March 27, 2004

De Virgils zijn nu echt gearriveerd

Nokia zou zich zorgen moeten gaan maken en bij Sony kan de vlag uit. Net zomin als aan in het verleden behaalde resultaten kan aan voorgaande vaststelling geen enkel recht ontleend worden, dus trekt u geen conclusies uit wat mij op de Cebit opgevallen is, de jaarlijkse mega-computerbeurs in Hannover, waar de Utrechtse Jaarbeurshallen uitvergroot zijn tot zo ongeveer de omvang van Schiphol.
Waar de regerende grootheden de grootste stands bouwen in de mooiste hallen, of, als ze heel veel reclamebudget hebben, een eigen tijdelijke hal in elkaar zetten. Terwijl de beginnende boertjes met ambities ergens in een hoek een paar peperdure vierkante meters gehuurd hebben. Qua beurs mag de Cebit dan de overtreffende trap van groot wezen, maar echt nieuws viel er dit jaar niet zoveel te zien. Wel heel veel klein nieuws, wat dan allemaal weer neerkomt op nog meer nieuwe telefoons of allerlei hebbedingetjes die in de palm van een hand passen en waarin allerlei denkbare functionaliteit gecombineerd is.

Eerst maar eens even in mijn eigen archief gedoken. 'Nog maar even en Virgil is daar’, schreef ik zes jaar geleden op deze plaats, op 31 maart 1998. 'Virgil' was een door Tom Clancy voorspeld apparaat, in zijn eerste boek uit de serie ‘Net Force’, afkorting voor ‘Virtual Global Interface Link’. Mezelf citeren mag, want geen plagiaat: ‘Virgil is net zo groot als de huidige Palm. Virgil een satelliet-telefoon die overal op de wereld via hetzelfde protocol werkt, met een supersnelle verbinding. Virgil is een Global Position Finder, een computer van 1000 megaherz, met een geheugen van een paar gigabyte. Virgil is alles, klok, modem, credit card scanner, haarscherpe kleurentelevisie, newsreader, digitale portemonnee, twee kanten uit werkende webcam, volledig voice-activated.’
Tot zover 1998. Clancy heeft vroeger dan hij verwachtte gelijk gekregen, want hij positioneerde zijn Virgils in 2010. Bijna. Een hoop van die nieuwe telefoontjes kunnen inderdaad foto’s nemen en verzenden, muziek opnemen en afspelen, en sommige hebben een GPS aan boord. Maar ze werken nog vrijwel allemaal via de nabije mast van een draadloos netwerk en nog niet wereldwijd, via een satelliet. Maar verder klopt die voorspelling van zes jaar geleden toch aardig.
Drie jaar geleden verschenen op de Cebit de eerste plasma schermen met een internetaansluiting. Natuurlijk zijn er nu nog veel grotere en mooiere plasma en LCD schermen, al dan niet als computermonitor, televisie of thuisbioscoop, geluidsinstallaties met nog meer speakers. Waar het huwelijk van internet en televisie toe gaat leiden is qua techniek niet zo moeilijk te voorspellen. Het zijn de commerciële belangen en de politiek die het moeilijk maken om naar waarheid te gissen hoe de content straks tot ons komen zal. Dat zal in het kleine Nederlandje waarschijnlijk via glasvezel zijn, maar grotere en moeilijker te bekabelen landen zullen eerder digitale televisie via de satelliet krijgen. Hetgeen straks natuurlijk ook best in heel Nederland het geval zou kunnen zijn en niet alleen in het stuk Randstad waar Digitenne nu opereert.
Maar er zijn ook nieuwe protocollen die draadloos internet over grote afstanden mogelijk maken, hetgeen onvoorstelbaar veel mogelijkheden opent. Zowel voor de provider als voor de klant die met een vette hotspot zelf provider voor een hele wijk of een heel dorp zou kunnen gaan spelen. En wie snel en draadloos internet binnen kan halen, kan daar televisie op mee laten liften, als de bandbreedte maar voldoende is. Maak uw borst maar nat; met alle toegenomen mogelijkheden zullen sommige problemen evenredig toenemen: spam en virussen. Dus was het niet zo gek dat in de immense hallen op de Cebit, waar het om software ging, twee elementen een toonaangevende rol speelden: security en customer relationship. Beveiliging van netwerken, beveiliging van gegevens, afscherming en versleutelen, privacy, key-cards, tokens, sleutels, onkraakbare algoritmen, vertrouwen van klanten, dat waren de sleutelwoorden in die hallen.
Dat zijn dingen waar veel klanten het belang van inzien, maar er moet ook nog verkocht worden, en vooral in deze sector geldt dat wie de jeugd heeft, een zonnige toekomst tegemoet kan gaan. Die ziet er voor Sony Ericsson veelbelovend uit, als ik even voor trendwatcher mag spelen, terwijl Nokia, nog steeds marktleider in de zo dynamische wereld van digitale telefoons en communicators, zich zorgen zit te maken.
Waarom? In voorgaande jaren was de superblitse stand van Nokia, met enkele honderden vierkante meters altijd een van de grootste op de Cebit, zo goed als onbereikbaar. Je werd er zowat omver gelopen door opgewonden volk, al dan niet bezoeker of inkoper, die de nieuwste Nokia’s zowat uit de handen van de messcherpe Finse vertegenwoordigers trokken.
Het afgelopen weekeinde, waarin de Duitse jeugd de Cebit bestormde, ook al vanwege de fantastische World Cyber Games, leek de stand van Nokia op een spookstad in een Australische woestijn. Verveelde verkopers hingen een beetje rond, een sigaretje rokend, mijmerend over betere tijden, iedere passant bijna smekend aanstarend.
Hoe anders was het op dezelfde tijd op stand 32 in hal 26, bij Sony Ericcson: een compleet en overspannen gekkenhuis. Alsof Robbie Williams er live op het toneel stond, maar die was waarschijnlijk straal genegeerd door iedereen; het ging om de telefoons van Sony. Die zijn sexy, dat waren de dingen waar het om gaat: glanzend aluminium, messcherpe foto’s, 3D java games, MP3 speler, FM radio, daar kun je mee thuiskomen. Nokia zal ongetwijfeld dingetjes hebben die dat ook hebben of kunnen, maar het is de jeugd die bepaalt wat vet, cool en lekker is.
Gezien de verrassende beelden op de Cebit zou wel eens Nokia barre tijden tegemoet kunnen gaan, marktleider of niet.

 Posted: March 27, 2004, 09:40 PM | Comments (1) |

March 26, 2004

Communicatiekonijnen

Mag een columnist supporter zijn van de club waarover hij schrijft? Zelf hoef ik hem niet te beantwoorden, want ik ken het probleem niet. Zodra ik hier de letters N, A en C achter elkaar tik, is dat voor een aantal supporters van NAC aanleiding om op hun internetforum alle registers open te trekken en vaten vol gal te lozen. De aldaar gemiddelde opvatting aangaande ondergetekende: ‘ Daar heb die je die arrogante klootzak weer, die moeten ze bij BN/DeStem buiten flikkeren.’.

De redacteurs van De Rat, stuk voor stuk NAC-supporter in hart en nieren, bewijzen zelf dagelijks dat iemand die over een bepaalde club publiceert zeer wel supporter van die club kan zijn. De redactie van De Rat speelt namelijk net zo graag en zo vaak de luis in de geelzwarte pels, als de loyale supporter. Politiek correct zijn ze ook nog, als ze een column van mijn hand (hoewel ongevraagd, dus zowel onbeleefd als illegaal, rekening volgens NVJ-tarief volgt) integraal op hun website publiceren, en als volgt introduceren:

‘Noem het een grote zeikerd, die zeikt om te zeiken. Noem het iemand die zeer kritisch en positief opbouwend is. Noem het iemand die een traumatische jeugd heeft gehad, en BN/DeStem misbruikt om zijn negativisme te uiten. Noem het een schrijfwonder, die weet waar hij over schrijft. Allez, de meningen over Krijnen zijn altijd al zeer verdeeld geweest binnen NAC. Vandaag schrijft hij weer een column waarin hij uithaalt naar de spelers van NAC. Lees, oordeel zelf en geef je reactie (wel een normale graag) erop’.

