December 31, 2004

Happy New Year: verhuizen of niet?

Op de laatste dag van het jaar nog in een mooie e-mail en telefoon wisseling met Verio terecht gekomen.
Het gaat allemaal niet precies zoals ik me voorgesteld had, nadat ik ze een paar dagen geleden een mail gestuurd heb met daarin de tarieven waarmee Lycos in Europa aan het stunten is.
Nou ben ik helemaal niet van plan om bij Verio weg te gaan, omdat de zaken daar al zolang ik er gebruik van maak - sinds 1997 - werkelijk perfect geregeld zijn. Krijnen.Com was oorspronkelijk op Tabnet gehost, maar dat bedrijf werd kort na de millenniumwisseling door Verio overgenomen. Support werd er alleen maar effectiever door, terwijl de uptime van de server hetzelfde bleef, want die is sinds 1997 altijd zo goed als 100 procent geweest.

In 2002 werd de hele handel van de servers in Napa naar een serverpark in Dulles, Virginia verhuisd. Dat was een perfecte operatie, tijdens welke Krijnen.Com een uurtje plat geweest is. Na de migratie bleek ik er een mooi web-management system plus webmail bij gekregen te hebben. De enige sporen van de migratie waren wat backup files, her en der over de server verspreid, met als extensie .before.migration. Ze waren nergens voor nodig, en nadat die sporen van de verhuizing van de ene naar de andere Free BSD server verwijderd waren, is aan niks meer te zien dat het domein fysiek van Californië naar de oostkust verhuisd was.
Toen ik het grootste gedeelte van 1999 in San Francisco doorbracht en mijn domein nog in alle rust en tevredenheid door Tabnet gehost werd, ben ik een keer naar Napa gereden. Omdat de onvermijdelijke rekeningen, die gepaard gaan met het uitoefenen van die hobby, altijd vanaf Napa afkomstig waren, ben ik er altijd vanuit gegaan dat de hardware waarop mijn digitale toko geparkeerd is, ook daadwerkelijk in de wijnvallei ten noorden van San Francisco staat. Open kantoortuinen, maar niets dat erop wees dat daar een serverpark, goed voor enkel honderdduizenden domeinen, gehuisvest was. Het was meer een studentikoze kantoortuin. Waar zou mijn server staan?
Ik moest op dat moment aan mijn vriend Tom Leahy denken, die 33 jaar in het Australische gedeelte van Nieuw Guinea heeft doorgebracht. Toen hij daar als premier de plaatselijke bewoners zo ver kreeg dat ze hun geld naar de bank brachten, kwamen ze met zakken munten aansjouwen. En eisten vervolgens iedere dag opnieuw dat die munten stuk voor stuk voor ze uitgeteld werden, als bewijs dat het geld er nog steeds was.
Net op tijd zag ik in dat ze me daar in Napa als een blanke Papua zouden zien, met zijn vuist op tafel timmerend het recht eisend om zijn server te zien. Ik ben dus maar verder gereden.
Terug naar 2004. Als ik mijn oude columns nalees ben ik zowaar even heel ontevreden over Verio geweest, net voor de migratie. Kennelijk heeft dat nogal wat voeten in de aarde gehad, hetgeen overigens begrijpelijk is als er enkele honderdduizenden domeinen verhuisd moeten worden. Na die perfect verlopen massale migratie operatie was de support weer op orde. Als er iets fout gaat - zoals MySQL gecrashed door een eigen stommiteit - vul je een support formuliertje in, waarna je binnen een minuut een bevestiging en een ordernummer ontvangt. Altijd komt er een minuut of tien later een handgeschreven mailtje achteraan waarin iemand laat weten dat-ie je probleem heeft opgelost. Mag allemaal wel, voor 24,95 dollar per maand, maar ze doen het toch maar, dag en nacht, het hele jaar door.
Na mijn mailtje over de concurrentie van Lycos, waarin ondergetekende te kennen gaf over verkassen naar dat datacenter in Stockholm na te denken, pakten ze het anders aan. Zowaar twee telefoontjes vanuit Boca Raton, Florida, waarin een zeer vriendelijke en professionele meneer met de naam ET (!) Lycos bijna een half uur lang net niet helemaal zwart maakte, maar wel omstandig uit probeerde te leggen dat het godsonmogelijk is dat voor de door Lycos aangeboden tarieven dezelfde stabiliteit en support waargemaakt kan worden.
In mijn achterhoofd speelde intussen mee dat ik weinig zin heb om de hele server in Zweden opnieuw op te gaan bouwen, inclusief MovableType en ImageFolio, en een hele rits andere grappen. Dat gaat eerder weken dan dagen werk kosten, en dan maar afwachten wat er allemaal mis gaat met exporteren en importeren van de MySQL database.
Dus maar een gevraagd of er niet wat extra diskspace in zat, meer heb ik eigenlijk niet nodig. 'Overigens', was mijn argument, 'betaal ik nog steeds voor 200 megabyte diskspace, gebaseerd op de oude Tabnet account, terwijl jullie goedkoopste Free BSD instap account ook 24,95 kost, maar daar krijg je 250 mb voor. Geef me die 50 extra op de huidige account, en ik blijft nog minsten enkele jaren waar ik zit'.
Moest-ie even een supervisor voor bellen, maar dat groene licht kwam binnen tien tellen.
Dat was het goede nieuws, maar het slechte nieuws is nu dat ik in een tamelik Kafkaiaans aandoende mailwisseling met de afdelingen sales, support en webhosting beland ben. Intussen heet het NTT/Verio, en met de fusie met die Japanners zullen ze nu wel een van de grootste hosters ter wereld zijn.
Maar goed, als ik alles goed lees, ben ik bang dat ze een en ander niet als een verhuizing zien, wat om te beginnen nooit mijn bedoeling was, maar als een nieuw domein, waar al helemaal geen sprake van mocht zijn. Username en password van mijn nieuwe account tik ik nog maar niet even in. Eerst maar eens het antwoord op alle vragen afgewacht die ik vanmorgen op ze afgevoerd heb. Ze zorgen zelf maar voor een migratie, en anders gaat het hele verhaal niet door. Wordt het niet naar mijn zin vervolgd, dan kan ik net zo goed de hele handel ergens anders een-op-een opbouwen op een willekeurige domein, en daarna mijn digitale speeltuin daarheen verhuizen. Intussen - duimen - een backup van de hele server gedraaid en gedownload, voordat op 1 januari alsnog mijn millennium probleem arriveert en de server leeg is. Wordt vervolgd.

