logo-bns-app.png



« Links en rechts | Index | Normen en waarden »

February 14, 2004, by Léon Krijnen

RFID: Doos van Pandora   

rfid.jpgHet was maar een heel klein stukje, in een verloren hoekje op de voorpagina, afgelopen donderdag: ‘Chips tegen winkeldiefstal’. De complete tekst: winkeliers schakelen massaal over op de beveiliging van artikelen met onzichtbare chips, in plaats van magneetstrips of -labels. Binnen twee jaar zijn de artikelen die het meest worden gestolen, standaard voorzien van zulke chips, meldt de Raad voor de Nederlandse Detailhandel.
RFID chips dus, oftewel de radio frequency identification chip. Terwijl de eerste de beste tikgeit in Nederland tegenwoordig als ‘data entry processor’ in dienst genomen is, gaan ze in Duitsland iets zorgvuldiger met eigen taal om en heet dat netjes ‘Datenverarbeitungs-controllerin’.

Ze is daar ook niet verantwoordelijk voor ‘customer care relations’, zoals dat hier in de personeelsadvertenties staat, maar van de solliciterende Fraulein wordt gevraagd dat ze zorg draagt voor ‘einen störungsfreien Ablauf der Geschäftsprozesse’. Hoe ze RFID in het oosten noemen weet ik nog niet, maar RFID zal hier snel beklijven, dus wees gewaarschuwd. Niet zozeer voor de verloedering van het Nederlands, want daar valt, vrees ik, mettertijd steeds minder aan te doen. Wees vooral gewaarschuwd voor wat de Raad voor de Nederlandse detailhandel wijselijk verzwijgt over wat winkeliers straks allemaal uit kunnen gaan spoken met die minieme wondertjes der techniek. Misschien heeft u er al een zonder dat u het weet, bengelend aan uw sleutelring. De mijne weigerde een paar weken geleden na drie jaar voor het eerst dienst, toen het rode lampje van de startonderbreker van mijn auto bleef branden. Nader onderzoek leerde me dat het zwarte plastic hulsje aan de sleutelring gebroken was, waarna na meer zoeken een piepklein glazen buisje uit de volgepropte sporttas tevoorschijn kwam. Verrek, zijn die dingen zo klein? Met een stukje tape weer in het hulsje geplakt deed mijn RFID waar-ie voor geprogrammeerd is: zich melden bij de auto, het retoursignaal van de auto identificeren als bekend en daarna een code sturen waarmee de startonderbreking opgeheven werd. Prachtige techniek, zo klein, zo simpel, zo doeltreffend. Maar, zoals het geval met alle eerder uitgevonden zegeningen der vooruitgang, met de onvermijdelijk kansen op misbruik, al dan net niet binnen de grenzen van allerlei wetten, in allerlei landen. Binnen afzienbare tijd zal RFID overal de aloude streepjescode verdrongen hebben. Niet alleen bij Aldi en Albert Heijn, maar in alle denkbare vormen van productie, logistiek, transport en controle. Ook voor u en mij goed nieuws, want het winkelen wordt straks een stuk simpeler. Je pakt je boodschappen uit het schap, je loopt langs een hekje, waar je een pincode intoetst van de kaart die zich, net als de boodschappen, via RFID bij de kassacomputer heeft aangemeld, en je staat buiten. Jatten is er niet meer bij, des te groter het enthousiasme van de detailhandel. In de stickers die op moderne vliegvelden op uw koffers (en op uw ticket) geplakt worden zit al een onzichtbare RFID, en als er nog een streepjescode op staat is dat tijdelijk, tot alle vliegvelden gereed zijn voor RFID. Allemachtig prachtig, maar, zonder dat u zelf met een RFID geïmplanteerd bent, bent u in de toekomst altijd gemakkelijk te identificeren, te volgen of op te sporen. Zonder dat u erom gevraagd heeft, zonder dat u er weet van heeft, laat staat dat u er zin in heeft. U mag zich wat mij betreft gesterkt voelen in de wetenschap dat wie goed doet, niet te vrezen heeft, mij best. Maar ik zou me toch maar enige zorgen maken over de nadelen van die miljarden kleine Big Brothertjes die binnen een paar jaar over de wereld verspreid zijn. Zonder bang te zijn voor Kafkaiaanse of Orwelliaanse toestanden, want wie goed doet heeft immers niet te vrezen, zal RFID ons leven misschien wel veel vervelender dan gemakkelijker maken. Zoals dat met e-mail en internet gegaan is bijvoorbeeld. Hartstikke makkelijk, en we zouden het niet meer kunnen missen, maar intussen zijn we wel verplicht om iedere dag tientallen of honderden ongevraagde mailtjes na te vlooien en te verwijderen, en is ook uw computer onderuit gegaan vanwege MyDoom. Straks zit er in alles dat u ooit gekocht heeft, een RFID chip, ook in de kleren en de schoenen die u draagt. Hoogstwaarschijnlijk is uw aanschaf op elektronische wijze betaald, via pin, chip of creditcard. Zul je zien dat je, als je in de buurt van een filiaal komt, je naam luidkeels wordt omgeroepen, en de aanbiedingen je om de oren vliegen. Als het tenminste allemaal goed blijft gaan. Er gaat tenslotte geen dag voorbij zonder dat er een nieuw gat in Windows ontdekt wordt, of een nieuw virus dat een oud gat gebruikt. Het wachten is op het eerste RFID virus. Bijvoorbeeld eentje dat ervoor zorgt dat alles wat u het afgelopen jaar gekocht heeft, als gestolen te boek blijkt te staan. Beetje ver gezocht, denkt u? In Amerika, in het kader van een marketingonderzoek, maakte een camera een foto van iedere klant die een bepaald soort artikel kocht. De RFID gaf het seintje aan de camera. Straks foto’s van iedereen die een pornoblaadje koopt, een pakje sigaretten of een fles sterke drank? Je hoeft niet paranoïde te zijn om te vrezen dat miljarden Big Brothers uit de Doos van Pandora gaan ontsnappen.

Posted: February 14, 2004 08:22 PM (860 words).   

Comment over here or on my Facebook wall . . .