logo-bns-app.png



« Nonsens? We leven toch nog? | Index | Tegenstellingen in digitaal Sydney »

January 22, 2000, by Léon Krijnen

Cyberslacking door de outback   

We zijn weer in de outback, behind the black stump. Er schijnt ooit een echte verbrande boomstronk gestaan te hebben in Blackall, in het noordwesten van Queensland, maar toen we de oorsprong van dat stukje Australische mythologie twee jaar geleden eindelijk gevonden hadden, was daar alleen een messing gedenkplaat.

Wie met een auto, voorzien van airco en andere gemakken, voorbij de black stump reist, krijgt ieder uur vanzelf meer bewondering voor de pioniers die hier minder dan honderd jaar geleden nog met paarden, ossekarren en kamelen huns weegs probeerden te gaan.
Met de auto heb je minder zorgen. Je mag hopen dat er geen kangoeroes door de voorruit naar binnen komen, want die rennen er zoveel rond als er mussen fladderen in Nederland.
Dit soort trips worden door ons op de kaart zorgvuldig uitgezet, en in de kofferbak staan twee plastic containers met ieder tien liter water. Wat er ook gebeurt onderweg, de auto mag je nooit verlaten. Deze outback noemen ze hier eight hour country: zonder water ben je binnen acht uur uitgedroogd en dood.
Van Bourke naar Mildura is een dag rijden, en behalve stof, doodgereden kangoeroes die door wedgetail eagles worden opgepeuzeld, wilde paarden en dingo's is er niet veel te beleven. Iedere donderdag moet ik de rubriek Interface naar Nederland zien te krijgen, en ieder vrijdag een sportcolumn. Van Mildura, een oase van boomgaarden aan de oevers van de mighty Murray, aan de zuidkant van de woestijn, kan ik me van twee jaar geleden een internetcaf herinneren. Van Bourke en Broken Hill weet ik dat niet zeker, maar als de nood aan de man komt, is er altijd nog wel een motel of een roadhouse te vinden, waar ik via een STD long distance call een node van Compuserve of UUNet in een van de grote steden te pakken kan krijgen.
Van Bourke naar het zuidwesten kun je proberen om 325 kilometer gravel te doen in plaats van zeshonderd kilometer gewone weg. Dat pad staat op de kaart als highway, maar je moet wel even langs de politie in Bourke gaan om te vragen hoe het met de plat gewalste steenslag gesteld is. Je meldt officieel dat je de weg opgaat en belooft dat je je bij de politie in Broken Hill weer afmeldt. De hemel kan hier staalblauw zijn, maar je weet niet of het misschien in het noorden zo hard geregend heeft, dat de Darling River is gaan stijgen. Als ik geen verplichtingen had, zouden we gewoon een dag extra kamperen, tot de brug weer boven het water uitkomt. Maar de deadline van donderdag kan ik vergeten, als de boel op woensdag verstopt raakt. Dus ook ieder uur maar even luisteren naar de flood warnings op de autoradio, de wegenkaarten bij de hand.
Ik mis het internet niet, als ik een paar dagen zonder moet, maar het is onhandig, omdat ik wil weten wat er allemaal gaande is, voordat ik aan een column begin. Dus is het ook zaak om iedere dinsdag ergens een Australian te pakken zien te krijgen, met een uitgebreid IT-katern, of de in Brisbane verschijnende Courier Mail van woensdag.
Cyberslacking, daar ging het afgelopen dinsdag over in The Australian: het is het in de tijd van de baas gebruiken van internet voor eigen lol of nut. Alles wat u op de pc van de baas doet en helemaal niks met uw werk te maken heeft, is een vorm van cyberslacking. Zoals dat wel vaker het geval is met dergelijke verhalen, werden er met forse bedragen gesmeten: geen miljoenen schade, maar miljarden, wereldwijd.
Zou het echt? Priv e-mailen op uw werk is nog een vrij onschuldige vorm, en u kunt dat natuurlijk gewoon van uw lunchtijd aftrekken. Maar ongetwijfeld zijn er mensen die op hun werk hun aandelenportefeuille de hele dag in de gaten houden en aankoop- dan wel verkooporders geven.
Bonter maakten het enkele handigerds, die vanaf hun werkplek via het web een eigen bedrijfje draaiend hielden, zoals bijvoorbeeld een sexshop in cyberspace. Het is natuurlijk best gemakkelijk als je, terwijl je een florerende e-commerce toko draaiende houdt, ook nog een bepaald bedrag per uur van een baas ontvangt. Ik denk echter dat het in aantallen wel mee zal vallen, want iemand die zo handig is om het web echt te gelde te maken, heeft geen baas meer nodig. Een urban myth misschien, die cyberslackers, of een echt probleem? Wat ik me afvraag: mijn column is bijna klaar, maar is het nou wel ethisch verantwoord om in de tijd die ik daarvoor uitgetrokken heb, en waar een vergoeding tegenover staat, meteen even mijn priv mail te checken? Ik weet het niet, maar ik denk er goed over na, in de onbereikbare trillende horizon op weg naar Bourke en Broken Hill.

Posted: January 22, 2000 09:48 PM (789 words).   

Comment over here or on my Facebook wall . . .