Pak een mp3 waarop de trompettist zingt, en zwijmel weg; wat kon die man ontaard relaxed zingen. Alsof zijn stembanden van vloeibaar fluweel waren.

Dat voor een zuipschuit, kettingroker en heroinejunk die in stijl gestorven is; kluts kwijt van driehoog uit een Amsterdams hotel gelazerd, ruggengraat gebroken op het op de stoep staande Amsterdammertje.

Afgelopen week las ik chatten in de krant, en dacht ik 'daar gaan we weer'. Weer een wethouder die zich door een communicatiekonijn met een digitale obsessie een chatsessie aan laat praten. Arbouw van Breda ditmaal, die, als alles goed gegaan is, gistermiddag met Bredase chatters is wezen chatten over de Ontwikkelingsvisie 2020.

Vanwege de deadline van deze bijlage kan ik er geen verslag van doen, maar dat was ik ook niet van plan. Ik zeg wat ik op de krant een paar keer per jaar laat weten aan collega's die een chatsessie op poten willen zetten: niet doen.

Chatten is goed voor pubers, eenzame daters, of voor ouders wier kinderen Down Under verkeren. Chatsessies met meer dan een handvol chatters moet je niet willen, want er zijn maar twee mogelijkheden: het gaat te goed of het gaat te slecht. Er komen er óf te veel op af, óf te weinig. Met te veel deelnemers zakt de chatserver door zijn hoeven, en als ie dat niet doet kan niemand de kakafonie van zinnen en tikfouten volgen.

Als het er te weinig zijn is het helemaal niks, en liegt de afdeling communicatie van de wethouder vandaag dat het een succes was. Toch ben ik Arbouw dankbaar. Dankzij hem even in mijn stoffige verzameling cd's gedoken en Chet Baker Sings door iTunes laten rippen. Tranen in mijn ogen; wat kon die man mooi chetten.

Toevoeging d.d. zaterdag 10 december:

Ha! Zei ik het niet? Chatsessie totaal mislukt :-)
Kijk maar: Haperende techniek nekt chattende wethouder