« April 2004 | Home | June 2004 »

May 29, 2004

Des duivels dilemma op een Trojaans paard

De computer die helemaal veilig is, staat uit, er zit geen netwerkkabel in, geen bluetooth, geen wifi, geen modem, geen voedingsstekker, en hij staat in een afgesloten stalen kluis, met een binnenmantel van lood. Wie hem daar laat staan, hoeft zich over zijn firewall geen zorgen te maken, kan zijn virusdefinities met gerust hart laten verwateren, de spamfilters zonder problemen laten versloffen.
Wie zijn machine wil gebruiken waarvoor hij bedoeld is, en het net op wil om met het ding te communiceren, moet om te beginnen zorgen dat-ie stoep en huishouden van zijn digitale toko schoon houdt.

Dat de inbraakbeveiliging goed geregeld is, dat er een junkmail sticker op de brievenbus zit, en dan nog kan het, zoals velen van u dagelijks merken, goed fout gaan.
Stelt u zich voor dat uw computer uw huis is. Inbrekers blijken zich via het kelderraampje naar binnen te kunnen wurmen, er wordt door sjacheraars en viezeriken van alles over de schutting gegooid, ondanks de sticker op de voordeur puilt uw brievenbus dagelijks uit van de ongewenste rommel. Folders van geldschieters die over elkaar struikelen in de haast u een lening aan te smeren, telefoonboeren, hoeren en pornoboeren.
Stelt je voor dat er een pakket kinderporno op de mat van uw voordeur ligt. Is dat van u, als geadresseerde? Bent u strafbaar als u het besteld heeft? Bent u strafbaar als u het niet besteld heeft, maar het op uw gemak door begint te bladeren?
Bent u strafbaar als u het vol walging in de prullenmand gooit, waarna het uit uw klicko valt als die opgehaald word, en de papierophaler ermee naar de politie stapt?
Moeilijke vragen, zware kwesties, qua moraal, qua bewijsvoering. Niet alleen voor ons, maar vooral ook voor juristen, advocaten en rechters. Nog moeilijker wordt het als bovenstaand zich afspeelt binnen de muren van uw Dell, uw Hewlett Packard of uw Apple G5.
Zo moeilijk dat het mettertijd steeds mee op begint te lijken dat niet alleen vrouwe justitia en haar dienaren er niet in slagen een dergelijke Gordiaanse knoop te ontwarren, maar dat er wel eens regering over zou kunnen gaan vallen. In Ierland, waar in de zaak van Brian Curtin, notabene zelf een rechter, de gemoederen na twee jaar zo hoog zijn opgelopen, dat een constitutionele crisis dreigt.
Curtin werd in mei 2002 gearresteerd dankzij de actie Amethyst, in het kader waarvan verschillende Europese politiediensten door de FBI werden voorzien van uitdraaien van credit card betalingen aan een Amerikaanse webleverancier van kinderporno.
In het zicht van bovenstaande overwegingen is het niet zo vreemd dat het tot november vorig jaar duurde voor het Ierse ministerie van justitie van mening over een sluitende bewijsvoering te beschikken, maar desondanks werd Curtin - vanwege vormfouten - vrij gesproken. Je zou zeggen dat wie vrijgesproken is, onschuldig is, maar het Ierse volk dacht daar anders over en eiste massaal zijn hoofd.
Niet alleen in Nederland blijkt de waan van de dag een steeds belangrijkere rol te spelen in de poltieke besluitvorming. De regering, meedeinend op de emoties, liet kort na de uitspraak in een officiële verklaring weten dat Curtin niet terug kon als rechter. Nou kan ook in Ierland een regering gelukkig een rechter niet ontslaan, zodat het parlement verzocht werd zulks te doen via een impeachment procedure.
De officiële vraag van de regering is derhalve dat een parlementaire commissie nog eens gaat onderzoeken of de rechter iets gedaan heeft wat zijn ambt in diskrediet gebracht heeft.
Op zich al een vreemde manier van doen, want er is immers als een rechtszaak geweest, zodat de regering zichzelf lelijk in de nesten werkt als die onafhankelijke comissie tot de conclusie komt dat de rechter in kwestie niet op hoeft te stappen.
Curtin, die er na afloop van de rechtszaak tot deze week het zwijgen toe gedaan heeft, is van plan een nieuwe kaart te gaan spelen: een Trojaans Paard. Waarmee we gearriveerd zijn bij de folder met kinderporno die een onverlaat bij U in de brievenbus gestopt heeft, die u in de prullenmand gegooid heeft, waarna de vuilnisman ermee naar de politie gestapt is. Waar, of niet waar?
Hoe dan ook, Curtin beweert dat de gewraakte spullen buiten zijn weten om via een Trojaans virus op zijn computer terecht gekomen zijn. Maar een Amerikaanse onderzoeker is bereid om voor de parlementaire commissie uit te komen leggen dat Curtin zelf zijn credit card nummer ingevoerd heeft, daarna op een validatie link geklikt heeft, en vervolgens het laakbare zelf gedownload heeft.
Om het nog moeilijker te maken: Curtin geeft een deel van die beschuldigingen toe - credit card nummer, klikken, downloaden - maar bezweert dat het ging om niet-strafbare porno, en niet om strafbare kinderporno. Waar, of niet waar? Wat is wel waar, of niet waar, van dit des duivels dilemma?
U mag van mij best beweren dat het volgende u nooit overkomen is, maar daar geloof ik geen snars van. Uw mail programma geeft een piepje, en als u het mailtje opent kijk u recht in een u weet wel. Of u klikt ergens op een link en u zit midden in een orgie. Nooit gezocht, gevraagd of besteld, en als u het - vol afschuw, dan wel met blozende konen- weg gooit, dan zit het in de trash van uw mailprogramma. Is het ook echt weg als u het daar ook uit verwijderd heeft?
Zeker weten van niet. Als de politie uw machine op komt halen en de harde schijf op de operatietafel legt, vinden ze het wel weer, en bovendien vinden ze spullen die u nog nooit gezien heeft. Natuurlijk overkomt u dat allemaal niet, maar de vraag is wat u van Brian Curtin denkt. Schuldig, of onschuldig? Mag hij rechter blijven, of moet hij aftreden?

