January 25, 2003

Tienduizend keer op letter d drukken

In een vrolijke stemming vanwege een reis van een week of elf in het vooruitschiet maak ik mij zorgen over mijn domein, en mijn mailserver. Zorgen, veroorzaakt door de grootste digitale vervuilers van het web, de firma Spam & Co. Die mij noodzaakt, zoals wij allen eenmaal in de week kliko en groenbak buiten dienen te zetten, om meerdere malen per dag de inboxen te ontsmetten.

Teneinde te voorkomen dat mijn domein binnen een week onderuit gaat vanwege een acute verstopping. Bezweken onder het digitale vuilnis dat die vermaledijde spammers iedere minuut, vierentwintig uur per etmaal, zeven dagen per week, van rust- of feestdagen nooit gehoord, door hun mail-riool blijven persen. Mijn dagelijkse dosis ergernis schommelt tussen de 150 en de 250 per dag. Een verband - maandag wasdag, woensdag spam, vrijdag vis, heb ik er nog in kunnen ontdekken, maar de statistiek staat redelijk vast. Als ik tegen middernacht de machine afsluit, en de volgende morgen om acht uur check ik de mail, dan kunnen tussen de zestig en de tachtig mails ongelezen de prullenmand in. Toevallig schreef Webwereld woensdag over de top-10 van de grootste spam-ergernissen. Het is niet mijn top-10, maar ik ken ze wel aan de headers: free adult sites passwords, lower prices, viagra available, get cash out, refinance rates, Nigerian business offers, remote control car, best online casino, pasta pot, get out of credit card debt, singles in your area, copy any dvd in one click.
Dat soort werk dus. Een opsomming van wat er verder per dag gedumpt wordt moet ik achterwege laten, want daar zou de deze pagina te klein voor zijn. Het is, om in de terminologie van het land te blijven, waar negentig procent van de rommel vandaag komt, een bloody peeve. Bij mij niet eens major, want zowel thuis als op het werk breedband en telnet-verbindingen met mijn mail-server. Daardoor is de peeve betrekkelijk minor, in tegenstelling tot wie nog steeds via een modem en een klassieke mail-client zijn e-mail dient af te handelen. Mijn routine is een paar keer per dag een telnet-sessie naar de Free BSD Unix host opstarten, waarna ik het ruim dertig jaar oude programma pine opstart door pine -i in te tikken. Dat commando produceert in een simpel zwart terminal window een lijst van subject-lines, zodat ik met tig keer de letter d ervoor intikken en af te sluiten met x, van evenzoveel tig keer ongewenste rotzooi af ben.
Ik hoef niets binnen te halen, geen wachttijden, geen kans op virussen, bijna geen gedoe. Filters ben ik nooit dol op geweest. Op inhoud filteren kan nooit goed werken, en scannen op afzender heeft geen zin omdat die boeven per keer van afzendadres wisselen. Om met Cruyff te spreken, die van computers de ballen verstand heeft: ieder voordeel heb zijn nadeel. We zullen met spam moeten leren leven, en met een paar keer per dag op de letter d timmeren valt er best mee te leven. Mijn zorg geldt de belasting tijdens mijn afwezigheid. Ik wil komende reis niets met computers te maken hebben, dus de laptop blijft thuis. Volgens de reisgidsen is tegenwoordig zelfs midden-Amerika vergeven van de internet-café's, maar die gaan niet regelmatig bezocht worden. Ik heb het even gehad met toetsenborden, en alle rommel die daaraan vast zit, tijd om af te kicken.
Toch zal ik af en toe online moeten. Even rekenen wat zich in een maand op zou hopen als ik zolang niet op mijn domein zou komen. Laten we het op 250 per dag houden, want behalve alle ongewenste rommel komt er ook nogal wat privé en zakelijk binnen. Dertig dagen die dosis is 7500 stuks, twee maanden 15000 (!). Getverderrie, hoe los ik dat op? Het hele zootje afsluiten en een slot op de deur timmeren is een optie, maar daar kleven nadelen aan. Hoe voorkom ik dat ik straks in een internetcafé in Chiapas, Guatemala, Queensland of Hong Kong tienduizend keer of meer op de letter d moet gaan drukken?