 Posted: December 31, 2004, 08:36 PM | Comments (5) |

December 24, 2004

Wij en zij, maar wie zijn wij?

Wij en Zij. In Amerika zou de bijlage, waarin deze rubriek deze week verschijnt, niet zomaar Wij/Zij geheten kunnen hebben, of pas na onderhandelen.
Daar lopen op iedere redactie juristen rond die over je schouder mee staan te kijken of er nergens copyright geschonden wordt of dat er iets beweerd wordt wat tot een kostbare aanvaring met collega juristen zou kunnen leiden. Want natuurlijk zijn er boeken, tijdschriften of televisieprogramma's die het thema 'Wij en Zij' al een of meerdere malen gebruikt of uitgemolken hebben en waarvan de auteurs of makers al in een grijs verleden de naam vastgelegd hebben.

Ga Googelen op 'Wij en Zij' en je struikelt over de boeken, fora, televisieprogramma's, documenten, bijeenkomsten, blogs, websites, magazines, specials en speelpleinen die Wij en Zij als naam of thema hebben.

Voer 'we and they' als exacte string aan Google en de zoekmachine retourneert ruim 44.000 hits, waaronder een opmerkelijke uitspraak van Ronald Reagan, drie jaar voordat hij voor de eerste maal tot president gekozen zou worden. 'Mijn idee van Amerikaanse politiek met betrekking tot de Sovjet-Unie is simpel en zal door sommigen als simplistisch bestempeld worden: Wij winnen en zij verliezen.'

