December 29, 2001

Putjesschepper op het net

Eeuwigdurende erecties. Zeventig procent korting op al mijn verzekeringen. Een unieke kans op een fantastisch investeringsplan. Een medicijn met de bedoeling om het een en ander beter te laten spuiten. Nu of nooit: voor het einde van het jaar al mijn schulden afgelost.

Goedkope inktpatronen. Tienduizend gulden per week verdienen van huis uit, met behulp van computer en telefoon. Bevestigingen van aanvragen of registraties die ik nooit de deur uit gedaan heb. Videobeelden van 11 september die nog nergens vertoond zijn. Modemversnellers. Iemand die me helpen wil om eigen baas te worden, en een ander die me van mijn kaalheid af wil helpen.
Vrijkaartjes voor online casino's, uitnodigingen voor een orgie in cyberspace, gratis dit, gratis zus, gratis zo. Seksreclames, waarin vrouwen, mannen, kinderen en bejaarden van allerlei rassen, soms opgeleukt met een breed scala aan bizarre lichamelijke afwijkingen, proberen om me via een of andere voor- of achterdeur de donkerste krochten van het internet in te lokken. Vooral niet te vergeten: de als screensavers, replies, gifjes, jpg's en lege e-mails vermomde virussen.
Slechts een willekeurige greep uit de honderden spammetjes die dagelijks binnenfladderen in de mailboxen die ik privé en beroepsmatig dien te legen. Voor de beginnende thuissurfer een groeiende irritatie, en mettertijd wordt iedereen vanzelf een digitale putjesschepper.
Filteren? Dat kan, maar omdat echte spammers dagelijks van afzendadres wisselen, zet dat niet veel zoden aan de dijk. Trouwens, van tienduizend adressen in een filter wordt geen enkel mailprogramma sneller. Reden waarom je bij Hotmail, dat gebaat zou zijn bij het afweren van de miljoenen ongevraagde boodschappen die op die dienst per uur binnen moeten komen, niet meer dan 250 adressen op kan nemen in de te weigeren lijst.
Zo'n Hotmail-account is een gratis bliksemafleider. Vaak moet je op een website waar je iets wil downloaden, het een ter lering, het ander ter vermaak, een e-mail adres invullen.
Pak ik dus altijd dat Hotmail-adres, hetgeen een stukje vervuiling scheelt op mijn eigen mail-server. Daar liggen adressenkapers voor de deur, terwijl een hoop bedrijven waar je dat adres invult, op termijn die adressen verpatsen. Praat me niet van privacy statements. Goed bedoeld, maar een cd is zo gebrand, en een database is zo verzonden.
Mijn Hotmail-account is een strontemmer die ik dagelijks leeg. Iedere dag zitten er ongeveer tussen de zestig en de honderd mails in, die ik ongelezen weggooi. Simpel: je vinkt een vakje aan, waardoor alle mails in een keer geselecteerd worden. Vervolgens kijk je even vluchtig de subject-lines door, voor het geval dat er een serieus briefje tussen verzeild geraakt is, maar meestal kan de afvalemmer zó in het riool gekieperd worden. De eerste week transporteerde ik alle ongewenste afzenders netjes naar de te weigeren lijst, maar die stond na een week op het maximum van 250.
Omdat dat dagelijks geëmmer me begint te vervelen, is het binnenkort einde oefening met desbetreffende account. Ik stop met hem te gebruiken, en ik maak een nieuwe aan. Waarom ik mijn rommel niet netjes achter me opruim? Dat zou ik best willen, maar dat kan niet: Microsoft biedt niet de optie om een bestaande account te herbenoemen of te verwijderen. Dus maak ik voortaan iedere oudjaar lekker een nieuwe aan en laat dat oude riool maar gisten.
Ping, zegt het belletje van de mailbox. Effe kijken. Een duistere Duitse Herr wijst me erop dat Viagra levensgevaarlijk is. Hij heeft een methode ontwikkeld die hetzelfde effect heeft, maar dan zonder pillen of spuiten, vacuümpompen of slangenolie.
Ik wou dat ik ergens de baas was. Dan kon ik mezelf een intelligente secretaresse permitteren. Ik vrees dat die oplossing de enige zou zijn om al die flauwekul niet meer onder ogen te krijgen. Aangezien die niet op mijn begroting voor 2002 past, blijf ik ook komend jaar een gedeelte van mijn salaris als digitaal putjesschepper verdienen.

