logo-bns-app.png



« Wie? Wat? Waar? Worm-virus? | Index | De Early Bird Special »

December 04, 1999, by Léon Krijnen

Een vreemd gevoel   

Het is een vreemd gevoel waarmee ik deze Interface begin, zaterdagmiddag in Melbourne. Voor het eerst sinds ik bijna vijf jaar geleden met deze column begonnen ben, zal hij niet in de krant verschijnen. Om een van de meest ordinaire redenene die er bestaan en die vanuit de meeste toiletten ter wereld wel eens als volgt luidkeels aangekaart zal zijn: 'het papier is op!'

Het papier is op, omdat de redactie van BN/DeStem het laatste jaar van het lopende millennium - eigenlijk het voorlaatste - het door de directie beschikbaar gestelde papierbudget dreigt te overschreiden, moet er de laatste maand ingeleverd worden. Ik ben niet helemaal op de hoogte van alle consequenties, en eerlijk gezegd kan ik er hier, hoogzomer aan de andere kant van de wereld, niet echt wakker van liggen. Ik weet alleen dat de hoofdredactie besloten heeft om de 'weekly', het zaterdagse katern, waarin de multi-media pagina, gedurende de maand december te schrappen. Het zij zo, maar op het moment dat ik dat las in een e-mail van mijn collega op de internetredactie heb ik op de reply gedrukt en hem laten weten dat dit - hey! - internet is, dat het over internet gaat, en dat ik niet van plan ben om te laten ringeloren omdat er nog maar een paar vel papier aan de rol hangt.
Ik heb mezelf, toen ik begin maart dit jaar vertrok, voorgenomen om van het leveren van Interface een erezaak te maken. Een beetje omdat het wekelijks produceren en op tijd in Breda afleveren van twee columns - eentje over computers, de ander over sport - onderdeel was van een pakket afspraken waarin mijn 'sabattical' van een jaar gerealiseerd kon worden. Beetje misschien ook omdat ik een Hollander ben, waarmee men altijd en overal, zo las ik in een Canadese bibliotheek in een brochure van de plaatselijke Kamer van Koophandel uit de jaren vijftig, met een gerust hart zaken kan doen: 'Dutchmen always deliver. In time, and they expect the same from you...'. Dat allebei een beetje, maar vooral omdat ik geen zin heb om me te laten ringeloren door papierafspraken, waar ik niks aan kan doen. In weer en wind, in campings en motels, in internetcafe's en in bibliotheken ben ik er negen maanden achter elkaar in geslaagd om iedere week opnieuw op de een of andere manier een lijntje aan te slingeren. De innige mentale bevrediging die me dat iedere week weer oplevert, laat ik me niet afpakken.
Misschien ben ik wel een beetje verslaafd, maar het zal doorgaan. Zo komt het dus dat ik hier op zaterdagmiddag zit te tikken, terwijl het toch te warm is - 35 graden - om naar buiten te gaan, en weet ik niet goed wat ik aanmoet met de eerste column die alleen digitaal gepubliceerd gaat worden. Om te beginnen zal ik het voordat ik door mijn 'MailMachine Script' haal minstens 32 keer na moeten lezen. Bij de eindredactie op de krant ben ik berucht vanwege de typefouten die ik maak, en omdat ik er een handje van heb om tijdens het schrijven van een verhaal fanatiek in de weer te gaan met cut and paste, onstaan daardoor soms merkwaardige zinsconstructies en stijlfouten. Daar zijn eindredacteuren voor, en die moeten niet zeuren, dus misschien moet ik mijn column eerst naar de censor in Breda sturen, en hem van daaruit laten verzenden. Dat is echter vanwege verschillende redenen onpraktisch. Om te beginnen moet ik dan twee dagen achtereen aanloggen, om zeker te weten of het goed gegaan is, en vanaf komende maandag zitten we weer geregeld zo ver mo! gelijk van de bewoonde wereld, 'somewhere in the outback, way behind the black stump'.
Een andere reden is dat de aanmelding en verzending van mijn column via een script op mijn eigen domein loopt, en daar komt niemand op. Als het aan mij ligt tenminste, want ik ben geen Unix-tovenaar en ik zou mezelf ook geen specialist in website security willen noemen. Maar ik geef dus niemand usernames of passwords voor krijnen.com en de specialist die ik eens heb laten kijken naar de manier waarop ik boel afgeschermd had heeft me laten weten dat het - zo te zien - goed in elkaar zat. Dat hopen we dan maar. Waar ik bijvoorbeeld bang voor was is voor het gegeven dat iemand die thuis is in die grappenmakerij, inplaats van een e-mail adres waar in een bepaald veld om gevraagd wordt, een commando in zou kunnen tikken dat mijn hele site om zeep helpt. Ik bedoel, dat intikken kan natuurlijk altijd, maar als een niet goed beveiligd script zo'n shell commando dan ook nog uitvoert, is de ramp gauw tot stand gebracht. Maar dat is volgens die expert redelijk goed geregeld. Voor wie er! desondanks de neiging niet kan weerstaan om dat soort ongein uit te gaan halen is gewaarschuwd: voordat er iets gebeurt, heeft het script mij een e-mail verzonden met de logging, van iedere nieuwe klant, dus met de hoek van waaruit de hack gekomen is.
Mijn wraak - fysiek, niet virtueel - zal groot zijn als u de laatste voor de crash was : -&(^%&$*()*&%^$*%&$"^!" (vrij naar kapitein Haddock) Het feit dat deze niet column niet op papier zal verschijnen - zolang u hem tenminste niet print - heeft ook voordelen. Om te beginnen heb ik met lengte niks te maken en kan ik net zolang doorkloppen als ik wil, al zal dat misschien zijn tot u in slaap valt. Ten tweede bepaal ik mijn eigen deadline: hij hoeft niet meer om donderdagmorgen negen uur Greenwich Mean Time plus one in Breda te zijn. Down Under loop ik tien uur voor, dus als ik zaterdagavond om middernacht op de knop druk, heeft u hem nog steeds bij de verse koffie. Zit ik me te vervelen en regent het, dan kan ik er ook nog twee per week maken. Het grootste voordeel is dat ik nu voor een 'dedicated audience' zit te schrijven. Iedereen die deze interface ontvangt, is een beetje digitaal elitair. Hij heeft immers internet en e-mail en daarmee een voorsprong op de nog steeds grotere rest van de bevolking. Mijn publiek is een stuk kleiner, want op papier werd hij 155.000 maal gedrukt, en op mijn mailing-list staat nog maar een paar honderd mens. Al komt de column ook op de website van BN/DeStem te staan, en zal ik hem ook zelf weer op mijn eigen site publiceren. Maar het is blijft om een groep gaan die weet waar hem om gaat, die zelf regelmatig ruzie heeft met zijn computer, en alles weet van hebbelijk- en onhebbelijkheden van browsers en e-mail. Ik hoef dus minder algemeen te schrijven dan ik me soms verplicht voelde voor het 'krantenpubliek'.
Ik merk dat ik goed afgerichte hond ben. Terwijl ik er een eind aan zit te breien, kijk ik even op de teller van TextPad hoe lang het is, en natuurlijk zit ik bijna op het mij in normale tijden op papier toegestane aantal bytes: tegen de 7000. Kwestie van vaak genoeg doen.
Rest mij niets meer dan u een vrolijke Sinterklaas te wensen.

Posted: December 4, 1999 01:20 AM (1166 words).   

Comment over here or on my Facebook wall . . .