Ik weet niet wat ze er aan scheldpartijen en onwelvoeglijke taal tegenhouden en/of verwijderen, maar aan dat laatste verzoek wordt niet altijd voldaan. Moet kunnen, denk ik dan maar, maar wat me verbaast, is het totale gebrek aan humor bij sommigen. Iedere ironische opmerking is goed voor schuim op de bekken, en van vitriool druipende reacties.

Hoewel er, dat moet gezegd, altijd wel een paar NAC-supporters zijn die soms vinden dat ik ergens gelijk in heb. Of dat ik absoluut geen gelijk heb, maar desondanks plezier in het debat scheppen, in de stellingname zelf, of in de manier waarop die verkondigd wordt, en vervolgens zelf een interessante, leuke of ‘normale’ reactie plaatsen.

Smaken verschillen, dus gelukkig zal ik het nooit iedereen naar de zin kunnen maken. Goed nieuws voor de herrieschoppers met lange tenen: zij hoeven zich niet eenzaam te voelen, zij bevinden zich in goed gezelschap.

Bij de KNVB, die niet gauw ergens de lol van inziet. Niet alleen Hugo Borst kan daar over meepraten, ook mijn collega Cyril Rosman heeft deze week vanuit Zeist een bozig figuur van de afdeling voorlichting aan de telefoon gehad. Omdat ik niet alleen over sport schrijf, maar ook over andere dingen, heb ik het regelmatig aan de stok met verrekte serieuze types die iets van internet en communicatie weten en zich (junior) public relations officer of zoiets noemen. Bij de KNVB heet het nog steeds voorlichter, maar de beperkte denktrant van die twee titels is hetzelfde: hun vaknieuws moet positief en naar hun zin zijn, en als het niet volgens hun geboden is, dan hangen ze aan de telefoon, of klimmen ze in de pen. Communicatiekonijnen, die hard met hun achterpoten beginnen te trommelen, als ze onzeker worden.

Ze dreigen Borst met een stadionverbod omdat die scheidsrechter Vink badinerend beschreven en besproken heeft. Rosman is op strenge toon verzekerd dat een aangetekende brief op poten onderweg is naar onze hoofdredacteur, over een stukkie van zijn hand. ‘Uitgerekend Wegereef als arbiter’, stond er boven het gewraakte artikeltje, een dag voor de halve finale van de beker, waarin gerefereerd werd aan een eerdere Twente-NAC, onder leiding van – juist, goed geraden –, waarin NAC twee penalty's door de neus geboord werden. Bovendien, zo stelde Rosman vast, ‘is de man die de scheidsrechters namens de KNVB aanwijst Jaap Uilenberg, anderhalf jaar geleden nog technisch directeur van FC Twente.’

Niet meer dan een opsomming van relevante feiten, maar strafbaar volgens het departement censuur van de voetbaldictatuur in Zeist. Ik ben benieuwd hoe laat er maandag een geagiteerd communicatiekonijn aan mijn deur begint te rammelen.

 Posted: March 26, 2004, 09:35 PM | Comments (0) |

March 25, 2004

Baggy Maggy

Bicycling trough the boarder area between the south of the Netherlands and the north of Belgium, somewhere in the country between the village of Castelre and the city of Hoogstraten, I saw a memorial for William Kirlin, radio operator of the Baggy Maggy.
The text on the stone doesn't say anything about the faith of Baggy Maggy, only that William died on the spot where the memorial is, on september 18, 1944. Did William fell out of the plane? What happened to Baggy Maggy?

The translation of the text is:

In thankful rememberance of technical sergeant

William Kirlin Jr.

24 years old

Born in Shillington

Penssylvania USA

Radio Operator of the

B-24 Liberator 'Baggy Maggy'

serial number 42-100416 of the

409th Squadron

93th Bomb Group (H)

USAAF 8th Airforce

2nd Air Division

On monday september 18 1944

died on this sport

For our Freedom

 Posted: March 25, 2004, 09:25 PM | Comments (11) |

March 23, 2004

Big birds

Veel verstand heb ik er niet van, maar ik ben wel altijd gefascineerd door grote vogels. Dus zie ik dagelijks langs de snelweg buizerds op paaltjes zitten. Verder hebben we nogal wat gereisd in Australia en de Verenigde Staten. Aan de westkust van de US en Canada hebben we de Sea Eagles gezien. In Australia kom je in de outback tientallen keren per dag de majestueuze Wedge Tail Eagles tegen. Kangaroos hebben de neiging om s'nachts asfalt op te zoeken, omdat dat warmte vast houdt, dus wordt er iedere nacht op zowat iedere 'sealed road' down under ongeveer een roo per kilometer doodgereden.

Die worden vervolgens overdag door de Wedge Tails opgepeuzeld waardoor ook de Wedge Tails wel een slachtoffer worden. Ik heb er ook wel eens per ongeluk bijna een dood gereden. Je remt er wel voor als je ze weer ziet, maar als ze volgevreten zijn vliegen ze soms trager weg dan je verwacht, en niet altijd van de weg af, zoals de slimme kraaiachtigen altijd lijken te doen.
De fascinerende jachttechniek van de Wedge Tail hebben we meermalen kunnen zien op de boerderij in Queensland, waar we ieder jaar te gast zijn en meewerken. De boer laat overdag zijn Guinea Fowls los (parelhoenders). Mooie en grappige beesten die met zijn allen rustig lopen te fourageren, waarop van het ene op het andere moment de hele meute door de tropenkolder bevangen lijkt te worden, op hol slaat en elkaar krijsend en gillend achtervolgt, met een onvoorstelbare snelheid rennend, waarna de rust wederkeert.
Hoog in de lucht zweven rond het middaguur drie Wedge Tails, ondanks hun spanweidte van twee meter niet meer dan stipjes. Ze weten wanneer de siesta op de boerderij begint, en de mensen niet meer opletten. De parelhoenders lijken dat ook te beseffen, want rond de middag (ook al omdat het veertig graden is) zitten ze met zijn allen in het zand onder de hele brede dennebomen waarvan de onderste begroeing door de boeren op anderhalve meter hoog gehouden wordt, zodat vee en pluimvee in de schaduw kunnen blijven.
Als alles stil is, begint de voorstelling. Een Wedge Tail zweeft geluidloos naar de boom en landt in het zicht van de Guinea Fowls. Die zijn niet helemaal gek, want ze weten dat ze veel harder kunnen rennen, maar dat ze ten dode opgeschreven zijn als ze het open veld kiezen. De Wedge Tail spreidt zijn vleugels helemaal uit en begint als een herder langzaam met grote stappen om en onder de boom te lopen. Als het hem op zijn eentje niet lukt, dan komt nummer twee hem helpen, en drijven ze de Fowls uiteindelijk uit elkaar, met hun vleugels als spandoeken. De eerste Fowl (zo groot als een flinke Barnevelder kunnen ze een tiental meters fladderend vliegen) die in paniek het luchtruim kiest, is de klos. Hij wordt door de nummer drie, die rustig zwevend is blijven wachten, met een daverende klap uit de lucht geplukt, waarbij de veren in het rond vliegen, alsof er een donzen kussen ontploft.
Tom Leahy is een natuurliefhebber en Wedge Tails zijn tegenwoordig in Australia godzijdank beschermde dieren, maar van zijn Guinea Fowls moeten ze afblijven. Dus heeft hij een oeroud geweer klaar staan, geladen met een loden kogel ter grootte van een deodorant, die klinkt als een saluutschot uit een middeleeuws kanon.
Altijd weer leuk op Corowa II, om midden in je siesta gewekt te worden door een krijsende Pam: �Tommy, get yer bloody gun, the eagles are hunting my chickens�. Waarop Tom, met een grijns van oor tot oor, de veranda oprent, zijn kanon schoudert, en ruim over de boom met Fowls en Eagles schiet: �Kabooooooom�.
Terwijl de echo terug komt daveren van de bosrand, twee kilometer verderop, zweven de adelaars op de thermiek in grote cirkels onaangedaan naar de zon, en buldert Tom: 'By Jove, I Love this Game!'.

