June 26, 2007

Down Under

Aborigines performing at Crown Street Mall, Wollongong. credits: Wikipedia Commons.

Down Under in the news; a tragic shooting, with some luck survived by a Dutch backpacker who became a hero, something that could have happened anywhere.

For a few days it took away international attention from a much bigger tragedy: the Australian Aborigines.

I like to think know something about Aborigine history. But even after having been there twenty times, having travelled every corner of the big island for a total of more than three years, I still don't get it. Even worse, the more I read the Australian media about the Aborigine problems, the more books I read about Australian history, the less I understand about the Aborigine soul.

Australian troops and policeman have begun to protect Aborigine children from abuse in the communities up north. How easy to cry out loud about the Australian government.

While this time nobody has used the words sterilization or deportation, Australian prime minister Howard and his political friends are accuses of paternalism and racism.

What else should they do, I'd say?

As Howard himself stated this week in a speech tot the Sydney Institute: In our rich and beautiful country, there are children living out a Hobbesian nightmare of violence, abuse and neglect. Many are in remote indigenous communities in the Northern Territory. To recognise this is not racist. It's simply an empirical fact.

Last week Howard announced the Commonwealth would push aside the Northern Territory Government and, with extra police, doctors and the military, take control of about 70 Aboriginal communities for at least five years.

Under this plan plan alcohol and pornography would be banned, every child under 16 would have a health check, welfare payments would be withheld. All this in an effort to stabilise the communities and stamp out the widespread child abuse detailed in the recent report Little Children are Sacred.

The real Aborigine tragedy is that they don's succeed to take their own fate and their own responsibilities in their own hands. And not to use all the extra help they've gotten over the years, the millions of dollars waisted, to raise themselves.

Yes, you can close all pubs from Darwin to Mount Isa every thursday, so that the wellfare payments aren't immediately spent to alcohol. The only difference is that everyone up there is pissed and fighting on friday.

He who has better idea's than John Howard, speak.

Posted by Leon at 01:27 PM | Comments (0)

January 30, 2007

The B-word

Next week it's Tabloid Day at the newspaper were I'm working, last months all hands on every deck having been busy preparing , restyling, learning new tricks, and, pretty important, learning how to write shorter (and better).

Temporarily there's not as much attention for Internet and multimedia as there should be, but that's gonna be alright, in time to come. If not out by vision, then because of the market: publishers that don't take part in the Internet rat race, will find themselves empty handed at the finish - that is, if there ever will come and end to the race.

Most of my colleagues don't seem to understand it yet, but there's De Nieuwe Reporter(The New Reporter) to tell them it's paramount that they start blogging.

in Dutch at @ DutchCowboys

Listen to Jeroen Mirck: Ladies en gentlemen journalists, you are sleeping. You're either sleeping or you are neglecting the most important trend in a decade, but you're feeling pretty satisfied about it. Most of you have written that Time Magazine has chosen me (you too) as Person of the Year 2006, but at the same time you are sneering about user generated content, thinking and saying it's all too unimportant to add anything to your profession.

You are so wrong

And that's why a lot of you will lose their job in the coming years. Luckily enough there's one remedy: you have to start blogging. Not only the Internet freaks under the editors, but each and everyone of you. Or else you'll be first in line when the pinks slips are presented.

The last sentence in previous quotation is not right. At least yet, here in Holland its impossible to receive a pink slip just like that. You might get kicked out eventually, but not before your boss has obliged tot a large set of rules, known as so called social plans or outsourcing rules and regulations, whatever. But so far I've never seen the B-word in all the paperwork accompanying redundancy.

Nevertheless; should you worry, my dear colleague, but non-blogger?

Well, maybe not right away, but you'd better take a subscription on the RSS feeds or the newsletter of De Nieuwe Reporter, to learn and understand what this B-phenomenon might mean for your profession, your future.

Mircks final words: Do I exaggerate? Of course not. You exaggerate when you think I'm talking bullshit. Keep thinking so, If you like, but don't start sulking when we stuff and mount you in a nature museum, like a frozen brontosaur.

In the end of the day it will be a blogger who puts the lights out over there.

Who knows, it might even be a journalist blogger, but that's up to you . . .

Posted by Leon at 12:29 PM | Comments (0)

January 19, 2007

Badonkadonk and Death by Milk

Do not try this in Holland, because before you're around the very first street corner it will be confiscated by grumpy men in black or blue, but in Britain or the US it's somewhat easier to drive your own soapbox, powered by something that roars.

You have to pass some kind of MOT, and if brakes, headlights and steering are doing a decent job you receive some kind of green slip and you're on your way. One should try to emigrate to the US for less.

I doubt if the Badonkadonk Land Cruiser Tank is 'street legal', because on most pictures I can find, it's badonkabonking around in the Black Rock Desert in Nevada, during the Burning Man Festival. However, if you're prepared to pay 20.000 dollar, and you have a very big back garden, you can badonkadonk in in Holland. She's for sale on Amazon.

Burning Man is one of the festivals I'll hope to visit one day, the other one being pumpkin chunkin. Two great things I've already written about ten years ago, when the web was mainly some manuals and articles, accompanied by small and blurry pictures.

A more mature Internet has made these kind of things so much more fun. Bandwidth galore, photo albums, slide shows, YouTube, Google Video, and more, much more. Go Google for 'badonkadonk', 'burning man' or 'punkin chunkin' and you will see what I mean.

'Probably next year: the first National Dutch Championship of Pumpkin Shooting. After all, all it took to bring TrekkerTrek to the Low Lands was an article about Tractor Pulling in a Dutch farmers magazine'.