 Posted: May 29, 2004, 07:33 PM | Comments (1) |

May 28, 2004

The Fat Lady

Het is weer voorjaar, zodat me verzocht is boeken en tijdschriften te ruimen, wat weg kan, weg te flikkeren, en de computer- en sportrommel zoveel mogelijk mee naar de krant te nemen. Aan zulke rituelen moet je vooral niet proberen te tornen. Het bijkomend voordeel is dat je weer eens wat tegen komt wat je lang geleden gelezen had, en weer uit je geheugen verdwenen was.
Zoals The Sportswit Hall of Fame, een amusante pocket die me, blijkens een signatuur voorin, op 20 januari 1984 op Barbados door Jeanne als verjaardagscadeau overhandigd is.

Ach ja, dat was een mooie trip, met een memorabele zondagmiddag, een onbesliste weddenschap tussen cricketers en honkballers.
Honkballers vinden dat cricket maar een ouwewijvenspelletje, maar als je een keer zo'n met gestrekte arm door een bowler afgeleverde zoevende stuiter op kaak of sleutelbeen ontvangen hebt, ga je daar anders over denken. Waarna die gitzwarte grappenmakers met witte hoeden op hun beurt het lachen verging als ze een honkbalknuppel in handen kregen, waarmee ze vooral veel lucht, maar nooit een bal wisten te raken. Honkbal en cricket vergelijken heeft verder weinig zin, want de technische verschillen zijn zo mogelijk nog groter dan die tussen handbal en voetbal.
Maar wat een leuke pocket, die Sportswit Hall of Fame van Lee Green. In de totaal 374 pagina's met ruim 1700 citaten en anekdotes komen twee landgenoten voor: Rinus Michels en de Nederlandse koningin.
Dat was u ongetwijfeld ook vergeten, maar voordat Michels Oranje naar de Europese titel leidde, is hij nog een tijdje coach geweest van de Los Angeles Aztecs. Daar werd hem tijdens een persconferentie gevraagd hoe lang het zou duren voordat er een topvoetballer met een Amerikaans paspoort zou zijn. Het antwoord van Michels: Vijf jaar. Zo lang duurt de naturalisatieperiode. Niet dan? Die van The Queen of The Netherlands is een hele mooie, maar er staat niet bij om welke koningin het gaat, en een jaartal ontbreekt. Geen nood; Dizzy Dean, als pitcher net zo gek als goed, die na zijn carriére als radioverslaggever qua populariteit een soort Theo Koomen werd, stopte met spelen in 1941. Dat gegeven deducerend kunnen we concluderen dat de familie Van Oranje, tijdens de Tweede Wereldoorlog verblijvend in Canada, waarschijnlijk van daaruit een honkbalwedstrijd in Saint Louis heeft bezocht. Dean, die enige commotie op de tribunes ontwaarde, vertelde zijn luisteraars dat het opstootje kennelijk iets te maken had met een dikke vrouw. Een bobo die beter wist, rukte de microfoon uit zijn handen en fluisterde hem toe dat het om de Koningin der Nederlanden ging. Waarop Dean, nooit op zijn mondje gevallen, een leven lang ruzie met bobo's, het hele land live liet weten dat het raadsel opgelost was: The fat lady, ladies and gentlemen, is the Queen of Holland.
De volgende hoop ik zelf nog eens mee te maken op vrijdagmiddag. Red Smith, sportverslaggever van de New York Times, tegen de vrouw aan de hotelbar die voor honderd dollar bereid bleek al zijn wensen te vervullen: Mijn typemachine staat op kamer 123. Hier is de sleutel. Maak maar een sportcolumn. Hij moet om 18:00 klaar zijn.

