logo-bns-app.png



« Australie schept een internet-monstrum | Index | Millenniumbug: de fraude van de eeuw? »

December 31, 1999, by Léon Krijnen

Slippery Sam   

Deze boomkikker zal het nieuwe millennium niet zien. Ik zit op het terras van Corowa II Homestead, outback Queensland, op Toshiba te timmeren, terwijl ik met een scheef Slippery Sam in de gaten hou. Sam laat zijn gezicht niet zo vaak zien, hij hangt altijd ergens te slapen tussen de druivenplanten boven het terras. Gisteren heeft het flink geregend, dus zijn er weer volop groene boomkikkers vanuit het anders zo stoffige niets opgedoken.

Sam is een lichtgroene wurgslang. Hij staat hier bekend als 'Green Treesnake', of als 'Carpet Snake' en zijn dieet is samengesteld uit green treefrogs, muizen en ratten. Als ze de boeren in Queensland een Carpet Snake zien, slaan of schieten ze hem niet dood, zoals ze wel doen met de Taipan, de King Snake, de Red Belly Black, de Brown Snake, en andere exemplaren van de giftigste slangensoorten ter wereld die het binnenland van Australi bevolken. Ze staan allemaal op de lijst van beschermde diersoorten, maar daar hebben ze hier geen boodschap aan. Het hoort niet, maar misschien ga ik daar zelf ook anders over denken als ik door zo'n serpent in een voet gebeten ben, of als ik er een met de kerstkalkoen vandoor zie gaan.
Een Carpet Snake heeft mazzel. Die wordt opgepakt, in een zak gestopt en vrijgelaten in de buurt van het huis, of in de schuur, als de vervanger van een Europese boerderijkat. Slippery Sam heeft een boomkikker gevangen, die niet van opgeven wilde weten: vijf minuten lang zat zijn hele lijf in de bek van de slang. Alleen zijn kop en een voorpoot staken eruit, en het kikkerhandje hield hardnekkig de rand van de dakgoot vast. Uiteindelijk begaven de laatste vijf zuignapjes, waarmee ze tegen een ruit omhoog klimmen, het een voor een, en is Sam met een volle maag teruggeslipt naar zijn vaste stek tussen de druiven. Rust in vrede.
Deze Interface, de laatste van het jaar, eeuw, millennium, de laatste ook die alleen via de mailing-list verspreid wordt, gaat twee dagen voor het verstrijken van de langverwachte datum de deur uit. Niet omdat ik verwacht dat de communicatie niet zal lukken na de langverwachte geboorte van de millenniumbug, maar omdat we in Nindygully oud- en nieuwjaar gaan vieren, en daar ga ik geen computer mee naar toe slepen.
Nindygully, ongeveer vijhonderd kilometer ten westen van Brisbane, is onze derde keus. De Birdsville Pub 1200 kilometer (klicks) zuid-west van waar we nu zijn (waarvan 300 klicks dirt road) en The Blue Heeler, - 1000 klicks noord-noord-oost, merendeels asfalt - zijn allebei onbereikbaar. Als het in Queensland regent, regent het hard, komen de rivieren en kreken omhoog, lopen de highways over - ook een gravelweg, gevuld met rode modder, kan hier op de kaart als highway staan - en moet je een week wachten tot het water weer gezakt is. Twee jaar geleden hebben we zes nachten geslapen op de vloer van het Aboriginal Community Center in Camooweal, op de grens van Northern Territories en Queensland. We moesten de auto aan de westkant van de buiten zijn oevers getrede Georgina River laten staan en werden door de politie in een aluminium speedbootje naar Camooweal gebracht.
De chauffeurs van de roadtrains dronken zich iedere avond een delirium in de enige pub en 's morgens om zes uur werden we wakker onder een deken van miljoenen lichtgekleurde insecten die bij het vallen van de duisternis geboren werden en bij het eerste licht weer doodgingen. Ze roken prettig naar anijs, en ze staken niet, maar wie niet kon wennen aan de beestjes in neus of oren, deed de hele nacht geen oog dicht. De Toshiba had ik in de kofferbak van de auto laten staan, omdat ik hem daar veiliger achtte dan in het Community Center, waar we de vloer deelden met een stuk of vijftig vogels van ver uiteenlopende pluimage.
De gesprekken tussen de gestranden gingen de godzalige dag over hoeveel millimeter het water het afgelopen uur gezakt was. Iedere dag liftte ik een keer naar de overkant - verder niks te doen - zag dat de auto niet gekraakt was, en liftte de volgende roeiboot terug naar Camooweal. De zesde dag staken we de vijfhonderd meter lange brug eindelijk over, terwijl het water nog tot de bovenkant van de banden van de Toyota stond. Te hoog om de motor droog te houden, maar daar hebben ze me een trukje voor geleerd. Je wacht tot er zo'n enorme road-train gaat oversteken, je vraagt de chauffeur om een 'piggy-back, en je belooft hem een 'my shout' een rondje bier aan de overkant.