 Posted: March 23, 2004, 02:18 AM | Comments (1) |

March 22, 2004

De natuur in de stad

Alarmerend telefoontje; een grote vogel zit in de tuin een duif dood te maken!
Hoe groot?
Groter dan Loetje, en die zit er samen met Tim en Mila naar te kijken, maar ze durven niets te doen! Loetje is de rode, uit de kluiten gewassen gecastreerde kater van de buren. Tim en Mila zijn soortgenoten uit de buurt die onze achtertuin frequenteren. Die tuin noemen we het Anne Frank plantsoen, sinds we verbijsterd zagen hoe Tim door een zwerfkater werd bestegen. Krijg nou wat!

Denkend aan Discovery Channel – ach, laat de natuur zijn gang gaan – vraag ik me af welke roofvogel midden in Breda zijn slag slaat. Groter dan Loetje, bruin met witte of grijze vlekken, dat zal een buizerd of torenvalk zijn, waarschijnlijk het laatste.
Met schijt aan de katten heeft-ie de Turkse tortel koud gemaakt, onthoofd, geplukt, uit elkaar gescheurd en opgeslokt. Mila, de brutaalste poes, heeft na zijn vertrek de restjes opgepeuzeld. Ons Anne Frank plantsoen ziet eruit alsof het gesneeuwd heeft: overal dons en veren.
Ik kon het niet laten: stiekem gekookte rijst en graan in de tuin gestrooid. Daar zijn houtduiven en Turkse tortels dol op, en ik wil het ook wel eens zien.

 Posted: March 22, 2004, 02:05 AM | Comments (5) |

March 20, 2004

Big Brother in dienst van de vergeetachtige medemens

Een maand geleden ging het op deze plaats over RFID; radio frequency identification chips. 'Miljarden kleine big brothers in de doos van Pandora’ stond er boven. Enkele lezers stuurden bezorgde mailtjes; of het echt al zo ver was met die dingen, en waar dat allemaal toe zou leiden in de toekomst? Die zorg, zo realiseerde ik me achteraf, kwam wellicht door de teneur van mijn stukje.

Ik vind het een fascinerende en prachtige techniek, maar ik wilde daarbij tegelijkertijd even wijzen op allerlei mogelijke vormen van misbruik die er gemaakt kunnen worden van iedere (nieuwe) vorm van techniek.
Sommige lezers denken altijd mee. Een van hen, Hans Postelmans, wees me erop dat de chip die tegenwoordig steeds meer honden in hun nek hebben misschien wel gebruikt zou kunnen worden om te meten en door te geven waar en hoeveel het beest dagelijks poept. Vergezocht? Wie weet pieken bloeddruk en temperatuur van ieder zoogdier eventjes als-ie zit te persen, dus er moet iets mogelijk zijn.
Cultuurhistoricus Karel Leenders, iedere week weer goed voor een ontnuchterende voetnoot onder wat ik meende te weten, wees me erop dat niemand zich druk hoeft te maken op de manier waarop gegevens verzameld worden. 'Potlood en papier is high-tech genoeg’, aldus Karel, 'goed oplettende politiemannen met notitieboekjes kunnen zonder chippie de kentekens van growshop-klanten noteren en met een simpel belletje identiteit en adres opvragen. Om vervolgens te gaan kijken met een hasjhond of meneer wellicht grootleverancier in plaats van gebruiker is.’
Een andere reden om u niet druk te maken om de gegevens die via RFID door de overheid verzameld zouden kunnen worden: hoe meer, hoe onmogelijker om iets zinnigs te doen met de hoeveelheid data. Het kan best zo zijn – wie durft met zekerheid het tegendeel te beweren? – dat het high-tech-gekke en terrorisme-paranoïde Amerika ieder ergens ter wereld gevoerd telefoongesprek en iedere verzonden e-mail afluistert en opslaat. Kan best wezen, maar dan zou het land tien keer meer controleurs in dienst moeten hebben dan er inwoners zijn, wil er iets zinnigs met de inhoud gedaan worden.
Ongeacht slimme computerprogramma’s die via superslimme algoritmen duizenden e-mails en telefoongesprekken per seconden op patronen en parameters zouden kunnen scannen, en sirenes af doen gaan als Bin Laden met Marokko belt. Gerede kans dat dit stukkie, dat digitaal naar geabonneerden verzonden wordt, in het Pentagon een belletje doet rinkelen. Want er staan woorden in die de digitale geigerteller uit doen slaan: Bin Laden, Marokko, Pentagon, terrorisme.
Zo werkt dat, maar daarna zou het op het beeldscherm moeten verschijnen van iemand die Nederlands gestudeerd heeft, voordat de conclusie getrokken kan worden dat er geen arrestatieteam dwars door mijn voordeur gestuurd hoeft te worden. Maakt U zich pas zorgen als beweerd wordt dat op artificiële intelligentie gebaseerde programma’s besluiten of U wel of geen gevaar voor de nationale veiligheid bent. Pas dan zou ik gaan twijfelen aan het aloude adagium dat wie goed doet niets te vrezen heeft.
Toevallig belandden er afgelopen week twee persberichten in mijn inbox over de zegeningen van RFID met betrekking tot onderwerpen waar ik op hetzelfde moment in de ware wereld mee te maken had: bejaarden en wasmachines. Het een heeft niks met het ander te maken; vanaf de zijlijn participeer ik in een prachtig project in Breda waarin leerlingen van middelbare scholen als vrijwilligers senioren via een serie cursussen het internet op helpen. Verder is het hoofdlager uit mijn wasmachine gelopen, zodat-ie van de onbalans tijdens het centrifugeren vanuit de keuken met veel kabaal zowat de kamer in wandelde. Terwijl internet tegenwoordig de aangewezen plaats is voor prijsvergelijking, bleek een oeroude methode het best om tot een mooi prijsje te komen: met de papieren reclamefolder van de ene stuntende witgoedhandelaar in de hand naar diens concurrent.
Als de nieuwe wasmachine over een paar jaar sneuvelt, zal de daaropvolgende ongetwijfeld voorzien zijn van een dingetje dat RFID praat en leest. Tegen die tijd zit er in iedere onderbroek en sok een RFID en waarschuwt de wasmachine als U iets te heet probeert te wassen of als een rode sok de witte lakens roze dreigt te kleuren.
De bejaarde leerlingen die ik de afgelopen weken meegemaakt heb, waren nog best bij de les, maar RFID kan een zegening zijn voor hen die met geheugenverlies te kampen krijgen. In een onderzoek aan enkele Amerikaanse universiteit zijn de chips, allemaal voorzien van een uniek id-nummer, verstopt in kleding, tandenborstels, scheermesjes en boeken van alleenwonende bejaarden. Via RFID houdt een centrale pc in de smiezen met wie iemand contact heeft, of hij wel genoeg contact heeft, of hij nog leeft en beweegt, wat-ie uitspookt.
Terwijl de Amerikaanse Alzheimerstichting zeer geïnteresseerd is in wat met die dingen mogelijk is, steekt de in dat project deelnemende producent uiteraard louter loftrompetten af over de zegeningen van RFID. Die in de gezondheidszorg, met betrekking tot de veiligheid op straat, fabrieksprocessen en toezicht op natuur allen maar goede dingen kunnen brengen.
Althans, volgens Intel, hoofdsponsor van die experimentele onderzoeken. Het kan allemaal kloppen en het zal allemaal kloppen, maar niemand heeft straks iets t'ze kiezen.
De chips duiken op in alles wat U koopt en terwijl de politiek zoals altijd overal achteraan loopt, is het wachten over de eerste publicaties over misbruik van die schitterende nieuwe technieken.
Zeg nou zelf; acht U minister Donner in staat om daar op dit moment iets zinnigs over te zeggen?

