May 26, 2001

XP: aan de virtuele leugendetector

Het zou kunnen dat ik op mijn oude dag van mijn geloof ga vallen en mezelf op een Mac ga trakteren. Of alleen maar Linux ga draaien, of misschien wel BeOS.
Terwijl ik na bijna tien jaar ploeteren met alles wat Microsoft ooit geproduceerd heeft, dik tevreden ben met Windows 2000, dat ik nu bijna een jaar op mijn machine thuis heb draaien. Op een Pentium III met 128 megabyte geheugen, een ISDN-verbinding en een batterij randapparatuur, de helft USB, de andere helft ouderwets serieel.

Scanner, printer, digitale camera, infrarood poortje, grafische tablet, extern ISDN-modem, cd speler, alles - even afkloppen - werkt. Wat ik met de dag steeds minder verbazingwekkend, en steeds vanzelfsprekender begin te vinden is dat alles loopt als een gesmeerde bliksem. Ik heb geprobeerd om het systeem pootje te lichten, door met zoveel mogelijk programma´s geopend, zoveel mogelijk gekke dingen te doen. Lukt niet, hooguit een applicatie sneuvelt, maar die wordt keurig afgesloten, en het systeem blijft hautain overeind.
Dat goede nieuws, naast tijdgebrek, is er de oorzaak van dat ik Linux niet meer opnieuw geinstalleerd heb nadat de oude harde schijf heeft plaatsgemaakt voor een dikkere en snellere broer. Bovendien blijkt het - want nog niet alles gaat zoals het zou moeten gaan - een hoop gedoe te zijn om Linux naast Windows 2000 te installeren. Iets moeilijks met de boot-sector. BeOS draait wel op een aparte partitie op die nieuwe schijf, want dat kan je booten vanaf een floppie. Maar BeOS is slechts een leuk speeltje, met veel te weinig applicaties voorhanden.
Windows 2000 dus, en de opvolger van dat systeem - XP - staat klaar. Ik zou het al kunnen installeren, maar, ouder en wijzer, wacht ik daar nog maar even mee. Ik lees met belangstelling de ervaringen van hen die eraan begonnen zijn, en tezijnertijd stap ik over. Of niet.
Dat ik overweeg om na al die jaren alsnog een Mac aan te schaffen, is het gevolg van twee ontwikkelingen. Ten eerste is daar het nieuwe besturingssyteem van Apple, OS X. Die X spreek je uit als ´tien´, en het tiende (scheepsrecht?) operating system van Apple is gebaseerd op Unix. De stabiliteit en de mogelijkheden van Unix, gecombineerd met een aantrekkelijk smoel, dat maakt me nieuwsgierig. Ook al heb ik ik gehoord van een collega die het systeem heeft draaien op een vette G4, dat er met de stabiliteit niks mis is, maar dat de snelheid middelmatig is.
De andere oorzaak van mijn neiging tot vreemd gaan is dat Microsoft besloten heeft om de licenties van XP te gaan koppelen aan de pc van de koper. Dat Microsoft naar wegen zoekt om illegale verspreiding van zijn programma´s tegen te gaan is zijn goed recht, en een begrijpelijke zaak. Daar is niets op tegen, maar de manier waarop het gebeurt bevalt me niet.
Als ik straks een officiele doos met XP koop dan moet ik Microsoft een aantal gegevens verstrekken over mijn machine. In ruil daarvoor krijg ik een sleutel toegezonden waarmee de reutemeteut op mijn bakkie wil starten. Het gaat goed zolang de boel niet crasht, tot ik besluit om een andere computer aan te schaffen, tot ik een nieuwe harddisk nodig meen te hebben, of tot ik mijn moederboard wil vervangen.
Gaat er iets fout, of heb ik iets vervangen, dan dien ik me tot de softwarepolitie van Microsoft te wenden. Moet ik een helpdesk bellen, of op de website van Microsoft een formulier invullen. Als ik iemand te pakken krijg via de telefoon, of als er ooit antwoord komt, dan volgt er een soort verhoor. Doorsta ik die virtuele leugendetector, dan krijg ik een nieuwe sleutel, en kan ik het programma, waarvan ik notabene zelf de licentie bezit, weer aan de praat proberen te krijgen.
Dat is te krom voor woorden. Terwijl ik niet in overtreding ben, en niets fout gedaan heb, moet ik gaan bewijzen dat ik een legale gebruiker ben. Ze zoeken maar een andere manier, en anders zoeken het maar uit. Dan gaat deze jongen sparen voor een Mac, of hij gaat alleen nog maar Linux gebruiken.

