« June 2005 | Home | August 2005 »

July 29, 2005

Gmail? Wie het eerst komt, wie het eerst maalt

Het grootste computergenot dat me de afgelopen jaren ten deel gevallen is: Gmail. Wat een fantastisch mailprogramma en wat een plezier om mee te werken.
Dat realiseerden we ons op de internetredactie afgelopen maandag maar weer eens dankzij een streek van KPN, waardoor we ongeveer 24 uur van Gmail verstoken bleven.
Gmail werkt via het https protocol, een standaard volgens welke twee computers elkaar eerst de hand schudden en vervolgens door een beveiligde 'tunnel' gegevens toe gaan sturen.

Zodat er niemand mee kan koekeloeren, terwijl je mail over het net schiet. Als u via internet bankiert, gaat dat ook over https, maar omdat daar iets meer belangen mee gemoeid zijn, moet u zich bij de bank ook nog op een andere manier bekend maken. Bijvoorbeeld door middel van uw bankpasje, dat eerst door uw computer gelezen moet worden, in combinatie met de pincode of door middel van een zogenaamde 'challenge'.
Zelf heb ik een apparaatje gekregen van de bank, die ik om te beginnen met een vijfcijferige pincode moet aanslingeren. Vervolgens log ik aan bij de bank, die me verwelkomt met een code van negen getallen. Die cijferreeks moet ik weer aan mijn machientje voeren, dat negen nieuwe cijfers ophoest. Pas als die aan de computer van de bank zijn verstrekt, komt de verbinding op gang en kan ik met mijn rekeningen mijn gang gaan. Het is een beetje een gedoetje, maar ik begrijp dat het niet veel anders kan en dat ik op deze manier niet bang hoef te zijn dat een digitale onverlaat mijn tegoeden plundert.
Afgelopen maandag kon dat allemaal niet, althans niet vanachter de firewall van ons bedrijf, en dat lag weer aan KPN. Dat zondagmiddag een update van de software van de firewall installeerde, waarna half Nederland geen https-verkeer meer kon gebruiken. Bankverkeer vanachter een hoop bedrijfsfirewalls was de hele dag onmogelijk. Wat niet zo'n ramp was, want de meeste mensen gaan niet in het zicht van hun collega's hun bankrekeningen op het scherm halen.
De internetredactie had andere problemen: omdat de registratie van de website ook via https verloopt, konden we de hele dag niet controleren wat we op de website veranderd, geplaatst of geredigeerd hadden. Als het er maandag een beetje raar heeft uitgezien: u weet nu waar het aan lag.
Daarnaast kon niemand zijn webmail gebruiken, want niet alleen Gmail, maar ook Hotmail en vrijwel alle door providers beschikbaar gestelde webmail systemen maken tegenwoordig gebruik van https. Er werd dus nogal wat afgekankerd op KPN, maar ja, het is en blijft techniek en waar techniek gebruikt wordt, kan altijd iets fout gaan.
Dat Gmail ga je dus wel erg missen op zo'n dag. Niet alleen mijn persoonlijke account, want sinds vorig jaar april doet mijn eigen mailserver nog maar een ding: niets bewaren, alles doorjassen naar mijn Gmail. Niks meer te maken met opslagproblemen en virussen, alle ellende de deur uit.
De twee grootste voordelen van Gmail: de opslag van twee gigabyte (iets meer, want Google geeft je 2440 megabyte!) en het geruststellende gegeven dat spam en virussen door Google tot vrijwel nul gereduceerd zijn, terwijl je daar zelf niets voor hoeft te doen. Dat het programma daarnaast altijd bliksemsnel reageert en je mail net zo flitsend doorzoekbaar blijft met de zoektechniek van Google. Wat een genot, vergeleken met die achterlijke zoekfunctionaliteit van Outlook, die op een Exchange server bovendien nooit vooruit te branden is.
Voor twee fotoacties (Vakantiekiek van de dag en Het mooiste in Breda) die op de krant en de website lopen gebruiken we nu het adres zomerfoto@gmail.com. Door die vette opslagruimte van Gmail hoef je de mensen die foto's in willen sturen niet lastig te vallen met allerlei regeltjes omtrent omvang en beeldformaten. Verder niks te maken met de it-afdeling, volgens wie mailboxen bij twee megabyte (een procent van Gmail) overvol zijn. Hetgeen standaard de merkwaardige medededeling 'Uw mailbox is te groot' oplevert, terwijl-ie volgens mij op dat moment te klein in plaats van te groot is.
Als onze lezers naar Gmail jpg of bitmaps op willen sturen van 4 megabyte, als attachment of ingebed in het mailtje, het maakt allemaal niets uit. Gmail slikt alles en hoest alles weer flitsend op, als je het nodig hebt; op moment van schrijven iets van 400 foto's, totaal 369 megabyte. De gemiddelde inzending is derhalve 0.9 megabyte en ik vraag me af of dat een landelijke gemiddelde is.
Er kan nog veel meer mee, volgens hackers en nerds die dat kunnen weten. Zelf ben ik er niet aan begonnen, maar Gmail kan vanaf uw computer als externe harde schijf benaderen worden. Wat ik wel gedaan heb: Gmail als rss-reader gebruiken. Voor nieuwsgierigen: ik zal op mijn weblog uitleggen hoe dat te doen.
We begrijpen dat u staat te trappelen om Gmail te proberen. Het slechte nieuws is dat Gmail nog steeds in de beta fase verkeert en dat u een account alleen maar kan krijgen, als u door een andere gebruiker uitgenodigd wordt. Wat de criteria precies zijn, daar zijn we hier niet achter, maar kennelijk verschijnen er op een goede dag 50 'invites' op je account als je die maar vaak genoeg gebruikt. Het goede nieuws is dat we dat gedaan hebben, zodat we vanaf drie Gmails uitnodigingen mogen versturen.
Dat zijn er in totaal bijna 150, want er zijn er al een paar de deur uit naar collega's en vrienden. Stuur een mailtje naar zomerfoto@gmail.com en we drukken op de knop 'Give Gmail too', zodat U per ommegaande een uitnodiging ontvangt. Als u op een link in die uitnodiging klikt, komt er vanzelf een proces op gang waarmee u zelf een Gmail-account aan kan maken.
Wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Veel plezier ermee.