I wrote the previous two sentences in 1997, but then years later the first pumpkin has to be shot yet over here.

Carbide shooting on the other hand, a classic Dutch tradition, was almost defunct, but is hot and cool again. If you have been in the countryside in December and you haven't heard the deafening kabooms of the big milk cans, better hurry to a ear doctor.

Google 'carbid shooting' and the first hit is a nice Dutch website, all in English: 'Death by Milk'

A very lively culture, coming to Brabant from the far east Achterhoek.

I'm afraid you have to need a bit of patience when you wanna become a carbide shooter. At least eleven months, because most villages and cities have carbide rules these days: only on the last day of the year, on dedicated meadows.

Enough time to search a heavy duty milk can, and to do some research.

Posted by Leon at 04:22 PM | Comments (0)

January 13, 2007

iPhone, YouPhone . . . .

Maybe I should have become a marketeer. Some weeks before Xmas (2006) a song sang in between my ears, when Apple delayed the introduction of it's cross-breed between phone and iPod. Then, somewhere first week of December, LinkSys, either sensing problems or opportunities, presented a new model of its iPhone, the name than mum Cisco had registered seven years earlier. So, I thought, Apple will come with its own phone, but what will be its name?

I don't what you were thinking, but there's only one name fitting in Apple's (what's in a name?) Front Row of devices and applications: iMac, iPod, iLife, iWork and all other iThings I forget right now. Which leaves a little problem to be solved.

At least, that was what we alle were thinking, weren't we? Nevertheless, when super salesman Steve Jobs, able to sell fridges to Eskimo's, or fire to the sun, pulled the long awaited Apple phone out of his hat, he called it an iPhone.

It sure looks a ripper, like everything Apple produces. Too expansive? That's up to you, but I still haven't had one second of regret, enjoying my iMac for 14 months now. If you want to know what the iPhone can do, go to the Apple website to play a video of Jobs demonstrating the iPhone, and when you're done visit some tech sites and blogs for independent reviews.

I might buy one later,but why decided Apple - read Jobs - to use a name it doesn't own? Pure arrogance, or a thoroughly prepared stint of free publicity? In one league with Cisco? Arrogance will result in a court case, what Cisco apparently is going to pursue now. But there's also the chance that in another couple of weeks of free publicity this case will be closed, both partiessigning a NDA.

Meanwhile this old songh is till humming in my head. You know it too.

'Icecream, you scream, everybody wants icecream'.

Why haven't they called the bloody thing YouPhone?

Posted by Leon at 03:00 PM | Comments (0)

January 06, 2007

The 80/90 Zeng Rule

My black Aldi's, love and admired as well as despised and hated in the editorial desk room where I'm spending way to much of my time, have led to mail and real time listeners.

An elder classic audiophile needed only seconds of listening to tell me the boxes (as well as the amplifier) are crap, but some younger colleagues with a tiny budget thought the jet black heavy speaker boxes from the German retailer ' stellar'.

At the Internet corner of the central desk we think they're stellar too, so from seven tot nine (digital starts earlier that paper) it's morning disco at war level.

We're playing our favorite songs - varying from The Bolero and Ludwig Von to Creedence Clear Water, and plenty of modern stuff, we love the Scissor Sisters. After all, each day the mailman brings at least ten brand new cd's, to be reviewed by the culture cowboys on the next block, and they don't mind the stuff coming a few minutes later, trimmed and shaved by iTunes.

All legal according to Dutch law, that permits you to make back up copies of something legally acquired. Like review examples sent for free by record companies, right?

By the way; who is the owner when they arrive and the chief culture, who is to split the presents between his disciples, hans't fallen out of his bed yet, after another big night of opera - and after opera?

From 09:00 a.m. sharp we're working under a marching order: the big button on the old Pioneer amplifier is to be tunred ten ticks to the left. Not even enough for some colleagues, apparently gifted with perfect hearing, so the rest of the day we're listening to sleep-inducing muzak. Meanwhile silently growling that the time will come that we have to follow the smokers outside, to do what we can't miss.

But I must admit that the lovers of silence might be right after all.

A lot of blogs and newspapers this week wrote about professor Fan Gang Zeng from the University of California-Irvine, who started noticing something alarming among his students: unexplained hearing loss. In each of his biomedical engineering classes Zeng found several students with the type of damaged hearing you normally wouldn't see until 50 or 60 years old.

It's been two years since the phenomenon began; just about how long it took MP3 player to become a staple for college students nationwide.

Coincidence? Zeng doesn't think so.

"We can't say for sure it's from MP3 players, but I don't know what else has changed," said Zeng, a researcher specializing in hearing loss. "The climate and the food are the same."

While I particular like the last part of the previous sentence (Al Gore doesn't agree), I'm not deaf (yet) for what Zeng is telling.

So, next to the marching order mentioned, we've created another one, The 80/90 Zeng Rule: we won't turn the volume up higher than 80 percent, and limit the listening time to 90 minutes.

In time we'll hear if that helps.

Posted by Leon at 04:00 PM | Comments (0)

December 31, 2006

Her name is Wikipedia

As I haven't produced any predictions at the beginning of this year, we don't have to settle anything. But I have to admit I was wrong about Wikipedia. I've written with at least some scepticism about the online encyclopedia - and all open directory systems - but in 2006 I've been converted: Wikipedia has become my favourite website.

If you haven't discovered the online encyclopedia yourself: find out the differences yourself. Go Google, enter a keyword that has anything to do with what you're searching, and start searching.

And start searching all over again, within the results produced by Google. Most of the time, it's takes a while before you've found what you're looking for, that is if you find it.