 Posted: May 26, 2001, 02:07 AM | Comments (0) |

May 19, 2001

Strategische alliantie of koude oorlog?

Het nieuws in de dot.com wereld wordt de afgelopen maanden gekenmerkt door malaise en droefenis. Toch lopen er in die wereld nogal wat rond die op tijd een al dan niet zinkend schip verlaten hebben. Die hun toko verkocht hebben aan de tegenpartij, en, ondanks het feit dat ze daardoor multimiljonair geworden zijn, directeur blijven van de overgenomen divisie.

In plaats van de rest van het leven op een tropisch eiland te gaan liggen, cocktail in de linkerhand, rechts een dikke Cubaanse sigaar van de beste kwaliteit. Kennelijk omdat ze het leuk vinden om baas te blijven spelen, of vanwege workalcoholisme. Zoals de opperbevelhebber van Startpagina, die zijn handel aan VNU verkocht voor iets van zeventig miljoen gulden, en zijn generaals in de kou liet staan.
Het is een van de redenen dat Microsoft groot geworden is: het opkopen van kleine bedrijven met goede ideeén of producten. Vermeer, om er maar eens een te noemen. Niemand kent zijn naam nog, terwijl de hele wereld denkt dat Frontpage door Microsoft gemaakt is. Dat was dus een succesnummer en de aankopen die niks bleken te zijn waren, het geld toch waard, want een concurrent was de nek omgedraaid.
Zolang de malaise voortduurt, worden links en rechts samenwerkingsverbonden afgesloten. In de internetwereld heet zoiets een strategische alliantie, en wie in die wereld serieus genomen wenst te worden, spreekt dat op zijn Engels uit. Wie in een strategic alliance moet werken, zal in stilte vaak bidden datie overgenomen wordt door een sterke partner. Allianties zijn veelal ondingen, die tot vertraging en verspilling leiden.
Les een van het projectmanagement, zo heb ik me laten vertellen door iemand die aan les twee begonnen is, is dat je moet zorgen dat je maar een opdrachtgever hebt. Neem je van twee kanten opdrachten aan, dan wordt je op korte termijn stapelgek, want je zit aan alle kanten klem. De een wil dit, de ander dat, en iedereen klaagt, omdat je niet hard genoeg naar zijn pijpen danst.
Zelf draai ik in Amsterdam dagelijks met veel plezier rondjes mee in een soortgelijk circus. Wegener, onze moedermaatschappij, heeft 21 portals op het world wide web, die door negen internetredacties gevuld en geredigeerd worden. Negen hoofden internet overleggen over wat ze willen op het net, met last en ruggespraak naar hun respectievelijke hoofdredacteuren. Want die hebben uiteindelijk het laatste woord met betrekking tot de content.
Ten behoeve van al die internetredacties is in Mokum een facilitair bedrijf opgericht, waarin de afdelingen sales, portal unit, business unit, een afdeling concepts en design, en een redactioneel ontwikkelteam zoveel mogelijk leuke dingen proberen te verzinnen en te realiseren. Dat laatste is het leuke van het werk, maar dagelijks komt er bij alle betrokken partijen een dosis frustratie en irritatie aan te pas. Onvermijdelijk gevolg van de veelheid aan communicatiekanalen, de verscheidenheid aan opdrachten, verzoeken en reacties die via dat Gordiaanse netwerk in Amsterdam belanden, of de deur uitgaan.
Bij PCM, de landelijke concurrent van Wegener, uitgever van onder meer Algemeen Dagblad, NRC, Volkskrant, Trouw en Het Parool, hebben ze kennelijk dezelfde problemen. Daar leeft het idee om een nationale nieuwsportal te gaan maken, in plaats van de websites van de kranten. De redactie is al benoemd, er is een hoofdredactrice benoemd, maar de individuele kranten willen er niet aan, en weigeren samenwerking.
Vanuit dat kamp is geopperd om het dan maar samen met Wegener te gaan doen. Het zou me verbazen als over dat initiatief in mijn onmiddellijke omgeving nog niet nagedacht is. Wat ik ervan vinden moet, weet ik niet, want ik zie zowel de voor als de nadelen. Mijn conclusie zou er ook niet toe doen, want ik weet zeker dat een dergelijke strategische alliantie niets anders dan een lange koude oorlog zou kunnen worden.

 Posted: May 19, 2001, 02:08 AM | Comments (0) |

May 12, 2001

Dwangarbeiders in de zoutmijnen van Microsoft

Drie weken geleden schreef ik iets over de arrogantie van Microsoft. Over die brief, die ze naar ieder bedrijf in Nederland gestuurd hebben. Of al die brave directeuren onmiddellijk na willen gaan wat ze allemaal aan Microstuff hebben draaien, en ze per ommegaande melden of ze wel of niet aan de licentieverplichtingen voldaan hebben. En snel!

