October 23, 2007

Oh, Buenos Aires!

I just love mails like this one:

Hey Leon

I saw your weblog, you did a great job, I like the the space dedicated to my country (Argentina) very much, thank You!

I run a website about Buenos Aires, where I show foreigners my city and useful information.

I love Nederland, and I'm using some Dutch on my website, but it's a pretty difficult language.

I also have a Google Maps API, and I made a mashup with pics from all the neighbourhoods of Buenos Aires.

There's also a picture site, as well as some video's about Piazzolla, where you can see and listen to Adios Nonino at the wedding of Maxima and Alexander, an other themes.

When you come back to Argentina, if you need information or useful data, just tell me!

best regards

Dalton

www.ohbuenosaires.com
www.ohbuenosaires.com/blog
www.ohbuenosaires.com/virtualtour
www.ohbuenosaires.com/maptour
www.ohbuenosaires.com/deayer

Posted by Leon at 02:26 PM | Comments (0)

April 14, 2006

New pics, tagging, anybody?

New pictures, quickly batched over three albums: Argentina, Paraguay and Bolivia. Since you probably know by now that my camera was snatched in La Paz, the Argentian pictures - so far - were all shot in Buenos Aires, Rosario, Cataratas de Iguazu, Salta, Cordillera de Cucuy and La Quiaca.

ImageFolio: Argentina 2006
ImageFolio: Bolivia 2006
ImageFolio: Paraguay 2006

The Bolivian pictures were all made in to Potosi and Sucre, or somewhere else on our way from La Villazon to the Bolivian capital. Half an hour or so before we catched a bus to Cochabamba, I spotted a Kodak service in Sucre, and as the 512 mb flashcard in the Ixus contained over 200 pictures I thought it a good idea to burn a backup. Right I was, because after our visit to Cochabamba and short visits to some villages on the Altaplana, on the way to La Paz, the camera was stolen on march 23.

No pictures yet from La Paz yet, Chile, and Patagonia, but as we spent most time in the same places als last year, no problem. What's more; Anja still uses her old little Pentax that has served us well over the years. So a lot of pictures from La Paz, La Villa Agostura and San Carlos de Barriloche, Patagonia, are at a professional printing service right now. Looks like we've got some scanning to do next week.

Another Gargantuan job: the tagging of the pictures. Google the blog on South American of Australian cities and you see wat tagging does: Google spits out heaps of ImageFolio url's.

It may take a while, my guess is another couple of years, but I'm sure all cameras sooner or later will translate spoken words in IPTC tags. While - or during a certain time enveloppe around the click - you speak to the camera, the words will translates into IPTC tags, maybe a set of session-defined tags.

Even better, all camera's by then will also contain a GPS system, so longitude and latitude - and names, thanks to Google Maps, will be added to IPTC.

Far fetched? I bet Canon has the system almost ready, all we need is some mass, some time.

Posted by Leon at 05:09 PM | Comments (0)

April 12, 2006

Sugar

Everywhere, in every country, you have a lot of nice people, and some assholes. I really don't know what kind of guys the three pickpockets are who robbed me of my Digital Ixus in La Paz (hence no pictures of La Paz over here).

Maybe they're very nice guys for their family and friends, and they were professionals for sure; it all happened in a second or so, no knife, no pain, pooofff, boom, and gone they were, with my camera. Well done, boys!

I also don't know which moron spraypainted this little white dog in Sucre, but he doesn't get my respect. Happily enough, she wasn't shy or stressed at all. We called her Sugar, and she followed us for two days while we were in Sucre. We tried to clean her head in vain, but to no avail, it was some kind of car paint, which will wear away eventually.

Sugar was a smart dog, doing the trick that so many stray dogs in South America seem to know very well: get aquainted with non Spanish speaking back-packers, because a lot of them will stroke and feed them. A pity we couldn't take Sugar to La Paz the next day; she probably would have warned me for the bad boys.