Now do the same in Wikipedia. Right, that's what I mean.

Of course there will remain things that Google does so good and fast that there's no need at all to try somewhere else.

Valuable tip for the visitors of the website of BN/DeStem, looking for an article published in our newspaper: don't try this at our own search engine, but use Google instead.

Using the question 'breda site:bndestem.nl' Google comes back within 0.3 seconds with 87.900 articles in our database containing the term 'breda'. Here Google is besting us everywhere, in quantity as well as in quality.

But if you're looking for dedicated information about any certain subject, nicely put together in a well-organized summary, linked to other relevant articles, Wikipedia isunbeatable.

It's getting even better. As the search in Wikipedia is already performing up to - well, Wikipedia - before long Wikiasari will be on the air.

It's gonna be a 'human-editable search engine-project', with Amazon as partner.

It sound very promising, and I think they will deliver, although to Wikpedia: 'Wikiasari is not and will not be the name for the free search engine we're developing'.

Whatever the name, the first three results will come straight from Wikipedia, and I think those will do in at least nine out of ten. After fifteen years I'm in love with the net again, but now her name is Wikipedia.

Posted by Leon at 11:59 PM | Comments (0)

December 25, 2006

Where does Santa live?

Every Dutch kid knows where Sinterklaas is living, but where does Santa Claus reside?

Your answer doesn't have to be the right one, because there are quit a number of different Santa's and Xmas cultures. In the US the most given answers will be that Santa lives in Alaska or on the North Pole, but in Finland they know better.

Thanks to a worldwide, very secret society of postmen, who forward every letter addressed to Santa Claus, to Rovaniemi in Finnish Lapland.

All letters that have a return to address on the back, are answered by Santa Claus, written by volunteers for the Tourist Board in Rovaniemi. Nobody in a right state of mind goes there between November and may, when everything is covered by at least three feet of snow, but in summer its time for return of investment.

If only a percent or so of all people answered by Santa visit Finland, and only one percent of those go north to Rovaniemi, all camping sites, hotels and guesthouse are full during the midsummer nights. It does help that Fins are hard rock and goth metal fanatics, as we all know since the last Euro Vision Song Festival; in summer it's also time for the Rovaniemi Rock Festival.

While they're working hard over there to keep alive the dream of their most famous hard rocker - the one with the red hat and the long white beard - letters to Drobak in Norway, Dalecarlia in Sweden, or to Greenland and Alaska are probably answered too.

Then there's yet another Santa, but this one hates cold feet, and writes back from Caesarea Mazaca, somewhere in Turkisch Cappadocia, but he signs as Saint Basil.

I think that L. Frank Baum's Santa is the real one. The writer of 'The Wizard of Oz' tells us in 'The Life and Adventures of Santa Claus that he's living in 'The Laughing Valley of Hohaho'. That must be the real one, because it's the only place - and I've tried them all - where Google Earth leaves me in the cold.

Posted by Leon at 12:00 AM | Comments (0)

December 18, 2006

Was it The Fool, speaking Dutch?

Real (Dutch) Beatles fans know the answer to the question: in which song, written and recorded by The Beatles a sentence is spoken in Dutch? The answer is 'I Am The Walrus', where someone says 'Dat zouden ze wel willen' in the dying seconds of the song.

In English that would haven been 'they should (have) want(ed) that', or something similar. Play a bit with the settings of you favorite MP3 player and you will find it.

in Dutch at @ DutchCowboys

As far as I 'm concerned the complete text of I Am The Walrus might as well be Dutch - or Swahili - as I've never really understood what John Lennon is telling us there. Might have been due to a favorite hobby of Lennon, who sometimes knotted words together at random, for fun. To keep busy those who came up with all kinds of explanations, even for the simpler things, like She Loves You (Yeah, right, yeah, yeah).

The Dutch sentence came back to my memory in the process of selling my old albums and singles on Marktplaats. I did not sell the Beatles albums, because I'd like to frame those sleeves, and I kept a few rarities like a pristine 'Autobahn' from Kraftwerk, the very first album of The Golden Earring(s), Just Earrings, and some more.

In the process I was listening to The Magical Mystery Tour, and heard the sentence again. Would it also be on the 'new' version of The Walrus, on the 'Love' album, mixed and remastered by George Martin?

Sure enough! When I fired up Google I found out I'm not the only one in Holland who's interested in the whereabouts of Dutch words in a Beatles song. There are some questions on the forum of a Dutch Beates fan club, but while nobody seems to know the answer, I think I do.

I remember I've read who it is, way back in the beginning of the seventies: Simon Posthuma.

Wikipedia: Simon Posthuma: Dutch artist and founder of The Fool, a Dutch design collective who were influential in the psychedelic style of art in British popular music at the end of the 1960s. The colourful art draws on many fantastical and mystical themes. According to Wikipedia the name is a reference to The Fool tarot card, according to other sources The Fool is named to the Beatles song 'The Fool on The Hill'.

Original members were Posthuma and Marijke Koger, who were discovered by photographer Karl Ferris among the hippies of Ibiza in 1966. He took photographs of clothes designed by them, and sent them to London where they were published in The Times of London and immediately caused a sensation.

Ferris took The Fool back to London, and together they opened a studio, with the Dutch artists producing clothes and art, and Ferris pursuing photography. Barry Finch, and an artist recorded only as Josie, joined later.

There's much more on Wikipedia, but nothing about The Walrus.

Google however does find a Simon Posthuma website, and more about The Fool over there: John Lennon and Paul McCartney came to visit the couple in their apartment in Saint Stephen's Gardens, in early 1967. They sat down on the ground and stared at all those outrageous colours and arabesques. 'I want to live in it,' Lennon said.