Zijn gelijk zou hij pas veel later krijgen en in dit geval zonder het toepassen van een tactiek die ook opduikt als je in Google aan Wij en Zij doet: We bomb, they suffer. Zou het thema van deze bijlage ook gekozen zou zijn als Theo van Gogh op dit moment nog leefde? Op het eerste gezicht is 'Wij en Zij' van alle tijden, onder de Nederlandse hits duiken aanvankelijk weinig recent gedateerde sites of pagina's op. Geplaatst tussen aanhalingstekens zoekt de machine letterlijk op die drie woorden in die volgorde en niet op webpagina's waar de woorden Wij en Zij voorkomen. Zonder aanhalingsteken is het resultaat 1.9 miljoen hits, op de Engelse variant 46 miljoen pagina's. Exact op 'Wij en Zij' gezocht zijn er 5910 Nederlandstalige resultaten.

Aanvoerder is een link naar een aankondiging van SchoolTV, dat op 5 januari 2005 in het kader van 'Focus op de Maatschappij' een programma gaat uitzenden over een Nederlands meisje en een Marokkaanse jongen en de moeilijkheden die hun relatie op school met zich meebrengt. Redelijk actueel, zelfs in de toekomst, maar link twee is november gedateerd en welke dag blijft raden. Overigens een aanrader, een mooi essay vanuit het academisch milieu (wij) over populaire cultuur en populaire muziek (zij). De derde link voert naar het forum van de Amsterdamse PvdA, gedateerd maandag 8 november, zes dagen na de moord, waar ene Nicolas Vrijenhoek zich afvraagt wat Wij en Zij betekent. Hij schrijft: 'Twee tegenpolen? Twee mensen? Twee godsdiensten? Twee kledingstijlen? Zo zijn er nog wel wat verschillen te bedenken. Feit is: wij en zij leven samen.'

Hit vier is een boek met als titel Wij en Zij, van de hand van liberaal Andries Hoogerwerf, twee jaar geleden uitgegeven. Zou die eenzelfde zoektocht op het web ondernomen hebben, toen hij besloot om deze titel te gebruiken? Als het antwoord op deze vraag bevestigend is, heeft hij aan eventuele consequenties lak gehad, want ook via Google anno 2002 moet duidelijk geworden zijn, dat 'Wij en Zij' voor vele doeleinden gebruikt is. Door het FNV bijvoorbeeld, dat 'Wij en Zij' in 1982 heeft gedeponeerd als de naam van een stichting, de paraplu boven een fusie van twee fondsen, waarvan er een, jawel, als sinds het begin van de sociale geschiedenis als wij 'Wij en Zij' door het leven ging. De stichting in 1982 werd opgericht met het doel de naleving van de mensenrechten in ontwikkelingslanden te versterken en hulp te verlenen aan de allerarmsten. Opmerkelijk: kennelijk vond de FNV dat de naam die lading niet goed genoeg dekte of dat de betrokkenheid van het FNV niet goed genoeg werd uitgedragen, want in 1997 werd de stichting omgedoopt tot FNV Mondiaal.

Op de volgende website gaat het wel over Theo van Gogh en nu belanden we in België, op een forum met de mooie naam KifKif, dat zich 'De Interculturele Site van Vlaanderen' noemt. In de inleiding van het op 1 december gedeponeerde artikel onder de titel 'Wij en zij worden volwassen', wordt voorzichtig gevraagd of 'onze veelkleurige samenleving, ondanks de reactionaire tendensen, langzaam maar zeker aan het volwassen worden is?' Hoe de algoritmes en pagerankings van Google precies werken, weet niemand, op zich onderwerp van voortwoekerende discussies op internet. Wat wel zeker is dat het geen kwaad kan, als er veel naar een bepaalde website of artikel gelinkt wordt, maar hoe en waarom, en waar vandaan, dat is niet duidelijk. Hoe dan ook, pas veel lager dan de top 100 van die bijna 6000 hits met 'Wij en Zij' verschijnen honderden fora, waar het over tegenstellingen tussen meerder- en minderheden gaat. Opvallend tenslotte een oproep van de bekende Duitse hackerclub Chaos Computer Club, die zijn leden vraagt om geen websites van islamitische landen aan te vallen. CCC herinnert aan de Infopeace-Declaration uit 1999, waarin verschillende hacker-groeperingen beloofden hacken niet als oorlogsmiddel te gebruiken. Die declaratie was een reactie op een oproep in digitale nieuwsgroepen de oproep om een cyberoorlog te beginnen tegen islamitisch georiënteerde sites. De belangrijkste vraag blijft na een zoektocht van twee dagen over het internet onbeantwoord. Sterker nog, hij wordt bijna nergens gesteld, alsof hij niet bestaat: wie zijn wij?