++++++++++++++

Tot zover de column in de krant van zaterdag. Ik mag de komende dagen van de baas werk en plezier combineren: op naar de Cebit! De computerbeurs in Hannover, qua ziel en oppervlakte zo ongeveer een kruising tussen Schiphol en de Jaarbeurshallen. Er gaat geen laptop mee, maar wel mijn racefiets in de kofferbak. Ik ga logeren bij Frau Muller, aan de rivier onder Hameln, veel gezelliger dan in zo'n hotel met allemaal van die computerfreaks in driedelig gestreepte pakken. Hameln ligt aan de Weser, en tevens aan een fantastische fietsroute van Bremen naar Budapest, die verder naar het zuiden zowel langs de Fachwerkstrasse als langs Die Romantische Strasse voert.
Bremen - Budapest staat nog op mijn verlanglijstje, maar voor de komende dagen is mijn programma 's morgens een paar uur fietsen en daarna naar de Cebit, computers en computernieuwstjes kijken. Ik kom er volgende week in de krant op terug, en aangezien het perscentrum op de Cebit ook van enige gemakken voorzien is, zal ik vanaf daar mijn MovableType bespelen. U hoort nog van mij, vanuit Hannover.

++++++++++++++++

 Posted: March 20, 2004, 04:35 AM | Comments (3) |

March 19, 2004

Stand verplicht

Aan het gehanteerde dialect te horen is geen van de monteurs in de garage waar mijn vierwieler onderhouden wordt een Rotterdammer, dus waarschijnlijk heeft er eentje met zijn elleboog per ongeluk de knoppen van de radio beroerd terwijl hij de handrem aan het afstellen was. Hoe dan ook, na de laatste APK bleek Radio Rijnmond zich achter het dashboard gevestigd te hebben.

Van meet af aan bevielen die Rotterdammers me, met een paar fantastische programma's, waarin de mix van Rotjeknorse humor en de eigenzinnige muziekkeuze van Hans van Vliet elementen zijn waarom ik er vaste klant gebleven ben.
Verder valt er altijd wat te lachen op Rijnmond, als ze in een bejaardentehuis ‘op Zuid' of in Overschie op bezoek gaan. Waar van die ex-bootwerkers aan het woord komen die wijlen Bep van Klaveren hebben leren vloeken, en wie dat niet gelooft kan een knal voor z'n harses krijgen. Of van die opscheppers die nog met Coen Moulijn in de klas gezeten hebben. En mij passeerde hij nooit, meneer!
Rijnmond houdt van Feyenoord, en als Feyenoord niet speelt dan schreeuwen ze zich schor voor Excelsior. Of voor Sparta, dus u kunt zich het enthousiasme voorstellen toen ik woensdagavond in de auto op weg naar huis was en en het allemaal nog zo veelbelovend uitzag voor Sparta. Net als u heb ik daarna thuis zitten smullen van de verlenging, en van de penalty's, en alleen omdat ik de frequenties van Rijnmond niet uit mijn hoofd kende, het commentaar op SBS aan laten staan. Ik vraag me af of ze misschien een minuut of drie gezwegen hebben nadat het op Spangen fout ging met die penalty's. Altijd leuk als Duitsland een tegentreffer krijgt: meteen overschakelen naar een Duitse zender en genieten van de verstomde stilte.
De volgende dag was het weer lachen met een enquête op Rijnmond: of voetbalwedstrijden in het vervolg niet beter door een jury in plaats van door doelpunten beslecht dienden te worden? Volslagen idioot idee natuurlijk, en een niet ter zake doende uitslag, maar wat een geweldig gekanker van een paar Spartanen in hart en nieren. Jazeker meneer, best wel goed gevoetbald en hard gevochten, maar dat die godvergeten klerelijers nou eerst maar eens een paar weken niks anders gaan doen dan strafschoppen nemen.
Duizend per dag, zou ik eraan toe willen voegen, sakkerju nog aan toe! Iedere dag opnieuw, voor de training, na de training, tijdens de training, net zo lang tot ze die bal vanaf elf meter met een blinddoek voor in een bovenhoek kunnen schieten.
Ik snap dus ook helemaal niks van Ton Lokhoff. Dat je iemand met de naam Seedorf een strafschop laat nemen is nog tot daaraan toe, want tot dinsdagavond was immers niet bekend dat het hier een kennelijk erfelijke familiekwaal betrof. Achteraf hoor je dan ook ineens iedereen roepen dat Boukhari er geen had mogen nemen omdat die vlak daarvoor twee dotten van kansen gemist had. Dat is me te gemakkelijk lullen, dus over het lijstje van Lokhoff wil ik het hier niet hebben.
Wat me daarentegen verbijstert, is het vervolg. Die gasten verdienen een vermogen om te doen wat ze hartstikke leuk vinden, en dat kunnen ze doen omdat een heleboel mensen, die veel minder verdienen, een lap van hun salaris op tafel leggen omdat ze het leuk vinden om ernaar te kijken. De verplichtingen die zo'n constructie met zich meebrengen hoef je aan bijvoorbeeld balletdansers niet uit te leggen. Die trainen hun hele carrière, iedere dag opnieuw, alle passen, alle sprongen, alle basics, ook nog na een voorstelling, en ze gaan iedere avond bijna jankend van de pijn naar bed. Niet alleen net zolang tot ze alles blindelings kunnen, maar vooral om dat daarna iedere dag blindelings te kunnen blijven doen. Stand verplicht.
Dat inzicht, die discipline, zijn in het behoudende voetbalwereldje nog niet doorgedrongen. NAC is voor de finale van de beker uitgeschakeld omdat er iets essentieels aan de basics mankeert. En wat gaan de heren de volgende dag doen, inplaats van allemaal duizend penalty's nemen?
Een boswandeling, om de beschadigde ego's een beetje te herstellen. Ik hoop dat ze in het Mastbos kabouters en elfjes gezien hebben, want daar schijn je ook een lekker positief gevoel van te krijgen.

 Posted: March 19, 2004, 04:32 AM | Comments (1) |

March 13, 2004

Waarom mijn Movable Type zou moeten sterven

Je kunt je afvragen of de vader van iemand die Joyce heet, er goed aan doet om zijn zoon James te noemen. Als, want zo gaat het nogal gauw op internet, die zich Joyce noemende James tenminste rechtmatig op die voor- of achternaam kan beroepen. Morgen noemt-ie zich misschien met hetzelfde gemak Shakespeare of de Zoon van God.