 Posted: July 29, 2005, 12:04 PM | Comments (15) |

July 22, 2005

Taxman, mister Wilson, taxman, mister Heath

Op de dag dat Edward Heath stierf, via internet maar eens wat gestruind langs Britse radiozenders. Door een bitje dat in mijn geheugen is blijven hangen, op een bad sector op de harde schijf in mijn bovenkamer. Omdat ik de meeste teksten van de Beatles vanuit nog onbeschadigde sectoren van mijn hersens op kan dissen, moest ik bij de naam Heath natuurlijk aan George Harrison denken. De lead-gitarist met het mooiste Liverpoolse accent van de fab four, die qua productie van songteksten en melodieën zo ongeveer 1 op 9 liep bij Lennon en McCartney en die op de meest LP's (dat waren van die zwarte plastic schijven) van de Beatles een of twee juweeltjes weg mocht zetten.

Op Revolver waren dat Taxman en Love You To, met die typische Beatles humor, in de driehoek tussen ironie, cynisme en sarcasme. Vijf procent van hun inkomsten hielden ze in de jaren zestig over onder het rigide belastingbeleid, van Taxman, mister Wilson, Taxman, mister Heath!
Door Revolver heeft Edward Heath ('there's one for you, nineteen for me') meer bekendheid gekregen dan door het feit dat-ie premier geweest is van Groot-Brittannië. Chagrijn bleek ook een legendarische liefhebberij van hem te zijn geweest, want zowel CNN als BBC besteedden daar aandacht aan in de terugblikken op het leven van Taxman. Te vrezen valt derhalve dat-ie om de Beatles nooit heeft kunnen lachen.
Nieuwsgierig surfen langs die Britse radiozenders; zouden ze op de dag van het overlijden van zo'n politiek icoon af en toe Taxman draaien na het nieuws? Maar ja, natuurlijk deden ze dat, terwijl sommige dj's voor de jongere luisteraars ook nog maar even uitlegden wie wijlen George Harrison - the quiet Beatle - was, die bij lange na niet de gezegend leeftijd van Heath - bijna 90 - gehaald heeft.
Het leuke op zo'n dag is dat op fora spontane discussies ontstaan over Taxman en Beatles, tussen oudere fans en piepjonge internetters, wiens ouders in de jaren tachtig geen cd van de Beatles in huis hadden.
Zelf ben ik lang geleden gestopt met het proberen te begrijpen van songsteksten, want de meeste hebben een gegeven gemeen: je kunt er alle kanten mee uit. Lekkere meezingen en voor de rest geloof ik het meestal wel. Schrijf voor de verandering eens een songtekst op die u uit uw hoofd kent, in plaats van mee te zingen, lees goed na en denk: waar gaat het eigenlijk over?. Heeft overigens niks met Engels te maken, want de mooiste liedjes van Boudewijn de Groot, waar gaan die eigenlijk over?
Waar het over gaat, daar heb je internet voor. Wie Heath, Harrison en Wilson waren, daar kwamen ze ook nog wel uit op dat forum, maar toen er eentje de vraag opwierp wie Doctor Robert was, werd het even stil. 'Dat is Doctor Robert', ook op Revolver, 'Ring my friend, Doctor Robert', was een snelle reply. Dat wist ik, maar toen de vraagsteller zich weer meldde met de vraag wie die Doctor Robert dan wel echt geweest was, moest ik even naar Google, net als anderen op dat forum.
Het mooiste van mijn computerleven is dat er sinds kort drie 22-inch monitoren op mijn bureau staat. Ik vraag me maar niet af wat de opgetelde straling van die dingen met mijn hersens doet, maar het is lekker werken zo. De meest rechtse speelt voor muziekmaker, het enige programma wat daar op draait is iTunes, en wat-ie bedient is een externe Audigy geluidskaart en een set Klipsch boxen.
Taxman klonk schitterend, keihard vanmorgen vroeg. De twee monitoren recht voor me hangen aan het werkpaard van de baas, een dikke Dell met alles erop en eraan. Mij hoort u daarover niet klagen en als je eenmaal met twee monitoren gewerkt heb, wil je niet anders meer. Links een Firefox met Google erop, rechts een andere Firefox of mijn tekstverwerkertje, en dan maar lekker op en neer schuiven en muizen.
Terwijl op de linkermonitor Google met antwoorden komt, zit ik dit rechts te tikken, lekker van de ene naar de andere monitor knippen en plakken enzovoort. U begint het al te begrijpen: ik zit dit voor mijn plezier te doen en ik krijg er nog geld voor ook.
Maar wie was Doctor Robert? Er staat me vaag iets bij van een arts in New York die nooit te beroerd was om John Lennon van recepten voor amphetamine en LSD te voorzien. Tamelijk onder invloed schreef hij Tomorrow Never Knows, deze eeuw door The Chemical Brothers geprezen als de eerste trance plaat ooit. Na even Googelen blijkt Doctor Robert geinspireerd door Robert Freymann, een destijds (1966) 60-jarige arts van Duitse afkomst die praktijk had op East 78th Street.
We Googelen wat verder op 'Robert Freymann'. Het eerste wat opvalt - niets nieuws onder de zon - is hoeveel websites songteksten en recensies zonder enige last of ruggespraak letterlijk van elkaar overgenomen hebben. Zoek voor de lol eens een tekst op waar een fout in zit, dan kunt u vanzelf zien hoe dat werkt. Dus kom je ook tientallen keren vrijwel letterlijk dezelfde recensie van Revolver tegen (Freymann, Duitse afkomst, 60 jaar, East 87th Street).
Een ervan beweert dat Freymann in 1975 zijn vergunning kwijtraakt vanwege wanpraktijk. Als hij in 66 als 60 was, zou hij nu dood of 101 moeten zijn, maar daarover geeft het web zo gauw geen uitsluitsel. Ga je verder zoeken in Google dan beweert een andere website dat er wel degelijk een Doctor Robert heeft bestaan, maar dat het hier om ene Charles Roberts ging, op 48th Street.
Gelukkig komt ik wel een pracht van een recensie van Revolver tegen, van Stuart Bailie, van de Noord-Ierse BBC. Er staan mooie wetenswaardigheden in, bijvoorbeeld over Lennon en Peter Fonda. Het meeste verrassende: het is Paul McCartney en niet George Harrisson die de vlijmscherpe leadgitaar in Taxman speelt, de onvergetelijke opening van Revolver. Krijg nou wat!

