February 23, 2002

OS X op een Dell? Gadver!

Vroeger hoefde ik hier maar één keer 'Apple' of 'Mac' te tikken en de postbode moest overuren draaien. Het gegeven dat ik niet hard genoeg meejubelde met psalmen van de Mac-Evangelistas was immer garantie voor een uitpuilende mailbox, gevuld met een mix van hoon, spot en soms een beetje haat.

Tegenwoordig valt dat mee, kennelijk omdat ik heb laten weten dat er met OS X waarschijnlijk niks mis is. Zeker weten doe ik dat niet, want alles wat ik erover schrijf, doe ik in commissie: ik heb het ergens anders gelezen of gehoord. Of gezien, want ik heb even mee staan kijken over de schouder van een van mijn collega's die OS X op een I-book heeft geïnstalleerd.
Het ziet er gelikt uit en omdat het op BSD gebaseerd is - een Unix-variant die al een jaar of dertig zijn waarde bewijst - kan er met de onderliggende kwaliteit weinig mis zijn. Natuurlijk heb ik altijd wat te zeuren: ik begrijp niet waarom zelfs de duurste Mac qua beeldschermresolutie altijd achter de simpelste grafische kaart op de goedkoopste instap-pc aan moet lopen.
Ik heb graag een boel rommel op mijn desktop, mijn Matrox Millennium staat zelfs op 1600 bij 1200 met 86 hertz nog flikkervrij. Lees ik dan de specificaties van de nieuwe I-Mac, dan gaat die maar tot maximaal 1024 bij 768 en dat vind ik een beetje weinig.
Maar misschien is dat zowel een kwestie van smaak als van wennen en omdat ik van de arbo-dienst gehoord heb dat mijn leesbrilletje opgesterkt moet worden, is het sowieso misschien niet onverstandig om mijn instellingen ietwat in te zoomen.
Terug naar de postbode: op het verslag over mijn XP-crashes en mijn terugkeer naar Windows 2000 kreeg ik ongeveer dertig reacties. Die zijn in drie gelijke delen te kappen. Een derde wond er geen doekjes om: heel tevreden met XP, kletskoek, lul niet zo uit je nek! Een derde heeft nog geen XP en twijfelt, en een derde heeft wel XP, maar er ook goed de buik van vol.
De tevreden XP'ers laten weten dat alles werkt, scanners, camera, geen enkel probleem. Gefeliciteerd, denk ik dan, en dagelijks afkloppen op ongeverfd hout. De ontevredenen spuien hun gal: XP is niks anders dan 2000 met een Teletubby-schil eromheen geplakt. Juist die overbodige toeters en bellen veroorzaken allerlei nieuwe en idiote problemen.
Tussen de regels door in een van de reacties van die laatste categorie lees ik iets dat me interesseert. Het is iemand met verstand van zaken en dat doet me deugd. Want deze it-professional heeft, toevallig in hetzelfde weekeinde, hetzelfde meegemaakt als ik en hetzelfde gereageerd. Ook hij heeft XP Tubby System, zoals hij het noemt, met een grote schop van zijn machine geknikkerd en de cd het raam uitgefrisbeed. 'Wat mij betreft', schrijft-ie - en het gaat hier over onze moedermaatschappij Wegener - 'stapt de hele tent over op OS X.'
Dát zie ik wel zitten, maar ik zie geen enkele controller bij Wegener de declaratie van een stuk hardware van Apple paraferen. Voor de verandering ben ik het daar roerend mee eens, want ik ben zelf ook niet bereid om het dubbele voor een machine te gaan betalen omdat'ie afgeronde hoeken heeft.
Met software is het echter net andersom: OS X is qua prijs ongeveer de helft van XP home edition, maar misschien wel twee maal zo goed. Waarom geen huwelijk gesloten tussen pc en OS X?
Over dat huwelijk begint het links en rechts op internet gezellig te zoemen van allerlei geruchten. De it'er in kwestie, vroeger professioneel musicus, heeft een batterij Macs waarop hij met studio-applicaties tekeer gaat. Hij heeft vrienden in Cupertino, de navel van de Apple-wereld. Mooi gerucht: ze zouden daar bezig zijn aan een Intel-versie van OS X.
Of het waar is of niet, ook mijn geliefde columnist Robert X. Cringely legt deze week uit waarom Apple dat volgens hem moet doen. Hetgeen aanleiding is tot een levendige discussie op onder meer Applelinks. Waar liefhebbers van Mac-design walgen van het idee dat je over een paar maanden een Dell met daarop OS X zou kunnen kopen. Gadver! Over snobisme geproken...

