Het gaat vaak zo op internet, maar het is van alle tijden. Shakespeare, God en zijn zoon, een van de twaalf Apostelen, vele keizers en pausen die ooit geleefd hebben, staan iedere zondag op Speakers Corner in Hyde Park en verkondigen daar luidkeels hun boodschap.
Op internet kan iedereen tegenwoordig zijn eigen Speakers Corner opstarten en daar verkondigen wat hem juist of lollig dunkt. Om misverstanden te voorkomen: het is ook mijn hobby, een jaar of tien geleden begonnen op het bulletinboard met het Amsterdamse NEABBS als toegang tot internet. In 1996 gevolgd door de eerste homepage op de server van Digitale Stad Eindhoven, weer een jaar later een eigen domein.
Ik doe nog steeds even vrolijk als in het begin mee aan het zinloos verspreiden van tekst en beeld, terwijl ik het aan anderen overlaat om zich een oordeel aan te matigen over de kwaliteit van het gebodene. `James Joyce daarentegen neemt geen blad voor zijn mond, als hij het over zijn collega-bloggers heeft. Voor wie het nog niet weet: waar je de meeste persoonlijke homepages of websites altijd als digitale dagboeken of virtuele kermissen van digitale ijdelheid had kunnen zien, is het vooral de voortschrijdende techniek die het begrip en de naam weblog of blog bepaalt.
Een blogger doet qua content in principe niks anders dan Tante Truus met haar homepage over breiwerkjes, waarop andere breisters opgeroepen worden om interessante patroontjes toe te voegen of om te reageren op de gestegen wolprijzen.
Hij doet ook niets anders dan ondergetekende, die het wel leuk lijkt om alles wat-ie schrijft van een passend plaatje te voorzien, dat in een database te stoppen, om vervolgens aan iedereen trots te laten zien hoe mooi het is. Met iedereen die zijn schouders erbij ophaalt, vraag ik me niet eens af wat het nut van deze egotrip is. Terwijl ik me aanbevolen hou voor zinnige suggesties aangaande het nut, ga ik er desondanks lekker mee door om de enige valide reden: leuk om te doen.
De een heeft een modelspoorbaan, de ander gaat vissen, wij pielen met onze computers.
Niks mis mee, maar via die computer bots ik iets te vaak naar mijn zin op figuren die zichzelf zeer serieus nemen en die over internet, weblogs, bloggers, zoekmachines, virtual communities en RSS feeds praten en schrijven alsof het eind der tijden aangebroken is. James Joyce is nog een graadje erger. Was hij niet op internet terechtgekomen, dan was-ie nu waarschijnlijk host in van die Amerikaanse of Australische radio talk-back shows. Ook wel bekend als hate-radio.
Gezien het alsmaar zakkende niveau van wat de commerciëlen hier in beeld en geluid brengen, zal er ongetwijfeld snel een Nederlands equivalent opstaan, dus wees gewaarschuwd. De gemiddelde talk-back host praat net zo snel en onbeschoft als Hans Teeuwen, leunend op een gedachtegoed dat aan ultra-rechts óf aan ultra-links ontleend is. De masochist die het leuk vind om live voor joker gezet te worden, belt zo’n figuur tijdens de uitzending en krijgt dan de wind van voren.
Heel gezellig, voor de liefhebbers dan.
James Joyce heeft zich op Kuro5hin (Technology and culture, for the Trenches) ontpopt als zo’n profeet van de aanwakkering van de haat. Zijn munitie is gericht op bloggers in het algemeen en op de gebruikers van het Movable Type systeem (MT) in het bijzonder. Dat laatste doet pijn, net nou ik dacht dat ik de meeste grappen en trucs van dat mooie content management en publishing systeem onder de knie begon te krijgen. Tenminste, ik vind het een fantastisch systeem, maar Joyce ziet het als een het internet bedreigende pest.
Als de scheld- en schuttingwoorden uit het betoog van James Joyce gestript worden, blijft er minder dan de helft over. Volgens hem kan iedere idioot met een IQ ter hoogte van de gemiddelde kamertemperatuur (20 graden Celsius is 68 graden Fahrenheit) MT installeren en er vervolgens het web mee verstoppen.
Dat is bijzonder slecht nieuws voor mijn ego, want het heeft me bloed, zweet en tranen gekost, voordat ik het boeltje goed aan het draaien had. Laten we daarom de thermometer even buiten beschouwing laten en zien welk onheil er met MT aangericht kan worden.
De kern van het onbeschofte betoog is tamelijk technisch. Simpel gezegd komt het erop neer dat de gebruikers van MT, die vrolijk op en neer pingen en linken naar elkaar, niet alleen het world wide web, maar ook de zoekmachines, met Google als voornaamste slachtoffer, beginnen te verstoppen.
James Joyce gebruikt zoveel technische termen en vergelijkingen die mijn pet te boven gaan, dat ik niet weet of-ie gelijk heeft met zijn argumenten en beschuldigingen.
Misschien scheldt hij met verstand van zaken, misschien niet. Hij heeft in ieder geval een levendige discussie op gang gebracht, die door voor- en tegenstanders in tientallen talen op duizenden blogs gevoerd wordt. Ik ben geen aanhanger van complottheorieën, maar hier twijfel ik. Waar is James Joyce, de pot die de ketel het zwart zijn verwijt, mee bezig? Zoveel mensen struikelen in hun haast om iets aan zijn opvattingen toe te voegen, dat nog maar zelden de naam van een blog - die van Joyce - zo snel zo hoog in beeld gekomen is bij Google. Tik Movable Type en zie zelf. Zou dát de bedoeling geweest zijn?

Check out: PBDoetMee