 Posted: May 28, 2004, 07:51 PM | Comments (0) |

May 27, 2004

Up and running: MovableType 3.0

Up and running: version 3.0 of Movable Type Publishing Platform. Having said that, apart from the fact that the installation/upgrading manual could be a little clearer om some points, I'll have to find out what the new release can do more. One good step forward is the possibility to delete comments in batches, and setting up rules voor registered comment authors. I'm sure a lot of bloggers are fed up now with spam comments, like porn or viagra advertisements. Last week I had an average of a hundred and fifty of those bloody things per day - posted by a moron who calls himself lipitor. Until 3.0D I had to delete them one by one before rebuilding the files, be it through the Movable Type user interface, or in PHPMyAdmin. I think there must be a query to delete all comments in MySQL if posted by a certain commenter, but as I am using MySQL itself not often enough, I haven't got a clue what kind of query.
Anyway, in the new comment filter there's a possibility to do so. You can list comments displayed to certain e-mail adresses, physical names, or ip-adresses. What's more, three different statuses can be attached to the comments: approved, pending approval, banned. And the possibuility to check or uncheck all comments before deleting, in rows from twenty or more. Beautiful!
From the same menu you can call lists of all comments - coming up with editing or deleting fields and buttons - from any commenter, all comments on any entry, all comments form a certain ip-adress, all comments by e-mail adress, if given by commenter.
What more can be done with 3.0, I'll have to check out later, but it looks good.

 Posted: May 27, 2004, 01:02 AM | Comments (6) |

May 22, 2004

Guardian Angel, tot de eerstvolgende stoelgang

Nog maar eens even over die vreemde, vaak onverklaarbare tegenstellingen in Amerika. Waar veel techniek uitgevonden en ontwikkeld is, die, om raadselachtige redenen, vaak niet toegepast is. Verplicht contant betalen bij benzinepompen in New Jersey, de huur via een handgeschreven cheque overmaken, dat soort werk. Met via internet aangeschafte vliegtickets is het ook nog niet wat het zou moeten zijn.

Waarbij ik me afvraag of reisbureaus nog toekomst hebben, als de vliegmaatschappijen er zelf in slagen om op hun eigen websites de goedkoopste mogelijkheden uit te spugen. Er resteert dan slechts enig bestaansrecht voor sites die constant en continue - zeg maar in real time - via een spiderbot de prijzen van alle luchtvaartmaatschappijen oogsten en zelf een paar centen verdienen via klassieke buttons en banners. Een paar procent provisie hoeven ze er niet op te plakken, want daar trapt niemand meer in.

De goedkoopste en geschiktste tickets voor tien dagen Amerika bleek Singapore Airlines op zijn eigen website in de aanbieding te hebben, dus daar maar rechtstreeks geboekt. Fluitje van een cent, snelle website, binnen een paar minuten geregeld en je hoeft aan de balie op Schiphol alleen maar je paspoort te laten zien bij het inchecken. Mooi, maar als de koffers op de band verdwenen zijn, vraagt de vriendelijke hostess met het overhandigen van de boarding passes of je eerst nog even langs een andere balie van Singapore Airlines wil lopen. Omdat je daar nog even een printje in ontvangst moet nemen. Blijkt dat het weliswaar inderdaad geheel en al digitaal afgewerkt zou kunnen worden, maar dat mag niet van Amerika. Daar willen ze dat iedereen die via het web gereserveerd heeft, alsnog een papieren bewijs toont bij aankomst en vertrek, en niet alleen zijn paspoort. Hoezo gemakkelijk, dat internet? Wat ze dan bij aankomst weer wel hebben, behalve een portie chagrijn, maar ach, dat is New York, is een digitale camera, waar je even in mag kijken en die je smoelwerk in een computer opslaat. Ook een digitale scanner, waarmee een vingerafdruk van linker- en rechterwijsvinger gemaakt wordt. Dat geldt dan kennelijk weer niet voor Nederlanders, van wie het moderne paspoort - waar ooit koppen van ministers door gerold zijn - door een andere scanner wordt gehaald, want mijn wijsvingers mocht ik houden. Wat ze ook hebben, als zou het me niet verbazen als die dingen intussen ook al bij Blokker of de HandyMan liggen, zijn Guardian Angels. Gezien bij WalMart: een elektronisch bandje met een chip erin, om de pols van kleuter of kind te klikken. Een ontvanger hang je om je eigen nek, nadat je een bepaalde afstand ingetikt heb op het display: tien, twintig of dertig meter. Komt het kind een meter buiten die onzichtbare kraal, dan begint er een alarm te piepen. Handig, maar de vraag is op welke leeftijd het kind het apparaat begint te hacken: tien, elf of twaalf jaar?

Het lijkt me niet dat je er een puber mee naar de disco zou moeten sturen. Komt vanzelf goed, las ik afgelopen week in een Belgische krant over de Baja Beach Club in Barcelona. Volgens Het Laatste Nieuws gaat die disco bij zijn vaste bezoekers onder de huid een chip plaatsen. De terminologie zal wel niet helemaal kloppen, want het lijkt me niet dat iedereen daarop zit te wachten. Hoe dan ook, ze hebben er een dokter voor in dienst genomen, die een RFID (Radio Frequency Identity Chip) pijnloos onder de huid plaatst. Waar staat er niet bij. Achter het oor? In je handpalm? In een bil? Met de RFID wordt niet alleen de toegang geregeld, ook de drankjes kunnen er automatisch mee afgerekend worden. Op dezelfde manier waarop betalingen via RFID nu al in sommige winkels en supermarkten in Amerika geregeld worden: door de chip langs een scanner te halen.