 Posted: February 23, 2002, 08:10 PM | Comments (0) |

February 16, 2002

Bye bye XP, terug naar 2000

Het is in elk geval een voordeel als een van machines weer eens flink onderuit gaat: stof tot schrijven. Ditmaal is het XP dat op mijn desktop thuis onderuit ging. Het nieuwste besturingssysteem van de firma Microsoft is zo hard en zo diep door zijn hoeven gezakt dat ik uiteindelijk de hele handel heb moeten formatteren om met een schone lei te kunnen beginnen.

Opnieuw is niet Windows XP, want dat laat ik minstens de rest van het jaar rusten. Voordat de echte ellende begon, weigerde XP al mijn digitale camera, een Canon Digital Ixus, te herkennen en had het systeem ook onoverkomelijke problemen met de USB-hub in de voet van de Iiyama monitor.
Downloaden van foto's van diezelfde camera werkte op dezelfde hardware perfect onder Windows 2000, net als op de trouwe Toshiba, waar ik godzijdank 2000 op had laten staan. Windows 2000 professional staat dus weer op de desktop thuis en zal daar tot minstens carnaval 2003 blijven staan, voordat ik me nog een keer aan XP waag. Het enige verschil met vroeger, toen er van alles fout begon te gaan: geen blauwe schermen meer. Chapeau! Dát hebben ze netjes opgelost.
Maar wat heb je daaraan als je een programma opstart en XP je hautain mededeelt dat je beter een ander programma op kunt starten omdat de server busy is? Hoezo busy? Er draait niet één programma, want er wil niks meer starten.
Het zou kunnen dat de boel gehacked was, maar dan toch via de door Microsoft in het systeem gebouwde firewall, die volgens de aanwijzigingen van Microsoft geconfigureerd was. Het zou ook kunnen dat een virus me parten gespeeld heeft. Hoe dan ook, nadat het systeem de geest gegeven had en niet meer wilde booten, was ik wel gedwongen de bootable setup cd erin te stoppen en XP opnieuw te installeren.
Waarna ik in een vicieuze cirkel belandde: een minuut of tien op weg in het installatieproces haakte het uit zichzelf af omdat het een bestand op de cd niet vinden kon. Dezelfde cd vanwaar ik het systeem in november geïnstalleerd had. Vijf keer opnieuw geprobeerd, want geen systeem, en je moet toch iets. Vijf keer hetzelfde: na tien minuten de bocht uit.
Wat nu? Windows 2000 over XP installeren, dat leek me niet zo verstandig. Waarom ben ik eind november eigenlijk aan XP begonnen? Omdat ik zonodig moest, terwijl ik anderhalf jaar lang geen centje pijn had gehad met Windows 2000.
Dus, hatsjee, de XP-cd de prullenmand in, die van 2000 erin, schijf NTFS formatteren en een half uurtje later had ik Windows 2000 draaiend. En weer een uur later alle programma's terug. Kwestie van de licenties niet op je computer bewaren, maar elders, gelijk maar meteen de nieuwste versies downloaden, licentiesleutels invoeren en alles is weer in de lucht.
Inclusief Zone Alarm als firewall en Pest Control van dezelfde firma als virusscanner. Met Zone Alarm heb ik nog wat problemen: als de firewall actief is, kom ik internet niet op, dus daar klopt nog iets niet. Maar eens goed voor gaan zitten en goed nadenken wat de machine wel of niet mag.
Maar alle hardware werkt weer en ik kan weer foto's uit de camera halen. Natuurlijk worden nooit alle problemen opgelost zonder dat je er een nieuw voor terugkrijgt, want waar XP wel vier seriële poorten op de machine zag, herkent 2000 er kennelijk slechts twee. Niet dat ik ze nodig heb, want ik heb nog maar één stukkie hardware dat niet aan de USB, maar aan een seriële poort hangt: de Cradle van de Palm Pilot. Maar of ik nou com1 of com2 opgeef in het stuk software waarmee je een backup moet maken van de Palm Pilot, de handcomputer kan die op het bureau niet vinden.
Dat wordt dus weer synchroniseren via de laptop, of een USB-cradle kopen, of een Windows-goeroe overhalen die verdomde compoorten naar de baas te laten luisteren. Dat gedoe met IRQ's gaat me de pet te boven. Als je daaraan begint, weet je één ding bijna zeker: op een gegeven moment ben je je muis kwijt.
Voorlopig heb ik maar één zorg: eerst die firewall fatsoenlijk op zien te metselen. Ik heb nu een brandschone, maagdelijke machine en die wil zo lang mogelijk zien te houden.

