November 30, 2002

Sound Wars tussen de drivers

De Sinterklaas in mezelf heeft een paar nieuwe hebbedingetjes in zijn eigen schoen gestopt. Symptoom van de onbedwingbare verslaving aan nog nieuwere hardware. Voor hen die ook lijden aan die net zo ongeneeslijke als dure ziekte: een 48 speed cd rewriter, een usb-2 kaart met vijf uitgangen, een externe Audigy geluidskaart en een set Klipsch boxen. De ene helft van het cliché - 'het kost wat' - is een understatement, en wat ik precies voor heb heb, daar ben ik nog lang niet achter.

De combinatie van die geluidskaart, een gelikt uitziend doosje, en de satelliet-speakers plus de loodzware boombox van Promedia Klipsch, die mag er wezen. Met de volumeknop op een kwart gaan de pannen al van het dak. Vooral de basbutton niet helemaal naar rechts draaien, want dan springen de ramen van de overburen aan diggelen. Voor de echte liefhebbers: dat spulletje van Klipsch is THX certified, wat wil zeggen dat niemand minder dan George Lucas ze geschikt bevonden heeft om zijn Star Wars-films in de huiskamer met sensurround van theaterkwaliteit te begeleiden. Prachtig, maar in de haast om alles aan de praat te krijgen heb ik een klassieke fout gemaakt, die ik mezelf niet afgeleerd krijg: alle bijgeleverde software installeren. Stom, stom, nooit doen, maar toch gedaan, en het gevolg is een ouderwetse computeroorlog.
Sound Wars tussen alle drivers die iets met beeld of geluid te maken hebben. Bij die geluidskaart bijvoorbeeld, zou waarschijnlijk een enkele driver genoeg geweest om het ding te laten blèren en die Klipsch boxen hebben zelf geen drivers nodig. Maar bij de kaart wordt is een heel circus aan software bijgeleverd: Play Center, demos, Remote Center, Wave Studio, Audio Center, Mini Dicsc Center, Recorder, Diagnostics, Flash Screen. Bij de LiteOn cd rewriter en de nieuwe usb hub zaten ook twee cd's met software, en voor het gemak maar weer ja en ja geklikt. Dus staat de Nero Burner, diens Toolkit, Express, Wave Editor en nog wat speeltjes ook op de machine. En vechten elkaar het kot uit.
Het goede nieuws: de mp3 weergave is fantastisch. De boxen zijn fenomenaal, aangestuurd door de Audigy. Over beiden nergens een kwaad woord kunnen vinden op internet, vele prijzen gewonnen in Amerika, alleen maar lof in allerlei hardware en muziekforums, blijkt allemaal te kloppen. Het slechte nieuws: Windows blijkt dat moeilijk te kunnen verkroppen. De Media Player laat videobeelden zien, maar het geluid is spoorloos. De oude cd speler speelt audio cd's af, maar het geluid verdwijnt consequent in een zwart gat. De nieuwe rewriter is wat dat betreft minder consequent: de ene keer speelt-ie wel een audio cd, de andere keer niet. Als er op een bestand met een geluidsextensie (.mp3 of .wmf bijvoorbeeld) geklikt wordt ontstaat er zo te zien partijtje vrijworstelen tussen Audigy, Windows en misschien dat Nero er zich ook nog even mee bemoeid.
Intussen heb ik KaZaa nog niet geïnstalleerd en vraag ik me af wat ik me daarmee op de hals ga halen. Want ik heb nog steeds irritante problemen met mijn firewall zodat ik die etterbak meestal uitzet, met alle mogelijke risico's van dien. Het komt goed: de problemen heb ik inmiddels herkend op de fora van de Audigy website. Onder mijn mede-eigenaren alom dikke tevredenheid over de kwaliteit, maar de software wil te veel, zo heet het. Na een dag of wat door de fora ploeteren meen ik daar consensus te herkennen over wat de ideale applicatie is: Music Match Jukebox (MMJ). Het schijnt het beste te zijn om de Windows Media Player, de software van Audigy (behalve de driver) en alle andere applicaties die iets met beeld of geluid te maken willen hebben, van de harde schijf te lazeren, om daarna MMJ de baas te laten spelen. Ik heb dus weer wat te doen dit weekeinde. Wat ik me afvraag: wat is nou eigenlijk het doel van dit gedoe? Het pielen met die computer? Of gewoon lekker luisteren naar muziek?