Een en ander zou de eerste weken gratis zijn, waarna er eenmalig 125 euro voor het ding betaald zou moeten worden. Ik neem maar aan dat je het lidmaatschap van die waarschijnlijk exclusieve club erbij krijgt, want wie trapt daar anders in? Het is tenslotte niet meer dan een (pin)pasje, zij het dat het onder je huid zit. Volgens Webwereld, dat het bericht dinsdag van Het Laatste Nieuws overnam, wordt de techniek geleverd door het Amerikaanse VeriChip, een dochter van Applied Digital Solution. Dat bedrijf beweert dat creditcards op termijn tot het verleden horen en dat ze vervangen zullen worden door een RFID. Tja, het is maar hoe je het bekijkt. Die dingen zitten allang op onze bankpasjes, want de chipknipper is natuurlijk ook niets meer of minder dan een RFID. Ik ben een liefhebber van alles wat met techniek te maken heeft, maar ik krab me eerst toch nog maar eens achter mijn oor, in plaats van daar zo'n ding te laten inplanten. Overigen kan ik wel een paar doelgroepen verzinnen voor die dingen. Gevangenisdirecteuren zullen er waarschijnlijk ongekende voordelen in zien. Al zouden in die omgeving de chips onder verdoving ingebracht moeten worden.

Niet omdat het pijn doet, maar om te voorkomen dat ze met een scheermesje uitgepeuterd worden. Waarna zonder problemen de scanner in de poort gepasseerd kan worden. De ouders die zich een Guardian Angel aangeschaft hebben, zullen er waarschijnlijk ook over denken om bij hun hun kinderen stiekem zo'n ding in te brengen. Om vervolgens op de computer te kijken of ze inderdaad naar de schoolavond zijn, en niet naar de disco. Zul je zien dat er binnen afzienbare tijd door Applied Digital Solution een nieuwe toepassing verzonnen is: de eetbare wegwerp RFID. Stop er eentje in het voer van je puber en volg zijn stappen zonder dat-ie er weet van heeft. Zo'n Guardian Angel werkt gegarandeerd, in ieder geval tot de eerstvolgende stoelgang.

 Posted: May 22, 2004, 05:03 PM | Comments (2) |

May 21, 2004

De Beaujolais Party

Of ik dat tennis eigenlijk niet mis, wordt mij nogal eens gevraagd. ?Nou, nee?, zeg ik dan meestal, ?het waren mooie tijden, en die pakken ze me nooit meer af, maar op een gegeven was het mooi geweest, tijd voor iets anders.? Al is er ieder jaar een moment waarop ik, net zoals kinderen bij sommige kranten wel eens verslaggever voor een dag mogen zijn, best weer eens de tennisverslaggever uit zou willen hangen.
Komende zaterdag bijvoorbeeld, op de middelste zaterdag van Roland Garros, waarop de traditionele Beaujolais Party voor de deur staat.

Beweren dat het altijd een louter culinaire en culturele aangelegenheid was zou een beetje jokken zijn. Zo begon het altijd wel, in de geruststellende wetenschap dat er op desbetreffende zaterdag niet al te veel aandacht aan tennis besteed hoefde te worden. Op zondag verscheen toen geen enkele krant in Nederland, en in Engeland slechts een enkele, zodat dit mooie feest wel eens ontaardde in een wedstrijdje Beaujolais scoren tussen Nederlandse en Engelse tennisverslaggevers.

Maar ik heb er een paar vrienden voor het leven aan overgehouden ? waar zouden ze gebleven zijn? ? en met het culturele aspect zat het best goed. Zo viel onlangs de mond van een in wijnen liefhebberende collega in opperste verbazing open, toen ik zonder haperen de tien grand crus Beaujolais op wist te noemen. Tevens het bewijs dat het met het misbruik destijds best meegevallen moet zijn, anders had Korsakov of een van diens consorten me nu meer parten moeten spelen: Moulin-魖ent, Fleurie, C? de Brouilly, Brouilly, Morgon, Julienas, Ch鮡s, Chiroubles en St. Amour Regni鮠En niet eens gespiekt op internet!

De mooiste wijnboer uit iedere streek, het zal ieder jaar wel het resultaat zijn van een wedstrijdje van het Franse Departement du Beaujolais of zoiets, komt er opdraven met een Peugeot of Citroë® vol flessen. In zijn kielzog de beste traiteur uit de omgeving, sjouwend met manden vol worsten, paté³ en kazen.

Heel wat anders dan Wimbledon, met die die astronomisch geprijsde aardbeien met slappe room, hotdogs en Pimms. Er was altijd een mooie toespraak van een zichzelf zeer important achtende hotemetoot, en de hostessen waren van het kaliber dat u binnenkort weer iedere dag aan weerskanten van de etappewinnaar van de Tour de France ziet verschijnen.

Heel anders dan Wimbledon waar Mrs. Bernardine op het perscentrum ook na tien jaar nog geen enkele blijk van herkenning vertoonde, en meewarig zuchtend verzocht om netjes in de rij te gaan staan als zich meer dan een persoon voor haar bureau meldde.