Het gaat vaak zo op internet, maar het is van alle tijden. Shakespeare, God en zijn zoon, een van de twaalf Apostelen, vele keizers en pausen die ooit geleefd hebben, staan iedere zondag op Speakers Corner in Hyde Park en verkondigen daar luidkeels hun boodschap.
Op internet kan iedereen tegenwoordig zijn eigen Speakers Corner opstarten en daar verkondigen wat hem juist of lollig dunkt. Om misverstanden te voorkomen: het is ook mijn hobby, een jaar of tien geleden begonnen op het bulletinboard met het Amsterdamse NEABBS als toegang tot internet. In 1996 gevolgd door de eerste homepage op de server van Digitale Stad Eindhoven, weer een jaar later een eigen domein.
Ik doe nog steeds even vrolijk als in het begin mee aan het zinloos verspreiden van tekst en beeld, terwijl ik het aan anderen overlaat om zich een oordeel aan te matigen over de kwaliteit van het gebodene. `James Joyce daarentegen neemt geen blad voor zijn mond, als hij het over zijn collega-bloggers heeft. Voor wie het nog niet weet: waar je de meeste persoonlijke homepages of websites altijd als digitale dagboeken of virtuele kermissen van digitale ijdelheid had kunnen zien, is het vooral de voortschrijdende techniek die het begrip en de naam weblog of blog bepaalt.
Een blogger doet qua content in principe niks anders dan Tante Truus met haar homepage over breiwerkjes, waarop andere breisters opgeroepen worden om interessante patroontjes toe te voegen of om te reageren op de gestegen wolprijzen.
Hij doet ook niets anders dan ondergetekende, die het wel leuk lijkt om alles wat-ie schrijft van een passend plaatje te voorzien, dat in een database te stoppen, om vervolgens aan iedereen trots te laten zien hoe mooi het is. Met iedereen die zijn schouders erbij ophaalt, vraag ik me niet eens af wat het nut van deze egotrip is. Terwijl ik me aanbevolen hou voor zinnige suggesties aangaande het nut, ga ik er desondanks lekker mee door om de enige valide reden: leuk om te doen.
De een heeft een modelspoorbaan, de ander gaat vissen, wij pielen met onze computers.
Niks mis mee, maar via die computer bots ik iets te vaak naar mijn zin op figuren die zichzelf zeer serieus nemen en die over internet, weblogs, bloggers, zoekmachines, virtual communities en RSS feeds praten en schrijven alsof het eind der tijden aangebroken is. James Joyce is nog een graadje erger. Was hij niet op internet terechtgekomen, dan was-ie nu waarschijnlijk host in van die Amerikaanse of Australische radio talk-back shows. Ook wel bekend als hate-radio.
Gezien het alsmaar zakkende niveau van wat de commerciëlen hier in beeld en geluid brengen, zal er ongetwijfeld snel een Nederlands equivalent opstaan, dus wees gewaarschuwd. De gemiddelde talk-back host praat net zo snel en onbeschoft als Hans Teeuwen, leunend op een gedachtegoed dat aan ultra-rechts óf aan ultra-links ontleend is. De masochist die het leuk vind om live voor joker gezet te worden, belt zo’n figuur tijdens de uitzending en krijgt dan de wind van voren.
Heel gezellig, voor de liefhebbers dan.
James Joyce heeft zich op Kuro5hin (Technology and culture, for the Trenches) ontpopt als zo’n profeet van de aanwakkering van de haat. Zijn munitie is gericht op bloggers in het algemeen en op de gebruikers van het Movable Type systeem (MT) in het bijzonder. Dat laatste doet pijn, net nou ik dacht dat ik de meeste grappen en trucs van dat mooie content management en publishing systeem onder de knie begon te krijgen. Tenminste, ik vind het een fantastisch systeem, maar Joyce ziet het als een het internet bedreigende pest.
Als de scheld- en schuttingwoorden uit het betoog van James Joyce gestript worden, blijft er minder dan de helft over. Volgens hem kan iedere idioot met een IQ ter hoogte van de gemiddelde kamertemperatuur (20 graden Celsius is 68 graden Fahrenheit) MT installeren en er vervolgens het web mee verstoppen.
Dat is bijzonder slecht nieuws voor mijn ego, want het heeft me bloed, zweet en tranen gekost, voordat ik het boeltje goed aan het draaien had. Laten we daarom de thermometer even buiten beschouwing laten en zien welk onheil er met MT aangericht kan worden.
De kern van het onbeschofte betoog is tamelijk technisch. Simpel gezegd komt het erop neer dat de gebruikers van MT, die vrolijk op en neer pingen en linken naar elkaar, niet alleen het world wide web, maar ook de zoekmachines, met Google als voornaamste slachtoffer, beginnen te verstoppen.
James Joyce gebruikt zoveel technische termen en vergelijkingen die mijn pet te boven gaan, dat ik niet weet of-ie gelijk heeft met zijn argumenten en beschuldigingen.
Misschien scheldt hij met verstand van zaken, misschien niet. Hij heeft in ieder geval een levendige discussie op gang gebracht, die door voor- en tegenstanders in tientallen talen op duizenden blogs gevoerd wordt. Ik ben geen aanhanger van complottheorieën, maar hier twijfel ik. Waar is James Joyce, de pot die de ketel het zwart zijn verwijt, mee bezig? Zoveel mensen struikelen in hun haast om iets aan zijn opvattingen toe te voegen, dat nog maar zelden de naam van een blog - die van Joyce - zo snel zo hoog in beeld gekomen is bij Google. Tik Movable Type en zie zelf. Zou dát de bedoeling geweest zijn?

Check out: PBDoetMee

 Posted: March 13, 2004, 05:50 PM | Comments (6) |

March 12, 2004

Madrid/Athene

Op dagen als deze, terwijl ik vanaf de boven mijn computer hangende televisie en de ernaast liggen kranten de weerzinwekkende beelden vanuit Madrid voorbij zie komen, heb ik niet zoveel zin om iets lolligs te produceren. Los van de op dit soort momenten net zo min relevante vraag of me dat wel eens lukt.

De meningen daarover blijken overigens wekelijks verdeeld, hetgeen overigens alleen maar een geruststelling is. Als iedereen je op de schouders begint te slaan, moet je uitkijken, want dat kan niet kloppen, daar moet iets achter steken.
ETA of Al-Qaida? Op dit moment een vraag die door de verschillende politieke partijen in Spanje noodgedwongen over de verkiezingen heen getild moet worden. Terwijl links en rechts van het politieke spectrum er hun voordeel mee proberen te doen, intussen fanatiek de indruk proberend te wekken dat ze er geen voordeel uit proberen te peuren. De vraag is ook of je die partijen dienaangaande iets verwijten kunt. Kijk naar uzelf, en vraag uzelf af hoe u op de aanslagen, ETA of Al-Qaida, reageert.
Persoonlijk betrap ik mezelf erop dat mijn reactie rechts is: zie je wel dat al die waarschuwingen terecht waren, dat de angst voor het groeiende terrorisme gegrond is? Verder ben ik bij het aanschouwen van de aanslagen geneigd mezelf onder het kamp te scharen van hen die de islam achterlijk achten, en de meeste Arabische landen een ongeorganiseerd zootje vinden. Dat komt vooral door de betrekkelijke rust in Madrid na afloop van de aanslagen, vergeleken met de beelden na afloop van de aanslagen in Irak. Waar men daar, alles en iedereen uitscheldend, in een totale wanorde, krijsend door elkaar loopt, leek het in Madrid meer op een perfect georganiseerde rampenoefening, terwijl duizenden mensen uren rustig in de rij staan om bloed te geven. Niet zake doende cultuurverschillen? Concludeer zelf.
U vraagt zich af wat mijn overwegingen met sport te maken hebben, waar het op deze plaats om dient te gaan. Het verband is de naderende sportzomer, met de Olympische Spelen in Athene als uitsmijter, na de Tour en het EK voetbal. Ik hoef er niet heen, dus de gewetensvraag is niet aan de orde, maar ik maak me desondanks zorgen over iedereen die er wel heen gaat, of ik die nu wel of niet persoonlijk ken.
Wat betreft de vraag van wel of niet: ik ben het met de UEFA eens, die weigerde om de wedstrijden van donderdagavond uit te stellen. Het had de UEFA gesierd als de recettes en de televisierechten van de wedstrijden in kwestie tot benefiet gepromoveerd waren, maar uitstel zou toegeven aan terrorisme geweest zijn, en is alleen daarom uit den boze. Dus moet iedereen die naar Athene mag, ook gewoon gaan.
Lekker voelen zou ik er mezelf niet. Griekenland is Irak niet, maar wie alle verhalen over de haperende voorbereiding leest, vreest met mij dat de beveiliging in Atlanta en Sydney stukken beter geregeld was. Ondanks de aanwezigheid van 45.000 figuren die iets met security te maken hebben, waaronder 25.000 man politie, 7000 militairen, 3000 kustwachters, 3500 veiligheidsagenten en 5000 vrijwilligers die een training gevolgd hebben. Het volgende is geen grap: vooral niet te vergeten de 1500 freefighters, gecontracteerd voor de laatste veertien hete dagen van augustus.
Freefighters? Laten we hopen dat die 5000 vrijwilligers een beetje fatsoenlijk gescreend zijn. Van ex-legionairs, op het rechte pad geraakte Hells Angels, in de heer geraakte boksers of Bredase portiers met goede bedoelingen valt geen gevaar te verwachten, maar voor hetzelfde geld lopen er Al-Qaida infiltranten tussen als zwaarbewapende wolven in schaapskleren.
Of de duvel ermee speelt: drie zinnen voor het eind van deze column ververst teletekst zichzelf. Eleftherios Ikonomou, de van optimisme en zelfvertrouwen blakende kolonel in het verhaal hierboven, is teruggefloten. De Griekse regering heeft de hulp van de NAVO ingeroepen. Dat betekent impliciet dat de gewapende Amerikanen naar Athene zullen komen die Ikonomou helemaal niet nodig dacht te hebben. Is dat reden tot meer, of tot minder zorgen?