 Posted: November 30, 2002, 10:28 PM | Comments (0) |

November 23, 2002

Explodeert het of implodeert het?

In een grijs verleden stond ik bekend als een snotaap die dingen kapot maakte. Dat onterechte imago is uit dezelfde nieuwsgierigheid ontstaan die nog steeds een van mijn belangrijkste drijfveren is: ik wil weten hoe dingen in elkaar zitten en hoe ze werken.

Uit elkaar halen is gemakkelijker dan in elkaar zetten. Omdat het leren van het laatste iets langer duurt dan het eerste laat de jonge onderzoeker wel eens wat onderdelen achter en soms blijken die onontbeerlijk voor het functioneren van gefileerde apparaat. Ik weet niet of natuurkundige experimenten iets met de gemiddelde te bereiken leeftijd van mannen ten opzicht van die van vrouwen te maken heeft. Dat verschil, ongeveer twee jaar in het nadeel van de heren, wordt meestal verklaard uit het gegeven dat jongens en mannen gevaarlijker dingen doen dan vrouwen, met iets vaker fatale gevolgen. Maar zouden natuurkundige experimenten met fatale afloop als zodanig in de statistieken terechtkomen?
Met mij is het een paar keer goed afgelopen. Een van die fouten kan ik hier wel beschrijven zonder gevaar voor herhaling door uw kinderen, want het kreng in kwestie kom je hooguit in een museum nog tegen. Het was een dikke koperen spoel die in een oeroude radio gestoken zat die ik bij opa en oma op zolder gevonden had. Die spoel, doorsnede maatje hockeybal, zat met twee pinnetjes in een soort moederboard avant la lettre gestoken, en die twee pinnetjes bleken ook precies in het stopcontact in de muur te passen. De gemeentestop was na afloop van het korte experiment gesmolten en na drie dagen kon uw jeugdige onderzoeker, toen zeven jaar oud, zijn armen weer optillen.
Ik heb verder weinig met spoelen, dus het gegeven dat twaalf jaar later op de middelbare school een andere spoel wederom een hoofdrol speelde in een fantastisch experiment, berust op louter toeval. Die spoel was van aluminium, en met aluminium en inductie kun je leuke dingen doen. Vooral als het andere onderdeel van die proef, van koper, onder 240 volt spanning gezet is, in plaats van 12 of 24. De aluminium spoel gaat dan niet, zoals bedoeld, zweven. Hetgeen de natuurkundeleraar, onwetend van het door ons voor de les op eigen houtje opgefokte spanningverschil, tot zijn verbijstering ondervond. Het projectiel vloog dwars door het zwevende plafond, kaatste terug van het beton daarboven en verpulverde op de terugweg een tl-buis.
Wat ik me afvraag: of de samenstellers van de quiz hierboven zichzelf goed verzekerd hebben tegen de gevolgen van mogelijke experimenten door jeugdige onderzoekers? Met de acht vragen hiernaast, voor de junioren, zal het meevallen. Misschien dat er een paar zijn die proefondervindelijk achter het antwoord van vraag 5 proberen te komen door de aandrang van een gezonde wind zo lang mogelijk te bedwingen. Maar dat lijkt me niet al te schadelijk, net zomin als het experiment waarin een zeepbel zich al dan niet kapot laat prikken met een eerst in zeepsop gesopte vinger.
Maar de ware wetenschapsjunioren die de vragen hiernaast kunnen lezen, doen mee aan de twintig vragen hierboven. Om te bewijzen dat ze slimmer zijn dan volwassenen. Dat was destijds een van mijn andere drijfveren. Vraag negen is een intrigerende: 'wat gebeurt er als seksueel normaal functionerende mensen seksfilms bekijken en tegelijkertijd rekensommetjes te horen krijgen?' Er zijn kennelijk mensen die tot tien beginnen te tellen als zij wel, maar partnerlief nog niet aan het gerief dreigen te komen. Zou dat iets met het mogelijke antwoord te maken hebben? Ook bij het proefondervindelijk vaststellen van de antwoorden van vraag 2 en 3 zou er iets fout kunnen gaan. Interessante vraag: of een vrouw van 75 kilo van dezelfde hoeveelheid alcohol even dronken wordt als een man van hetzelfde gewicht. Ik weet het niet, maar ik kan me voorstellen dat er pubers zijn die het gaan proberen. Net als vraag drie, waarin een half leeg blikje frisdrank gekookt en daarna in koud water ondergedompeld moet worden. Explodeert het of implodeert het?

