Terwijl mijn geloof eerder op die dramatische dag al aan het wankelen werd gebracht. Ik begreep al niet waarom mijn moeder onbedaarlijk in de lach schoot toen ik vroeg waarom er zo'n raar randje aan de baard van Sint zat.

Sint zelf bromde dat mijn vader er niet was, omdat die moest overwerken. Diezelfde sint, met die baard met dat rare randje, zat een paar uur later op een nerveuze schimmel.

Geen dier van de Spaanse rijschool, maar eentje die beschikbaar was gesteld door Circus Van Bever dat altijd overwinterde aan de Bredaseweg in Terheijden.

De nukkige prima donna bokte en steigerde door de Raadhuisstraat. Sint had handen en voeten nodig om in het zadel te blijven, terwijl de binnensmonds vloekende Paardenpiet de rebelse Amerigo in toom probeerde te houden.

Een zweep eroverheen had wellicht geholpen, maar ja, dat was ook zoiets met al die kinderen aan de kant.

Zodat de laatste bokkensprong sint fataal werd.

Amerigo werd pas tegen de avond in een weiland tussen Terheijden en Wagenberg gevonden, snuffelend aan een merrie. Sinterklaas had toen de optocht al afgemaakt in een kar achter twee trekpaarden, door een welwillende boer inderhaast aangespannen.

Ik geloofde toen niet meer in Sinterklaas.

De door Amerigo afgeworpen man die midden op straat zat, zonder paard, mijter, staf, snor of baard, dat was mijn vader!

Posted: November 12, 2011 10:34 AM (258 words).  Tweet 

Leon Krijnen
Verslaggever bij BN DeStem. Schrijft over defensie, fotografie, mensen, de zaterdag column en doet de techblog Interface. Publiceert op DutchCowboys/Leon. Maakt ook een serie over mooie Brabantse café's. Op Krijnen.Com publiceert hij vanaf 1995 van alles wat. Rijdt racefiets of een van zijn oldtimers, Dorus Dream, of de ouwe trouwe W 180. Gek op Apple.
| Google + | Facebook | Twitter |