 Posted: July 22, 2005, 10:41 AM | Comments (0) |

July 20, 2005

Wat moet Google met grond?

Ik had de vraag in februari al willen posten, maar toen is-ie door mijn hoofd geschoten en daarna ben ik een tijdje weg geweest. Gisteren bijgepraat met Henk de Hooge en natuurlijk gaat het dan over Google (en Google), en schoot het me weer te binnen: begin dit jaar heeft Google een enorme lap grond gekocht in zo ongeveer de middle of nowhere: het dunbevolkte noorden van Oregon, in het noordwesten van de Verenigde Staten.
In Nederland is er in februari voor zover mij bekend door niemand over geschreven, maar in Amerika wel. Bijvoorbeeld op 16 februari door Kathy Gray in The Dalles (let op Dalles, en niet Dallas) Chronicle: Port deal with Google to create jobs.
Google betaalde $ 1.87 mildoen dollar voor ruim 30.19 acres, omgerekend 12.2 hectare. De verslaggeefster legt, zoals het een economie schrijfster van een lokale krant beaamt, netjes uit wat het aan banen betekent (tussen de 50 en 100 nieuwe banen). Verder is het een lang en economisch verhaal, waarin lokale hotemetoten en dergelijke aan het woord gelaten worden.
Het vreemde is dat in het hele verhaal niemand zich afvraagt wat Google met zo'n lap grond van plan is. Het lijkt wel alsof ze er in die uithoek van uitgaan dat Google een soort supermarktketen is, dat een distributiebedrijf nodig heeft.
Toen ik haar verhaal gelezen had bleef ik zitten met de prangende vraag: wat Google in godsnaam van plan is met een enorme lap grond in Oregon, met opties op nog veel meer acres?

Die vraag is op 19 mei door Bob Cringely beantwoord in: Creationism, Why No Single Entity is Capable of Dictating the Future.

Het antwoord op Why does Google want a chunk of rural Oregon? is volgens Cringely niet zo moeilijk: It's the electricity, you stupid!.

What the heck is that for? This is beautiful land outside any major city. Not enough land for a corporate campus, but that's okay, because there isn't much in the way of local housing, anyway. So what's it for?
It is probably for a data center -- a one million-plus square foot data center that could easily be inhabited by a million or more CPUs. The attraction for Google is reliable electrical power since their new property is not far from one of the many dams and powerhouses that make up the Bonneville Power System.

Waar heeft Google dat datacenter voor nodig: voor de web-accelerator. Wat is de web-accelerator? Lees Cringely.

 Posted: July 20, 2005, 10:03 AM | Comments (5) |

July 19, 2005

Goed bezig in een SUV

Hier blijft het tot nog toe beperkt tot wat uitlatingen van Nijmeegse gemeenteraadsleden, en een paar landelijke politicie van linkse signatuur, maar in Amerika is er meer kabaal - niet dat het iets helpt - tegen de SUV, hier ook wel bekend als PC Hooft Tractors. IN Washington is er een actie groep die de handvaten van de deuren van SUV's insmeert met hondenpoep, en in Santa Cruz werden er ruim 60 met anti-SUV graffity bespoten. In Los Angeles is een student tot acht jaar cel veroordeeld omdat-ie meer dan 120 SUV's zwaar beschadigd had.
Met de Terra Pass slaan de bezitter van de benzineslurpers terug. Je koopt voor 80 dollar een sticker - 'restore the balance' waarmee je aangeeft ondanks je dikke jeep wel degelijk mee te willen helpen aan het beschermen van het milieu. De opbrengst wordt geinvesteerd in groene projecten, maar ook in een soort aandelen. Die worden verhandeld op de nieuwe Chicago Climate Exchange. Met de Terra Pass participeren de stickeraars in een systeem waarmee emissies worden verhandeld. Naar het idee van scheikundige Ronald Coase, die er in 1991 een Nobelprijs voor won.
Terra Pass: iets voor Groen Links?

