Ik ga niet alles lezen enz, vooral omdat ik midden in een uitleg zit op school waar de jufvrouw ons behandeld als kleuters, maar het is wetenschappelijk bewezen dat walvissen zo intelligent, misschien nog intelligenter, dan de mens zelf. De koe daarin tegen is dat niet.

Zoieso vind ik het niet normaal om dier op zo een afschuwelijk manier om het leven te brengen, zowel voor koeien ALS voor walvissen en dergelijke.

Japan hun argument dat walvissen niet de intelligentie van een mens hebben omdat het gewicht van hun brein veel minder is vergeleken met ons (hun ENIGE argument) klopt dus ook niet. Want, als je het zo vergelijkt, is de intelligentie van de kolibri dus ook hoger dan die van ons...

Ouwe netzwerver, whale eating person,

Hoewel: je moet deze ouwe Maas niet onderschatten als het op vis en met name tonijn aankomt. Ik ben echt een liefhebber. In New York at ik ooit een soesietje blauwvin, daar droom ik nu nog van. Geelstaart is gans anders van smaak (lichter) maar ook verukkulluk natuurlijk. Bonito heb ik standaard in huis en gebruik ik in mijn misosoep en voor dashi-bouillon en kleinere albacore (of de alalunga - de jappen hebben het over de zeekip) heb ik zelf menigmaal aan mijn hengel gehad. En dus supervers gerold in nori naar binnengewerkt.
Gratis verstrek ik je hier mijn favoriete zeekiprecept: tonijntartaar.
Hak twee tonijnsteaks met je beste mes grof in stukjes.
Doe op een klein bordje een eetlepel goeie sesamsaus en een theelepel sojasaus (Kikkoman).
Meng de tartaar daardoor, snipper er bieslook door, proef: en ontdek de hemel.
Maar nog wat: jij kent je haring niet. Je moet je bronnen herzien. Minke whales (balaenoptera acutorostrata ) zijn de kleinste baleinwalvissen en hun populatie wereldwijd wordt geschat op 800.000 stuks. Dat is verdomd weinig. Ongeveer de bevolking van Amsterdam in heel de wijde wereld. Alleen in de Oosterschelde zwemmen al meer haringen.
En: als ik het zonde vind dat jagers zogende walviskoeien en jongen schieten, is dat niet omdat ik daarbij emotioneel betrokken ben, omdat dat zielige moedertjes en babietjes zijn, maar omdat dan de soortvermenigvuldigers worden uitgeroeid. Geen sprankje vissendemagogie dus! Ik geloof niet in bovendieren en onderdieren. En ben bovendien een vrijdenker.
Maar dit terzijde.
Overigens ben ik van mening dat je de laatste dikke vissen niet moet vangen!

Hou zee!
Cees Maas

Beste Cees; dat was nou precies wat ik bedoelde: jij bent gek op rauwe tonijn, maar ik denk dat je op de visafslag geen verschil ziet tussen de meeste tonijnen (be it bluefin, albacore, bonito or yellow tail) en de minke whales. Dat zijn die kleintjes die er net zoveel als haringen zijn en die de Japanners en Noren ook zouden willen eten. Gaande het debat wordt door de tegenstanders alles opgesierd met dramatische beelden van potvissen, blauwe vinvissen en humpbacks met een pasgeboren kalf ernaast, en dat nou lijkt mij vissendemagogie.

Beste vinvisverorberaar,
Mijn favoriete home made sushi is die met rauwe tonijn, sliertjes ingemaakte gember en (een beetje maar) japanse mosterd.
No2 is home made gerookte en in Noorwegen home made gevangen gerookte en daarna een kwartiertje gekookte kabeljauw.
No 3 (daar zijn we er weer)is die met rauwe mossels en (heel weinig en bijzonder fijn gekapte) juun.

Alles gerold in nori en genietend onder jubel.