 Posted: March 12, 2004, 05:44 PM | Comments (0) |

March 11, 2004

Jong helpt Oud internet op

Misschien moet er nog een vervolgcursus op poten worden gezet, misschien moet er binnenkort een helpdesk bemand worden. - Dat is dan de prijs die voor het succes betaald moet worden.
De organisatie is er nog niet helemaal uit, maar Jong Leert Oud is een project dat een succesvol blijvertje blijkt. Gisteren behaalde een tiental senioren, studenten aan een vijfweekse internetcursus aan het Prisma College Graaf Engelbrecht, het certificaat.

Vandaag hopen aan het Florijn College dertig ouderen het bewijs in ontvangst te mogen nemen dat ze helemaal thuis zijn op het world wide web.

Jong Leert Oud is een project dat op poten gezet is door de Bredase Vrijwilligerscentrale, in samenwerking met het Gilde De Baronie. De rol van vrijwilligers wordt vervuld door leerlingen van verschillende Bredase scholen, nadat de Nassau Scholengemeenschap drie jaar geleden de ouverture presenteerde. Met de afgestudeerden van gisteren zijn er inmiddels in Breda over de 400 ouderen wegwijs gemaakt op een computer en internet.

Eind deze maand beginnen er weer nieuwe cursussen aan de Nassau, het Stedelijk Gymnasium en de Newman, waarna nog een serie lessen in het najaar op het programma staat. „Dan is de wachtlijst na drie jaar zo goed als weggewerkt”, aldus mede-organisator Piet Dane van het ouderengilde De Baronie, „maar we hopen dat het succes van de huidige cursussen nog veel meer ouderen aan zal sporen om zich in te schrijven voor de cursus.”

Enkele cursisten kwamen gisteren niet opdagen, maar hadden zich keurig afgemeld, al dan niet via e-mail.

Opgegeven oorzaak: examenvrees. „Geen nood, die ontvangen de vragenlijst per e-mail, en als ze de opgaven goed ingevuld terugsturen, ontvangen ze alsnog een certificaat”, aldus Paul Caris van het Prisma College, die gedurende de cursusdagen zorgde dat het netwerk en de machines overeind bleven.

De leerlingen van de deelnemende scholen, maar nu in de rol van leraar, leerden de ouderen na afloop van hun eigen lesuren in hun vrije tijd hoe te e-mailen, te surfen op het web, te chatten, foto’s te downloaden, een tekstverwerker te gebruiken, filmpjes af te spelen en wat dies meer zij.

Mevrouw Verhoeven uit Terheijden was een van de oudste leerlingen aan het Prisma College. De 78-jarige Rotterdamse, die ruim twintig jaar geleden in Terheijden neerstreek, is in het plaatselijke bejaardentehuis nu nog de enige bewoonster met een internetaansluiting: „Gelukkig heb ik nu ADSL, want een modem is veel te langzaam.” Als moeder van vijf dochters, groot- en overgrootmoeder, heeft zij iedere dag opnieuw genoeg e-mail te verzenden en te ontvangen.

E-mail zal voor het gros van de afgestudeerden waarschijnlijk het meest gebruikte gereedschap worden. Hetgeen beaamd werd door de oudste geslaagde, de 88-jarige mevrouw Speekenbrink. „Al moet ik te zijnertijd misschien nog wel een vervolgcursus volgen.”

Vrijwel alle deelnemers hebben kinderen of familie, die ver weg wonen, is het niet in Nederland of Europa, dan wel in de Verenigde Staten of Australië, zodat internet in het algemeen en e-mail en chatten in het bijzonder, goed van pas kunnen komen.

Maar ook voor gebruikers op leeftijd kan een computer meerder, soms onvermoede doelen dienen. „Als mijn moeder ’s nachts niet goed kan slapen”, aldus gastvrouwe Judith Veuger, directrice van het Prisma, „dan zit ze in bed met de laptop op haar knieën een spelletje patience te spelen.”

 Posted: March 11, 2004, 09:16 PM | Comments (0) |

March 10, 2004

Cees schreef

Weet je wat ook een goed program is en ondertussen een serieuze concurrent voor movable type?
Pivot www.pivotlog.net, gemaakt door de Nederlandse schrijver Bob den Otter die wat zocht voor zijn eigen weblog www.mijnkopthee.nl en het zelf maar maakte.

In de loop van de tijd is het programma danig uitgebreid. Voordeel voor mij is dat pivot gebaseerd is op php en MT op perl. En php snap ik beter (nee, laat maar, ik zeg het zelf al: domburger, de naam zegt het al). Ondertussen experimenteer ik ook verder met php-nuke. De ongedwongenheid van het program en de professionaliteit doen met denken aan twee dierbare stukkies software, duizend jaar geleden ook door jou aanbevolen wat je waarschijnlijk allang bent vergeten ouwe man: hotdog en paintshoppro in de prille beginfase. Dat waren zulke goeie programs dat ik tevreden donaties heb gestort. En voor een Zeeuw zoiets doet. Afijn.

I say:

Ha die Cees,

Ik ben heel lang op zoek geweest naar een goede file manager/content management systeem, in combinatie met MySQL, en of dat nu vanuit php of cgi, of voor mijn part vanuit html aangestuurd werd interesseerde me niet zoveel.
Een jaar of wat geleden heb ik phpbb gehacked tot een content management system, maar niet tevreden. Ben bezig geweest met de CGI/MySQL database van Gossammer Thread, en heb daar zelfs nog een licentie voor liggen, als je geinteresseerd bent :-) Heb gekeken naar phpnuke, naar pivot, en naar nog tientallen andere al dan niet kant en klare systemen.

En toen stuurde Pieter Jan Krijnen (geen familie, wel gerelateerd qua fanatiek wereldreiziger) me een mailtje dat hij weer eens weg was en dat-ie zijn reissite dagelijks bijhield vanuit internet-cafe's in Zuid-Amerika, en toen ik daarop keek, maakte ik kennis met MovableType, en was ik meteen verkocht.

Zie: http://www.pjks.nl

Movable Type was precies was ik zocht, dat is het gebleven en dat zal het blijven. Honderd procent tevreden, en geen behoefte meer aan iets anders. Je moet er wel wat voor doen voor je de boel aangetrapt hebt, maar dat is met phpnuke en pivot (en die wiki gevallen) ook, vrees ik.

Ik denk dat het merendeel van MT users bij een van de standaard templates blijft hangen, maar dat is bij die anderen ook het geval.

Overigens: er is een mooie discussie bezig op het web, gestart door een werkelijk ongehoord onbeschoft stuk vreten; Why Your Movable Type Must Die. Geen last van bescheidenheid, noemt zich ook nog James AC Joyce en duikt in Google op de derde plaats op als je Movable Type intikt. Geniet van de discussie, waarbij opgemerkt dat (sommige) door meneer gebruikte (non)argumenten, als je even door zijn onbeschofte gevloek prikt, voor alle blogging systemen gelden, en sommigen zelfs voor internet in het algemeen (nut, lering, vermaak?) en (spam)mail in het bijzonder.

 Posted: March 10, 2004, 06:15 PM | Comments (2) |

Zucht

Alsof ik dagelijks nog niet genoeg klerezooi en rommel op zit te schonen vanuit mijn inbox sloop vanmorgen ook nog deze mail door mijn SpamAssasin heen. Ik heb de telefoonnummers door sterretjes vervangen, rest is origineel.

