May 18, 2002

Treed binnen bij de gezonde roker

'Ik schrijf en kan het net niet meer missen', schreef ik een paar jaar geleden. Wat ik daar destijds mee bedoelde, is dat ik vrijwel nooit meer een column schreef, of een stukkie over het een of het ander, zonder de geruststellende aanwezigheid van grote broer internet op de achtergrond, op dezelfde computer.

Medegebruikers begrijpen dat, terwijl er ook collega's zijn die je er niet aan krijgt. Ondanks het gegeven dat we er binnen Wegener een medialab tegenaan gegooid hebben. In het kader van dat lab kan iedere verslaggever, redacteur, stukkiesschrijver, op kosten van de baas drie dagen naar Amersfoort.
Het is een degelijk stukje opleiding, onworpen in samenwerking met de faculteit communicatie en journalistiek van de Utrechtse hogeschool. Waar leraren en gastdocenten, die van wanten weten, journalisten inwijden in de beginselen van internet. Ze leren triviale dingen zoals wat een url of www betekent, maar vooral hoe het net en zijn zoekmachines te gebruiken in dienst van zichzelf, de krant, en u, de lezer.
Sommigen zien het licht en komen enthousiast terug, anderen gaan verder met wat ze deden: de dagen tot de VUT aftellen. Daar verandert internet niks aan: die types zullen nooit verdwijnen.
Vergist u niet: ik matig me niet het oordeel aan dat het niet gebruiken van het net dom is. Dat zou stom zijn, want er zijn nog steeds fenomenale schrijvers, muzikanten, denkers, die van een computer niets hebben moeten.
'Decennia', zo las ik bijvoorbeeld in een mooi memoriam in De Volkskrant - uiteraard de online-editie - woonde de erudiet romanticus Martin van Amerongen zowat in een Remington-schrijfmachine en vergat hij soms te eten'. Het hoeft dus niet. Echter: wie zich het gemak van internet heeft leren kennen, kan blijven wat hij was, erudiet of niet, maar hij kan nooit meer zonder.
Een andere columnist, het oordeel over diens eruditie en de kwaliteit van zijn epistels laat ik aan u over, is Theo van Gogh. Die hakt er op zijn website - 'Treed binnen bij de gezonde roker' - net zo lekker in als tijdens zijn interviews en dat levert vermakelijk leesvoer op.
Het voordeel van het draaien van een eigen website is dat niemand zich bemoeit met wat je er publiceert. Dus ook wat door anderen geweigerd of tegen uw zin geredigeerd is, en dat is wat Van Gogh regelmatig doet. Een ingezonden brief in de NRC waarin hij het hoofdredactioneel commentaar op de moord op Pim Fortuyn hekelt, is geplaatst zonder de laatste zin. Op de site van Van Gogh staat een scan van de brief zoals hij geplaatst is, met daaronder de oorspronkelijke versie.
Het Algemeen Dagblad heeft een column geweigerd van Pamela Hemelrijk, hetgeen een interessante polemiek oplevert tussen hoofdredacteur Oscar Garschagen, Van Gogh en Hemelrijk. Wie wie is, wat waar is, wie wat ontvangen, geschreven, geredigeerd of verzonden heeft, dat is me allemaal niet duidelijk, maar vermakelijk is het wel.
Ik was lang niet meer op de site van Van Gogh geweest, maar nu ga ik er iedere week voor de lol weer even langs. Al was het maar om weer eens een venijnig pleidooi tegen te komen voor het republikeins genootschap. Dat is een liefhebberij die hij deelt met wijlen Martin van Amerongen.
Net als overigens de beginselen van het roken, gezien het fanatisme waarmee Van Gogh zijn peuken inhaleert. Terwijl Van Amerongen, al wetende dat hij ten onder zou gaan aan keelkanker, nog een hilarisch essay schreef over het roken en zijn legendarische Hajenius sigaren.
Het gemak van die website alweer: als ik wil controleren of het klopt dat Van Gogh dit of dat geschreven heeft, hoef ik maar een paar keer te klikken. Met Van Amerongen is dat een stuk moeilijker. Er is van alles over de man te vinden, met hier en daar een citaat of een column, maar voor zijn verzamelde werken moet je naar de boekhandel.
Dat is een prettige wandeling, met het weer van de afgelopen dagen, met of zonder sigaar, en daar kan internet niet aan tippen.