 Posted: January 25, 2003, 10:17 PM | Comments (0) |

January 18, 2003

De Google geheimhoudingsverklaring

Nog maar een keer googelen, naar aanleiding van de vraag of ik gegoogeld ben door het Google Team. U weet nog wel: mijn digitaal visitekaartje dat op het web verdwaald was, werd door de zoekmachine Google compleet opgehoest, inclusief adres en telefoonnummers. Mijn eigen schuld, maar mijn verbazing gold het gegeven dat ik binnen een dag een menselijk antwoord kreeg van het beheer van 's werelds bestbezochte en meestgebruikte zoekmachine.

De vraag of dat mailtje door iets van vlees en bloed geschreven was, of door een paar elegante regels code in een slim programma, daar ben ik nog niet uit. Maar Google spreekt aan, gezien de vele reacties op dat stukkie. Mijn nieuwsgierigheid betreffende de indrukwekkende techniek achter Google was nu ook uitgebreid naar de mensen en het bedrijf achter het simpele smoeltje van de zoekmachine. Maar eens wat gelezen. Een ellenlang verhaal in Wired, onder de titel 'Google versus Evil', en een artikel in een Newsweek met als kop 'The World according to Google'. Het verhaal in Wired is, zoals altijd, t� lang, en bij vlagen onbegrijpelijk. Dankzij verslaggevers die zich politicoloog, historicus, filosoof en god tegelijk voelen, zeker wetend dat de Pulitzer prijs voor hen gereserveerd is.
Het resultaat: wie simpel uitgelegd wil lezen hoe dingen in elkaar zitten, kan er geen touw aan vast knopen. Het gaat over hoe moeilijk het is voor oprichters Sergey Brin en Larry Page om eerlijk te blijven. Omdat ze zouden kunnen bepalen hoe hoog een bepaalde site opduikt in de zoekresultaten. Zodat Google, dat tachtig procent van alle bijna 450 miljoen per dag aan zoekmachines gestelde vragen verwerkt, zowel zakelijk als politiek invloed heeft. Er lopen op dit moment rechtszaken van Amerikaanse bedrijven die vinden dat ze benadeeld worden. Verder is er gesteggel met China en de Scientology Church, maar het verhaal in Wired verwatert in een warrig betoog over de vraag of de handelswijze van Google in moreel opzicht te rechtvaardigen is. Newsweek is een stuk simpeler. Hoe ze het doen, wordt begrijpelijk uitgelegd, met een mooie duidende illustratie, waar Amerikaanse tijdschriftenmakers meesters in zijn.
Snippets, caching, index servers, en een van die tienduizend Linux-machines die samen Google vormen: samen zijn ze uw persoonlijke adjudant tot het moment dat uw vraag beantwoord is. Alles klaar. Op Google zelf is ook het een en ander te vinden, maar de ironie van die pagina's is dat ze me een beetje aan de Scientology Church doen denken. Niet door de boodschap die er verkondigd wordt, maar wel een beetje door het sektarische gehalte ervan. Op de vacatures hoef je alleen maar te reageren als je denkt tot de besten van de allerbesten te behoren. Daarna is je bedje gespreid. Kinderopvang, hemelse menu's in het bedrijfsrestaurant, masseuses die RSI proberen te voorkomen, huisdieren mogen mee naar het werk, tussen de middag gezellig samen skaten of basketballen.
Over de salarissen in Mountain View, het hart van Silicon Valley, worden op de site geen details vermeld, wel over de vakantiedagen: het eerste jaar twintig dagen, na vier jaar zowaar 26 dagen. Jan Dutch Modaal kijkt daar niet van op, maar voor een Amerikaan is het heel wat. Zou het daar echt zo gezellig zijn? In een bedrijf waar vijfhonderd mensen werken, moet toch ook een substantieel gedeelte kloothommels rondlopen, zou je zeggen. Kijk maar eens om u heen. Wat je er niet leest, is wat de reporter van Wired overkwam, toen hij uitgenodigd werd voor de befaamde lunch. Hij moest een NDA tekenen, en toonde zich daarover hogelijk verbaasd. Wired smijt altijd met afkortingen, zonder ze uit te leggen. Wat is een NDA? Het antwoord volgens Google: een Non Disclosure Agreement. Een geheimhoudingsverklaring, aan de ingang van de kantine. Zo gek maken ze het zelfs bij de Scientology Church niet eens.

 Posted: January 18, 2003, 10:18 PM | Comments (0) |

January 11, 2003

Ben ik nu wel of niet gegoogeld?