Ik maakte aangaande dat toppunt van zelfingenomenheid een vergelijking met auto's. Zo van: stel dat Volkswagen Nederland u zo'n brief zou schrijven. Of u even wil controleren of alle Polo's, Golfjes, Bora's en Passats in uw bedrijf netjes geleased ofgekocht zijn, en dat ze niet gestolen of geleend zijn. Ze kijken wel uit, want ze weten drommels goed dat er volgend jaar niet veel VW'tjes meer geleased zouden worden. Concurrenten zat, en met betere manieren.
Microsoft kent dat soort bezwaren niet, omdat heel kantoorhoudend Nederland zich dagelijks als dwangarbeiders naar de zoutmijnen van Windows begeeft. Waar knoet en gesel vervangen zijn door het Word van Windows, Explorer,Power Point, Access, Excel, Exchange of Outlook.
Dus doet Microsoft alles wat het denkt zich te kunnen permitteren. En heeft er zelfs een volgende brief tegenaan gegooid, gericht aan hen die het gewaagd hebben met het hierboven beschreven epistel te doen wat ik er mee gedaan zou hebben: mijn gat mee afvegen.
Een directeur van een klein bedrijf heeft het zelfde gedaan, omdat hij alles wat hij aan Microstuff heeft draaien, netjes bij de firma geregistreerd heeft. Laat ze zelf in hun boekhouding kijken waar ze op hoge toon om vragen. Ondanks zijn officile en betaalde licenties heeft hij een brief gekregen van een advocatenkantoor waarin hem medegedeeld wordt dat hij alle rechten op mogelijke bijstand in de toekomst verspeeld heeft, omdat hij niet op die eerste brief gereageerd heeft.
Kan het nog gekker? Ik vrees van wel, want Microsoft is immers van plan om in de toekomst zijn software te gaan verhuren inplaats van verkopen. Via internet. Iedere keer als u straks Word wil gebruiken, zult u een sleutel of een stukkie software van het net moeten gaan downloaden voordat u ermee aan de slag kan. Hoewel er weer enige vertraging in dat veelbelovende plan opgetreden is.
Overigens geheel des Microsofts, waar nog nooit iets op tijd en/of helemaal klaar geweest is. Europa en de Verenigde Staten moeten - mogen is wellicht beter gezegd - wachten voor het zover is, eerst gaan klanten in Australi en Nieuw-Zeeland voor proefkonijn spelen.
Ik vraag me af waar dat verhuren in plaats van verkopen straks toe zal gaan leiden. Immers, er is tegenwoordig bijna geen elektrisch apparaat meer te krijgen, waar geen embedded software inzit. Moeten we straks ook eerst even een licentie aanschaffen voordat we de televisie aanzetten? Voordat we onze tanden mogen poetsen, voordat de wasmachine aan kan, of voordat de koelkast aanslaat?
Wat betreft die ingemetselde server die vier jaar spoorloos was, en die al die tijd bleef werken is nog steeds de vraag: welk besturingssysteem? Negentien lezers riep in koor: Novell Netware. Hadden ze op Techweb,Slashdot of Tweakers gelezen, leuke websites voor dat soort nieuwtjes. Daar staat het verhaaltje inderdaad nog steeds, maar Novell is geen besturingssysteem. Novell Netware is een - kennelijk zeer stabiel -netwerkprotocol, dat pas geinstalleerd kan worden als er een besturingssysteem aanwezig is.
Een lezer concludeert dat het waarschijnlijk om Windows NT gaat, maar een snelle zoektocht leert me dat Novell ook met DOS, Solaris, Unix en Linux uit de voeten kan. Omdat het sprookje zich afspeelde op de universiteit van North Carolina is het simpel om na te gaan op welk systeem de webserver draait: dat blijkt Apache op Solaris te zijn. Voor geinteresseerden in de vraag hoe je dat te weten komt: zie netcraft.com. Nou zegt dat niet alles,maar van oudsher is het waarschijnlijker om Solaris of Unix aan te treffen in een universiteit dan Windows NT.
Ik heb een mailtje gestuurd naar de universiteit met de vraag of het verhaal geen urban myth is. Zo niet, om welk systeem het dan ging, maar ik heb nog geen antwoord gekregen. De gelukkige winnaar van een Linux distributie zal dus nog even geduld moeten hebben. Overigens blijven nieuwe oplossingen welkom tot het verlossende antwoord van de webmaster er is.