 Posted: May 18, 2002, 08:39 PM | Comments (0) |

May 11, 2002

Wie niets heeft, hoeft niets te bewaren

Vanwege Hemelvaart moest deze column eerder af dan normaal. Ik kan daarom nog niets melden over het nieuwe speelgoed dat, terwijl ik dit zit te tikken, in mijn machine wordt ingebouwd: een cd-brander, een extra netwerkkaart en een kaartje met extra usb-poorten.

Ik weet dat het insteken van die nieuwe apparatuur niets voorstelt, maar toch laat ik dat altijd de specialist doen. De belangrijkste reden: als er achteraf problemen zijn, kan ik hem kwaad aankijken en hoef ik mezelf niet op de kop te krabben. Verder is er geen kans dat de garantie verlopen blijkt te zijn omdat ik mezelf niet goed geaard heb voordat ik iets supergevoeligs aangeraakt heb. Sommige van die piepkleine stekkertjes of jumpertjes er zó breekbaar uit dat ik er maar amper naar durf te kijken, laat staan dat ik ze in contacten ga proberen te proppen die ik zonder leesbril niet eens vinden kan.
Meer problemen: de oude cd-speler blijft in de machine zitten, net als de oorspronkelijke netwerkkaart. Die speler mag blijven omdat dat gemakkelijk is met kopiëren, een tweede netwerkkaart moet er komen omdat daarmee de Toshiba naast de desktop gaat internetten over de ADSL-pijp.
Extra usb-poorten komen er omdat ik mijn buik vol heb van de vier usb-poorten in de voet van de Iiyama monitor. De ene keer doen de digitale camera en de printer het niet, de andere keer wel. Volgens een tamelijk laconiek figuur op een helpdesk zou dat wel eens iets met voeding te maken kunnen hebben. Kennelijk heeft de beeldbuis van de monitor zoveel honger dat 'ie niks overlaat voor die arme poortjes in zijn voet of zo. Wel laconiek, maar geen gevoel voor humor: na mijn ironisch bedoelde vraag of het zou helpen om 220 volt op de monitor te zetten, nam hij uitvoerig de tijd om me dat af te raden. Bedankt, maar dat was ik niet écht van plan.
Hoe dan ook, ik voorzie allerlei rampen als ik al dat spul er zelf in ga proppen, dus op naar de ijzerboer. Pas als alles werkt zoals het moet, masters, slaves, netwerkkaarten, adressen, usb-gedoe, dan wordt de rekening betaald, en eerder niet. En pas nadat de bijbehorende garantieformulieren afgestempeld zijn.
Zul je zien dat als dát allemaal goed werkt, er van alles fout gaat met de schijfjes. De afgelopen tijd heb ik een aantal alarmerende artikelen en tests gelezen over het branden van schijfjes en wat daarbij komt kijken. Los van het gedonder wat je kennelijk hebben kan met 'overrun buffers' als je cd-speler iets te enthousiast aan het draaien slaat, las ik enkele alarmerende verhalen over de kwaliteit van oudere schijfjes.
Dat betrof cd's die al vanaf 1995 gebrand waren, destijds daarna getest en goed bevonden, maar nu niet meer te lezen. Dat komt me bekend voor, want ook oudere muziek cd's die het altijd goed gedaan hebben, blijken soms ineens de hik te hebben. Beetje vervelend met muziek, want dat nummertje is niet meer te spelen omdat het steeds over blijft slaan of hangen, maar naar de rest kun je nog luisteren. Een ramp wordt het daarentegen wel als er iets beschadigd is in een programma of een database, want dat gaat gegarandeerd volledig fout.
Iemand die meerdere jaren ervaring heeft met het opslaan van oude - maar belangrijke - database en ander spul, maakt voor de zekerheid van ieder schijfje twee kopieën. Eentje is de back-up zelf, de ander, die in zwart papier gehuld in een donkere kamer opgeslagen wordt, is de back-up van de back-up. Prangende vragen: hoe lang kun je de back-up van de back-up zonder risico bewaren. En als je op termijn een extra back-up wilt maken, doe je dat dan van de back-up, of van de back-up van de back-up?
Wat is wijsheid? Als je dan toch bezig bent, dan maar drie keer kopiëren iedere keer? En dan maar meteen op drie verschillende locaties opslaan, voor het geval er iets in brand vliegt?
Nog simpeler: altijd naar een lekkere radiozender luisteren. Kost niks, geen gedoe. Wie niets heeft, hoeft niets te bewaren, laat staan te back-uppen. Ooit zal ik wijs worden.