Als je een mailtje naar Google stuurt, krijg je nog keurig antwoord ook. Dat was de afgelopen week, na ongeveer een decennium internetten, een verbazingwekkende ervaring. Hoe ze het doen, daar ben ik niet achter.
Iedere internetter kent de geautomatiseerde antwoorden die binnen enkele seconden in je mailbox landen nadat je - maakt niet uit welk adres, of welke site - met een vraag bestookt hebt.

Een prangende, want anders neem je niet de moeite om hem te stellen, omdat je bij voorbaat weet dat-ie in een zwart gat verdwijnt. Meestal is zo'n auto-reply er eentje van 'Bedankt voor uw reactie, de desbetreffende afdeling zal zo spoedig mogelijk contact met u opnemen'. Meestal meteen het einde van de briefwisseling, maar nooit van uw probleem. Van professionelere bedrijven, zoals mijn host Verio.com, krijg je ook binnen enkele seconden zo'n autoreply, maar daar hangt keurig een Problem-ID aan, en binnen een uur is dat probleem opgelost door een mens van vlees en bloed. Ook dat is een knappe prestatie, want Verio is host voor enkele honderdduizenden websites, dus zo'n helpdesk moet toch redelijk bezet zijn, plus technisch bovenmodaal. Van Verio verwacht ik niet anders, want tenslotte kost me dat iets van 25 euro per maand, en voor wat hoort wat.
Google, de beste zoekmachine, wordt per dag miljoenen malen geraadpleegd, en het is gissen hoeveel maal per dag een e-mailtje naar de beheerders in Mountain Valley gestuurd wordt. De een moet een scriptie maken over zoekmachines, een ander denkt dat-ie goed genoeg is om mee te kunnen programmeren aan die cluster van 10.000 (!) Linux computers, velen wensen hun site hoger in de resultaten, noem maar op. Het moeten al gauw duizenden e-mailjtes per dag zijn die af worden gevuurd op de accounts mail, info, helpdesk, webmaster, root, en wat dies meer zij. Zijn ze bij Google niet bang van, want relevante adressen worden duidelijk vermeld op de site. Ze doen er nog wat mee ook. Ik had een probleem, want een vorige maand per ongeluk op mijn eigen site terechtgekomen digitaal visitekaartje met mijn persoonlijke gegevens en telefoonnummers was opgeslagen in de ingewanden van Google.
Die het keurig presenteerde na het intikken van mijn naam. Dat heb ik liever niet, om een aantal voor de hand liggende redenen. Toen ik erachter kwam heb ik de desbetreffende file van de server gehaald, maar Google bleef hem ophoesten. Erger nog, omdat zo'n visitekaartje een vrij kort document is, dook het compleet op in de korte header van het zoekresultaat in de machine. Ik was derhalve, zoals de zoeknerds dat noemen, gegoogeld. Volgt dat mailtje naar Google. Dat ik binnen tien seconden een geautomatiseerd antwoord kreeg, lag voor de hand. Maar dat er binnen een dag een gepersonaliseerd antwoord volgde, met Dear L�on erboven, ondertekend door The Google Team, daar stond ik van te kijken. Met de mededeling dat desbetreffende pagina uit de index verwijderd was, maar dat de indexeringsrobots van Google ��n keer in de zes weken het immense web indexeren, en dat de pagina tot die tijd helaas door de cache-servers opgehoest zou blijven worden.
Mazzel: de zeswekelijkse indexering zou toevallig binnen vierentwintig uur gedraaid worden en mijn probleem zou daarmee opgelost zijn. Dat klopte. Ik ga dat mailtje hier niet afdrukken, maar ik weet nog steeds niet wat echt of onecht is. Het ziet eruit als het eerste het beste door een puber verstuurde mailtje, beetje slordig, compleet met een enkele tik- en taalfout. Is alles zoals het toevallig is, of doen ze dat expres, of hebben ze daar een knap softwareprogramma voor? Dat binnengekomen mailtjes analyseert, een menselijk lijkend antwoord produceert, en er vervolgens ook nog naar handelt? Zijn die programmeurs in Mountain View n�g knapper dan ik dacht, of gaan ze echt perfect met hun klanten om? Ben ik door dat Google Team gegoogeld of niet?