Posted by Leon at 02:55 PM | Comments (3)

March 23, 2006

Beroofd in Bolivia

Weer wat geleerd: op een wel heel klassieke manier van mijn Digital Ixus beroofd.
Nationale feestdag in La Paz, Bolivia, schitterend weer op 4000 meter hoogte, en honderdduizenden mensen op straat. Van alles te fotograferen, mijnwerkers, fanfares allerlei orkesten, militairen, indianen, opgetutte kinderen, prachtig fotomateriaal, dus druk bezig met de de ene na de andere foto schieten.

We stonden aan de rand van het centrale plein, en om een lang verhaal kort te maken: water in mijn nek, man naast mij (de eerste boef) voelt ook aan zijn nek en wijst omhoog, ik kijk omhoog (stommeling), tweede boef botst keihard tegen me aan, verlies mijn evenwicht, derde man haalt camera uit mijn linkerbroekzak en binnen drie seconden zijn ze alledrie in drie verschillende richtingen in de massa opgelost.

Goed, dat is het eind van het beeld dat ik van mezelf als streetwise had. En altijd nog wel zo goed opgelet in Zuid Amerika. Ditmaal gelukkig ook niet al te stom bezig: paspoorten, geld, tickets, credit cards, kleine rugzak, alles ligt in de kluis in het hotel (en nou maar hopen dat die niet beroofd wordt).

Het goede nieuws: ik heb vorige week in Sucre de inhoud van de camera naar een cd laten schrijven dus we zijn ongeveer slechts ongeveer 50 van de 250 foto´s kwijt, de eerste 200 staan op de cd (ja hoor, ik laat meteen kopie van die cd maken).

Rest van de dag kwijt met het bureau van de Tourist Policia vinden, maar ik heb nu dan een mooi formulier, waarvoor ik overigens ook nog 10 Bolviano´s (een euro) moest dokken.

Zondag vliegen we met LAN Chile van La Paz via Arica en nog een tussenstop naar Santiago de Chile. Daar pakken we een bus naar Puerto Montt, en van daaruit via bus en boot het Lake District van Argentijns Patagonia in, Bariloche, El Bolson, San Martin de Los Andes, Junin, plaatsen waaraan we goede herinneringen van onze vorige reis hebben. Vandaar over twee weken terug naar Buenos Aires, en dan op 8 april of zoiets weer richting Madrid en Amsterdam.

En nou maar eens kijken wat de nieuwste versie van de Ixus is, en wat die kost. Nog een geluk bij een ongeluk: dag voor vertrek een extra nieuwe batterij gekocht. De originele leek me ver weg, en met dat nieuwe accutje heb ik zonder opladen die 250 foto´s gemaakt. Vanmorgen vroeg was-ie leeg, waarna ik hem een kwartier voor de beroving door het oude exemplaar vervangen heb, en de nieuwe zit nu - leeg - in de borstzak van mijn spijkerjack. Zal je zien dat-ie niet past in mijn nog aan te schaffen camera.

Ach, na een paar uur is de woede weer wat gezakt, en ik heb geen zin om de rest van de vakantie erdoor te laten bederven. Het kan altijd erger, gezien de waarschuwingen en de ervaringen van andere Zuid Amerika gangers op (de website) en in (de handboeken) van de Lonely Planet.

Posted by Leon at 08:47 PM | Comments (11)

March 11, 2006

This is not the Dutch flag

No, boys and girls, this is not the Dutch flag, but the official state flag of Paraguay. While you seek the differences, we´re on our way to Bolivia. Spent the first week of our trip in Buenos Aires, Rosario and the Cataractas at Iguazu. The world heritage waterfalls far north in the hot corner where Argentina meets Brasil and Paraguay (and Uruguay is very close).

I´m writing this in Salta, after a 24 hour trip from Acunsion to Salta, over Resistencia. Our intitial plan was taking a bus over the Paraguyan Chaco. In dry circumstances it´s a 30 hour trip, but in the wet season it can take up to five days. As it was raining cats and dogs yesterday morning in Paraguay, we took the safe option en booked coaches to Resistencia and Salta. The old colonial Spanish city with the most beautiful climate in the world. Were the weather is always - spring, autumn, summer, winter - as it is today: sunny, dry air, 25 degrees centigrade.

Tomorrow we´re taking another bus, eight hours this time, to the Bolivian border, wich we have to cross on our feet, over a bridge. From there on it´ll be buses again, to Potosi (highest city in the world at well over 4000 meter), Sucre and La Paz.