 Posted: December 24, 2004, 05:34 PM | Comments (0) |

December 19, 2004

Google op uw desktop: indexeren en vergeten?

Ik krijg er maar een raar gevoel bij: de Google desktop search. Het werkt flitsend sneller dan op je eigen machine iets zoeken via het vergrootglaasje van Windows, om van een oud mailtje zoeken in Outlook op een Exchange server maar niet te spreken.

Een oud mailtje in Outlook zoeken is altijd een langdurig gedoetje, uitmondend in een onbetrouwbaar resultaat. Maar de hamvraag bij de flitsende resultaten van Google is door niemand te beantwoorden, behalve door Google zelf: hoe betrouwbaar is Google? Bevreemdend is de manier waarop de resultaten van een zoektocht op je eigen machine geserveerd worden. Omdat de 'look and feel', zeg maar het smoel, precies hetzelfde zijn als de zoekmachine zoals je die al jaren gewend was. Het is schrikken als je via de desktop search op 'password' zoekt, en dan oude files en mailtjes voorgeschoteld krijgt, waarin usernames en passwords opduiken die je ooit verzonden of gekregen hebt. Handig, want je weet meteen wat en waar je moet gaan opschonen, angstaanjagend omdat het resultaat eruit ziet alsof het links naar websites zijn. Temeer daar tussen de zoekresultaten even vrolijk alle links opduiken uit de cache van je browser, en die toevallig dezelfde zoekterm bevatten.

Koudwatervrees, slechts een kwestie van voorkeuren: als je dat niet wilt, laat Google geen resultaten zien uit de cache van je browser. Desondanks blijft de vraag overeind: is Google te vertrouwen? Eigenlijk moet ik niet zeuren, want ik heb ze toestemming gegeven om op mijn bak rond te wroeten en de boel te indexeren. Het is net zoiets al de loodgieters de sleutel van je huis geven en er dan maar het beste van hopen. Dat laatste is me de afgelopen tijd goed bevallen, want de verwarming brandt als een fakkel, en ik mis niks. Er schijnen mensen te zijn die dat niet aandurven, maar je moet toch iemand kunnen vertrouwen, en zolang je daarin niet beschaamd wordt, ga je daar gewoon mee door. Volgens Google zelf - klikt u maar op de links naar 'Privacy Policy' en 'Privacy FAQ' is het glashelder: de robot kruipt over uw harde schijven, zuigt alles op, zet een index neer, vergeet alles, en vertrekt weer. Gegarandeerd! Tja, dat zullen we dan maar aannemen, en hopen dat die robot niet meeneemt wat-ie allemaal gezien en gelezen heeft, en dat ergens in de ingewanden van een van de duizenden Linux machines in Mountain View deponeert.

Terwijl de Google desktop nog in de betafase verkeert, net als het net zo omstreden als onovertroffen Gmail postkantoor, begint ook Microsoft zich nu danig te roeren op de zoekmarkten. Een van de doelen van Microsoft, in het kader van het voltooien van de wereldwijde dominantie vanuit Redmond, is om Google weg te vagen, zowel op het web als op onze desktops. Dus is er nu sinds enkele weken een beta zoekmachine en een beta desktop zoeker van Microsoft. Het antwoord op de vraag of ik die desktop search ook zou moeten installeren wordt door Microsoft zelf beantwoord voordat ik hem gesteld heb. Want Firefox is tegenwoordig mijn favoriete browser en als ik daarmee een bezoekje aan de desktop beta breng word ik met een waarschuwing in rode letters om de oren geslagen: ik gebruik een foute browser: Firefox voldoet niet aan de minimale eisen! Overigens, ook binnen Wegener is de standaard wat computers betreft, drie keer raden, jawel, Microsoft. Zo schotelt het content management systeem waarmee we de website maken ons een soortgelijke boodschap voor als we proberen om ons werk met een veiliger browser te doen, want dat ís Firefox. Geen nood, voor Firefox zijn tientallen plug-ins te installeren, die het leven nog simpeler en aangenamer maken, en een ervan is de 'User Agent Switcher'. Daarmee maak je de portier van een website wijs dat je niet Firefox heet. Met een Explorer pruik op wordt Firefox zonder bezwaren toegelaten tot ons eigen content management systeem, en zelfs Microsoft blijkt erin te trappen. Tot zover betrouwbaarheid.