Geachte heer, mevrouw,
Wilt u meer klanten? Meer omzet? Meer productie? Dat kan zeer voordelig! Middels onze cd-rom wordt het u nog makkelijker gemaakt.

Wij hebben maar liefst 4 miljoen Nederlandse adressen verzameld! Hiervan zijn er ruim 1,5 miljoen zakelijk. Daarnaast zijn er ruim 25 miljoen gegenereerde adressen opgenomen. En zijn er ruim 4 miljoen ongesorteerde (o.a. Belgische) adressen opgenomen. Totaal: meer dan 30 miljoen adressen!

Laat u niet misleiden door astronomische beloften. Maar stel, u verkoopt een product van 10 euro en slechts 0.2% van de ontvangers bestelt. Wie verstand heeft van (direct) marketing weet dat dat een realistische respons is. Dan is uw omzet 140.000 euro!

De adressen staan willekeurig op de cd-rom's, dus niet gecategoriseerd. De .nl adressen staan apart in een bestand, evenals de zakelijke adressen. De bestanden staan per duizend in een tekstbestand.

Tevens staan er tips over het verzenden van e-mail op de cd-rom met een tiental programma's en handleidingen om uw email te verzenden. Deze handleidingen worden eveneens in geprinte versie meegestuurd.

Prijs: in plaats van 999 euro nu slechts 399 euro voor de hele cdrom (incl. verzendkosten binnen Nederland en België, verzending onder rembours)! Betaalt u vooruit krijgt u van ons 50 euro korting en betaalt u slechts 349 euro (incl. verzendkosten binnen Nederland en België per aangetekende post).

Bestel nu! Bestel vandaag nog door onderstaand bestelformulier te printen, volledig in te vullen en te faxen naar onze bestel-hotline: faxnummer Belgie: 02/******** Nederland: + 32 ********* Ook voor eventuele vragen kunt u terecht op dit faxnummer.

########################################################################### ### BESTELFORMULIER EMAIL CD ########################################################################### ###

JA, stuur mij de Email CD met 4 miljoen .nl-adressen en nog eens 4 miljoen extra ongesorteerde adressen (.nl/.be/hotmail.com/etc)!

Naam: Adres: Postcode: Plaats: Land: Nederland / België (doorhalen wat niet van toepassing is) Telefoon: Fax: E-mail:

Kruis aan hoe u wenst te betalen:

[ ]Ik betaal vooruit door het bedrag over te maken, en krijg 50 euro korting. Ik betaal dus slechts 349 euro inclusief verzendkosten binnen Nederland en België. U krijgt per email onze bankgegevens. Na ontvangst van uw betaling wordt de cdrom per aangetekende post aan u verzonden.

[ ] Ik betaal aan de postbode bij aflevering van de cdrom (rembours). Ik krijg géén 50 euro korting en betaal 399 euro inclusief verzendkosten. Bestellingen onder rembours zijn UITSLUITEND mogelijk BINNEN Nederland en België!

Opmerkingen:

Datum: Plaats:

Handtekening voor akkoord:

____________________________

########################################################################### ###

Print dit formulier en stuur het volledig ingevuld en ondertekend terug naar EmailCD, via fax op faxnummer Belgie: + 31 ******** Nederland: + 32 ********. Vragen en bestellingen worden uitsluitend per fax in behandeling genomen.

########################################################################### ###

 Posted: March 10, 2004, 05:48 PM | Comments (0) |

March 06, 2004

De ijzerwaren zijn vandaag van Jennifer

De moeder van alle doe-het-zelf-winkels in Amerika, waar ik met gemak, liefde en plezier urenlang rond kan dwalen, is Home Depot. Altijd een plezierige afwisseling tijdens een reis in een van de vijftig staten, waar ik me altijd met volledige overgave in stort. Nadat na een urenlange rit over bijna lege highways aan een schijnbaar immer onbereikbare horizon het vertrouwde oranje witte logo opduikt, op het dak van een gebouw ter grootte van een complete Vinex-wijk.

Mijn lief moet er helemaal niets van hebben, maar geen nood, er is altijd een shopping mall of een outlet met 125 shops van gerenommeerde kledingmerken in de buurt, dus we gaan een halve dag uiteen. Om wie geen idee heeft van de indrukwekkende omvang van een Home Depot: stop een Ikea, een Praxis, een Gamma en een Bouwvaria onder één dak, leg er tweeduizend parkeerplaatsen omheen, en het begint er op te lijken. Misschien komt dat er nog van, dat Praxis en concurrenten onder het dak van Home Depot komen. De Amerikaanse gigant is bezig met een overname van Kingfisher, eigenaar van 550 doe-het-zelvers in Engeland, waarmee de eerste stappen richting Europa gezet worden. Dat is niet alleen goed nieuws voor mij, maar ook voor werkloos dreigend te worden it'ers. Niet meteen verheugd opspringen, netwerkbeheerders met een uitkering, want het is niet wat u denkt. In alle Home Depots in Amerika werken duizenden uitgerangeerde programmeurs, it-architecten, webdesigners en systeemanalisten. Niet waar ze voor opgeleid zijn en waarin ze uitblonken, voordat de ene dot.com na de andere als een zeepbel uit elkaar spatte, maar als gewaardeerd medewerker in het gangpad. Vakken vullend, gekleed in een oranje overall, klanten te woord staand, advies gevend, op, zoals dat overal in Amerika gaat, zeer klantvriendelijke en efficiënte wijzen. Er is nog iets wat me aan het bedrijf bevalt. In iedere Home Depot heb je een aantal gangpaden die gevuld en schoongemaakt worden door verstandelijk gehandicapten. Ze zijn apetrots op hun blinkend schone gang, die aan de ingang getooid is met een plakkaat waar hun naam op staat: 'De ijzerwaren zijn vandaag van Jennifer, Jeffrey zorgt voor de kwasten'. Die mensen lopen de hele dag te stralen, in tegenstelling tot de omgeschoolde computermensen, die een paar jaar geleden vier tot vijf keer zoveel verdienden. Zij zijn vriendelijk en professioneel, maar natuurlijk wachten ze tot ze weer kunnen gaan doen waar ze voor opgeleid zijn. Voor velen zal het bij heimwee blijven. Want terwijl de economie langzaam uit het dal lijkt te klimmen, en er overal weer behoefte begint te ontstaan aan programmeurs en systeemanalisten, verdwijnen in die sector duizenden banen per maand naar India. In computerbladen en op allerlei websites gonst het al een jaar van ongenoegen over dat gegeven, en natuurlijk begint het nu ook een item te worden met het oog op de presidentsverkiezingen. 'Outsourcing' heet het, en terwijl Bush en Kerry het over maar weinig dingen eens zijn dezer dagen, is hetzelfde agendapunt op democratische en liberale agenda's: 'Outsourcing Must Be Stopped!'. Terwijl het uiteraard de vraag is of de winnaar van de verkiezingen in november zich daarna het woord 'outsourcing' nog kan herinneren, verdwijnt de ene na de andere it-baan naar India. Bangalore is het Silicone Valley van deze eeuw, waar briljante programmeurs voor een kwart of minder van de in Amerika gangbare salarissen prefect werk leveren. Niemand klaagt er over uitbuiting, want met een salaris van 11.000 dollar kun je er als een vorst leven, met drie bedienden en een villa met een zwembad. Reden voor Bob Cringely, die het als multi-miljonair voor het geld niet hoeft te doen, bij het Indiase consulaat in San Francisco eens te informeren naar mogelijkheden tot emigratie naar India. Je zou van die toko verwachten dat ze op dat soort vragen een pasklaar antwoord hebben en minstens een informatiemap. Niet dus, want de reactie was er een van stomme verbazing: nog nooit een Amerikaan met zo'n rare vraag aan de lijn gehad. Het hoofdartikel van Wired van februari gaat ook over 'outsourcing' en India. Met een mooi voorbeeld van een in het vak gelouterde computerfreak, met een pracht van een staat van dienst, door zijn werkgever uitverkoren om drie getalenteerde Indiase programmeurs te perfectioneren in zijn favoriete programmeertaal. Toen ze na negen maanden in staat geacht werden om voor het bedrijf in die taal applicaties te ontwikkelen, werden ze op een vliegtuig naar Bangalore gezet. De man die hen opgeleid had, werd voor zijn diensten bedankt en staat nu vakken te vullen bij Home Depot. Haal uw schouders niet op bij het lezen van dit verhaal, want we gaan het ook merken. Die Indiërs schijnen van nature een gave voor programmeren te hebben, en ze waren al in het Engels opgeleid. Maar bij veel Nederlandse bedrijven die iets met computers doen, is Engels allang de voertaal, dus we krijgen hier ook met dat soort 'outsourcing' te maken. Een scenario dat niet alleen programmeurs bedreigt; als ik op een helpdesk of call-center in Nederland werkte, zou ik me ook zorgen maken. In Zuid-Afrika, zelfde tijdzone als Nederland, spreken ze letterlijk Boeren-Hollands, maar met een opleiding van een maand of drie is dat vloeiend Nederlands en kunnen ze u te woord staan. Niet alleen over uw computerproblemen, maar ook over uw lening of hypotheek, verzekering of nieuwe wasmachine. Het eerste Nederland bedienende call-center is inmiddels geopend in Kaapstad en ze verdienen er twee tot drie euro per uur. Ze zijn er daar dik tevreden mee, maar ik ben benieuwd wanneer er hier voor het eerst iemand in de Tweede Kamer alarm over begint te slaan. Hoop intussen met mij dat Home Depot maar gauw hier mag komen.