And then? Don´t know yet, we´ll see, talk to ya later

Hasta lluego!

P.s. bloody machine in this internetcafe (Ciudad Internet in Salta) doesn´t regognize the Canon Ixus, and since I´m not going to fight with fight with comuters on my holiday, you´ll have to wait for the pics. They´re beautiful, I promise!

Posted by Leon at 12:15 AM | Comments (4)

March 17, 2005

Dave Dee, Dozy en Scarface

La Falda is een van de bergdorpen, die ten noorden en ten zuiden van Cordobo in de Sierras genesteld liggen. Het dag en nacht daverende gedreun van de diesels in de nauwe straten van Cordoba waren we snel beu, dus maar een collectivo gepakt die ons in anderhalf uur voor omgerekend een Euro naar La Falda bracht. Negenhonderd meter hoog, wat koeler en veel rustiger. Pracht van een hotelletje, een omgebouwd buitenhuis anno 1900, de volgende morgen met een kaart in de hand op naar de achter het dorp gelegen Cerro Churrito, een kilometer of twee hoog.

Zie ook: fotoalbum El Norte

Op de eerste hoek van de hoofdstraat lag een grote zwerfhond, beetje Duitse herder, en verder qua ras van alles en nog wat wat, die ons even aankeek, opstond, en achter ons aanliep. Bij de volgende hoek gromde hij een keer en sloten twee andere honden, slank, groot, bruin, waakzaam en vriendelijk, zich bij ons aan. Drie blokken verder waren ze met zijn vijven, en doopten we ze maar Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick en Tich. De laatste twee, wat kleiner dan de rest, hielden het aan het eind van het dorp, bij de vervallen glorie van Hotel Eden, voor gezien.

Waar we Beaky tot Scarface omdoopten, omdat hij eruit zag als een pitbull met 99 overwinningen en een nederlaag: een kop en een borst vol krassen, halen en lidtekens, en gerafelde oren.
Hiken in de bergen in Argentinie gaat iets anders dan in Oostenrijk waar op iedere hoek, op iedere helling, bordjes met richtingen en tijdsduur staan. Zonder stafkaarten kom je niet ver, en met stafkaarten is het nog maar de vraag of ze kloppen. Op iedere kaart staat een adres van een overheidsinstantie die je verzoekt om eventuele verbeteringen in te zenden. Als beloning krijg je de volgende aangepast druk gratis toegezonden, als je suggesties (jaren later?) nagekeken zijn en blijken te kloppen.
Ditmaal raakte we het spoor na twee kilometer in een steeds nauwer en steiler wordende canyon bijster. Toen we in arrenmoede bijna besloten hadden om terug te gaan, wezen de honden ons snuffelend, kwispelend, soms grommend, en soms een beetje piepend, de weg naar het volgende doorstapje of verborgen hoekje. Uit de canyon kwamen we op een steil rotspad dat we zelf af en toe met handen en voeten moesten beklimmen, terwijl ons canine supertrio lichtvoetig van de ene naar de andere rots sprong.
Op de top van de Cerro genoten ze samen met ons van het uitzicht, waarna ze weer met ons naar beneden sjokten. Vijf uur lang bleven ze bij ons op die bloedhete dag, mooiste dag van de hele reis tot nog toe, dankzij Dave Dee, Dozy en Scarface.

Ze bleken ook nog halve dingo´s te zijn. Dozy en Scarface gingen twee kansloze konijnen achterna, die ze doodbeten, en ons aan kwamen bieden zoals een poes met een muis thuis komt. Scarface ving verschillende muizen die hij als een kat vrolijk springend meters omhoog gooide en weer ving. Toen we zijn konijn beleefd afwezen (´we hebben al gegeten´) haalde hij zijn gespierde schouders op, en begroef hij zijn verse Flappie in de vochtige grond aan de rand van het pad naast de canyon. Ik weet zeker dat hij terug weet te vinden als hij de komende week honger krijgt.