(At the end of the sixties, beginning of the seventies I'd painted my bedrooms (in Helmond and in Breda) completely in The Fool colors and designs. My parents thought it all horrendous, but my friends loved it, and I did some walls at friends rooms).

Wikiepedia agaion: Later in 1967, during the 'lovest' summer of them all Simon and Marijke formed art collective The Fool, with Josje Leeger and Barry Finch. The quartet visualised the mind expanding spirit of the time so meticulously - a style later to be called psychedelic - which resulted in the orgasmic mural of The Beatles' Apple boutique in London (1967) and culminated with the extensive painting of the Aquarius Theatre (1969) on Sunset Boulevard in Los Angeles, where rock-musical Hair was staged.

I seems Simon Posthuma if the one to answer the question about Dutch talking on The Walrus.

So I've send an email to an address I've found on his website and asked if . . .

An hour or so later a reply came from the webmaster of the site, who is also a writer, together with Simon working on a biography. Joost Goosen tells me he never heard Simon talk about, but he will ask him, and If Simon says so, I will receive an answer.

Was it The Fool, speaking Dutch?

Posted by Leon at 02:24 PM | Comments (0)

December 11, 2006

@ The Market Place

During the renovation (initially a one year project, for a number of reasons finished in 3 years and 3 months), and after moving back into our little 1895 house we've become fanatic Marktplaatsers. Marktplaats means MarketPlace, it's the original Dutch eBay, as a matter of fact taken over by eBay, but still running on the original platform, same layout, same name, even while eBay operates in Dutch at eBay.nl.

We found our moving boxes at Marktplaats, sixty good boxes for thirty Euros ('only one time used'), en we've sold three quarters of them for the same amount after the removal, on Marktplaats again (yes: 'only one time used').

in Dutch at @ DutchCowboys

During the renovation (initially a one year project, for a number opf reasons finished in 3 years and 3 months) , and after moving back into our little 1895 house we've become fanatic Marktplaatsers. Marktplaats means MarketPlace, it's the original Dutch eBay, as a matter of fact taken over by eBay, but still running on the original platform, same layout, same name, even while eBay operates in Dutch at eBay.nl.

We found our moving boxes at Marktplaats, sixty good boxes for thirtu Euros ('only one time used'), en we've sold three quarters of them for the same amount after the removal, on Marktplaats again (yes: 'only one time used').

The fourth quart, filled with all kinds of junk, is still seeking space somewhere in the house, and if we can't find sufficient spots, we'll move them to Marktplaats as well, contents and all.

One of the vacuum cleaners is sold to a lady in Groningen who came to collect it all the way in the far south, for het daughter studying in Breda. The old Ikea wardrobes are sold on Marktplaats, and we've made an offer on an oak kitchen table in Kaatsheuvel. Long live the new economy, that I'm beginning to understand, even though I still have to read - en review - The Long Tail from Chris Anderson, lying next to my Mac.

There's more money to make on eBay. After e-maling, calling and visiting at least ten Dutch shutter dealers and importers, one thing is clear: it's about time that de NMA, the Dutch kartel watch dog, starts keeping an eye on that sector. Whoever you call, write or ask, the square meter price is approximately 400 euro's, and you have to wait at least six, eight, ten weeks. Which means that the stuff is China made, just like the teak furniture you find all over Holland these days: much too expansive, way too long delivery times.

Should be cheaper, somwhere, in this new economy, so we searched on eBay and we e-mailed to China and the US.

A day later we've got a nice offer from East Coast US, shipping included less than half the price in Holland, delivered in Rotterdam in four weeks.

The reviewing system on eBay looks reasonable trustworthy to me, and this shutterman is honoured with flying colors, by his customers as well as by the guys who deliver his shutter materials.

I think we're going to take the risk, and if they don't fit after delivery we'll throw them on Marktplaats, asking Dutch prices.

While I was writing this, I received a phone call: a teacher of the Music School in Tilburg who begs us to remove the ad with our old LP and single albums: he is on his way, and he will pay our asking price . . .

We've placed the ad in question less than five minutes earlier!

It was accompanied by a complete list of all the albums and (maxi) singles from the sixties, seventies, and eighties. The music is no problem, cause I've got almost everything covered on the iMac in iTunes, as well as on an external back up, but the big question is if we missed one hidden valuable jewel that we've sold for almost next to nothing.

Posted by Leon at 02:52 PM | Comments (0)

December 04, 2006

How to handle Internet Errata?

How to handle errors published on a website? I'd never thought about it until 1995, when an evident error caught my eye, while reading The Daily Planet, then still King in the Land of the Blind Men, those who'd not seen the Internet light yet.

I mailed the webmaster, listening to the remarkable name of Francisco van Jole, and I remember I was very surprised when a reply arrived in the very same minute I'd send my remarks. Not only the webmaster, but even the man really existed, in that tenderly awakening digital world!

in Dutch at @ DutchCowboys

His answer learned me something about the Internet. "Thank you very much", Francisco wrote, "But I'm not going to change it, because that would mean I'm forging history. I'll add a note to the article, and I'll be back on it in the next newsletter.

Eleven years on, while couple books have passed about net- and email-etiquette, at the Internet desk of our newspaper website we're still waiting for rules or regulation regarding website errata. What to do when errors are published?

A level up, where rules nor regulation are not made yet, the official advise is to handle practical, with some pragmatism. Translated into daily practising that means: do as you like, until we decide different.

Which means that every once in a while, an article disliked by someone somewhere, for whatever reason, is changed, edited, or simply killed. Even worse: on a number of occasions I've received the marching order from the brass to purge an article from our online archives.