De suppoosten op Roland Garros zijn afgetrainde atleten in messcherp gesneden wijnrode colberts, en de meeste meiden die er werken, lijken rechtstreeks van de catwalk gekomen te zijn. Heel anders, het wordt eentonig, dan Wimbledon. Waar suppoosten, kaartjesknippers, bewakers, obers, en de juffrouwen van de retirade uit een bonte mix van verenigingen en organisaties geselecteerd zijn.

Naast het overleggen van bewijs van onbesproken gedrag lijkt een minimum leeftijd van veertig het belangrijkste criterium te zijn. Ze mogen hun eigen uniform aanhouden, hetgeen resulteert in een bonte mꬥe van uniformen, al dan niet voorzien van onderscheidingen of andere parafernalia, zoals rode en wit-gele kruizen. Net alsof er iedere dag opnieuw een aflevering van Dad?s Army wordt opgenomen. Heel vriendelijk allemaal, heel beleefd, maar tamelijk saai.

Aan de andere kant, alles wat op Roland Garros mooi en scherp loopt te wezen, vormt meestal het levende bewijs dat het stigma van hautainiteit de Parijzenaar zo mogelijk nog beter past dan zijn haute couture.

Hoewel dat ook steeds meer mee begon te vallen, naarmate de Beaujolais Party vorderde.

Je moet ze niet, zoals in dat reclamefilmpje, met Jeu de Boule voor joker zetten, en dan kan het nog best wat worden. Voor je het weet slaan ze je zo hard op je rug dat de tranen je in de ogen schieten, en krijg je, net als Rijk de Gooyer destijds in een ander filmpje, je eerste Franse lessen via het rijtje ?Du vin, du pain et du chagrin.? Laat maar schuiven die Fransen. Misschien toch nog maar eens proberen om een keer een toernooitje in te pikken.

 Posted: May 21, 2004, 06:06 PM | Comments (0) |

May 19, 2004

Een website is een nooit eindigende reis

Hoe ver moet je gaan met het delen van persoonlijke dingen op homepage, website of blog? Ik vraag het mezelf wel eens af, voordat ik op de 'add entry' button van mijn MovableType publishing system druk, of op 'build index' van ImageFolio, waarmee de fotoalbums binnen dat systeem onderhouden worden.

Mijn publicatieneigingen - los van productieverplichtingen in het kader van het arbeidscontract - stoppen bij gedachten en overwegingen en wat foto’s, die meestal met computers, internet en reizen te maken hebben. Verder heb ik geen behoefte om persoonlijke dingen op het web voor het voetlicht te brengen, maar de individueel te beantwoorden vraag is natuurlijk wat wel en wat niet als persoonlijk te beschouwen. Zo hebben twee jonge ouders een reportage van hun doodgeboren kind op hun website geplaatst, waarbij ze aan de ingang van het album waarschuwen voor de schokkende foto’s. Geen haar op mijn hoofd die eraan zou denken, maar kennelijk is het een nieuwe manier om het rouwproces te doorlopen.

Zo zijn er ook websites of weblogs die, compleet met indringende foto’s, gewijd zijn aan het ziekteproces van de webmaster in kwestie, al dan niet afgesloten met genezing. Een waarschuwing op de voorpagina van zo’n site lijkt me ook geen overbodige optie. Ook al heeft die weer weinig zin als je via een zoekmachine pardoes op het meest intieme gedeelte van zo’n site beland, hetgeen me overkwam in het geval van de doodgeboren baby met niet volgroeid hoofdje. Je hoeft er natuurlijk niet naar te blijven kijken en met een klik ben je er weer weg, maar het is even schrikken en slikken. Naast de eeuwige discussie of over smaak te twisten valt, is de vraag hoe hoog je de maatlat van kwaliteit legt. Daarbij moet je dan weer uitkijken om niet al te aanmatigend over te komen. Desalniettemin: er zijn nogal wat websites waar de makers dingen op zetten - foto’s, schilderijen, prutsels, liedjes, gedichten - die het aanzien, lezen of horen niet waard zijn. Dat beschouw ik maar als een leerproces, in het kader waarvan ik zelf ook wel eens dingen tegenkom die ik ooit trots gemaakt heb, maar die me nu doen blozen van schaamte. Verder zijn er mensen die mijn hedendaagse konterfeitsels helemaal niks vinden, qua smaak dan wel kwaliteit.

Daar haal ik mijn schouders niet over op, want, in het kader van dat leerproces ben ik het binnenkort wellicht met ze eens. Een website bouwen en onderhouden is als reizen: waarom doe je het? Niet om te arriveren, zoals velen die met hetzelfde virus behept zijn, zullen onderschrijven, meer om onderweg te zijn. Het maken van een website is een nooit eindigende reis. Het gaat niet om het resultaat, de lol is het is het bouwen, ontwikkelen en pielen, de strijd met de databases, de scripts en de programma’s.