 Posted: January 11, 2003, 10:22 PM | Comments (1) |

January 04, 2003

Goede voornemens: er komt een netwerk

Ook goede voornemens gemaakt? Met mijn zieleroerselen ten aanzien van het verbeteren van mezelf en de rest van de mensheid zal ik u niet lastig vallen, maar mijn it-voornemens mag u best weten: er komt dit jaar een netwerk thuis.
Na de onvermijdelijke verbouwing, want het dak lekt al enige tijd.

Voordeel: omdat er tegelijkertijd iets aan tussenvloeren en wanden zal moeten worden gedaan, kan er volop bekabeld worden. Ik zie nu de noodzaak van het koppelen van koelkast en oven aan internet nog niet in, maar dat kan veranderen. Een sauna heb ik ook nog niet, maar het zou gemakkelijk zijn om die, al fietsend in de regen, met de Palm Pilot aan te piepen. Het voorschot op mijn digitale dromen kost nagenoeg niets: plastic pijpen.
Daar worden vloeren en wanden mee volgepropt, zodat er ooit cat5-, telefoon-, speaker- en voedingskabels doorheen getrokken kunnen worden. Draadloos, zegt u? Ben ik niet kapot van. Ten eerste veel duurder, zeker als die pijpen al in de muur zitten, ten tweede is het altijd iets. Zal je zien dat de muziek in de badkamer uitvalt, als je een elektrisch scheerapparaat gebruikt. Of dat je internetverbinding onderuit gaat, als buurman de heggeschaar aanzet. Doe dat met netwerkkaartjes die twintig euro kosten en een paar meter cat5 en je hebt nergens last van. Ik heb nog maanden de tijd, dus ik fantaseer verder over mijn digitale speeltuin. Het zenuwcentrum zal een Linux-server worden.
Ingericht door een van mijn goeroe-vrienden. Ik acht mezelf redelijk in staat om Linux aan de praat te krijgen, maar het goed configureren van zo'n server, en vooral de IP-tables firewall erop, is een vak apart. Loopt zo'n ding, dan heb je er nooit meer omkijken naar, en kun je hem inmetselen. In die server worden veel harde schijven gestopt en we gaan nadenken over hoe we de back-ups gaan verzorgen. Qua back-ups tamelijk neurotisch laat ik ook het oordeel daarover aan de expert over. Na een maandje downloaden, rippen en kopieren - wees gerust, alles legaal - staan er intussen over de duizend nummers op de harde schijf. Slechts één ding is zeker: ooit gaat die disk kapot. Ook zeker, volgens Murphy: hij blijkt kaduuk als hij bijna vol is, als de laatste back-up een half jaar oud is.
Oftewel: honderden uren aan downloaden en branden verloren. Aan die server komen twee machines te hangen, eentje voor de muziek, eentje voor het werk. Op één bak gaat dat niet samen, daar ben ik na een aantal spectaculaire crashes van Windows 2000 achter. Vooral als het apparaat staat te branden, moet je er met je fikken afblijven, maar ook rippen, downloaden en tegelijkertijd muziek afspelen heeft rampen tot gevolg. Wat er aan het andere eind van de kabels in de huiskamer komt te staan, weet ik nog. Misschien een of ander apparaat met een harddisk erin, misschien een laptop met een tweede externe Audigy geluidskaart en een extra partijtje Klipsch boxen, misschien zo'n multi-media geval met zeven speakers die je nu voor een paar honderd euro in allerlei soorten en maten kopen kan.
Misschien een plasma-televisie. Die dingen kostten twee jaar geleden tussen de twintig- en dertigduizend gulden, maar nu gaan ze voor onder de 6000 euro de deur uit. De helft van dat bedrag lijkt me acceptabel en het is de vraag of dat over negen maanden of over een jaar zover is. Wat het allemaal gaat kosten, weet ik niet. Helaas verkeer ik niet in de positie van Larry Ellison, de CEO van Oracle. Die had een offerte voor een tamelijk compleet systeem laten maken voor mega-woning in Pacific Heights, San Francisco. Kennelijk was de leverancier van dat systeem een goed psycholoog met inzicht in grote ego's. Ellison aarzelde namelijk over de prijs van over de één miljoen dollar, waarop de expert hem erop opmerkzaam maakte dat het meer was dan wat Bill Gates voor zijn systeem betaald had. 'Doe dan maar', was de reactie.

 Posted: January 04, 2003, 10:23 PM | Comments (0) |