Toch maar even gewacht met die desktop searcher van Microsoft installeren. Om te beginnen kan het met alles wat Microsoft maakt of doet geen kwaad om ongeveer een jaar of wat achter de muziek aan te lopen. Laat anderen de ellende ervaren en oplossen, en tegen de tijd dat ze weer met iets nieuws komen, ga je aan de slag met de dingen die ze op dat moment afserveren. Ten tweede is het wellicht de goden verzoeken om zowel de Google desktop search als die van Microsoft op mijn maagdelijke machine rond te laten kruipen, op het gevaar af dat ze elkaar het kot uit beginnen te vechten. Maagdelijk is de dikke Dell (een Pentium 4 met hyper threading) omdat we afgelopen week twee volle dagen bezig zijn geweest om hem opnieuw in te richten nadat de boel mettertijd danig verstopt geraakt was. De twee hard disks formatteren, XP, Service Pack 2, wat Dell spul en diverse drivers installeren was zo gepiept; daarna begon het zoeken. Want waar zijn cd's met de restererende software verstopt, en, ook niet geheel onbelangrijk, in welke kast liggen de licenties ook al weer?

Dat werd dus weer mailen naar diverse softwarebedrijven, waarbij altijd weer blijkt hoe geweldig ze in Amerika over het algemeen de zaakjes voor elkaar hebben qua klantvriendelijkheid. Per ommegaande arriveren licenties dan wel links naar herinstallaties. Voor de zekerheid heb ik gelijk een belangrijk stuk software bij gezet: Acronis True Image. Back up gemaakt van het hele gedoe, en als het nu weer fout gaat hoeft er alleen maar een image teruggezet worden en de Dell is opnieuw maagdelijk. Op naar de volgende problemen, wachtend op de onvermijdelijke crash.

 Posted: December 19, 2004, 09:50 PM | Comments (7) |

December 03, 2004

Blog: het woord van het jaar 2004

Dit was het jaar van de blog. Wat is een blog? Goede vraag, waarbij het antwoord afhangt van de persoon aan wie je de vraag stelt. Merriam-Webster, een van de grootste uitgevers van woordenboeken en naslagwerken, op papier zowel als op het web, heeft 'blog' nu al tot het topwoord van 2004 uitgeroepen. Blog was het meest gezochte woord op alle zoekmachines en websites van Merriam-Webster, maar belangrijker nog is dat het begrip blog misschien wel de duidelijkste scheiding tussen oude en nieuwe media geworden is.