Met soms het Eureka, gevolgd door een welverdiend Belgisch biertje. Hoe meer je reist, hoe vaker je tot het inzicht komt dat je in sommige landen nooit zal zijn. Volgens de laatste telling zijn er 193 onafhankelijke landen in de wereld, al zijn het er volgens China 192; daar wordt Taiwan nog steeds als een lastige provincie gezien. Er zijn mensen die er een levenswerk van gemaakt hebben om ze allemaal te bezoeken. Phil Haines uit Londen deed er twintig jaar over en zou daarmee in 1997 de jongste persoon ooit geworden zijn die alle landen van de wereld heeft bezocht. Na tien minuten zoeken op internet heb ik niet kunnen vinden hoe oud hij precies was, wel dat-ie daarna een reisbureau begonnen is, gespecialiseerd in moeilijke bestemmingen.

Hoe meer je met computers, internet en programma's te maken hebt, hoe vaker je erachter komt hoe weinig je weet. Zoals ik zeker weet nooit alle landen ter wereld bezocht te zullen hebben, weet ik zeker dat ik nooit zoveel van Linux zal weten als ik zou willen. Niet genoeg tijd, niet genoeg ambitie en, ik zal u voor zijn, misschien gewoon niet slim genoeg. Dus ploeter ik lekker door en zal ik met regelmaat voor lief moeten nemen dat er iets gelukt is zonder dat ik een flauw benul heb van hoe of waarom. Momenten waarop ik me afvraag of er ooit een eind zal komen aan de windhandel in alles wat met programma’s te maken heeft en waar alle grote bedrijven kennelijk zo graag in trappen. ImageFolio, bijvoorbeeld, is het bewijs dat een perfect programma niet al te veel hoeft te kosten. Biz Design vraagt voor de Pro Edition 209 dollar en dat is op dit moment nog geen 175 euro. Drie jaar geleden vroegen we voor de gein aan een gerenommeerd ontwerpbureau te Amsterdam een offerte voor iets dergelijks. Dat liet binnen enkele uren weten dat zoiets ongeveer 25.000 gulden zou moeten kosten, uiteraard niet inbegrepen eventuele onvoorziene kosten.

MovableType was tot vorige week gratis, maar nu moet er betaald worden, hetgeen me, gezien alle mogelijkheden, niet meer dan normaal lijkt. Hoewel Ben en Mena Trott, het jeugdige echtpaar in San Francisco dat het systeem gebouwd heeft, kennelijk nogal geschrokken is van de reacties op de aankondiging dat het niet meer gratis was. Zodat dat de limited edition toch weer gratis is en de rechten van de ‘Personal Edition’ (70 dollar) ruimer gemaakt werden. Ik heb het al vaker gezegd, en te vaak tegen dovemansoren, maar met de combinatie van MovableType en ImageFolio kunt u voor een habbekrats een volwassen ingerichte website, krant, portal, magazine of nieuwsdienst draaien. Of een volledig ingerichte winkel op het web beginnen. Maakt niet uit wat u wil verkopen; nieuws, foto’s, kunst, auto’s, u kunt er een digitale Winkel van Sinkel mee inrichten. Doe er uw voordeel mee.

 Posted: May 19, 2004, 08:18 PM | Comments (0) |

Niet doen

Blij te horen dat de Tuf-Tuf Club met zijn activiteiten kapt. Nou de verjaardagsfeestjes nog. Ik zou graag zien dat daar niet meer gekankerd wordt op en gezeurd wordt over politiemensen, ambtenaren, parkeerwachters, snelheidsovertredingen en parkeerbonnen.
Wie niet snapt waar die mensen voor nodig zijn en waarom ze hun werk in het belang van ons allemaal zo goed en nauwkeurig mogelijk dienen te doen, moet maar eens in een paar andere landen gaan kijken, waar die dingen minder goed geregeld zijn.

Zo worden er op Haiti, in Nairobi of Grozny nooit parkeerbonnen uitgedeeld, maar wie door het lot tot in die treurige ellende leven veroordeeld is, zou de rest van zijn leven met liefde en plezier dagelijks een parkeerbon willen komen betalen als hij hier mocht blijven.
En wie niet begrijpt waarom hij een bon krijgt, terwijl hij toch maar een heel klein beetje te hard gereden heeft, moet maar eens in een van de grote revalidatiecentra gaan kijken, of een praatje gaan maken met ouders van in het verkeer omgekomen kinderen. Omdat die zelf, of iemand anders, toch maar een heel klein beetje te hard gereden hebben.

 Posted: May 19, 2004, 04:22 PM | Comments (0) |

May 18, 2004

Silence ...

No more words needed: The Vietnam Memorial at The Mall in Washington. More pictures from our trip to New York, New Jersey, Penssylvania, Delaware, Maryland and Virgina in this album.

 Posted: May 18, 2004, 01:06 AM | Comments (0) |

May 15, 2004

WiFi heeft airco en bubbelbad verslagen

Iedereen die iets met computers en of internet te maken heeft, zou ieder jaar even naar de Verenigde Staten moeten gaan. Al dan niet geheel of gedeeltelijk op de kosten van de baas, is het altijd een goede investering in onbetaalbare ervaringen en nieuwe ideeën.

