijen mensen, chequeboekjes en cheques, paspoorten en rijbewijzen in de hand. Als je in Amerika en Australi langer dan twee weken weg wil, heb je een probleem. Je moet zorgen dat er ondertekende cheques klaar liggen voor de huur en de telefoon.
Als ik mijn vrienden in Amerika en in Australi vertel dat ik dat allemaal niet heb hoeven te regelen, toen ik een jaar wegging, vragen ze hoe dat kan. En dan vertel ik ze hoe je in Nederland gewoon alle vaste betalingen automatisch kan laten verlopen, en dat zoiets perfect werkt. En dat ik af en toe de bank bel, die wat geld van de ene rekening naar de andere overmaakt, als dat nodig begint te worden. Zomaar, zonder cheques? Jawel, zonder cheques, wat die gebruiken we allang niet meer in Nederland.

Posted: January 29, 2000 09:44 PM (722 words).   

Comment over here or on my Facebook wall . . .