Disregarding the fact that I'd understood the arguments, in all cases I stood my ground - in all cases in vain - , pointing out to Fransisco's lesson: we're forging history if we do so. Once published is published forever.

Apart from the ethical questions and answers, my point is the pointlessness of purging something published on the Internet. If it's really something worth while, it has spread out over the web the moment it's published. By means of theRSS feeds, the newsletters, the caches of search engines, together forming an immediately starting, unbreakable chain.

Those who have blundered in a royal way are rewarded with screenshots on WebWereld, ReteCool or GeenStijl, and will see his errors again and again, also published on paper.

Don't, is my advice, just add a footnote to the blunder, freshly published or archived, with explanation and humble apologizes. Fair, sportsmanlike, elegant, and no fussing with history.

Erratum #1: changed 19951 in 1995 after a comment from Pieter. Gracias.

Posted by Leon at 10:54 AM | Comments (0)

November 28, 2006

The New Reporter

Google video: reporter gets stoned. For real?

Took me some time to land there, but I've become a regular visitor now: De Nieuwe Reporter.

A group weblog they call it themselves, but as I even haven't got a clue how to label my own digital playground - blog, photo blog, weblog, website, web2.0, (mini)portal? - I call website what's got http before URL.

Like VillaMedia and De Journalist, and hundreds, thousands of websites in The United States and all over the web, dedicated to journalism, they offer non-journalist to have a peek backstage, behind front-page or screen.

in Dutch at @ DutchCowboys

Pre-Internet one had to take an expensive subscription on our union magazine, something done only by those who needed inside info, like for instance the police, politicians or sociologists.

De Nieuwe Reporter declares to have build an independent platform, serving the debate about the future of Dutch Journalism. I'd say it never hurts, with all the dangers threatening our job, our employment.

There's a weekly newsletter fort those preferring the old fashion way of being kept up, en the smarter ones subscribe to one of the rss feeds, resulting in an automatic alert at the moment of publishing.

Two interesting affairs last week on the 'group weblog': how to handle published errors, and how GeenStijl practises journalism. GeenStijl isn't my style at all.

I hardly ever come there, and when I do its for a quick check of something. To much barking, those who are interested in modern ethics can graduate summa cum laude over there.

I'd probably better not typed the two preceding sentences, because they will mean a lot of extra work moderating comments.

Its about the only boring part of my job: moderating and either validating of rejecting comment postings on the website of the newspaper, as well as on my own website. A number of regular visitors on both platforms can move forever to Geen Stijl, as far as I am concerned, and I'll send them flowers, soapbox and megaphone.
How to handle errors published on a newspaper website? Nothing yet about it in our journalism handbooks, more about it next week.

p.s. I did Google 'New Reporter'; www.thenewreporter.com is there: 'Stories and images from our correspondents around the world, The New Reporter is a collaborative project between independent journalists'. I've signed up for a registration, maybe more later.

Another one is www.newreporter.com, but that doesn't look like journalism at all, maybe the domain is for sale.

Last but not least: The Internet Movie Database: The New Reporter (1910), directed by Lewin Fitzhamon, genre: comedy, color: black and white, sound mix: silent.

Posted by Leon at 12:09 PM | Comments (0)

November 25, 2006

Zune: no future?

Google Video: Walktrough of Zune interface (13 minutes by Engadget)

Do you ever care what I am writing here about Mac or PC, iPod or Zune?

While I harbour yes for an answer, there's a writing super trio that does make a difference. One Microsoft doesn't care about at all, not at least because it's not for sale. Walt Mossberg writes about computers in The Wall Street Journal, David Pogue - mostly in Circuits - in the New York Times, and John C. Dvorak for everybody anywhere, except for Microsoft.

in Dutch at @ DutchCowboys

Worldwebwide Dvorak is the most famous, because his columns are also translated and published in non-English speaking countries, like Brazil, Croatia Germany and The Netherlands.

Nevertheless; because they write in English, thanks to the Internet, under nerds they've reached the same status as Bono under pop fans. The three of them are subject of a bibliography at Wikipedia. Dvorak the most comprehensive one, but then again, on Wikipedia it might be possible that Dvorak is one of the co-authors over there. Whatever the case; Mossberg is generally seen as the most influential one, by Wired called 'The Kingmaker'; nobody with so much power in making - or breaking - new products.

A week or so ago Bill Gates himself kicked off the sale of Zune, the mp3 player made by Microsoft as the one that has to beat the iPod. If Vista, the OS that's finally arriving, that should have been here years ago, isn't going to save Microsoft's Xmas season, could Zune?

Bill Gates is CTO now, and Steve Ballmer, his successor as CEO, is known for quite a temper. During one of his tantrums he predicted to going to kill 'f..... Google' personally. I assume he kicked at least some chairs last week, when reading the judgments of Pogue and Mossberg, probably while listening to a podcast about self-control form his brand new Zune.

Pogue and Mossberg compared Zune to iPod, tried, compared, weighed up, and came with iPod as the big winner. Mossberg: "This first Zune has too many compromises and missing features to be as good a choice as the iPod for most users. The hardware feels rushed and incomplete. It is 60 per cent larger and 17 per cent heavier than the comparable iPod."

Pogue: "Competition is good and all. But what, exactly, is the point of the Zune? It seems like an awful lot of duplication — in a bigger, heavier form with fewer features — just to indulge Microsoft’s 'we want some o’ that' envy."