Er zat in die twee iets van Rodesian Ridgebacks, maar ook iets van een Greyhound, beetje lange poten, lange slanke bekken vol tanden. De manier waarop ze die konijnen pakten verraadde ook het nodige jachtinstinct bij hun voorouders; misschien een kwart verwilderde Greyhounds, die overal ter wereld voor konijnen en hazenjacht gebruikt worden.

Op de terugweg bewees Scarface onze vermoedens over zijn carriere als prijsvechter. Het tot monument verklaarde Hotel Eden (Einstein heeft er ooit gelogeerd) werd bewaakt door een vervaarlijk uitziend stel zwarte honden. Op de heenweg had dat al tot een oorverdovende confrontatie geleid tussen ons drietal en dat goed doorvoede kwartet, blaffend en bijtend door het gaas. Op de terugweg bleek tot onze schrik de poort open te staan en kwamen de vier waakhonden naar buiten gestormd.

Dave Dee en Dozy deinsden een beetje terug, maar Scarface week geen millimeter. Zette zijn nekharen niet eens op, trok zijn oren een beetje in, verzette geen poot, ontblootte zijn hoektanden, en kneep zijn bruin-gele dingo-ogen half dicht. Drie van de vier zwarten krabbelden terug, de leider blafte en gromde nog een keer, schatte de waarde van zijn angstaanjagende opponent in, rook het konijnenbloed, en koos eieren voor zijn geld.

Terug in La Falda kochten we bij de eerste de beste kruidenier een pond Italiaanse worst en twee stokbroden. Terwijl hij de broden inpakte, gaf hij ons zijn mening over Maxima; mooie meid, destijds door Pa Zorrequieta naar New York gestuurd met de opdracht om daar een lid van een Koninklijk Huis, maakt niet uit welk, aan de haak te slaan; ´dat weet iedereen hier...´.

Toen Dave Dee, Dozy en Scarface de Mortadella en het brood soldaat gemaakt hadden, vielen ze in slaap op dezelfde hoek waar we ze zes uur eerder voor het eerst gezien hadden. Daar lagen ze s´avonds om acht uur in het donker nog steeds, total loss van de klim en de afaling, met hun poten trillend van het dromen, van die prachtige dag waarop ze twee domme en onverstaanbare mensen uit de brand geholpen hadden.

Posted by Leon at 08:03 PM | Comments (3)

March 07, 2005

In Valparaiso

Via Santiago de Chile - prachtige, prettige stad van vijf miljoen inwoners op de voeten van immense Andes reuzen - in de havenstad Valparaiso beland, prachtige rare stad – 500.000 inwoners - tegen de bergen gekwakt, waar vanaf het laagste gedeelt enorme krakende en piepende liften naar hogergelegen wijken voeren. We liepen er vanmorgen wat hoger te wandelen in een wat mindere wijk toen er een auto stopte, met een militair of een politieman in burger. Vriendelijk en gedecideerd: dat we absoluut en onmiddelijk via de weg - en vooral niet via de trappen - om moesten keren omdat het daar helemaal niet pluis was. En dat om elf uur s-morgens, anders waren die boertjes uit het buutenland misschien bijna beroofd. Nou ja, na al die jaren weer wat geleerd.

Dit internetcafe, op de bovenste verdieping van het warenhuis Ripley, adverteert vol trots met een speed van 10.2 megabit. Het klopt nog ook, want nog maar zelden met zo`n snelle verbinding gewerkt. Dat was het goede nieuws, maar het slechte nieuws is dat ze geen flash card lezer hebben. Mijn ene flash card is helemaal vol en de andere half, dus er zal toch binnenkort weer eens ergens een cd`tje gebrand moeten worden.

Posted by Leon at 09:43 PM | Comments (8)

March 03, 2005

Op weg naar Santiago de Chile

Ik zie net even Teletekst en ik schrik van het weer bij jullie, en van Rinus Michels: is mijn verwarming aangebleven?
Via Argentijns Patagonia, Argentijns en Chileens Terra de Fuego en Chileens Patagonia op Chiloe beland, een schitterend half tropisch eiland voor de Chileense kust, vol paalwoningen en houten kerken, en nu wachtend in het busstation van Puerto Montt op de nachtbus naar Santiago de Chile (13 uur, 1000 km). Het regent hier, dus we laten Puerto Montt maar voor wat het is: een heel druk kruispunt tussen het zuiden en het midden van Chili.