 Posted: May 12, 2001, 02:09 AM | Comments (0) |

May 05, 2001

De mythe van de vergeten computer

Ik loof een prijs uit naar aanleiding van een stukkie in Intermediair van deze week. Bewaar hem voor uw nageslacht, want het is de laatste in de huidige vormgeving. Volgende week wordt u verrast, en aangenaam of niet, dat is nog een paar nachtjes slapen. Intussen worden worden de stempels verwijderd, die onze vorige hoofdredacteur, Ben Rogmans, in zijn tijd als baas op het blad voor afgestudeerd Nederland heeft gedrukt. Ja, rustig maar, ik heb geen bul, maar ik lees het lekker toch.

Terwijl onze nieuwe hoofdredacteur Van Uffelen hier sommige sporen van Rogmans weg gaat poetsen, zo gaat dat met elkaar opvolgende beleidsbepalers, blijf ik Intermediair trouw uitvlooien. En hou ik mijn hart vast, want het blad doet en is precies wat ik ervan verwacht. Het smoel is zo lelijk als een Turkse bazaar, om vormgevingsgoeroe Mario Garcia nog maar eens te citeren, maar volgepropt met juweeltjes.
Met iedere week aardige pagina's over techniek, internet en computers. Soms snap ik daarom niks van VNU, ons vorige moederbedrijf. Ze geven prachtige computerbladen uit, maar bakken er met Computable maar weinig van. Waar Intermediair gericht is op afgestudeerd Nederland, wordt Computable voor nop gestuurd naar iedereen die iets met IT te maken heeft. U dient op de website van Computable een aantal gegevens te verstrekken waaruit zou moeten blijken dat dat inderdaad het geval is, en als u die lakmoesproef doorstaat, dan krijgt u hem in de bus.
Maar zo lezenswaardig als Intermediair is, zo saai is het oudste computerblad van Nederland. Volgepropt met droog, slaapverwekkend en gouvernementeel business-news. In plaats van met mooie verhalen, flitsende, irriterende of lachlust opwekkende columns en scherpe analyses. Ondanks de dot.com malaise staat Computable nog steeds bomvol met advertenties van bedrijven die om IT'ers verlegen zitten, dus het blad zal genoeg geld opbrengen.
Piepklein stukkie in Intermedair over een server die kwijt was, maar die bleef werken. Ach, zoals dat gaat, het zal misschien eerst in een universiteitsblad gestaan hebben, en daarna in Popular Science, of in New Scientist. Voordat het in Nederland opgepikt werd door een technisch of internetredacteur. Vroeger hadden zulke stukkies een omlooptijd van maanden, maar met internet is het meestal niet langer dan een dag. Maar hopen dat het niet de zoveelste oeroude urban myth is.
Het gaat om een netwerkserver op de Universiteit van North Carolina. Vier jaar geleden raakte de machine spoorloos, maar hij bleef gewoon werken. De beheerders hadden er geen enkel besef van waar het apparaat zou moeten staan, maar besloten het maar zijn gang te laten gaan.
Vier jaar lang bleef het brave bakkie zijn pakketjes ontvangen en doorsturen, handelde dag en nacht de mail af, en verrichte al zijn netwerktaken. Uiteindelijk is men hem gaan zoeken op de enige mogelijke manier: door een kabel te gaan volgen. Die bleek door een blind gemetseld binnenmuurtje te verdwijnen. Toen men de donkere cel openbrak, stond daar de trouwe server nog steeds onaangedaan te snorren.
Minpuntje in het stukkie van Intermedair - misschien te druk met de nieuwe vormgeving - was dat niet vermeld werd welk besturingssysteem vier jaar up bleef. Als het hier niet om een urban myth gaat, dan wed ik dat er geen Windows draaide op de server die kwijt was.
Daar kom ik alleen maar achter door het verzuim van Intermediair goed te maken. Op zoek op het web naar de mate van waarheid van dit verhaal.
Tussen deze zin en de vorig zit een half uur surfen, en ik heb het verhaal van de server die kwijt was niet kunnen vinden. Als het waar is, ben ik er van overtuigd dat het een bepaalde smaak Linux of een soort Unix geweest moet zijn.
Wie me aan een betrouwbare bron van het systeem op de verloren server helpt, krijgt van mij een Linux-distributie naar keuze. Da's een gratis gemakkelijke weggever, legaal onder de general public license. Als het toch Windows geweest blijkt te zijn? Eh..., niet te flauw, onder de goede inzenders verloot ik een officiële versie van Windows ME. Met licentie. Wie weet tekent mijn nieuwe chef de declaratie, maar zo goed ken ik hem nog niet.

 Posted: May 05, 2001, 02:13 AM | Comments (0) |