Hij steekt dan de rivier over met een vaartje van tussen de 15 en de 20 klicks per uur. Door de enorme massa van de road-train valt in zijn 'wake', het zog, een stuk weg van een meter of twintig vrijwel helemaal droog. In dat stuk volg je met je bumper zo dicht mogelijk tegen de achterkant van de mastodont. Meestal gaat het goed, en als je stilvalt is er wel iemand die je eruit sleept, waarna de boel na een half uurtje in verzengende hitte weer droog is.
Er is dinsdag zoveel regen gevallen dat het een half uur duurt voor ze op het nieuws alle 'cut out highways' hebben opgelezen en op de website van de RACQ, zeg maar de ANWB van Queensland, worden ze allemaal keurig opgesomd. De Barkley, Bruce, Capricorn en Gregrory Higway, Birdsville Track, alles staat een meter of twee onder water. Maar Nindygully, zo hebben ze ons van de Nindygully Pub - de enige - door de telefoon bezworen, is bereikbaar, ook voor een limousine. Een limousine, dat alles wat geen road-train is, geen four-wheel, geen jeep, en geen four wheel-ute (ute is een afkorting voor utility, wat ze in Amerika een pick-up truck noemen). Dan heb je nog de panel-van, die four-wheel of niet kan zijn, als het maar een soort bestelwagen met dichte zijkanten is. Wordt ook wel de fuck-truck genoemd, vaak voorzien van de volgende sticker: 'if it's rocking, don't bother knocking'. U begrijpt dat panel-van de nachtmerrie is van ouders van dochters die voor de eerste keer door een vriendje opgehaald worden.
Maar wij rijden een burgerlijke Toyota Camry, met airco, vier deuren en alleen de voorwielen aangedreven, een limousine. Als we de Nindygully Pub te pakken hebben gekregen via de tussenkomst van een telefoniste in Melbourne, krijgen we Mick aan de lijn. Eigenaar/barman en waarschijnlijk ook burgemeester.
Of we met een plain limousine, vanaf ergens voorbij Dalby, dat is in de Darling Downs, na de zondvloed van gisteren Nindygully kunnen bereiken?
'No worries mate, and by the way, i've got a cousin, old Charly Russell, farming cotton and cattle on the westside of the Downs. Ya folks know him? No? Pity, anyway, you take the Moonie Highway southwest out of the Darling, and turn south after 280 klicks at Sint George. You might wanna try the River Creek Track first, half an hour or so before you get to George, turning south of the highway, that's only 50 klicks of dirt, but i'll save you another 200 klicks of bitumen. That track will bring you straight to Nindygully, but if it's too wet you better head all the way to Sint George and then turn left to the Carnarvon Highway south-east. Only on hundred klicks more from there. My wife went shopping in George this morning, and she says, the bloody road is a bit wet, but most of the creeks are allright. ('a bit wet' betekent tussen de tien en twintig centimeter water op de meeste rechte stukken).
Sounds good Mick, what's on for new years eve?
'Lots of fun, mate. Look, just the normal piss, we've got a band, a dance and a barbie. What else could we need on a bloody night like this?'
'A place to put up our tent.'
'You'll be apples, mate, we've got a 5000 acre campsite here. You've might have to kick some cattle away, but we've got fresh water running from our dam to the bloody outhouse. You came all the way from Europe, no kidding? Well, we sure would love to entertain you over here. It's gonna be fun, pal. What's your name again? We'll, hope ya can make it to here, Leon, you will enjoy'.
Zo is het dus Nindygully geworden, bijna 100 inwoners. We zijn er nog nooit geweest, maar zoals dat in outback Australia altijd gaat, zullen we 's morgens vroeg op 1 januari van iedere inwoner, en van misschien weer enkele nieuwe vrienden voor het leven, de voornaam weten.
Wat betreft computers, software, internet, het zal me allemaal een paar dagen worst wezen. Ik laat de Toshiba op Corowa staan, blijft-ie in ieder geval droog, en ik pik hem volgende week op de terugweg op. We hebben genoeg dollars voor een week uit de ATM's in Dalby gehaald, en we hebben de raad opgevolgd die je hier altijd meteen krijgt als je 'naar het westen' rijdt: 'voldoende water meenemen, voor als je vast komt te zitten. En zowel in Moonie als in Sint George even langs de politie gaan, vragen hoe met de weg is en laten weten dat je erop zit'. Dus staan er inplaats van de Toshiba twee plastic containers met ieder tien liter schoon water in de kofferbak.