Cornelis Jan Maas

Een van de problemen van zelf sushi maken, is dat je niet weet wat je erin stopt. Nogal wat visboeren doen zomaar wat. Ken jij het verschil zien of smaken tussen de ene witvis en de andere, als-ie gefileerd op je bordje ligt?
Mijn vrienden in Melbourne zijnn professionele koks. Ooit hadden we een afscheidsdineetje in het duurste visrestaurant aan de Murray, in Kooyong, tegen een Michelin ster aan schurkend. Ik had een witvissie, meen me te herinneren dat ik een ter plekke vrij gangbare 'flathead' besteld had.
Hij smaakte me prima, maar Johnny Garrard (a.k.a. Animal) nam een hap van m'n vis en zei dat het niet was wat er op mijn bord moest liggen, maar een soortgenoot.
Kon me niet zoveel bommen, maar een beetje kok laat zo'n kans niet gaan. De arme serveerster werd door de keuken aanvankelijk teruggestuurd met de mededeling dat het wel degelijk - enzovoort - maar uiteindelijk hebben we het pand verlaten met de excuses van de kok/eigenaar, en zonder het betalen van de rekening. Je vraagt je af hoe vaak dat gebeurt, en hoe vaal ze zoiets lappen met vlees.

Dear whale eating man,
U begeeft zich nu op het zeer ingewikkelde terrein van het geslachtsleven der tweekleppigen. Mossels een moeder? Dan eet ik moeder en kind, zo gek ben ik op die schepdiertjes (overigens vind ik jouw foto-repo over Iese verpletterend verstild mooi en beter dan menig geschreven verhaal).
Maar: bij mij vind je geen sentimenten over vlees eten. Ik eet bijna alles wat dat betreft. Zeker sushi, dat ik vaak zelf bereid. Maar niet van zeezoogdieren. Voor mij is whale eating gewoon een kwestie van aantal. Ze zijn met weinig. Wat tegengestelde berichten je ook doen geloven. Dus blijf ervan af. Er is zoveel vlees... En ergens op een viaduct in Nederland, ontdekte Remco Campert, staat in dikke letters: vlees is leed. So be it.
ciao.

Beste Cees; dit is precies de reactie waar ik op doel: gestoeld op emotie, moeders en kalfjes, lege zeeën, dat soort werk.
Ik heb het de afgelopen week niet precies gevolgd, maar waar het de sushi boeren vooral om te doen is, voor zover ik van afgelopen jaren herinneren kan, is de 'minke whale'. Dat soort, en de 'pilot whales' zijn kennelijk vooral in de zuidelijke zeeën, in ruime mate voorhanden, door het verbod zo massaal als haringen. Vooral in Australia (twee weken geleden in Busselton, een van de stranden van Perth, maar ook regelmatig op Tasmania) komen ze zichzelf regelmatig aan de lokale visafslag aanbieden door soms met honderden tegelijkertijd als lemmingen het strand op te spartelen en daar te sterven.
Lees overigens Darwin nog eens na; je suggestie dat 'torenvalk, broeder vos en noem maar op, altijd zullen zorgen dat er nog ergens wel een muisje of een konijntje rondhuppelt dat voor nageslacht en dus voor het nageslacht van het roofdier zelf kan zorgen', is onzin.
Genoeg voorbeelden; kiwi's compleet uitgeroeid door vossen op eilanden, slangen door ratten op andere eilanden. Lees Darwin! Een roofdier kan helemaal niet nadenken met het oog op de toekomst; als hij honger heeft moet het individu een prooi vangen. Is de prooi op, dan sterft de predator uit, of hij verhuist.
En wie beweert dat de mensch alle laatste dikke vissen op zou moeten vreten? Daar is toch juist die regulering voor?
Wat betreft je opmerking: 'geen visser vangt de laatste vis'. Dat klopt, maar niet vanuit de door jou gedeponeerde argumenten. Om te beginnen vissen de Koreaanse varende visfabrieken (en die uit Breskens) wel degelijk alle zeeën leeg, als je ze hun gang laat gaan, maar toch stoppen ze ermee vóórdat het zo ver is, omdat een halfvol diepvriesruim niet rendabel is. Daarom zijn er quota en verdeling van zeeën en controle nodig. Daarin past volgens mij zeer wel het gereguleerd vangen van sommige walvissoorten.