Link: Wired: SUV Redemption Sticker
Link: TerraPass.com
Link: Chicago Climate Exchange

 Posted: July 19, 2005, 09:15 AM | Comments (0) |

July 18, 2005

A new kind of journalist, a new class of editor

Jeff Jarvis predicts the rise of a new kind of journalist; 'who gathers, sifts, vets, shares, guides and goads. Het does all that not just with beat reporters but with beat citizens: readers who have turned writers.'
'We need to think of ourselves not just as news creators but also as news gatherers, collecting news from inside and outside our newsrooms and sharing it wherever, whenever, and however people want'.
Or to say it in another obnoxious soundbite: We need to stop being controllers and start being enablers'.

Link: BuzzMachine, Jeff Jarvis

 Posted: July 18, 2005, 11:35 AM | Comments (0) |

July 15, 2005

Apple-Intel? Dat zit zo.

Iedere keer dat ik denk dat ik de deal tussen Apple en Intel begin te begrijpen, wordt-ieweer moeilijker te doorgronden, door een nieuwe column van Bob Cringely, of door Jon 'Hannibal' Stokes, het is altijd weer wat.
Ik weet twee dingen zeker: ik heb twee maanden geleden op tijd mijn derde generatie iPod verkocht, en ik ben wijs geweest om te wachten - en nog langer te wachten - met het kopen van de Photo iPod.
De gedachte dat Steve Jobs op de laatste Keynote als laatste mededeling nog even een Photo iPod met FM en nog wat extra software zou aankondigen, bleek niet juist: inplaats daarvan ging het alleen maar over Apple en ... Intel.
Maar waar gaat het nu eigenlijk echt om?

Robert X. Cringely: More Shoes; there's more to the Apple/Intel Deal Than Even Bob Thoght At First

Jon 'Hannibal Stokes':
Inside the big switch: the iPod and the future of Apple Computer

Bob Cringely legt in zijn een half uur geleden verschenen column uit dat de Photo iPod de laatste twee weken in de Verenigde Staten naar een prijspeil van 150 dollar is weggezakt. Waarom? Omdat er een VideoPod aankomt, en intussen hebben ClickStar, MicroVison en GizMag alles te maken met wat er echt gaande is: de iTunes Movie Store. Hier wordt de relatie Intel en Apple begrijpelijk. De Apple VideoPod gaat werken met een stereo video headset die je op je kop zet. Orange SA, de mobiele afdeling van France Telecom, heeft de afgelopen week 230.000 van die headsets besteld, zodat hun klanten video vanaf hun mobiele telefoon kunnen bekijken.
Cringely en Hannibal lezen!

 Posted: July 15, 2005, 08:28 PM | Comments (1) |

Eindeloos zoomen met de Google Globetrotters

Wie over een breedbandverbinding en de juiste grafische kaart beschikt; wees gewaarschuwd voor Google Earth, want het is verslavend. Het zal misschien de leeftijd zijn, of de wellicht daarmee samenhangende verzuringsgraad, maar wat ik de afgelopen decennia ook allemaal met de computer en internet heb uitgehaald; spelletjes zijn niet aan mij besteed. Van Google Earth kan ik maar niet afblijven; ook al is het geen spel, ik begrijp nu wel waarom mensen aan games verslaafd raken. Als je er eenmaal aan begonnen bent is het moeilijk stoppen met deze fascinerende applicatie, waarmee je letterlijk iedere plaats op aarde met klikken en zoomen kan bekijken.

Foto: RBC stadion, Roosendaal.

Link: GoogleGlobeTrotting
Link: Scavenger Hunt
Link: Green Watching
Link: Close Encounter
Link: Digital Scrapbook