 Posted: December 29, 2001, 08:32 PM | Comments (0) |

December 15, 2001

Het komt wel weer goed met KPN

Beschouw dit niet als een beleggingsadvies, maar KPN is goed bezig. Kennelijk is daar iets aan het veranderen. Onze nationale connectieprovider is niet meer het bastion van de burocratie dat het na de privatisering lang gebleven is.
Wie de afgelopen weken mijn instap van ISDN naar ADSL gevolgd heeft, moet het opgevallen zijn: geen gekanker op KPN. Niet over Tante Pos, niet over haar neefjes van de mobieltjes, de ISDN, de ADSL, de helpdesk, de monteurs. Zelfs niet over het personeel in de Primafoonwinkel.

Met minstens één vertegenwoordiger van genoemde takken heb ik het afgelopen decennium flinke mot gehad. Uit balorigheid imiteerde ik dan Basil Fawlty tegen Duitsers, Manuel en lastige klanten. En begreep ik pas goed die andere sketch van John Cleese, waarin hij een telefooncel molt omdat die niet werkt. Hij had gelijk: telefooncellen zijn niet kapot omdat ze gemold zijn, ze worden gemold omdat ze niet werken.
Klantvriendelijkheid á la Fawlty Towers, dát wás KPN. Ooit was ik in een buitenland toen ze een nieuwe lijn door de straat trokken, Eenmaal terug had ik geen kiestoon meer, maar dat móest aan mij liggen, aldus KPN. Pas toen na een aantal oeverloze telefoontjes - via het toestel van de buren - een monteur de boel door kwam meten kwam de aap uit de mouw. Omdat ik niet thuis was hadden ze mijn uitgaande lijn buiten doorgeknipt, het gat voor de deur dicht gegooid, en doodleuk de bestrating teruggelegd. De tuthola die ik daarvoor een paar keer aan de lijn had: 'Meneer, bij ons in de centrale, en in de lijn naar u toe, is niet fout. Hoe komt u erbij!'
Ik werd nog een keer door zo'n type schoolmeester bestraffend toegesproken nadat ik zelf iets goed fout gedaan had gaande een verbouwing. Tijdens het plaatsen van een wandje schoot een gipsplaatschroef door de elektriciteitsleiding én door de telefoonleiding. Er smolt iets op de centrale, waarna die schoolmeester me aanraadde, op een toon alsof ik zijn kinderen aangerand had, mijn assuradeur te waarschuwen dat er zwaar weer op komst was. Nooit meer iets van gehoord.
Die primafoonwinkels: in de jaren negentig het voorportaal van de hel voor de arme ziel die iets nodig had dat alleen door KPN verkocht werd. Ik wed dat daar klanten zijn overleden en tot stof vergaan zonder dat het personeel een poot uitstak.
Zand erover. Dat was toen. Mijn Nokia werkt altijd en overal op het KPN netwerk, in vijf jaar geen enkele klacht. Mijn ISDN heeft vier jaar perfect gewerkt. De ADSL, van KPN Mxstream, is een zegen.
Iedere kapper weet het: klanten komen niet terug omdat ze geknipt worden, maar vooral omdat ze aardig behandeld worden. Dat kunstje heeft KPN eindelijk geleerd. De ADSL loopt perfect, maar er zit een vuiltje op de telefoonlijn.
Kan gebeuren, het blijft tenslotte techniek. De helpdesk antwoord weliswaar niet binnen drie minuten, maar een zeer beleefde jongen, die alles snapt, begint met zich te verontschuldigen dat ik vier minuten heeft moeten wachten. De volgende morgen gaat om vijf over acht de gsm. Of ik misschien tussen elf en één thuis zou kunnen zijn.
Natuurlijk kan dat, al is het alleen maar omdat ze het zo vriendelijk vragen. Vijf minuten later later belt de monteur. Omdat ik vlak bij de centrale woon, is het misschien handiger als ik hem bel als ik thuis kom. Dan komt hij meteen en hoef ik geen twee uur te wachten. Doen we, en mijn kapotte ISDN kastje wordt vervangen. Het komt allemaal goed, de lijn is perfect, en de ADSL loopt nog steeds als op anabolen.
Intussen ben ik een paar keer in de Primafoonwinkel geweest. ISDN stekkertje zus, verlengsnoertje zo, en uiteindelijk toch maar een ISDN-toestel gekocht, want dat meisje daar is aardig, en weet waar ze het over heeft. Inderdaad: zo'n Vox Alpha toestel staat netjes naast de computer.
Alsof de duvel ermee speelt blijkt het ding kapot te zijn: de toetsen 1, 4 en 7 doen het niet. Geen nood: ik krijg meteen een nieuwe. Alles werkt. Belangrijkste winst voor KPN: ik krijg een warm gevoel als ik aan al die vriendelijke ervaringen denk. Het komt wel weer goed met die toko.