De regen is een zeldzaamheid,want de afgelopen vijf maanden was er geen druppel gevallen.
Met de internetcafes is het de afgelopen weken in het verre koude zuiden vaak behelpen geweest: meestal veel te trage verbindingen om er iets van te maken, en ook geen cd branders, dus nog even geduld met de sneeuw en ijsfoto´s. Met de kou in Ushuaia (meest zuidelijke stad ter wereld) hadden we het wel gehad, dus eergisteren maar een vlucht van LAN gepakt vanaf Punta Arenas naar Puerto Monnt, iets van 2000 kilometer. Hier is het ondanks de regen al lekker warm, en waar we over een week of wat hopen te zijn, in Salta in het verre noorden van Argentinie, is het op een kilometer of drie hoogte volgens de Lonely Planet eeuwig en altijd lente: nooit regen, altijd zon, gemiddelde temperatuur in de vier seizoenen 25 graden.
Op naar de echte bergen, tussen Santiago en en Mendoza gaat de pas
over 4000 meter en zijn de toppen 7000. De lange broek (twee weken gedragen) gaat een vuilnisbak in, mijn spijkerjack geef ik aan een zwerver en we reizen nog lichter dan we al deden.

Hasta Lluego!

Posted by Leon at 08:53 PM | Comments (2)

February 12, 2005

Finally in Patagonia

An Argentine is an Italian who speaks Spanish, thinks he is a Frenchman en dresses like an Englishmen.
Die is niet van mij, ik las hem in de Lonely Panet, maar hij zou kunnen kloppen. Wat ze eraan toe zouden moeten voegen in die onmisbare reisgids voor backpackers, is dat Maxima een echte Argentijnse is. Die innemende charme, die altijd aanwezige lach, de beleefdheid het is kennelijk zo Argentijns als het maar zijn kan.

Link: Fotoalbums Argentina 2005

Wat een aardige innemende mensen, in de immense metropool Bueos Aires, met het tempo van New York en de elegance van Parijs, op de eindeloze pampa´s, in het ongeloflijke Mar del Plata (Torremolinos in tienvoud), en in de touristenplaatsen in de Andes en Patagonia.
Als New York de stad is, die nooit slaapt, dan is Argentinie het land dat altijd wakker is. Geboren nachtuilen, die tegen middernacht in een restaurant nog vrolijk aan het diner beginnen, en waar het s´nachts nooit rustig. Het is even wennen voor de argeloze tourist die dacht een rustig hotelletje in een achterafstraat gevonden te hebben. Blijkt er beneden alweer een restaurant te zijn dat pas om tien uur in de avond de eerste klanten verwelkomt, waarna het nog lang luidrustig, onrustig, maar vooral gezellig is. Zelf hebben ze door dat nooit ophoudende nachtbraken een ander talent ontwikkeld: ze kunnen altijd en overal slapen, als het moet staand. Iedere keer als we een busreis beginnen, of het er nou een van twee of van twintig uur is, valt alles wat Argentijns is nog voor het vertrek in slaap, en slaapt vervolgens dwars door alle fantastische vergezichten heen.
Het sterft er van de internetcafes, gemiddelde prijs anderhalve peso per uur, en een peso is sinds de voor Argentijnen zelf desastreuze devaluatie van 2001 nog ongeveer een eurokwartje. Goede internetcafes ok, allemaal breedband, en voor vijf peso branden ze de foto´s van de flashcard van je digitale camera naar de cd´tje, zodat de back-up geregeld is, en de flash card gereset kan worden voor de nieuwe foto´s.
Aan de verbindingen (wat een verschil met een jaar of acht geleden) lag het dus niet dat ik nog niets van me had laten horen. Ik had gewoon geen zin om in achter een computer te gaan zitten, en aangezien de verplichting in de vorm van een deadline er niet is, zal dat de komende tijd niet al te veel veranderen. Het reizen is veel te leuk en neemt veel te veel tijd in beslag om er nog uitgebreid verslag van te doen. Af en toe moet ik wel, want flash card vol, dus dan tik ik meteen nog wel eens wat, maar niet al te vaak vrees is.
Na een weekje Buenos Aires en de Tigre Delta zijn we via Mar de Plata, Bahia Blanca en Neuquen in het Lake District beland, in de oostkant van de Andes, het noorden van Patagonia. Totaal nu iets van 1700 kilometer in allerlei bussen en busjes op asfalt en honderden kiometers gravel afgelegd. Vijf dagen San Martin Des Andes - opgesierd met een bezoek van El president Kirchner vanwege het naamfeest van San Martin, vijf dagen in het schitterende Bariloche met een slopende mountain bike trek, en de beklimming van de Cerro Gran Catedral. Oh ja, intussen nog lama´s gekust en naar de Hupia vulkaan geweest, bijna vergeten. Vandaag - 37 graden - zitten we in El Bolson, een dorp vol hippies aanverwant volk. Allemaal heel vriendelijk en aardig maar hier waarschijnlijk - zegt mijn instinct - wel iets beter op rugzak en portemonnaie letten.
Nou, ik ga eens kijken of ik de Image Batch Uploader van ImageFolio aangetrapt krijg en of de cd speler van deze XP machine in dit internetcafe in El Bolson het doet. Dan kan ik nog een paar albums aanmaken en vullen. Maar wat dat betreft verandert er nooit iets: het blijft Windows. Als ie het niet doet ben ik zo eens weg, naar het net zo christelijke als brandschone hotelletje waar we gisteren toevallig beland zijn.