I haven't read Dvoraks review, because the head above it tells it all: 'Zune has no feature'

Posted by Leon at 09:59 AM | Comments (0)

November 13, 2006

The Dutch Diebolds

The longer, the more I work with computers, the less I trust them. Next Wednesday is election day over here in The Netherlands, so it's all about voting - and voting computers - in the newspapers over here every day.

Some people, who know a lot about it, come and tell that there's nothing wrong with our voting computers, and that they're much more reliable than the red pencils. Even though in a number of cities in Holland the red pencil is the preferred way of voting next week, because of problems with the machines.

I know some people, who have been volunteers on election day for years, and who admit that every once in a while they miss one vote during the final count at night, even thoughthey've been following all protocols and procedures all day. The Dutch Diebold people - company named Nedap - point out that a voting computer wouldn't miss a vote, but then again, these stories are only told by either the people who make and sell the Nedap machines.

It's not that difficult to fin other opinions about voting machines. Go Google, search for 'fixing voting machines', and you won't be ready reading what you find before November 22. Search for the name of 'Ron Gonggrijp', who will show you what can go wrong with our Duth voting machines.

I know I have to use another huge 'but then again' over here: but then again, this is the Internet, which makes it so easy to find things, but so difficult to decide what's right and what's wrong.

Internet or not, America is the superlative of a lot of things. Also over here: if you do a Google search for 'Diebold Voting Machines', you've got enough reading stuff for the rest of your life, before you can make a choice between pencil or machine.

For real voting devotees - everybody who enjoys the privilege of voting in a free country should be a voting devotee - there's HBO. Even well known in The Netherland as the producing channel of the Sopranos and Sex in the City, but also the makers of wonderful documentaries.

Like 'Hacking Democracy', and after watching that one might conclude it's better to stick to red pencils until the end of time.

You will find 'Hacking Democracy' also on Google Video. Take your time, almost an hour and a half, look, listen, and wince.

Posted by Leon at 11:13 AM | Comments (0)

October 06, 2006

Mail: so yesterday?

Be warned, those who just completed an e-mail course for seniors; better stop reading at the end of this sentence. Because e-mail is tired, not wired, so outdated, has-been, redundant. E-mail is not cool, no more, Internet youth (is there youth somewhere that doesn't use Internet?) use e-mail for only thing: to communicate with old people.

Youth rather use - apart from mobile phone text messaging - something form the broad spectrum of different ways of chat serving, like Windows Live Messenger, MSN, GoogleTalk, or one of the numerous chat servers on the Internet, or somewhere in some online community.

in Dutch at @ DutchCowboys

According to an analysis on the Ars Technica website, that made headlines last week in media all over the web, it's not only the youngest generations ofInternet users. This new trend also causes some problems on universities; student start missing announcements or are breaking deadlines because they are not using e-mail anymore.

Being a journalist myself I know some of us are more than happy to produce intriguing headlines that invite reading their articles. Worse; that some - not all - journos produce conclusions that make the researchers they are writing about, scratch their heads. When you read - easy inInternet times - the original research yourself, you can make your own conclusion.

In this case it is true that 8 percent less of American teenagers are indeed using no more e-mail, but almost 90 percent is still using mail.

While we'll see how this sinking curve will be developing, it's also a matter of the way you look at things. I am communicating all day, but very rarely I use GoogleTalk, actually only when another Gtalker pops up on one of my screens. Matter of looking at things: if you mail a remark to somebody else on line, and that somebody else replies a line or two, and we keep doing that for a while, one might says a chat session is functioning. The technique, the protocol in use may be a little bit different, but the users experience is exactly the same.

By the way: if you save a GoogleTalk session, and you open it some time later to find out what the hack you were chatting - sorry, mailing - about, it's just the same as opening an old e-mail thread. With all the questions and answers, mails and replies. It may be tired and outdated, I'm sure I'll be using my Gmail for quite some time to come.

Posted by Leon at 05:10 PM | Comments (0)

September 22, 2006

Google Earth

Lots of flying these days, in Google Earth. It was an easy prediction: since Google announced that the greater part of Holland is covered in high resolution now, alarming stories appeared in the traditional media, and also in the newspaper were I am working. The silly season barely gone, and politicians too busy with the November election as well as the wake of the fire in the detention centre at Schiphol airport, that killed eleven people, no new questions asked in parliament yet, but they will come, later.

By the way: if you have problems with installing Google Earth, for instance because your corporate firewall plays for CIA, you can go to Google, click maps, and it's like you're in Earth.

The high resolution is not very high everywhere. If I zoom in on my own house in Breda, I run into the same blurred images that I saw a year ago, so the satellite or AeroData, that does the job for Google over here, hasn't been back yet.

They did cover The Hague right. I don't know when those shots were taken, but it was on a sunny day. On at least two spots in town you can spot naked people taking a sunbath.

There's really not much to see, because even in this high resolution it's not clear if the sunbather is a he or a she. But it's pretty easy to find out which house in which street, and so a camjo team from Editie.nl from the RTL Channel called at the door in question, but nobody answered. While Big Brother was pretty close to her or his door, another citizen of The Hague, who was zooming in on his house and his favorite pub found his neighbor naked on his rooftop terrace.

My guess is that Google is not going to change anything, like taking pictures only at around zero temperatures - which would be a problem in (sub)tropic countries.

Lets wait for the next association of Google Fanatics: a club that collects shots of nudists beaches and parks.

Gay or punk, be warned; your favorite sport is somewhere on Google Earth.

Posted by Leon at 03:34 PM | Comments (0)

September 20, 2006

Clearing and cleaning

Our living room, after moving back to our little old house, is corresponding with my digital household: everything is for the time being. While in our real world water, gas and electricity are up and running, it's the same story in my little virtual planet. The iMac, the ISDN/ADSL, sound, everything is running like a greased lightning, but sooner or later a lot of things have to be taken care off.