 Posted: December 15, 2001, 08:35 PM | Comments (0) |

December 08, 2001

Hoe meer zielen, hoe minder vreugd

Toch maar gaan adviseren? Ondanks het feit dat ik de vraag of ik het consultancywezen in zou moeten stappen, vorige week zelf negatief beantwoord heb, ben ik bestookt door verzoeken om informatie of advies over ADSL. Telefonisch, per e­mail, en in het geval van een arme drommel wiens digitale toko helemaal plat ligt, op papier.

Tussen de woorden van sommigen proef ik soms afgunst, en soms ongeloof. Eentje heeft zich met een smoes ­ 'ik kom even iets afgeven' ­ aan de deur gemeld, zodat­ie die intussen zelf gezien heeft dat het web door mijn ADSL­pijp inderdaad boven de 1000 kilobit per seconde binnenloopt. Zelf heeft­ie Casema thuis, waar­ie, net als geloof ik nogal wat anderen, zijn buik inmiddels vol van heeft.
Wat ik daarvan denk, willen sommige lezers weten. Tja, Casema. Toen de televisiekabel in Breda aan het internet geknoopt werd, ben ik ter ere van dat heuglijke feit op de koffie geweest bij de eerste gelukkig aangeslotene. Ik vond de verbinding toen, in juni 1998, redelijk snel, vergeleken met de ISDN­verbinding die ik toen al had. Waarover ik, tot drie weken geleden, altijd zeer tevreden was. Het is maar net wat je gewend bent.
Eind 1997 was er al veel gedonder over het Casema­netwerk in Delft, een van de redenen dat ik destijds voor ISDN koos. Los van de vraag of de leverancier van internet over de televisiekabel de technisch zaken netjes voor elkaar heeft, los van de vraag of hij voldoende bandbreedte ingekocht heeft en of zijn helpdesk nou wel of niet adequaat bezet is, vrees ik voor de kabelende internetters dat hun problemen nooit opgelost zullen worden. Ik begrijp dat het pijn doet, maar het is misschien beter dat het maar gewoon gezegd wordt. Even slikken, en gewoon verder lezen.
Internet via de kabel zal zich voor onbepaalde tijd een digitale varkenscyclus blijven afspelen. Stel dat de kabelleveranciers erin slagen om een gedeelte van de ellende op te lossen. Dan leest en hoort men alom dat het goed gaat. Het gevolg is een toestroom van nieuwe abonnees. De cybersouffle begint meteen te zakken, want een kabelnetwerk is opgebouwd volgens het model kerstboom.
Ieder abonnee is een naald, iedere naald gaat naar een twijg, iedere twijg naar een takje, ieder takje naar een andere tak. De stam van de kerstboom is de kabel die de straat of de wijk uitgaat, dus de files worden al gevormd voor de snelweg bereikt is. Hoe meer zielen, hoe minder vreugd.
ADSL is het protocol van de elektronische egotripper. Hij hoeft met niemand iets te delen. Zijn koperdraadjes lopen van het ADSL­modem eenzaam en ongenaakbaar naar de centrale, waar ze in het ruggemerg van de internet­backbone geprikt worden. Thuis zorgt een splittertje ervoor dat een gedeelte van de bandbreedte ter beschikking van eventueel spraakverkeer gesteld wordt, op de centrale doet een andere splittertje hetzelfde.
Ik geef geen adviezen, maar de conclusie kunt u zelf trekken. Helaas heeft een groot gedeelte van de naar breedband snakkenden daar niets aan, want de uitrol van ADSL gaat een stuk langzamer dan een jaar geleden verwacht werd. Wie in een stad woont, binnen een niet al te grote afstand van een telefooncentrale, maakt nu een gerede kans.
Belangstellenden doen de postcodecheck op de site van KPN Mxstream. Een onderzoekje leert dat dorpen voorlopig nog niet aan de beurt zijn, terwijl ADSL zelfs in de Haagse Beemden, een buitenwijk van Breda, pas in de loop van 2002 beschikbaar komt.
Alternatieven voor de bandbreedtejunk in het buitengebied zijn schaars. Er is een T1, goed voor 1.5 megabit per seconde, kosten enkele duizenden gudlens per maand. Zal misschien vanzelf goedkoper worden, nu het pro pakket ADSL voor rond de tweehonderd piek fluitend een megabit download blijkt te leveren. Dan heb je nog de satelliet, en vermeld ik voor de multimiljonairs onder ons de T3. Die kan tot bijna 44 megabit per seconde ophoesten, maar kost nog iets van 30 mille per maand. Waar is mijn spaarpot?

