Blijkens een onderzoek van buro Memo2 dat bij Top Gear gepresenteerd werd, is Dorus niet de enige die als mens of huisdier aangesproken wordt.

Een op de vijf autobezitters in Nederland blijkt het blik benoemd te hebben, en spreekt het regelmatig liefkozend toe.

Dat laatste kan ik me niet herinneren. Wel dat ik hem enkele keren zijn huid volgescholden heb, en hem ook wel eens een schop verkocht heb. Zoals toen ik hem een Griekse veerboot op wilde rijden, op welk moment het kreng dienst weigerde.

Zwetend duwend met twee vloekende matrozen - zij in het Grieks, ik in het Engels - parkeerden we Dorus naast een wagen waarop een circus-olifant stond, aan de dunne.

Het overspannen beest, aan vier poten in smeedijzeren ringen geketend, wiegde de hele boot op en neer. Intussen de achterbak van Dorus vanonder zijn staart volspuitend.

Nadat we zonder koppeling met een knarsende en krakende versnellingsbak een golfplaten schuur met een VW logo gevonden hadden weigerde de besnorde garagist om aan een strontkar te werken: eerst wassen.

Het is maar één anecdote uit mijn vijfentwintig mooie jaren Dorus. Ooit begin ik er aan: Dorus, het boek.