 Posted: November 23, 2002, 10:29 PM | Comments (0) |

November 16, 2002

De parabel van het slagschip Microsoft

Het is een detail dat bankrovers of ontvoerders nogal eens over het hoofd willen zien: het gewicht van papiergeld. Zeg nou zelf: heeft u er ooit bij stil gestaan dan een miljoen euro in handzame briefjes van 20 om en nabij de 250 kilo weegt? Zie zo'n briefje als de bladzijde van een boek en u begint te beseffen dat het om tweehonderd boeken van duizend pagina's gaat.

Die pak je in je eentje niet op, hetgeen in het verleden in de Verenigde Staten nogal eens tot verrassende ontknopingen van berovingen en gijzelzaken geleid heeft. De boosdoener kon het losgeld niet torsen en liet drie kwart achter. Wat zou de kas van Microsoft wegen, uitgeteld in briefjes van 20 dollar? Volgens Robert Cringley, in een interessante beschouwing over de laatste gerechtelijke uitspraak betreffende het software-monster, beschikt het over veertig miljard dollar aan cash.
Veertig miljard? Een miljard is duizend miljoen, dus dat is veertigduizend keer een miljoen. Journalisten staan te boek als notoire foutenmakers als het op rekenen aankomt, maar ik geloof dat ik goed zit. Gewogen in biljetten van 20 zou Microsoft dus, even kijken, veertigduizend keer 250 kilo, oftewel 10.000 ton wegen. Tienduizend ton was de in het verdrag van Versailles maximaal toegestane waterverplaatsing van wat de Duitse marine na de Eerste wereldoorlog mocht bouwen. Dat werden dus de bliksemsnelle vestzakslagschepen zoals de Graf Spee. Dat zou een aardige uitspraak van een van die Amerikaanse rechters zijn: Microsoft mag niet meer wegen dan 10.000 ton, in briefjes van 20 dollar.
Of, misschien beter nog: toekomstige versies van Windows mogen niet groter zijn dan anderhalf megabyte. Het zou wat mij betreft in elk geval een welkome versimpeling van de zaak Microsoft tegen de rest van de wereld zijn. Ik volg dat gedoe nu, als ik het wel heb, sinds 1996, maar het laatste jaar kost het me steeds meer moeite om te begrijpen waar het allemaal om gaat. Ooit was het simpel: Netscape wilde genoegdoening omdat zijn betere browser door Microsoft met onoorbare praktijken uit de markt gedrukt was. Dat van die slimme praktijken van Microsoft snapte ik nog, maar ik begreep niet helemaal precies het bezwaar van Netscape. Die browsers heb ik mijn eerste internetjaren gebruikt, maar er nooit voor hoeven te betalen. Je moest officieel student zijn, maar ze werden gewoon weggegeven, net als Internet Explorer. Wat heet weggedrukt worden in een markt waar je zelf voor Sinterklaas speelt?
Later werden die rechtszaken moeilijker. Eerst Sun tegen Bill Gates, omdat dat bedrijf vond dat Microsoft ten onrechte zijn versies van de programmeertaal Java verkracht. Daarna een zooi Amerikaanse staten, waarvan er uiteindelijk negen overbleven die Microsoft samen voor de rechter sleepten. Kartelvorming, patentschending, lak aan lokale wetten, van alles. Dan loopt er in Europa nog iets, waarvan ik nog eens uit moet zoeken waar dat allemaal over gaat. Ik geloof niet dat de NMA er iets mee te maken heeft, want die jongens blazen zelf luid en duidelijk van de toren als ze iets of iemand aanpakken. Is het nu afgelopen in Amerika? Nee, nog lang niet.
Als ik de laatste column van Cringley goed begrijp, kunnen zich in allerlei rechtszalen nog heel leuke ontwikkelingen voordoen. Toeval of niet, toen ik na de eerste alinea van dit stukkie via Google opzocht welke schepen 10.000 ton wegen, kwam ik de 'Admiral Graf Spee' als eerste tegen. Dat schip was onverslaanbaar, zolang het op het verslaan van nauwelijks bewapende koopvaardijschepen aankwam. Tot het in december 1939 voor de kust van Uruguay in het nauw gedreven werd door een serieuze tegenstander, een groep Britse kruisers. De Graf Spee vluchtte naar de rede van Montevideo, waarna het schip op 19 december 1939 door de eigen bemanning tot zinken werd gebracht. Een parabel?