 Posted: February 16, 2002, 08:14 PM | Comments (0) |

February 09, 2002

Laat maar komen, dat studieverlof

Het wordt tijd dat ik met studieverlof ga. Dat gelezen hebbende een reactie op mijn bijdrage van twee weken geleden, geplaatst onder de digitale versie van deze column op de website van deze krant. Daar staat een knopje 'reageren' onder en als u daar op drukt, kunt u een reactie toevoegen, die daarna door iedereen gelezen kan worden.

Tenminste, als iemand eerst op de knop 'toevoegen' in plaats van 'verwijderen' geduwd heeft. Dat om te voorkomen dat er onbetamelijke taal of racistische praat op de website terechtkomt. Juist de mensen die over de schreef gaan, en wiens bijdrage geweigerd wordt, hebben daarna vaak een nog grotere mond en beschuldigen ons dan van censuur. Onzin, want dan kun je het redigeren van de krant net zo goed censuur noemen.
Overigens valt het met de reacties in de afdeling internet wel mee, die worden in de regel zonder omhaal toegevoegd. Dat ligt bijvoorbeeld wel eens anders met verhalen over NAC.
In de reacties op de column over OS X, werd gemopperd op het feit dat ik stelde dat Linux de slag om de desktop verloren heeft en dat het nog steeds niet zo simpel te installeren is als een willekeurige Windows.
Slag verloren? Ik hoef alleen maar naar de statistieken van onze webservers te kijken. In die brouwerij van cijfers en interpretaties zit altijd veel leven, maar een cijfer is de afgelopen jaren nooit veranderd. Ongeveer één procent van de bezoekers maakt gebruik van een Unix/Linux systeem en onze doorsnee-bezoeker is de Jan Modaal van internet, de thuissurfer. Ik bedoel maar.
Overigens: met het verliezen van de slag bedoel ik niet dat XP de meerdere zou zijn van een goed geconfigureerd Linux-systeem, het gaat hier alleen om marktaandeel.
In alle reacties, ik heb er nog een tiental per e-mail gekregen, wordt gehamerd op het feit dat ik ongelijk heb als ik schrijf dat het nog steeds te veel gedoe is om Linux te installeren en te configureren. Vooral Mandrake wordt me aangeraden als het toppunt van gemak. 'Mandrake 8.0 installeren op je pc is kinderlijk eenvoudig', schrijft iemand, 'zelfs zo eenvoudig dat de grootste idioot het kan.' Bedankt voor die mededeling, maar juist de installatie van die distributie stopt bij mij spontaan uit zichzelf: weigert om iets te gaan doen naast XP.
Let wel: ik doe dat even snel als test, zodat ik dat - en niet meer dan dat - hier op kan schrijven. Met enige kunstgrepen zal er ongetwijfeld iets op gang komen, maar dát wil ik juist niet: ik kruip in de jas van Jan Thuissurfer die van techniek niets weten wil en maar één ding wenst: dat alles vanzelf werkt.
Wie me op het idee brengt om studieverlof aan te vragen, wijst me erop dat OS X gebaseerd is op BSD en niet op Linux. Dat laatste heb ik nooit beweerd, dus overbodig. Niet overbodig: de opmerking dat ik de laatste jaren niks bijgeleerd heb: 'In plaats van geëmmer over wel of niet gebruikersvriendelijk zijn van Linux of andere Unix derivaten zou je jezelf eens wat meer moeten verdiepen in de materie. Ik volg je column nu alweer zo'n twee jaar en in mijn ogen ben je er niet op vooruit gegaan met je kennis van computersystemen. Je blijft helaas een beetje hangen op het niveau van 'ik wil wel, maar ik kan niet'. Toch zonde..'.
Blijf hem lezen, zou ik zeggen en laat maar komen dat studieverlof. Niet gehinderd door kennis ben ik de afgelopen weken lekker aan de gang geweest met Linux, maar niet op mijn desktop. Ik heb met veel plezier allerlei programma's voor allerlei kranten geïnstalleerd en afgesteld op een Compaq Proliant, een dual processor systeem met ruim 770 megabyte geheugen. Onze nieuwe server, 'Angel', staat bij de KUB in Tilburg zo ongeveer bovenop de backbone en ze is bloedsnel.
Angel is door een professionele Linux-goeroe perfect aangekleed, met alles d'r op en d'r aan. Een waar genot om die bak te mogen beheren. Dat doe ik echter vanaf mijn Windowsmachine, die via secure telnet een Linux-terminal van Angel wordt. Een gelukkig huwelijk, kan ik uw verzekeren, ook al is het op afstand. Als server is Linux onverslaanbaar.