 Posted: December 08, 2001, 08:36 PM | Comments (0) |

December 01, 2001

Van kastje naar klaagmuur

Het blijkt nogal te leven, ADSL en/of Windows XP, gezien het aantal reacties op mijn stukje van vorige week. Waarin ik u kond deed van mijn euforie, nadat ik erin geslaagd was én dat nieuwe besturingssysteem én een bliksemsnelle verbinding zonder al te veel gedonder aan de praat te krijgen.

Er blijken nogal wat lezers, collega's en bekenden te zijn die erover denken een of twee weghelften van hetzelfde pad te gaan bewandelen. Of die voorzichtig informeren of ik bereid ben om de draadjes aan elkaar te komen knopen. Eens te meer wordt ik, ten onrechte, als specialist beschouwd.
Het blijft dus op de krant van hetzelfde laken een pak. Wie een stukkie schrijft over een bepaald onderwerp, en het blijkt achteraf ongeveer te kloppen, die is stante pede specialist. Soms komt dat goed uit, want zo ben ik ooit in de tennisjournalistiek terecht gekomen. Dat waren mooie jaren, en nadat ik in 1995 iets over internet en e-mail geschreven had kwam alles wat daarmee samenhing in mijn nieuwe portefeuille terecht.
Nu leeft de opvatting dat ik verstand heb van ADSL, en moet ik veel vragen beantwoorden en adviezen geven. Waarom zou ik geen verguld schild aan mijn voordeur spijkeren, mezelf consultant noemen en voortaan driehonderd gulden per uur rekenen?
Toch maar niet. Al was het maar omdat schrijven leuker is. Geen last, geen ruggespraak, en geen gerechtsdeurwaarders die namens ontevreden klanten verhaal komen halen. Hetgeen sommige lezers toch wel doen, en gelijk hebben ze. Zo bleek mijn euforie, zonder dat ik met zijn installatie iets van doen gehad heb, voor een lezer reden om een droevige jeremiade tot mij te richten. Ter troost van degenen die te ver in de vaderlandse outback zitten om aan ADSL geknoopt te kunnen worden: de man in kwestie heeft het tot zijn verdriet, maar slaagt er niet im om er vanaf te komen.
Uit zijn verslag concludeer ik dat zijn provider, en niet KPN, er een puinhoop van gemaakt heeft. Hij tekent het patroon dat zich ontwikkelt als er problemen met ADSL zijn. Er is altijd één partij die de lijn levert, in Nederland KPN. Er is minstens een andere partij die het transport over die lijn levert, en dat is een provider naar uw keuze. Verder komen er enkele stukken hardware aan te pas, zoals netwerkkaart en ADSL-modem. Die twee kunnen door provider of KPN geleverd zijn, maar u kunt ze ook zelf aangeschaft hebben.
Effe kijken, wat kan er nog meer fout gaan? Uw computer zelf, om over de strapatsen van het besturingssysteem maar te zwijgen. Of, zoals in mijn configuratie, waar ik het circus geïnstalleerd heb over de ISDN lijn, blijkt ook nog het ISDN kastje spontaan de geest te kunnen geven.
Zie er dus maar eens achter te komen wat er aan de hand is als er iets niet goed werkt. Dat het zelfs voor een echte techneut een Gordiaanse knoop blijkt te zijn is nog daaraan toe. De ramp, voor bij wie een of ander niet doet wat beloofd en verwacht, is de Kafkaiaanse hel waarin de oplossing van de problemen gezocht moet worden.
Als u erin slaagt om door de loopgraven voor de helpdesks te komen begint zich een drama in een onvoorspelbaar aantal bedrijven af te spelen. Volgens de leverancier van het netwerk ligt het aan uw provider, maar die beweert dat de lijn niet goed is, of dat er iets aan een van uw kastjes mankeert. Het betreffende kastje is door die provider bij u thuis bezorgd, maar de garantie ligt bij de maker, die u van zijn kastje naar een andere klaagmuur stuurt. Verwijzen wel, maar naar elkaar doorverbinden kunnen ze niet.
Zo gaat dat in het geval van die lezer, wiens ADSL hem zo de strot uitkomt dat-ie er vanaf wil. Dat is na 23 telefoontjes en 37 e-mails naar verschillende partijen nog niet gelukt.
Ik bid in stilte, terwijl ik afklop op ongeverfd hout. Mijn ADSL-verbinding loopt als een droom. De gemiddelde download-snelheid is iets boven de 600 kilobit per seconde. Vaak schiet-ie zo hard door dat de teller de kluts kwijt raakt. Komt dat omdat ik driehonderd meter van de Bredase telefooncentrale woon? Blijft mijn mazzel?

 Posted: December 01, 2001, 08:37 PM | Comments (0) |