June 22, 2005

Walvissen zijn zwemmende koeien

Ik weet niet zo goed wat ik van dat gekrakeel over walvisvangst moet denken. Hoe je het ook wendt of keert, het blijven zwemmende zoogdieren, en ik geloof niet dat een walvis qua intelligentie en gevoelens dichter bij de mens staat dat zo'n prachtige bedaarde koe met van die lange wimpers. Trouwens, wel eens gezien hoe verbijsterend mooi en helder de ogen van een varken zijn?

(picture: Tokyo september 2001, eating whale soup)

Dezelfde landen die nu zoveel kabaal maken tegen Japan en Noorwegen omdat die weer walvissen willen gaan vangen voor de sushi, slachten met zijn allen zonder gewetenwroeging miljoenen varkens en koeien per dag.
Het walvissendebat is op emotie gestoeld. Behalve in Noorwegen en op IJsland zijn er geen westerse politici die durven te zeggen dat een walvis eigenlijk maar een zwemmende koe is. Met een veel mooier leven dan de gemiddelde koe, er zijn er inmiddels weer genoeg, dus waarom zouden ze niet gereguleerd bejaagd mogen worden?
Als politici ten aanzien van lopende zoogdieren dezelfde redenering zouden gaan volgen die ze aanhangen als het om hun zwemmende familieleden gaat, wat zouden we dan nog mogen eten? Haring, paling, sprot, tong, garnalen, mosselen, kabeljauw en wijting is kennelijk geen probleem. Alleen nog maar kleinere en minder lieve zoogdieren, zoals ratten en muizen?

Posted by Leon at 07:45 AM | Comments (8)

June 08, 2005

Ik mot dat modem niet!

Het valt soms niet mee om iets gedaan te krijgen van internetproviders, maar er iets NIET gedaan van krijgen kan ook een crime zijn. Zo ben ik de afgelopen weken hevig in de slag om van een door de firma Casema ongevraagd bezorgd kabelmodem af te komen, en blijven de enveloppen met wachtwoorden en aansluitafspraken ook na drie telefoontjes - eerste vijf minuten wachten á 10 Eurocent per minuut - op de mat vallen.

Omdat we niet thuis waren heeft de buurman het modem aangepakt, waarmee de postbode de in rode letters op de doos gedrukte opdracht: 'niet bij de buren afgeven', dus straal genegeerd heeft.
Na het eerste telefoontje naar Casema zou het goed komen, na het tweede - 'we snappen er niets van, maar we zullen het op komen halen' is het niet goedgekomen, en na het derde telefoontje heb ik er nog minder vertrouwen in; 'gooit U het modem maar gewoon weg', het is onze schuld en onze loss', aldus een bijdehante helpdeskmedewerkster.
Wegooien? En daarna zeker nog drie maanden brieven en uiteindelijk een deurwaarder? De verleiding om het ding op Marktplaats.nl te koop te zetten is groot, maar ik wacht maar het uitvoeren van het weggooi-advies; vanwege een vaag vermoeden dat dit verhaal vervolg gaat worden.

Posted by Leon at 09:59 AM | Comments (2)

October 07, 2004

De jukebox

Paniek in de tent; 's morgens vroeg liggen alle kabels van de jukebox los.
De jukebox, dat is de computer, met een potente externe geluidskaart en een dikke boombox, die, op zijn eigen rijdende onderstel, vanaf de internetredactieburelen in de morgenuren de sfeer op de redactiezaal bepaalt.

Tot vreugd van de aanwezige meerderheid, maar tot chagrijn van sommigen, die hypergevoelige oren of een afwijkende smaak hebben. Daarom is een bestand van kracht, waarin vastgelegd is dat de muziek tot negen uur op oorlogssterkte mag, maar na negen uur op muzak-niveau moet. Paniek: alle kabels liggen los, niets werkt er meer. Kennelijk is er een gauwdief binnen geweest die het hazenpad gekozen heeft toen hij iemand aan hoorde komen. Op de internetredactie ligt de oplossing voor de hand; binnen een uur staat er een webcam die automatisch aanslaat als hij beweging detecteert. De techniek doet een nacht lang keurig zijn werk, maar er komt niemand in de buurt van de jukebox.

De volgende morgen vraagt Leonore van de schoonmaak of me niets opgevallen is onder mijn bureau.

Hoezo dat?

‘Nou, we hebben daar gisteren eens goed huisgehouden, want het was er nogal een stoffige boel. We hebben die kar vooruit getrokken en tussen die kabels alles eens goed schoongemaakt...’

Posted by Leon at 04:44 AM | Comments (1)

October 03, 2004

Khauw van jauw

Waar zou 'Khauw van jauw' gebleven zijn? Dat was het eerste wat me te binnen schoot toen ik las dat de vrouwenafdeling in de Bredase gevangenis naar elders gaat verkassen. De vrouwenafdeling zit in het oude Huis van Bewaring, op het terrein van dat oer-Bredase herkenningspunt, De Koepel. Twintig jaar geleden bewoonde ik in de Kloosterlaan, pal tegenover het Huis van Bewaring, een piepklein appartementje, boven het pakhuis van Jac de Kaasboer. Vanwege de kieren in het wrakke plafond rook daar alles naar jonge kaas, belegen kaas en oude kaas. Zelf rook ik ook meestal naar kaas.

In 1984 was het Huis van Bewaring voor mannen, en zij stond iedere dag op het stenen opstapje, met de rug pal tegen de voordeur. Vanaf daar kon ze net het half opengeklapte ondoorzichtige boograampje zien, van waaruit hij met zijn zakdoek zwaaide. Ze riepen wat op en neer over de kinderen, en zijn moeder. Als ze wegging riepen ze altijd een paar keer over en weer 'Khauw van jauw', en dan stapte ze weer op haar fiets, zwaar sjekkie in een mondhoek. Soms boste ik pardoes tegen haar op, als ik de voordeur open deed. 'U vind het toch niet erg, meneer?', vroeg ze dan, 'hij mot nog maar twee maanden'. Om meteen de jaloers ingevallen stilte van de overkant te doorbreken met een extra hard 'Khauw van jauw'.

Posted by Leon at 08:11 PM | Comments (1)