Adio, hasta lluego!

Posted by Leon at 01:17 AM | Comments (5)

January 21, 2005

On the road again: Argentina, Chile, Paraguay and Uruguay

Finally: with almost empty backpacks we're flying Brussels - Madrid - Buenos Aires early tomorrow morning. We'll be leaving from Buenos Aires also, 10th of april, and in the meantime we'll be traveling through Argentina, Chile, Paraguay and Uruguay.
We planned some kind of route, which me might follow, and then again we might change our plans and follow other tracks. Some of these targets are city and province of Buenos Aires, Patagonia and Tierra del Fuego (Fireland), Chile, Valparaiso, Ascuncion, Montevideo, Mendoza, a lot of national parks, a lot of cities, a lot of beaches, a whole lot of mountains.

The fact that a big part of our trip is done in the fifties by Che Guevara, as in the book and the movie The Motorcycle Diaries, is coincidentally: when we started planning our trip, we didn't know the book, nor the movie. I will be reading it over there.
When the flash cards are full we might enter an internetcafe and upload to ImageFolio, and do some writing over here, so come back every once in a while.
If you want to get updated when something has happened over here, add your e-mail adress on the mailing-list in the box on top of the right side of the home page.

Adios!

For the Dutchies;

Ik ga weer een tijdje de hort op; van 22 januari tot en met 10 april door Zuid-Amerika reizen. We beginnen en eindigen in Buenos Aires. Dat we in de tussentijd gedeeltelijk dezelfde route volgen die ene Che Guevara in de jaren vijftig op de motor heeft afgelegd is puur toeval. Toen we de reis begonnen te plannen hadden we van het boek en de film nog niet gehoord.
De route is ruwweg een grote Acht door het zuiden van Zuid-Amerika: Buenos Aires - Patagonia - Vuurland - Patagonia - zuiden Chili - midden Argentinië - midden Chili - noorden Argentinië - Paraguay - Uruguay - BA. Voornamelijk bussen en treinen, af en toe een auto huren. Zoiets.
Mijn wekelijkse internetcolumn verschijnt die maanden niet. Je schijnt er te struikelen over de internetcafes, dus mijn weblog zal regelmatig bijgewerkt worden in tekst en beeld, en via deze weg zult daarop opmerkzaam gemaakt worden. Het zal in het Engels zijn, vanwege Amerikaanse en Australische vrienden en ex-reisgezellen, die virtueel meekoekeloeren.

Als u op de hoogte gehouden wil worden van nieuwe updates, tik dan uw email-adres in het venster bovenaan de rechterkant op de homepage.

Adios!

Posted by Leon at 12:02 PM | Comments (2)