Wie veel van reizen houdt, gaat op zoek naar de plaatsen die hij ooit bezocht heeft, maar het is natuurlijk ook een bijzonder interessante uitdaging om je eigen huis, en met een beetje mazzel, je eigen auto, in beeld te krijgen. Dat lukt nog niet altijd, maar probeer jezelf eens voor te stellen wat er met dit programma over een jaar of tien allemaal mogelijk is. Live video-feed vanaf een satelliet, voor iedereen te zien vanaf internet? Net zoals in de science fiction komedie 'Man in Black', waarin Tomme Lee Jones peinzend inzoomt op het huis van zijn teloor gegane liefde, en haar aan het eind van het eindeloze zoomen recht in het gezicht kijkt omdat ze in de tuin aan het werk is en omhoog kijkt.
Google Earth is een gigantische database van luchtfoto's van iedere plaats op de wereld. Ze zijn door satellieten en vliegtuigen gemaakt, en ze zijn allemaal minder dan drie jaar oud. De database is samengesteld door Keyhole Digital Mapping Corp, in oktober 2004 door Google, dat na de beursgang een paar miljard te besteden had, overgenomen. De razendknappe programmeurs van Google hebben een applicatie geschreven die al die miljoenen luchtfoto's naadloos aan elkaar geplakt heeft, resulterend in een aardbol: Google Earth.
Als je het programma gedownload en geinstalleerd hebt (het eist ongeveer 200 megabyte vrije ruimte op je harddisk) kun je er onmiddelijk mee aan de slag. Wel goed uitvogelen, want met de ene grafische kaart draait het programma alleen in Dirext X, en met de andere wil het alleen maar in de Open GL standaard starten. Dat is een kwestie van een keer proberen, en als het werkt, kun je over de hele wereld wandelen en afdalen.
Ga om te beginnen eens naar een Amerikaanse stad waarvan de luchtfoto's al in een hoge resolutie en in 3D beschikbaar zijn. Daal naar Manhattan af, maak met een klik alle gebouwen zichtbaar, kantel het uitzicht en het is net of je er met een helikopter vlak boven zit. Je kunt de straatnamen aan- en uitzetten, en als je 'dining' en 'lodging' aanvinkt, wordt heel Manhattan onder een deken van namen van restaurants en hotels bedorven.
Van 38 Amerikaanse steden zijn op dit moment de hoge resolutiefoto's beschikbaar, naast een groot aantal steden en gebieden in andere landen. Op Google.Com (Nog niet op Google.nl) zie je na een klik op 'More' een link naar Google Earth, met download en uitleg. Daar valt te lezen dat Google Earth de komende jaren alleen maar uitgebreid zal worden en dat het doel van het Keyhole Project is om alle plaatsen op aarde met een resolutie van 15 meter per pixel in beeld te brengen. Da's nog net niet genoeg om vanuit de ruimte een krant te lezen, maar de koppen zijn op die scherpte wel degelijk zichtbaar, als je maar lang genoeg blijft inzoomen.
Het is natuurlijk niet zo verrassend dat Bagdad een van de steden in hoge resoutie is, want de Amerikanen moesten tenslotte toch weten waar ze die kruisraketten naartoe stuurden in de twee Golfoorlogen. Wat Nederland betreft is het zo op het ook volslagen willekeur, maar dat zal meer met beschikbaarheid en aanbod van luchtfoto's te maken hebben dan met historische keuzes. Hoe dan ook, er zijn in Nederland maar een paar lappen in de hoge resolutie, en een daarvan betreft een groot gedeelte van de westelijk Noord Brabant. Bredanaars moeten nog even geduld hebben, maar in bijvoorbeeld Roosendaal, Halderberge en Steenbergen kun je inzoomen tot de auto's in de straten zichtbaar worden, terwijl hetzelfde geldt voor een flinke taartpunt Bergen op Zoom. Een van mijn Roosendaalse collega's beweert dat-ie zijn eigen auto voor de deur heeft herkend.
Zoals dat altijd gaat op internet, onstaat er onmiddelijk nog nieuwere dingen en ideeën op iets nieuws. Om te beginnen de vereniging van Google Globetrotters die elkaar in forums naar interessante plaatsen sturen, zoals Neverland van Michael Jackson, en huizen van andere bereoemdheden, of verlaten militaire bestemmingen in Nevada.
Google Earth is niet als spel ontworpen, maar de Scavenger Hunt heeft er al wel een razend populairt spel van gemaakt: er wordt bijvoorbeeld een foto van een gebouw met een kenmerkende vorm getoond en de vraag is uiteraard: waar op aard? Er doen duizenden mensen aan mee, en de oplossing komt meestal binnen een uur binnendwarrelen. Natuurbeschermers zijn begonnen Google Earth te gebruiken voor het spotten van illegale houtkap, want álle foto's zijn immers minder dan drie jaar oud. Verder heb je mensen die een zoektocht maken langs hun verleden en daarover publiceren in weblogs en fotologs.
Natuurlijk kon ik het niet laten om op zoek te gaan naar de boerderij in de Australische outback die we ieder jaar bezoeken, ver in het grote niemandsland ten westen van Dalby en de Audora Downs. Zou dat lukken? Het kostte me een stief kwartier, maar ondanks de ruwe resolutie heb ik de watervoorraad, de tuin en het huis gevonden. Een bijna ontroerend monument, waarbij ik de neiging kreeg om naar Tom en Pam te zwaaien. Zal er ooit een moment komen dat je via internet op die momenten, op die manier, naar elkaar kan zwaaien? Wie weet.

 Posted: July 15, 2005, 10:38 AM | Comments (9) |

CD's niet duurder?

Hans Breukhoven, directeur van de Free Record Shop, vindt de argumenten voor het gratis downloaden van muziek onzin. Zo zijn cd's helemaal niet duurder geworden. In een opiniërend artikel voor Webwereld betoogt Breukhoven waarom de gebruikelijke argumenten voor het gratis downloaden van films en muziek onzin zijn. Cd's zijn niet duurder geworden, stelt hij.

Klik hier voor het artikel op WebWereld.

De hele discussie heeft niet zoveel zin, want die wordt mettertijd vanzelf door de marktwerking opgelost.
Beveiligen en moeilijk maken heeft helemaal geen zin: wat ze ook doen; ze kunnen nooit voorkomen dat de muziek naar de speakers gaat.
Wordt de beveliging perfect, dan laat je hem daar weer terugstuiteren naar een opnameapparaat.

Het wachten is op meer en goed concurrentie voor de iTunes winkels. De prijzen zullen vanzelf gaan zakken naar het niveau dat Weblisten aanbood en uiteindelijk niet zover van de prijzen van allofmp3 tot stilstand komen. Als dat zo is ben ik vaste klant van een legale winkel.
Intussen heb ik het nog steeds druk genoeg met het legaal digitaliseren van waar ik in het verleden veel te veel voor betaald heb.

Bob X. Cringely bemoeit zich niet met inhoudelijke discussie over de recente uitspraak van het Amerikaanse hooggerechtshof over Grokster en StreamCast. Die uitspraak: The United States Supreme Court ruled against Grokster and StreamCast, saying the peer-to-peer file-sharing services could be held liable if their members used them to illegally share copyrighted material.

Goede zaak, volgens Cringely, vanwege de gevolgen: This decision means more commercial competition and more commercial competition always leads to lower prices.