Het goede nieuws: vrees niet, het zal niet gebeuren, omdat de Sydney Morning Herals gisteren al mocht koppen:

'Japans whaling ambitions harpooned'

Het slechte nieuws, vandaag in de SMH:

'Denied on whales, Japan seeks to add seals to its catch':

http://www.smh.com.au/articles/2005/06/22/1119321792715.html

En nu de brandende vraag: 'Hebben mossels een vader en een moeder?'

Land in zicht!

Help, mijn favoriete columnist maakt een denkfout en ik zie het als mijn onmiddellijke plicht hem weer op het rechte pad te krijgen. Scepticus als hij is, plaast hij midden in de internationale walvissendiscussie een fotootje van zichzelf, lurkend aan een kop walvissensoep in Tokio!
En vandaag in onze krant schrijft hij dat ook varkens ontroerend mooie ogen hebben.
Een waarheid als een koe.
Maar met het zeezoogdier walvis is sinds Jonas veel meer aan de hand.
Is het moreel verantwoord om wel een koe te eten en geen bultrug? Neen, zou ik zeggen. Alles wat een moeder heeft verdient respect, maar de omnivoor mensch eet nu eenmaal vlees, dus de koeien moeten eraan geloven.
Maar dan ook de bultrug? Neen, want het verschil tussen de koe en de bultrug is simpelweg het aantal. De laatste grote zeezoogdieren op deze aarde vreet je niet op. Zeker niet als je ander vlees voor het uizoeken hebt. Zo simpel ligt het.
Maar simpele overwegingen hebben veelal een complexe opbouw. Zo ook hier. Het zeezoogdier walvis is ook nog eens een symbool. Een symbool van het laatste wilde arctische ecosysteem dat we nog hebben. En door de bultrug en de potvis te verorberen, vreet de mens uiteindelijk zichzelf op. Wanneer je je dus in Tokio zet aan een kopje walvissensoep ben je uiteindelijk een ego-kannibaal. Daar komt nog bij: geen enkel roofdier in moeder natuur eet gans zijn territorium leeg. De torenvalk, broeder vos en noem maar op, ze zullen altijd zorgen dat er nog eregens wel een muisje of een knijntje rondhuppelt dat voor nageslacht en dus voor het nageslacht van het roofdier zelf kan zorgen. En alleen het roofdier Mensch zou dan de laatste dikke vissen opvreten? Dat is gewoon stom en korte-termijndenkerij.
Een van mijn beste vrienden is een Noorse ex-walvissenjager. Een goeie vent, die conform de tradities van zijn mooie land zonder scrupules jarenlang het zeezoogdier heeft bejaagd. Maar hij is gestopt. Omdat de vliegtuigen van de jagers die systematische de lap zee tussen - pakweg - IJsland en de Lofoten scannen op groot zwemmend vlees, jaar op jaar met te weinig waarnemingen kwamen. Totdat het zover kwam dat de jagers, die hun leningen aan de bank moeten aflossen, kalfjes binnebrachten. Of zogende moeders. Toen heeft mijn vriend zijn harpoen maar aan de wilgen gehangen. En met hem best wel veel van zijn collega's.
Geen visser vangt de laatste vis.
Komt nog bij dat de bultrug het toch steeds moeilijker zal krijgen met de opwarming van het klimaat. Zonder te schieten zelfs, roeit de mens de laaste dikke visen uit.
De slotsom dus kan zijn: eet rustig een carbonaatje, ook al zijn zijn ogen ontroerend schoon. Maar beter nog: eet niets dat een moeder heeft. En koop bij de C1000 een lekker stukje namaakvlees.

Cees Maas