 Posted: May 11, 2002, 08:42 PM | Comments (0) |

May 04, 2002

Chase Cringely leeft niet meer

'Chase Cringely klinkt als de naam van een Nascar-coureur', zo begon woensdag de wekelijkse internetcolumn van Bob X. Cringely. 'Chase was mijn zoon. Hij ging deze week zomaar dood na 74 dagen geleefd te hebben. Hij stopte met ademhalen, terwijl hij op mijn schoot lag. Geen geluid, geen strijd. Ik keek naar hem en hij leefde niet meer. Ik heb geen idee of hij een minuut dood was, of tien, maar we slaagden er niet in om hem te reanimeren'.

Dat is slikken voor de vaste lezer die trouw iedere week naar de website van Cringely klikt om te zien wat hij aan het uitspoken is met techniek. Of die nieuwsgierig is naar zijn analyses van wat er goed of fout gaat met computers en internet. Mooie verhalen over hoe hij ADSL binnenhaalt via een schotelantenne van iemand die tien kilometer verderop woont, dicht genoeg bij een telefooncentrale. Hoe hij een supercomputer gebouwd heeft van componenten die in iedere winkel verkrijgbaar zijn, zijn jaarlijkse voorspellingen aan het begin van het nieuwe it-jaar.
Cringely weet bijvoorbeeld precies uit te leggen waarom Microsoft weg weet te komen met wat het allemaal doet, of waarom Apple nog geen OS X voor een Pentium-computer geschikt gemaakt heeft.
Insiders zoals Cringely zijn er niet zoveel. Misschien wel wat betreft zowel technische kennis als informatie uit het wereldje, maar Cringely is aan niets of niemand gebonden. Om schijn te voorkomen, verklaart hij altijd dat hij geen aandelen bezit, noch zal gaan kopen van de bedrijfjes die hij een veelbelovende toekomst toedenkt.
Voor wat dat waard is, denk ik dan maar. Enerzijds heb ik op zijn website nog geen accountantsverklaringen aangetroffen en als hij die aandelen zelf niet bezit, zouden ze altijd nog door een handlanger aangeschaft kunnen worden. Anderzijds durft 'ie misschien niet eens het risico van aanschaf op zijn eigen voorspellingen te nemen. Kennelijk ook niet nodig, want met zijn aandelenpakket Apple was 'ie er heel vroeg bij en als 'ie dat heel conservatief belegd heeft, is er geen reden om risico te nemen.
Bob deed dus alleen maar wat 'ie leuk vindt, maar heeft zich al de dag na het tragische drama dat hem en zijn vrouw overkwam op het proberen te voorkomen of verminderen van wiegendood gestort.
'Baloney', het forum op zijn website, loopt over van blijken van medeleven, maar belangrijker is dat daar ineens een netwerk van medebestrijders begint te ontstaan. Programmeurs bieden zich aan, mensen slepen artikelen, links en url's aan en er ontstaat discussie over de oplossing die Bob voor ogen staat: een monitor die de ademhaling van de baby in de gaten moet houden en hem wakker moet schudden als de hersenen vergeten om de impuls naar de longen te geven.
Wat Cringely voor ogen staat, is de techniek van de intensive care in te pakken in een apparaatje dat hooguit tien dollar mag kosten en dat de hartslag, bloeddruk, temperatuur en wat dies meer zij in de gaten houdt.
Hij denkt aan een proefperiode waarin 100.000 baby's met het nog te ontwerpen apparaatje uitgerust zullen gaan worden. Volgens de statistieken zullen er daarvan 50 overlijden tijdens de testperiode, maar door het gebruik van die monitors zullen meer gegevens over wiegendood verzameld worden dan er ooit geweest zijn.
De volgende stap is volgens Cringely om de monitors, aan de hand van de verzamelde gegevens, zo te herprogrammeren en in te richten dat ze in een aantal gevallen de naderende wiegendood kunnen voorspellen en voorkomen.
Dus roept Cringely op zijn website programmeurs op, hardware-ingenieurs, specialisten in zo klein mogelijke chips en geheugen, mensen met ervaring met bio-medische sensoren en database-specialisten.
Het typische van internet is de snelheid waarmee zo'n initiatief van de grond komt. Nog voordat Chase Cringely begraven is, begint het netwerk dat zijn vader voor ogen staat, zichzelf op te bouwen. Vanzelfsprekend is het initiatief 'open source': alles wat eruit voorkomt, zal gratis aan de hele wereld ter beschikking gesteld worden.

 Posted: May 04, 2002, 08:49 PM | Comments (0) |