Hetgeen uiteraard ook geldt voor wie geen belangstelling voor internet en computers heeft. Wat men ook van Amerika denkt, het blijft een land van uitersten, waar de prachtigste, de ontroerendste, en de mooiste, én de lelijkst denkbare, stuitende en walgelijke dingen gemaakt, geleefd en uitgevoerd worden. Hoe vaker je er komt, hoe moeilijker het wordt om een finale conclusie te trekken.

Het gaat hier om computers en internet, en ook daarin is de USA een land van uitersten en tegenstellingen. Nog maar weinig mensen rekenen hier bij een benzinepomp contant af, omdat chippen, pinnen, een tankpasje of de sleutelhanger met de chip erin gemeengoed zijn. Aan de 'Jersey side', westelijk van Manhattan, is alleen maar mogelijk om toe te kijken hoe een pompbediende, met in zijn ene hand een dik pak beduimelde dollars, met de andere hand je tank volgooit. Vraag me niet waarom het in New Jersey op die manier gaat, maar ook in andere staten is de keus meestal beperkt tot cash of credit card. Waar in Nederland moet je bij een parkeergarage nog contant afrekenen bij een mannetje dat in een benauwd hokje uitlaatgassen in zit te ademen? Op alle apparaten die in Nederland pinpasjes of chippers slikken, zit in Amerika een gleuf van ongeveer hetzelfde formaat, maar die lust alleen maar groene dollarbiljetten. Wanneer is de eurocheque hier ook alweer uitgestorven? Amerikanen betalen de huur en de lopende rekeningen nog steeds met handgeschreven cheques. Bij een rondleiding in Philadelphia langs de Liberty Bell en het knusse zaaltje waarin de Onafhankelijkheid werd uitgeroepen, wordt door de gids zo ongeveer uitgelegd dat Amerika daar de democratie heeft uitgevonden en geëxporteerd. Mijn geschiedenisboeken nog maar eens nalezen over dat zo enthousiast vertelde verhaal, dat zeker klopt als het over internet gaat. Tim Berners Lee, de man die de software voor de eerste browsers schreef, is geen Amerikaan, maar zijn programma's werkten wel op basis van TCP en IP, door Amerikanen geschreven protocollen.

Tot vorige week verbaasde ik me vaak over de visuele afwezigheid van internet in Amerikaanse straten. Althans, van echte mensen, die iets met of op het internet deden. Op de immense billboards was het een en al internet wat de klok sloeg, op de autoradio werd je ook al de hele dag doodgeslagen met commercials over www, vanaf de televisie probeerde de een na de andere provider je het net op te sleuren. Maar terwijl je al zeven jaar geleden in Azië, Australië en Nieuw-Zeeland struikelde over de elkaar kapot concurrerende internetcafés, was internet voor de reiziger in de Verenigde Staten met een kaarsje te zoeken. Hij was aangewezen op de laptop, de telefoonnummers van Compuserve, en de voorraad stekkers, tangetjes, schroevendraaiertjes en plakband. Of een nummertje trekken voor een van de beschikbare terminals in de openbare bibliotheek, goed voor een half uurtje surfen. Het waren mooie tijden, en ik had ze niet willen missen, maar ze zijn gelukkig voorbij. Stekkertjes zijn uit, het toverwoord is WiFI. Draadloos internet dus, en dat gaat hard daar. Al moet je er wel even op letten voordat je het in de gaten hebt, maar dat komt omdat de gemiddelde Amerikaan, en ook dat kan niet vaak genoeg gezegd worden, een stuk beleefder en bescheidener is dan mijn gemiddelde landgenoot. U hoeft zich niet meteen aangesproken te voelen, maar men loopt daar bijvoorbeeld niet de hele dag in het openbaar onbeschaamd in een mobieltje te kwaken, terwijl iedere omstander tegen wil en dank moet meegenieten. Dus duurde het even voordat ik in de smiezen had dat niet alleen in New York, maar ook in kleinere steden het draadloos internet, al dan niet in de hand, alom aanwezig is.

Een van de klassieke Amerikaanse succesverhalen is dat van Starbucks. Ooit begonnen als een eenmanstentje in Seattle, is Starbucks hard op weg de McDonalds van de koffie te worden. Zo'n halve liter cappucino of latte is niet alleen een perfecte manier om de dag mee te beginnen, je ziet er steeds meer mensen die er uren zitten te werken op hun laptop. Draadloos, gratis, gesponsord door het in Amerika alom aanwezige T-Mobile. Grappig om te zien hoe internet is opgerukt naar de honderdduizenden goedkope motels, aan de invalswegen van iedere Amerikaanse stad of dorp. Ooit schreeuwden die op de reclameborden om het hardst dat ze kleurentelevisie op alle kamers hadden, dat je op die dingen gratis naar HBO of een andere commerciële sportzender kon kijken, of dat ze jacuzzi, airco, extra grote badkuipen en nog grotere king size bedden hadden. Net als bij Starbucks is WiFi nu het lokkertje geworden; gratis draadloos internet! De terminologie is nog een probleem: met één vette HotSpot straal je een heel motel aan, dus je kan moeilijk adverteren met: 'draadloos internet op iedere kamer'. Niet dat het de klant wat bommen kan. Als de HotSpot geadverteerd is, weet-ie dat-ie overal zijn laptop of zijn flitsende handheld open kan klappen, of het nu in zijn kamer, aan het zwembad, bij het ontbijt, of op de parkeerplaats is.