Link: Cringely: Accessories Make the Nerd

 Posted: July 15, 2005, 09:11 AM | Comments (3) |

July 08, 2005

Een weekendje Londen met de Londen Express

Teletekst is een ouderwets gereedschap dat dezer digitale tijden kaarsrecht overeind blijft. Let maar eens op, als er ergens in Nederland door het journaille aan navelstaren gedaan wordt. Als iemand in een redactiezaal - krant dan wel televisierubriek - door een collega geinterviewd wordt, hangt er vaak een monitor aan de muur die op pagina 101 van Teletekst staat.

Je zou Teletekst als de moeder van alle RSS readers kunnen beschouwen. De applicatie brengt het belangrijkste nieuws in beeld, via kopregels, het laatste nieuws komt bovenaan te staan en de feed ververst zich zelf. Daarom begrijp ik niet waarom ze hun spullen zo (nog) niet aanbieden; ze hoeven er niets extra's voor te doen en ik wed dat-ie binnen de kortste keren de populairste RSS feed van Nederland is.
Ook op de internetredactie, waar alle nieuws uiteraard zo goed mogelijk op de voet gevolgd wordt, is Teletekst een van de belangrijkste nieuwsleveranciers. Teletekst is vrijwel net zo snel als de redactionele kanalen, zoals bijvoorbeeld ANP, GPD, Reuters, AP en EPA. Soms zijn ze een paar minuten sneller, soms iets trager. Soms doen ze het te snel en wordt een bericht binnen enkele minuten van een andere kop en/of tekst voorzien. Ze nemen dus misschien iets meer risico dan andere persbureaus, die een extra check doen voor het nieuws de deur uitgaat. Met verschil van systemen kan het weinig meer te maken hebben in deze tijd, waarin iets gepubliceerd is op het moment dat het naar een webserver gestuurd is.
Hoe dan ook, het toeval wilde dat ik gisteren aan deze column begon toen mijn oog op Teletekst viel en het bovenste regeltje repte over ontploffingen in Londen. Teletekst wordt altijd meteen voor bewezen diensten bedankt op het moment dat het echt iets te melden heeft. Gans het land schakelt op die momenten met de afstandsbediening in de ene hand naar de eerste de beste nieuwszender op de (digitale) televisiezender en surft met de muis in de andere hand naar de favoriete nieuwssite.
Dat zijn de momenten waarop analoog digitaal verslaat. Al luistert de complete wereldbevolking op hetzelfde moment naar de radio, al zouden er tien miljard mensen op hetzelfde moment naar dezelfde televisiezender kijken, het zou niks uitmaken. Hoe anders op het web, waar een server maar een maximaal aantal verzoeken per seconde af kan werken, of waar het, als de machine vet genoeg is, de vraag is of de pijplijnen dik genoeg zijn.
Er zal ooit een moment komen dat we het allemaal via glasvezel doen of via draadloos internet met protocollen waar we nu alleen maar van kunnen dromen, maar het is pas 2005 en onze digitale wereld is nog niet volmaakt. Bijna vier jaar geleden, bij de terreuraanslagen in New York, bezweken nogal wat websites, waaronder in Nederland bijvoorbeeld nu.nl en startpagina.nl, onder de massale belangstelling.
Ook donderdagmorgen gaven die enkele keren niet thuis, net als de website van de Telegraaf en van de BBC. Al is het, zoals altijd op internet, vrij lastig om te duiden wat er nou werkelijk aan de hand is. Voor wie, net als wij, in een bedrijfsnetwerk achter een firewall zijn werk doet, zijn de mogelijkheden waar het fout kan gaan legio; misschien is het eigen netwerk overbelast, misschien is de verbinding van de host verstopt, wellicht kan een datacenter op een knooppunt van internet het verkeer niet aan, en ga zo maar door.
Aan het eind van alle mogelijkheden staat een webserver roodgloeiend overuren te draaien en het probleem is volmaakt. Wie die site wil bezoeken krijgt een time-out, maar waar die door veroorzaakt wordt, weet niemand. Alle gelegenheid tot smoezen en terwijl de ene partij de andere de schuld geeft, zoekt u, de klant, het maar uit.
Al zijn er websites die er heel eerlijk in zijn. Zo kon de webserver van Reuters, een van de grootste persbureaus ter wereld, donderdagmiddag de druk niet aan, maar daar verscheen tenminste netjes een boodschap van in beeld dat-ie het niet bij kon houden: 'Too Busy.'
Zo snel als het nieuws op internet verspreid wordt, zo langzaam wordt er soms gereageerd door advertentieafdelingen. Ik heb ze donderdagmiddag zo gauw niet kunnen vinden, maar ongetwijfeld zullen er de komende dagen screenshots opduiken van gerenommeerde websites, waar vrolijk gebannerd wordt voor een driedaagse vakantie naar Londen onder een foto van een uiteengereten bus.
Ook opvallend zijn op dit soort momenten de 'Sponsored Links' die in Google opduiken, als je 'London' aan de zoekmachine voert. Bovenaan de lijst met eigenlijke zoekresultaten komen drie linkjes te staan naar drie nieuwssites die het meest recent iets aan Londen gedaan hebben en natuurlijk gaat het daar over dood en verderf.
Hetgeen de robots van Google niet verhindert om in de rechterkolom een rits betaald advertenties op te hoesten van reisbureaus die u zo snel en voordelig mogelijk naar de Britse hoofdstad willen brengen. 'Weekendje Londen met de Londen Express', 'Shoppen in Londen', ga zo maar door. Ik snap het probleem, maar het blijft een beetje raar.
Ach, hetzelfde fenomeen doet zich ook wel eens voor op papier. Als de aanslagen vandaag hadden plaatsgevonden, had de krant van morgen er natuurlijk mee geopend en dan had daar - want zaterdag - best een advertentie van hetzelfde reisbureau op de voorpagina kunnen staan. Dat zijn dan menselijke fouten, want de eindredacteur let op tekst en kijkt over de advertenties heen en de advertentievertegenwoodiger is allang vergeten dat hij die advertentie een week eerder verkocht heeft.
Bij Google, waar ze alleen de slimste programmeurs ter wereld in dienst nemen, en over de beste apparatuur beschikken, zouden ze daar misschien toch eens iets op moeten verzinnen.