 Posted: November 16, 2002, 10:33 PM | Comments (0) |

November 09, 2002

Het flauwekul-detectiepakket

We leven in een wereld waar zangers en muzikanten, acteurs, politici en zij die toevallig aardig tegen een bal kunnen slaan of schoppen, halfgoden en idolen zijn. Terwijl onze ware helden wetenschappers zouden moeten zijn, de artsen, filosofen, onderzoekers, biologen, de winnaars van de Nobelprijzen.

Mensen die hun hele leven nieuwsgierig blijven, en die, naarmate ze meer leren en ontdekken, steeds vaker tot de conclusie komen dat ze bijna niets weten. Dat in tegenstelling tot de kwakzalvers van deze wereld, die alles denken en beweren te weten, en die overal een oplossing voor hebben. Van zweetvoeten tot kanker, van ingegroeide teennagels tot hersentumoren, de Yomanda's en andere zelfbenoemde goeroes kennen geen twijfel. Terwijl iedere arts, iedere wetenschapper weet dat er slechts één ding in ons leven zeker is, en dat is dat er niets vaststaat.
Wie ouder en wijzer wordt - dat gaat niet altijd samen - zal vaker de schouders ophalen als hij op verjaardagen of in wandelgangen geconfronteerd wordt met de dagelijkse portie rabiate nonsens. Hetgeen niet altijd meevalt voor hen die niet van flauwekul houden, niets van sterrenbeelden moeten hebben, en die een beetje recalcitrant worden als er goeroes, antroposofen, gebedsgenezers, gifmengers, hypnotiseurs, Montignac'ers of handopleggers in de buurt zijn. Iedereen mag van mij geloven wat-ie wil, als ik er maar niet mee lastig gevallen word. Ze doen maar en ze mogen van mij best beweren dat er tussen aarde en hemel (bestaat die?) veel meer is dan ik denk dat er is. Maar omdat je niet alles over je heen kunt laten gaan, is daar gelukkig de Skeptics Society.
Bent u geïnteresseerd in wetenschap, al dan niet voorzien van het voorvoegsel pseudo, neem dan eens een kijkje op de website van de Society, of op die van het Nederlandse genootschap van sceptici. De site gaat met de tijd mee, want er kunnen nu ook boeken besteld worden waarin allerlei beweringen genadeloos ontrafeld worden tot wat ze niet zijn. Zoals de claims van James van Praagh, een Amerikaanse paragnost die beweert dat-ie nog levende mensen met reeds overleden vrienden of familieleden in contact kan brengen. Verrekte handig: je kunt er ook The Baloney Dedection Kit bestellen, een handleiding van door kwakzalvers veel gebruikte redeneringen en technieken, hoe flauwekul te pareren en door te prikken. Op de website kunt u ook lezen hoe Michael Shermer gehakt maakt van de beweringen van Van Praagh, en van welke technieken de paragnost gebruik maakt om de mensen die in hem geloven, voor het lapje te houden.
Als u contact wilt met een dierbare overledene is er overigens wel een methode, waarvan de werking niet wordt betwijfeld door het genootschap. Al zou de titel van het project van Lynn N. Svevad anders kunnen doen vermoeden: Forever By My Side Ancestral Computer Program. Maar deze computerprogrammeuse levert waar voor haar geld. Om de output van Forever by my Side te realiseren, is wat beeld en geluid nodig. Dat dient opgenomen te zijn voordat degene waarmee men contact wil houden, het tijdige met het eeuwige verwisseld heeft. Daarna begint het programmeerwerk van Svevad.
Zij isoleert uit beeld- en geluidsmateriaal verschillende gelaatstrekken, woorden, lichaamstaal, posities, zeg maar alle uiterlijkheden die de ene mens van de andere doen verschillen. Het programma kan luisteren en praten en daarmee is het interactief, het kan reageren op spraak, en ooit op beeld. Het idee is simpel, de implementatie betrekkelijk eenvoudig, de uitvoering een heidens karwei. Het uiteindelijke doel: een hologram van de overledene, die via de computer interactief reageert, alsof hij nog leeft. Het kan nog even duren, maar ooit zal het goed werken. Figuren zoals Van Praagh zullen vervolgens als eersten dergelijke programma's misbruiken om met terugwerkende kracht hun gelijk aan te tonen. Wedden?

 Posted: November 09, 2002, 10:34 PM | Comments (0) |

November 02, 2002

Durft u nog via het web te bankieren?