Maar goed, wat is het? De op dit moment meest gehanteerde definitie voor blog is 'een website in de vorm van een online dagboek met gedachten, meningen en hyperlinks'. Dat zou zo kunnen kloppen, waarbij er vaak nog iets interactiefs aan te pas komt. Veel bloggers (webmasters die een blog draaien) geven op de een of andere manier gelegenheid tot het plaatsen van reacties op hun overpeinzingen, die al dan niet meteen live komen te staan dan wel via een getrapt systeem van een of andere vorm van validatie of moderatie.
Wat voor Amerika geldt, gold voor het web, en geldt nu ook voor blogs: je komt er de mooiste en de lelijkste dingen denkbaar tegen. Je hebt ze in soorten en maten; een blog kan een nieuwsplatform voor een groepje wetenschappers zijn, liefhebbers van een triviaal onderwerp, het officiële uithangbord van een politieke partij, maar ook de zeepkist van de fanaticus of de pathologische leugenaar.
Blog mag het woord van het jaar geworden zijn, maar daar moeten kanttekeningen bij geplaatst worden. Zo worden bijvoorbeeld zelfs de belangrijkste politieke blogs dagelijks door een miniem percentage internetters gelezen. Nou zegt dat nu ook weer niet zoveel, want de meeste van die lezers zijn journalisten of andere bloggers die, als er echt iets nieuws gevonden is, aan het begin van een kettingreactie staan. Zo'n kettingreactie is niet alleen een proces dat verbazingwekkend snel op gang komt; het werkt ook net zo snel zelfreinigend als er aan zo'n publicatie iets niet blijkt te kloppen.
Dat is een manier waarop blogs aan de wortels van het nieuws staan, terwijl ze op een andere manier sneller zijn dan de reguliere media - ook de zich nieuw noemende - waar andere regels en wetten gelden. Zo waren het afgelopen woensdag verschillende blogs die een uur of wat voor half tien, toen radio en televisie het nieuws van het overlijden van Prins Bernhard bekend maakten, dat feit allang gemeld hadden. Blogs kennen geen embargo's, blogs wachten niet of officiële mededelingen. Natuurlijk maken blogs fouten, maar, niet gehinderd door last of ruggespraak, kunnen blogs ook gelijk hebben.
Los van voorgaande constateringen zullen er altijd nergens op slaande complottheoriën blijven bestaan. Vroeger duurde het alleen wat langer voordat ze, van mond tot mond of via zelf uitgegeven krantjes en pamfletten in de marge, van stad tot stad en land tot land reisden.
De gevestigde media - Amerika voorop, de rest van de wereld er achteraan - beginnen het fenomeen nu ook te ontdekken. Ze beginnen óf een blog naast hun nieuwssite, óf ze gieten hun nieuwsportal radicaal in de vorm van een blog. Of, en dat is een mooi economisch bijverschijnsel op zich, ze liften op een hele andere manier mee op de populariteit van de blogs: door geen blog wel op een blog platform te bouwen.
Volgens Amerikaanse onderzoeken wordt er op dit moment per 5,8 seconden een nieuwe blog geboren. Het is de vraag of het adagium, dat wat goed is, snel komt, hier van toepassing blijft. Hoe dan ook, een blog beginnen gaat niet helemaal vanzelf, want er is een platform en software voor nodig. Er zijn verschillende bedrijven en/of organisatie die een aspirant blogger de gelegenheid geven om met een paar kliks binnen enkele minuten een simpele blog op te zetten. Al dan niet tegen betaling, al dan niet vergezeld van buttons en banners.
Je kunt de benodigde software ook zelf draaien, gratis, of tegen een bescheiden licentie. Sommige van die programma's zijn de afgelopen twee jaar zo uitgebreid, stabiel en volwassen geworden dat ze nu ook interessant geworden zijn voor kranten of andere portals. Zo zijn de Franse Le Monde en de Belgische De Standaard onlangs overgestapt op het MovableType platform. Een keuze die ingegeven is door de prijs: waar de gevestigde softwarehuizen voor een licentie iets van 70.000 euro per processor rekenen, kost een vergelijkbaar pakket bij MovableType een paar honderd euro. Draai dat op Linux en Apache inplaats van op peperdure Windows servers en je bespaart honderdduizenden euro's per jaar.
Zo opereren Le Monde en De Standaard nu als een simpele blog, maar ze zien er zo niet uit: door de templates te redigeren vertonen ze nog steeds het smoel van een 'gewone' nieuwssite.
Wie zijn eigen blog begonnen is, loopt vanaf de eerste dag tegen een klassiek probleem op: de publicatieverplichting. De zelfgekozen dwang om, liefst dagelijks, maar minstens wekelijks, iets leuks of lezenswaardigs te publiceren. Dat valt niet mee, kan ik u verzekeren, zodat veel blogs in cyberspace vanaf het moment dat de eerste paal geslagen is, eenzaam beginnen te vergaan.
De redactie van BN/DeStem is benieuwd naar wat er aan blogs in de regio leeft. Vanaf maandag publiceert mijn collega Cyril Rosman in de krant op de pagina Uit 't Weekend een wekelijkse weblog-rubriek met een overzicht van wat er geblogd en gelogd wordt. U kunt de url van uw blog aanmelden via een mailtje naar redactie.uitweekend@bndestem.nl, of via een sms'je naar 06-53696788.

 Posted: December 03, 2004, 09:31 PM | Comments (5) |