 Posted: July 08, 2005, 12:24 PM | Comments (5) |

July 06, 2005

De slagboom in het nieuws

Vaak van strategie veranderen is kennelijk een manier om publiciteit te halen en bezoekcijfers te scoren. De afgelopen dagen ben ik suf gebeld en gemaild vanuit het hele land - en van verrassend ver daarbuiten - over het besluit van Wegener om BN/DeStem weer gratis toegankelijk te maken. Van horen zeggen dat in ieder geval Trouw er op papier een stukkie aan besteed heeft, maar omdat ik sinds medio 2001 nooit meer een krant lees, heb ik dat zelf niet gezien. Wellicht dat andere media die nog op tot pulp gemalen bomen verspreid worden (hoe ouderwets als je het zo leest) er ook iets over afgedrukt hebben, maar op het web haalden we nogal wat RSS feeds, E-zines, portals en blogs.

Vanuit Suriname arriveerde namens Gabriëlle Chan, internetmanager van De Ware Tijd, het verzoek om ons besluit nader toe te lichten. De Ware Tijd is van plan om vanaf augustus een online abonnementenservice in te gaan voeren, wilde graag weten wat onze ervaringen waren, en waarom we erop teruggekeerd zijn.

Verder publiceerden ondermeer Villamedia, Omroep Brabant, Webwereld, Dutch Cowboys, Nu.nl, Planet en E-merce maandag op de websites over BN/DeStem, en kwam van de uitgever van E-publisher het verzoek om een gastcolumn te schrijven. Gisteravond was ik te gast bij Radio Tros Online over - jawel, alweer - ons kennelijk opmerkelijke besluit om binnen tien maanden na invoeren van de betaalde abonnementsservice er weer mee te stoppen.

En dat allemaal uitgerekend op dezelfde dag (Independence Day) dat de oplagecijfers van al wat op gemalen bomen gepubliceerd en verspreid opdoken. Tamelijk deprimerend voor ons, opwekkend nieuws voor prinses Irene en andere boomknuffelaars.

Wat je uit die cijfers op kan maken is dat het kannibalisatie-effect van de website op de papieren krant een mythe is. We hebben het geprobeerd, qua techniek was het een geslaagd experiment, maar het heeft geen moer geholpen. We zijn 4500 abonnees kwijt geraakt in de periode dat er voor de website betaald moest worden, en op de website zijn we tot overmaat van ramp veertig procent bezoekers kwijt geraakt ómdat er betaald moest worden. Moraal: wie op zijn website geld vraagt voor zijn content, verliest zowel bezoekers als abonnees. Wie abonnees van de krant kwijt raakt, krijgt met lagere advertentietarieven te maken, wie bezoekers op de website wegjaagt gaat dat ook meemaken.

Is er een (tijdelijke, want ooit verdwijnt het papier) oplossing? Jawel, zie Spits en Metro, maar dat is geen oplossing die journalisten zelf zullen willen of kunnen kiezen. Maar als het zo nog een paar jaar doorgaat lijkt mij een sanering, gevolgd door het invoeren van dat model, zowel noodzakelijk als onvermijdelijk. Totdat de krant op papier definitief verdwijnt - kijk nu echt eens naar dat filmpje van EPIC als U dat nu nóg niet gezien heeft! - zullen regionale kranten wellicht hetzelfde business model als dat van Spits en Metro moeten gaan volgen: gratis (huis aan huis?) verspreid (drie keer per week? Alleen op woensdag en zaterdag met leesverhalen, het nieuws alleen op de website?), met een kleine, jonge, scherpe redactie.

Link Emerce: Laten betalen voor online content mislukt
Link Webwereld: BN/DeStem ziet af van betaalmodel
Link Planet: Wegener kranten onbetaald online
Tros Radio Online: www.radio-online.nl
Beluister: Betaalde site regionaal dagblad mislukt

 Posted: July 06, 2005, 11:32 AM | Comments (1) |

July 01, 2005

De slagboom gaat weer omhoog

De website van BN/DeStem wordt weer gratis, niet alleen voor abonnees, maar voor allen, waar ter wereld U zich ook bevindt. Waarom? De belangrijkste reden is dat het pilot project 'Betaalde Content' niet aan onze verwachtingen heeft voldaan. Toen we tien maanden geleden aan het project begonnen, was BN/DeStem Online een van de best bezochte regionale krantensites van Nederland, maar na het invoeren van 'de slagboom' liep zowel het aantal bezoekers als het aantal pageviews sterk terug.