Ik kan u niet veel meer aanraden aangaande het millenniumprobleem. Op alle tech-websites staan nog last-minute oplossingen en ook in The Australian en The Courier Mail wordt nog iedere dag uitgepakt met noodoplossingen en last-minute checks. En natuurlijk de nodige overzichten over alles wat er aan voorbereidingen getroffen is, intervieuws met de verantwoordelijkheden, die voor middernacht niet meer dan een glaasje champagne mogen proeven. En die daarna naar een computerscherm moeten gaan staren om af te wachten wat er gaat gebeuren.
Wat er gaat gebeuren, daar kunnen we, op het moment dat ik schrijf nog zestig uur, in Nederland nog zeventig uur, alleen maar naar raden. Het tellertje op mijn website, dat de laatste maanden afgeteld heeft tot het uur nul, begint weer keurig op 365, want het doet niet meer dan kijken wanneer het 1 januari is. Het is niet zo elegant geprogrammeerd dat het zichzelf killt om middernacht, of dat het 'bingo' begint te roepen of zoiets. Eigenlijk moet ik mijn website dus even editen op het moment dat het nieuwe millennium begint. Maar ik hoop het op dat moment druk te hebben met veel leukere dingen dan computers, daar in Nindygully, dus laat dat onnozele tellertje op die zo onbelangrijke website maar lekker opnieuw beginnen op 366
Want jawel, 2000 is een schrikkeljaar, al zou het dat eigenlijk niet moeten zijn. Ieder laatste jaar van een eeuw (zoals 1800, 1900, 2000) - dat dus ten onrechte als het eerste jaar gezien wordt, maar daar begin ik niet meer over - is normaal gesproken een schrikkeljaar, want deelbaar door vier. Maar in de Gregoriaanse kalender waren 1700, 1800 en 1900 daarop een uitzondering, omdat de baan van de aarde om de zon nou ook weer niet helemaal precies die 365 en een kwart dag is, waar we een keer in de vier jaar die schrikkeldag voor nodig hebben. Om dat te corrigeren zijn de laatste jaren van een eeuw geen schrikkeljaar, maar omdat het met die correctie nog steeds niet helemaal klopt, wordt op die uitzondering weer een keer in de 400 jaar, en dat is nu, weer een extra uitzondering gemaakt. Zeg maar dat 2000 een schrik-schrik-schrikkeljaar is.
Het leuke is dat alle programmeurs die het de afgelopen jaren zo druk hebben gehad met het millenniumprobleem, er allemaal vanuit gegaan dat 2000 een schrikkeljaar zou zijn, en in die misopvatting hebben ze gelijk door de uitzondering op de uitzondering. Het blijft daarom - gelukkig maar - gissen naar wat er gebeurd zou zijn als sommige programmeurs de Gregoriaanse kalender een klein beetje beter hadden gekend, maar ook weer niet helemaal perfect. Dan zouden ze dus - vanwege die eerste uitzondering - de komende 28 februari meteen maar met het oplossen van de millenniumbug weggeprogrammeerd hebben, met onoverzienbare rampen op de eerste schrikkeldag van de komende eeuw. Of zijn er misschien toch halve slimmerikken die daar niet helemaal aan gedacht hebben?
Hoe dan ook, ik hoop dat de dingen die echt belangrijk zijn, blijven werken, en ik hoop niet dat er raketten in Rusland op zullen gaan stijgen, of dat daar kerncentrales zullen beginnen te smelten. Al ben ik net zo nieuwsgierig als u naar wat daar aan computers wel stopt met werken. Of wordt de arrogatie van dit westerse denken afgestraft en zal er in Rusland en alle onderontwikkelde landen minder digitaal gedonder ontstaan dan wij veronderstellen? Terwijl er in de zogenaamde beschaafde wereld veel meer fout zal gaan dan we ooit hadden kunnen vermoeden? Zullen de paar computers of programma's die de hik krijgen een grotere rol spelen dan we dachten en zal er toch een soort digitale kettingreactie op gang komen?
Nog zestig, zeventig uur en dan zullen we het allemaal weten. Er is minstens een telefoon in Nindygully - in de pub - dus we zullen op 1 of 2 januari wel eens proberen of we Holland Direct - 1800 88 1310 - te pakken kunnen krijgen voor de beste wensen, en dan horen we wel of de kachel en de kerstboomverlichting het nog doen. Wat voor bugs er ook zullen zijn, in Nindygully geen millenniumbugs.
Dat het u allen goed gaat, het nieuwe jaar, de nieuwe eeuw, het hele millennium.

Posted: December 31, 1999 10:00 PM (2223 words).   

Comment over here or on my Facebook wall . . .