 Posted: February 09, 2002, 08:17 PM | Comments (0) |

February 02, 2002

De L-o-s-t spatie B-o-y-s punt

Zou het misschien met ouder worden te maken hebben, dat alles steeds sneller voorbij lijkt te gaan en steeds langer geleden blijkt te zijn? Laten we het er maar op houden dat ik kennelijk lol heb in wat ik doe, want als dat niet het geval zou zijn, schijnt alles veel langer te lijken duren.

Hoe dan ook; tot mijn eigen verbazing kwam ik er zondagmorgen per ongeluk toevallig achter dat ik dit voorjaar iets te vieren heb: tien jaar op internet. Ik vond de rekeningen van het NEABBS en Compuserve toen ik, een enkele krachtterm uitend, tussen mijn computerrommel op zoek was naar het helpdesknummer van Euronet. Serendipity, heet dat, als je iets zoekt, maar iets anders tegenkomt. Dat woord past zó in de Bullshit Bingo.
Het telefoonnummer had ik nodig omdat mijn ADSL plat lag. KPN was niet de schuldige, want de lijn was 'up', maar Euronet gaf geen sjoege. Ergens een router plat en dankzij dat mankementje mijmerde ik even weg in mijn digitale herinneringen. Ach, ja, mijn eerste password, toegekend door Compuserve: 'nimbly-pluck'. Dat rare e-mail adres: 104707.1136@compuserve.com. Meer een soort telefoonnummer, maar ik was er toen apetrots op.
En daarvoor, die aansluiting bij het NEABBS in Amsterdam, een bulletinboard vanwaar je via FidoNet een mailtje kon sturen dat op internet terecht kwam! Vanaf die oude Tulip 286, met ácht megabyte geheugen, die nog steeds een tweede leven leidt als tekstverwerker - Word Perfect 5.1 - bij mijn zus in Amsterdam op zolder. Goed product, dat Tulipje, in tien jaar één keer het batterijtje van het geheugen vervangen, verder nooit iets kapot gegaan.
Verroest, ik heb zelfs nog handleidingen van mijn eerste laptop, negentien jaar geleden. Die Teleram Portabubble werd door de Duitse importeur omschreven als 'tragbarer rechner und schreibmachine'. Acht kilo woog het kreng, goed voor RSI avant le lettre van het sjouwen. Het bakbeest was zo groot als een 55 centimeter televisie. De printer zat achter een gleufje naast de donkerblauwe beeldbuis waar een soort kassarol uitkwam met piepkleine lettertjes.
Dat was de back-up als er geen bitje in Nederland aangekomen bleek te zijn, nadat je een kwartier had zitten luisteren hoe de telefoonhoorn in die twee rubberen flappen bovenop het apparaat op 300 baud (!) had zitten piepen en fluiten. Plakte ik die kassarol aan de wand van een telefooncabine en begon ik, zaklantaarn in de ene, vergrootglas in de andere hand, mijn verhaal aan een dictafoniste voor te lezen.
Toshiba's, Olivetti's, Tandy's, Compaq, Acer, ik heb heel wat van die dingen voorbij zien paraderen in de loop der jaren. Godzijdank waren ze allemaal van de baas, want met een laptop heb je één zekerheid: vroeg of laat gaat-ie naar de Filistijnen. Er dondert een bak koffie overheen, hij glijdt van de tafel af, de scharnieren van het scherm bezwijken, de stekker van het modem breekt af, of gewoon een DKW: 'Das Kreng Weigert'.
Verrekte lastig als je zoiets als sportverslaggever op de eerste dag van een veertiendaags toernooi in een buitenland overkomt. Vroeger kon je terugvallen op die dictafoniste, maar dat is slechts een van de vele beroepen die dankzij de techniek in de krantenwereld weggesaneerd zijn.
Sommige journalisten wentelen zich in de warme wetenschap dat er, wat er met de techniek ook gebeurt, altijd journalisten nodig zullen zijn. Ik hoop dat ook, maar dát zijn juist vaak de types wiens werk - nee, geen namen - door een beetje tekstverwerker en een paar macros zó overgenomen kan worden.
De dictafoniste daarentegen is gereïncarneerd, nu iemand dat uitgestorven beroep als gat in de markt ontdekt heeft. In Amerika kun je Copytalk bellen. Je krijgt er een mens van vlees en bloed aan de lijn en je dicteert je mailtje.
'Hallo, ik ben L-e-o-n punt en ik heb een boodschap voor de firma L-o-s-t spatie B-o-y-s te A-m-s-t-e-r-d-a-m punt. Willen jullie l-u-m-m-e-l-s dat verdomde systeem van jullie een flinke schop geven, zodat we weer kunnen werken. Punt-uit. Ja, drukt u maar op verzenden, dank u'.

 Posted: February 02, 2002, 08:20 PM | Comments (0) |