Link Emerce: Laten betalen voor online content mislukt
Link Webwereld: BN/DeStem ziet af van betaalmodel
Link Planet: Wegener kranten onbetaald online

Dat gegeven was geen verrassing, maar het verlies aan bezoekers - en daarmee op termijn onvermijdelijk weglopende adverteerders - werd niet gecompenseerd door de stijging in de verkoop van verschillende digitale abonnementsvormen, waar we op gerekend hadden.
Omdat recente ontwikkelingen op de advertentiemarkt voor digitale media erop wijzen dat toename van bezoekersaantallen tot verhoging van advertentie-inkomsten leidt, is besloten om weer terug te gaan naar het model dat we tot september vorig jaar hanteerden. Dat wil dus zeggen dat alle bezoekers - abonnee van de papieren krant of niet - vanaf maandag 4 juli weer toegang gratis toegang krijgen tot alle artikelen, dossiers, fotoalbums en wat dies meer zij.
Het streven blijft daarbij om een zo actueel mogelijke website te presenteren, met de nadruk op het zo snel mogelijk brengen van het regionale nieuws. In dat kader zijn we inmiddels ook gestart met een gratis e-mailkrant. U vindt hierover meer informatie op www.bndestem.nl.
We weten niet wat we willen, zullen sommigen mailen, die vorig jaar september aan de levendige discussie over het digitale roadblock. Ze hebben gelijk, aangetoond door wat ik er in september 2004 over schreef, gemakkelijk uit de krochten van internet op te diepen. Ik legde U toen uit dat we niet door konden gaan met aan de ene kant gratis weggeven, waar we aan de andere kant geld voor vragen. Tja, maar tien maanden later zien internet en de wereld er weer anders uit.
De tweede internetgolf is niet meer te stuiten, geen hype meer, iets waar voorgoed zal blijven. Het huwelijk tussen web en internet is gesloten, en de convergentie van die twee verschillende markten, aangevuld door de telefonie, heeft nogal wat tot gevolg. Vooral voor ons, uitgevers, makers en verspreiders van content.
Met allerlei moeilijke beslissingen die we te nemen hebben, keuzes die we moeten maken. Als we achter internet aan blijven lopen, en ons defensief op het papier blijven concentreren, wordt slechts een toekomst zeker: dat we binnen tien jaar de toko kunnen sluiten. Stilzitten is derhalve uit den boze, maar omdat niemand kan voorspellen hoe de uitgeefwereld er over een decennium uitziet, proberen we van alles.
Het zou best kunnen dat we over twee jaar weer een ander betaalmodel gaan uitproberen, als het mobiele internet wat meer ingeburgerd is. In ieder geval tot die tijd - maar mogelijk ook voorgoed - is onze strategie om zoveel mogelijk bezoek te genereren naar onze portal, en winst te maken door middel van verschillende vormen van adverteren en samenwerkingsverbanden, en andere vormen van omzet genereren.
Met die ontwikkelingen gaat het eigenlijk net zo als met lopen of fietsen. Soms heb je niet het gevoel dat je niet verder komt, en moet je eerst omkijken om te zien hoeveel je opgeschoten bent. Soms valt dat mee, soms valt dat tegen.
Wie wil weten hoe internet er tien jaar geleden uitzag, moet eens een blik werpen op de Wayback Machine Archive. In 1995 was 1.2 procent van Nederland online, en deed via een piepend en fluitend modem het een of ander op internet. De Wayback website is op 1 januari 1996 begonnen met indexeren van wat er allemaal op het web te vinden was. Vraag me niet hoe ze het lappen, maar ze doen het goed. Ik heb er dingen teruggevonden - teksten, foto's en logo's - die ik een decennium geleden op mijn eerste homepage geplaatst heb, en die ik al jaren kwijt was.
'Het is', zoals een bevriende weblogger me mailde, na een bezoekje aan dat fantastische archief, 'een bescheiden makende confrontatie met het geklungel waar we destijs mee bezig waren'. Daar sluit ik me bij aan, maar het heeft toch ook wel iets vertederends, alsof je op je ouwe dag het Märklin treintje of teddybeer op zolder weer tegenkomt.
'Welcome to The Watchking' stond er bovenop mijn gitzwarte website, toen ik het domein krijnen.com bij NetWork Solutions geregistreerd had. 'Watchking' was de bijnaam waar mijn Australische vrienden me van voorzien hadden, en die ik daarom maar meteen gebruikte als handvat, user id, roepnaam en mailadres. Got, wat schattig, al die zelfgemaakte buttons, en verroest, het gastenboek van 1997 staat er ook nog. Met entries van vitruele vrienden die ik allang weer uit het oog verloren ben; de Djasp, Big Bad John, Miles en de Martijnen.
Ik weet niet waarom, maar de website van de krant zijn ze pas in december 1999 begonnen te archiveren, terwijl hij toch ook al weer bijna tien jaar online is. In september 1995 begon dat met een vingeroefening van een paar artikelen, en in 1996 werd het langzaam uitgebreid. Maar ook een terugblik op de BN/DeStem website van 1999 levert aardig wat herinneringen op voor de ware freaks.
De e-mail-adressen van mij en van mijn toenmalige collega staan in de broncode, net als de geheugensteuntjes die we er destijds in een gebracht hebben teneinde het spoor niet volkomen bijster te raken. Het is nu bijna niet voor te stellen maar de complete website prutsten we dagelijks in elkaar met twee tools: TextPad en Paint Shop Pro.
Neemt u eens een kijkje bij de Wayback Archives en zie hoe websites het tien jaar geleden deden. En vraagt U zichzelf, net als wij, af hoe het monsterverbond van het (mobiele) web en de televisie ons vak en uw nieuws de komende jaren op zijn kop zal zetten.

 Posted: July 01, 2005, 09:40 AM | Comments (9) |