While our new couch has been delivered in parts and has to be constructed according to the Ikea rules and drawings, a door has to be hung, a shed to be build, I still don't know what it's all going to be digital.

in Dutch at @ DutchCowboys

From the umpteen yards of different kinds of cables that I've fed into the walls during the renovation, prescient, only one is being used right now: the phone copper.

That cable is split - for the ADSL - and branched off - for the ISDN phones - under the new computer table, with the the advantage that the complete hardware kit and caboodle is in reach, in view.

In the meantime we're obsessed by cleaning up and clearing out, resulting in almost daily trips to junkyard and recycling center, and every time afterwards a very good clean feeling and more space.

Digital: the same. It took a while before I even thought about it and tried, but the internal sound card of the iMac is at least as good as the old external Creative Extigy. When I connected the iMac straight to my trio of Klipsch boxes the whole house was filled with deep warm bass, and crystal clear high tones.

The old Pioneer combo and the heavy jet black Aldis have been moved to the Internet desk now, where the Extigy has begun a new life as preamplifier for the Pioneer. Everybody over there - well, almost everybody - is happy with the new sound system.

More with less is my aspiration. Last week Steve Jobs danced upon attendance, presenting a little white box, that wireless streams videos en television shows form the iMac to my television set. This new gadget arrives in spring, so another question is more important right now: whether or not to buy a new iMac?

On Tuesday I've visited an Apple news conference in Amsterdam where they showed the new generation of Nano's, and gave a demo of the new iTunes, which I'd installed already last week.

Very interesting, but what really caught my attention was standing on a table in the back of the room: new 24 inch iMac, with the Core 2 Duo Intel.

Wow, my decision is not the problem, persuading the home office might be a higher hurdle.

First thing to do: check out what a G5 iMac with 2 gigabytes of memory does on eBay. Who's making a bid?

Posted by Leon at 11:38 AM | Comments (0)

September 11, 2006

Moving ADSL

So we're back. Moving an household with a lot of help from some good friends is one thing, unpacking the boxes, deciding what to dump where, cleaning up, finishing a lot of small and bigger things is gonna take some more time.

In between packing, moving and unpacking I couldn't resist the temptation to knot some wires together. Curiosity may have killed some cats, but I wanted to know if KPN and Euronet had succeeded this time in quietly moving the ISDN/ADSL combo without too much hassle.

in Dutch at @ DutchCowboys

When we moved into our temporary living at Speelhuislaan (Playhouse Lane, there used to be an wooden play house somewhere over there in 1800) I'd simply left the ISDN/ADSL kit and connection at the Van Goor (Van Goor was an historian who wrote the book on the history of Breda) over there.

Originally the planning of the renovation was one year (!) and by the time there were lots of unsatisfied customers waiting for connections. In some cases, as I'd read in Internet forums and in computer magazines, it took out national telco five or six months to move an existing ADSL connection.

The renovation took more and more time, also because we didn't have to pay any rent for the last year, and because we made some long trips overseas. By the time I bought my iMac there were less horror stories about moving connections, so a year or so ago I took the gamble and told KPN to move my line. Within a fortnight, as promised, everything was up and running.

One year later they've performed even better. A couple of days before the arrival of tyhe moving van I'f filled in two forms, the first on the KPN website, the second one at the Euronet site. One day later printed conformations arrived through snail mail, telling me that everything would be okidoki on September 1.

Right they were! All I had to do was to connect two thin wires into a plug: one red, one blue. When I powered up the ISDN box and the ADSL modem, all green lights started to flicker and shine, and the iMac was instantly connected to the Internet. Blazing fast too, probably because my KPN switch is just around the corner, at less than 300 meters form my front door.

Casema, my cable television provider, cal learn some things from KPN and Euronet. It may be our own fault to begin with, cause I'd completely forgotten to tell them to move my cable connection as well, but in 2006 you'd expect another answer on Monday morning: 'No sir, that cannot be arranged before September 19'.

I mean, Casema has not only disconnected, but also really cut the line at our temporary house, because demolition has started in the meantime, so they could have, should have known, and could have asked me something at least.

And all they have to do is change a switch somewhere - be it soft- or hardware. I can;t remember they'd have to dig holes three years ago when we moved.

I think KPN digital TV has just won a new customer, while Casema has lost one.

Posted by Leon at 11:29 AM | Comments (0)

September 06, 2006

Radio rediscovered

I've rediscovered Internet radio. At the beginning of the nineties one of the first things I started playing with when Internet began to grow. It wasn't really what it should be by then over a 24k4 modem, but it was fascinating to listen live to a major league baseball game, or to the Australian ABC.

in Dutch at @ DutchCowboys

Sometimes things went well in DOS, Windows 3.11, '95, or one of the different tastes of Linux that I'd sometimes more or less successfully got running, but ever so often it didn't work at all. Listening often meant waiting another minute or two while the box of bolts and nuts had buffered enough bits to produce some more sound, for yet another thirty seconds.

Over the years radio left my digital household. We play with with pics and video, while we had to get used again to the fact that you don't have to think about too many things because on the iMac Mac iPhoto is running. iPhoto is a video and/or photo database/programme that imports, indexes, en everything else that one should want, has been taken care of by Apple. Great application, but we're talking radio over here.