Link: internetcolumns vanaf 1999
Link: internetcolumns 1995-1999

 Posted: March 06, 2004, 08:41 PM | Comments (1) |

March 05, 2004

Golddiggers

Seks, drugs en rock en roll? U bent niet meer van deze tijd. Tegenwoordig gaat het om seks, drugs en sport. Zelf merk ik er helaas niks van dat een beetje sporter kan kiezen met welk fotomodel hij de nakende nacht door gaat brengen. Als ik mijn buik vanuit een spreidstand op het biljart deponeer om de speelbal een stoot te geven, levert dat geen hysterische taferelen op. Onbegrijpelijk, gezien mijn sterke vermoeden van aantrekkelijkheid, maar wellicht moet ik de pose van mijn achterste gezicht eerst perfectioneren voor de spiegel in de badkamer. Welk moyenne er op vooruit gaat, zien we dan wel weer.

Het zal te maken hebben met de lente die in de lucht hangt, want de afgelopen week was het nieuws vergeven van sport in relatie tot seks. Of niet, want ook in Australië, waar een bureaucraat ooit besloot dat de herfst daar op 1 maart begint, in plaats van op de meer voor de hand liggende 21e, staat er al de hele week niks anders op de voorpagina’s van alle kranten dan smakelijk verhalen over de ‘gang bang’ van een rugbyclub. Een dame beweert door het hele team afgewerkt te zijn, hetgeen door enkele spelers bevestigd wordt, maar ze ontkennen dat het tegen haar wil was.

Van de 24 spelers van The Bulldogs hebben er 23 op verzoek van de politie een dna-test ondergaan. De forward die weigert, is devoot moslim en zegt de gewraakte avond vroeg en eenzaam naar bed gegaan te zijn. Een en ander levert mooie verhalen op, waar John Raper zijn buik van vol heeft. Onsterfelijk Down Under, met Sint George twaalf keer kampioen, dus de grappen over de titelkansen van The Bulldogs, met 24 ‘rapers’ in de gelederen, liggen voor de hand. Met een Engelse voetbalclub was het afgelopen week ook raak; negen spelers werden in Spanje van aanranding van drie uit Duitsland afkomstige vrouwen beschuldigd. Dat zijn drie landen in een zin, dus sta niet raar te kijken als op de eerstvolgende bijeenkomst van anti-globalisten ook spandoeken tegen de uitbuiting van vrouwelijke sportfans in beeld komen. Je vraagt je overigens af waarom Leicester City nog terug mocht komen in La Mancha, nadat de dronken lolbroeken van dezelfde club vorig jaar in hetzelfde Hyatt Hotel ‘s nachts al eens het beest uithingen.

Kennelijk waren er toen geen vrouwen voorhanden, maar geen nood, dan maar de brandblussers leeggespoten. Je moet toch wat om je opspelende hormonen te lozen. Wat dat globalisme betreft; hier hadden we ooit zo’n geintje met Kluivert en zijn maten, en Boris Becker bezwangerde een mooie meid, die hij een minuut daarvoor de eerste keer ontmoet had, in de bezemkast van een hotel. Keeper Oliver Kahn van Bayern München is er volgens de roddelpers met een piepjong ding vantussen, terwijl zijn tien jaar oudere vrouw hoogzwanger is, en in Amerika lopen nog verschillende rechtszaken van vrouwvolk tegen sportieve verkrachters.

Basketballer Kobe Bryant is de bekendste, en daar komt het pleidooi van de verdediging overeen met dat van de advocaten van die rugbyers, en van die van Kluivert destijds: ‘die meiden wisten donders goed wie we waren, en ze wilden het zelf’.

Als dat waar is, maar dat maakt de rechter uit, gaat het hier dus om ‘golddiggers’; via de gulp van een dure broek op zoek naar een financieel veilige toekomst.

Volgens sommige cynici zijn alle vrouwen van alle bekende sporters per definitie in die categorie in te delen. Dat nou is natuurlijk negatief geleuter, het lijkt me eerder dat het de uitzonderingen op alle gelukkige huwelijken en langdurige relaties zijn, die steeds in het nieuws komen. Of ben ik naïef en kloppen de verhalen en grappen over spelersvrouwen, die de laatste tijd overal opduiken?

Dan is dat toch ook een beetje hun eigen schuld, dankzij die soap, waarin sommigen, die in beeld komen, apetrots lijken te zijn op hun eigen inhaligheid of domheid. Al werd de laatste veronderstelling met oprechte verontwaardiging ontkend door een spelersvrouwtje dat er woedend op wees dat ze er toch echt ooit serieus over gedacht had om een secretaresseopleiding bij Schoevers te gaan volgen. Hoezo dom? Klopt helemaal niks van!

Link: sportcolumns

 Posted: March 05, 2004, 08:40 PM | Comments (0) |

March 02, 2004

A week in Germany

We've spend a wonderful week in Germany, somewhere halfway between Kassel en Frankfurt am Main. Beautiful area, only a few tourists. Blue skies, freezing cold, perfect hiking weather. On our long walks up on the Eisenberg and other spots in the Knoll Mountains we didn't see any humans for hours. But, luckily enough, lots of deer, some buzzards and wild pigs.
Germany still is the most underestimated holiday country in Europe, bosting some of the most breathtaking scenery thinkable.

It's a rich cocktail of spectacular rivers, majestic mountains and deep, mysterious forests. You will find well-preserved wine villages, towns and ancient cities. There are vast rivers, flower-covered hills and valleys, peppered with fairytale castles, magnificent churches, twisting rivers and historic cities. Everywhere are miles and miles of wonderful trails, and the country has thousands of kilometers of perfect (mountain)bike trails.
It's cheap, there are wonderful pubs and restaurants, and people are very nice and polite. Of course most people in Holland go to France, Spain, Portugal, Italy and Greece, but when you mention Germany they look like they smell a dead animal. On one hand hand it's a pity, but on the other hand I hope it will stay like that forever. It's only four hours driving from the west of Holland to the middle of Germany, but you notice hardly and Dutch tourists after having passed Sauerland, with Willingen and Winterberg being the ski areas the closest to Holland. One hour further, in the area around Bad Hersfeld, we didn't spot a Dutch car or tourist for a week. Maybe that's what we like the best about Germany :-)

Link: pictures

 Posted: March 02, 2004, 12:46 AM | Comments (0) |