Of je d'r even iets over zou willen zeggen, of op zou willen schrijven? Zo gaat dat op een krant waar je, al dan niet ten onrechte, als specialist van het een of ander beschouwd wordt. Deskundigen hebben we hier op allerlei terreinen, van postduiven tot steenpuisten en in mijn geval is het internet.

Dus was het afgelopen dinsdag raak, want maandagavond had Michiel Snoep van het beveiligingsbedrijf Wildher in Netwerk laten zien dat bankieren via internet niet veilig is. Tenminste, zo gonsde het de volgende dag door Nederland, al dan niet via internet. Dus vroeg ook onze redactie in 'Het Gesprek van de Dag' wie nog durfde te bankieren via het net. Terwijl ze eigenlijk had moeten vragen wie nog steeds Microsoft Internet Explorer durft te gebruiken, want dat is vooral waar het om gaat. Maar ga dat maar eens uitleggen in die drie kreten die je daarover in de krant mag slaken. Dat is me niet gelukt, zodat ik het hier dunnetjes overdoe.
In kort bestek: heel slimme kwaadwillenden kunnen valse veiligheidscertificaten gebruiken. Waarmee ze u doen geloven dat u lekker veilig aan het betalen bent, terwijl u digitale condoom op dat moment een besmet vergiet is. Dat kunstje kunnen ze uithalen dankzij een gat in de beveiliging van Microsoft Internet Explorer. Dat komt weer omdat het grootste softwarebedrijf ter wereld standaarden en afspraken verkracht. Het eigen belang - zoveel mogelijk verkopen - wordt altijd weer boven het algemene belang - goede, goedkope, veilige en betrouwbare software - gesteld. Dat Microsoft zijn eigen standaarden steeds bovenop de algemene ent, is daaraan toe, maar dat ze het dan langzaam en goed doen. In plaats daarvan wordt alles zo snel mogelijk op de markt geplempt, met als gevolg dat er zo ongeveer dagelijks patches verschijnen om veiligheidsgaten en/of bugs weg te poetsen.
Moraal: gebruik Netscape om betalingen te verrichten via het net, want die browser werkt volgens algemene afspraken. Dan loopt u minder kans om geflikt te worden als u digitale betalingen verricht. Dat gezegd hebbende: ik gebruik meestal Internet Explorer. Dat komt omdat het content management systeem waarmee we de website van de krant onderhouden, alleen maar via de browser van Microsoft benaderd kan worden. Heeft weer met die machtspositie van Microsoft te maken. Vignette Storyserver, de database, draait onder Windows 2000 professional, dus Explorer maar meteen verlengstuk gemaakt van dat systeem.
Waar kan ik die gekkigheid mee vergelijken? Stel dat u een Ford gekocht hebt en vervolgens alleen maar in uw nieuwe Scorpio kunt rijden met een Ford-jas en een Ford-broek aan, Ford-schoenen, en een Ford-zonnebril op uw kop. Zoiets dus, maar het is niet anders, en omdat ik geen zin heb om de hele dag op en neer te bladeren van de ene browser naar de andere, doe ik het noodgedwongen met Explorer. En verricht ik daarmee regelmatig betalingen en meestal kijk ik niet eens of het actieve veiligheidscertificaat geen valse is. Dat doe je door op het - tijdens een secure sessie altijd gesloten - slotje rechtsonder te klikken, waarna je de bijzonderheden van het certificaat kunt bekijken.
Sinds ik in september 1995 bij de 'Cyberian Outpost' mijn eerste digitale camera kocht, een Apple Quick Take, is er één keer iets fout gegaan. De anekdote heb ik dinsdag aan de krant ook verteld, maar de eindredactie heeft vanwege ruimtegebrek desbetreffende alinea geschrapt. En er van gemaakt dat een en ander door de bank rechtgezet was, maar zo was het niet precies. Ik wou namelijk dat ze zo'n fout veel vaker maakten, zonder hem recht te zetten. In 1999 bestelde ik in Amerika mijn eerste Palm Pilot via het web. Binnen twee dagen thuis bezorgd, op dezelfde dag dat de creditcard belast werd. Een week later werd het geld teruggestort en daarna heb ik van de leverancier nooit meer iets vernomen. Ik wed dat je niemand hoort klagen als het op deze manier vaker fout gaat.

 Posted: November 02, 2002, 10:35 PM | Comments (0) |