Ik was er eigenlijk net een jaar of twee aan gewend om de laptop met alle bijbehorende ellende thuis te laten, maar kennelijk wordt het toch tijd om een nieuw hebbedingetje aan te schaffen. De belangrijkste vraag: hoe groot? Een flinke handheld, of een mini laptop?

 Posted: May 15, 2004, 11:17 PM | Comments (9) |

May 14, 2004

Baseball as America

Nieuw was het niet voor me. Minder is het ook niet geworden, zo is me de afgelopen tien dagen gebleken: de Amerikaanse fascinatie voor alles met sport te maken heeft in het algemeen en de cijfertjes in het bijzonder. Aan mijn vaderlandse voetbalvrienden is de wijsheid niet besteed en geschiedkundigen die niks met sport hebben, halen hun schouders erover op, maar wie hart en ziel van Amerika wil leren begrijpen, zal het honkbal moeten leren kennen.

Voorgaande one-liner is niet van mij, maar werd al in 1954 geproduceerd door de Franse cultuurhistoricus Jacques Barzun. Niet de minste, want al sinds de Tweede Wereldoorlog hoogleraar en rector magnificus aan de Universiteit van Columbia. Met een rits publicaties achter zijn naam, waarvan de titels niet eens in de voor deze column beschikbare ruimte passen.

Een van de mooie dingen van Amerika: de prominente plaats van sport in de cultuurgeschiedenis. Hier is het rijtje (semi-)intellectuelen dat vanuit de grachtengordel wel eens iets wil publiceren over schaken, voetbal of wielrennen, op één hand te te tellen. Daar is er alleen al over baseball, the national pastime, een stoot literatuur beschikbaar waarmee alle schappen van de complete bibliotheek van een stad als Breda met gemak gevuld kunnen worden. Let wel, literatuur, en uiteraard is er daarnaast nog een zooi bagger waarmee het best een vuilnisbelt opgehoogd kan worden.

Omdat die honkbalcultuur momenteel een flinke injectie krijgt door een de belangrijkste musea van het land aandoende tentoonstelling, kom je geen boekenwinkel binnen zonder een muur met fantastische honkbalboeken te passeren. Ook al zo prachtig in die Amerikaanse mega-boekenwinkels, net zo groot als een provinciehoofdstedelijke bieb, een cultuur op zich. Je pakt maar een paar boeken van die stapel en gaat op je gemak in een van de luie stoelen zitten, voorzien van een heuse schemerlamp. Niemand die je lastig valt als je daar een hele zondagmiddag blijft zitten, en ook niemand die je stoort als je in zo'n lezerswalhalla met een duur fotoboek op je schoot in slaap valt. Geen probleem, ze zijn van 's morgens zes tot 's avonds elf open, dus uiteindelijk word je vriendelijk gewekt. Er zijn maar twee regels: stelen mag niet, en als je koffie op een boek laat vallen moet je het kopen.

Stel u zich eens voor, voetballiefhebber, een tentoonstelling over uw sport, opgezet en uitgevoerd door historici, die zelf liefhebber zijn. Ongelooflijk uitgebreid, te mooi voor woorden, geen enkel facet dat vergeten is, veel te veel voor maar één dag. Stelt u zich eens voor dat zo'n tentoonstelling drie jaar door Europa toert, lang het Rijksmusuem, het Prado, de Hermitage, en het Louvre. Thema: voetbal in Europa.

Dat is wat er gaande is met 'Baseball as America', al in maart 2002 in New York geopend, en nu, na Los Angeles, Chicago en Cincinnatti, tot medio oktober in het National Museum of Natural History aan de Mall in Washington te bezichtigen. Pas in augustus 2005 wordt-ie afgesloten, via Saint Louis en Houston.

Wat er allemaal te zien is? Tja, wat is er niet te zien? Zou er zo'n reizende voetbaltentoonstelling komen, dan zouden alle ballen er zijn waarmee de beslissende goals in de WK-finales gemaakt zijn. Met certificaten van echtheid, de shirts van de belangrijkste spelers, hun schoenen en sokken, de netten en de doelpalen. Niet alleen de glorie, maar ook tastbare aandenkens aan de dieptepunten. Aan de slachtoffer van De Heizel, van de brand in Bradford, de SLM-crash, en van alle andere voetbalrampen in de geschiedenis. Met tienduizenden voorwerpen, boeken, reclame-uitingen, met wandpanelen, films en video's over het racisme in de sport, over omkopingen, list en bedrog, over verlies en teleurstelling, winst en glorie. Niet alleen de gladiolen, vrij naar Gerrie Knetemann, maar ook de dood.

Van commercie weten die Amerikanen ook alles. Dus is het extern met miljoenen gesponsord, is 'The Book', veel meer dan de catalogus van de expositie een amper te tillen juweel van 320 pagina's, en kun je jezelf na afloop blut kopen in de Museum Shop.

Kom op voetbalhistorici, dat moet jullie ook kunnen.

 Posted: May 14, 2004, 11:02 PM | Comments (4) |