Rediscovered thanks to iTunes. While I started with WinAmp some years ago, iTunes became a logical choice, while still on XP, when I bought my first iPod. iTunes is still running on our iMac now, in which we've imported over 6000 songs now. Most of them ripped from our own old Cd's, or bought through a legal web shop, though maybe not in the eyes of BUMA (the Dutch RIAA) . Until the last word about allofmp3 has been spoken, as long as the website is still in the air, I am customer.

iTunes is almost always in shuffle mode, but, even though it's randomizing 6000 songs, after a while you get the idea you're listening to a tape you've heard before. So, out or boredom, clicked the radio button in iTunes, and browsed some of the available streams.

We're sold. Listening all day to a great American station, called radioio. Go to their website every two hours, click a button over there, and the next two hours you're listening commercial free. Becoming a member is also possible, but wait, there are much more stations.

Long live radio.

Posted by Leon at 09:24 AM | Comments (0)

August 29, 2006

The Black Aldis

With the finish of my renovation marathon almost there – moving back into our old house next Saturday – comes time. Time which I could spend keeping myself busy with my sound.

While I’m writing this in TextMate on the iMac the Airport streams my collection of narco tango’s an classic rock – iTunes is almost always on shuffle – to our 25 year old Pioneer combo. The Sony boxes that were connected to it in the past went kaflooie one day. One of them started rumbling like a erupting volcano, and when I touched one of the speaker cones it fell apart in some kind of thick dust and mouse poo.

in Dutch at @ DutchCowboys

As it happened Aldi – some kind of European Walmart – sold a pair of heavy jet black speaker boxes for 99 euro. I copied the specs form the advertisement in the newspaper and took them to a high end hi fi shop around the corner. Turned out for the amount they asked for boxes with the same specifications we could travel through South America for three months with ease. It wasn’t a difficult choice and when we came back the black Aldis appeared a good choice ever after.

When we moved to our temporary living at Speelhuislaan it took my old Win2k machine, together with the trio Klipsch boxes and the Audigy Sound Card to the Internet desk at the newspaper. To great pleasure of a major majority of happy people – but to much chagrin of a minor minority – that combo became the deciding fun factor on the Internet desk, and most colleagues on central desk – listen, laugh and sing along.

Until nine o’clock, when the daily music curfew begins . At nine the sound level goes down to supermarketmuzaklevel, so that readers who make a call to the newspaper don’t get the wrong impression and think that it’s a complete madhouse over here.

What to do now? Connect Audigy and Klipsch to the Mac, whether or not over the Airport? Or let the Pioneer – beautiful retro 1980 brushed aluminum – do the job with the Aldis? Another option is connect Aldi to Audigy and see what kind of extra bass will result from that relation. But of course I can also make a nice combo of the Klipsch boom box – and the two high tone tweeters - together with Aldi One and Two.

Looking into the future going the renovation I’ve put some miles of extra plastic piping behind the new drywall. One of them contains the ADSL cable, another one coax, and three others heavy duty red and black speaker wiring.

Uttermost fun resulting in writing columns like this comes in my favorite pub next Friday when two hi fi fanatics try to explain – in vain – again – that I’m a complete idiot.

Boxes from the Aldi!

Come on!

Posted by Leon at 09:00 AM | Comments (0)

August 22, 2006

Is Google a Mr. of a Mrs?

The HP Garage is California Historic Landmark No. 976 — Birthplace of Silicon Valley. (1939 photo)

I’ve asked the question on the Movable Type Community Forum, some time ago, when my server almost collapsed under comment spam form porn- and viagra sellers: male or female?

While the thread in question, like everything else that ever will be written in the future, can be found by Google in a second: Is a server a he, or a she, like a ship?

in Dutch at @ DutchCowboys

I’ve never have maintained a relation so long without having seen her – or him. In 1999, while spending eight months of a sabbatical year in San Francisco, we drove to an address in Napa, right in the middle of the vineyards north of Marin County. Somewhere over there, was my guess, krijnen.com was living, because that was the address where the Tabnet bills came from.

When we noticed it wasn’t a server park, but some cubicles filled with young people phoning or working a desktop, I decided to forget about asking to see my server (they’d probably called a psych and the cops). The rest of the afternoon was better spend, doing what most people come to Napa for: tasting wine.

In hindsight we’ve set a trend then, because in 2006 nerds are doing day trips form San Francisco to important benchmarks in computer history. Like the main office of Apple in Cupertino, the Google campus in Mountain View. And the garage where Hewlett en Packard started playing with transistors in 1939, regarded as the birthplace of Silicon Valley: 367 Addison Avenue, Palo Alto.

Since Wednesday Mountain View, thanks to Google, is the first place in the world completely covered under blanket of wireless Internet. Through 380 hot spots, that serve 72.000 people on sixteen square mile with sufficient bandwidth.

You get free access through your gmail account, and if you don’t have one, you can get one, for free.

Mountain View is a test for the first big free wifi network Google is planning to set up: San Francisco, forty miles north. The inner city alone at least ten times bigger, so at least a couple of thousand hot spots, and a few million users, slurping bandwidth.

The question is what the consequences are for the classic providers of Internet access. How to compete with Google.

By the way; is Google a Mr. of a Mrs?

Posted by Leon at 08:02 AM | Comments (0)

August 18, 2006

Smuttiness in disguise

We’re seeing quite a lot of different things things during an average shift of website publishing, editing, moderating and deleting.

Some article comments are little jewels from visitors who earn a job as a journalist, to be moderated next to the rubbish from the full time shit stirrers, who we’d rather ban from the website forever.

in Dutch at @ DutchCowboys

Because we’ve chosen for a system of validation, all comments have to be moderated. Computers cannot – yet – moderate, but with a couple of hundred of comments a day, we can’t spend the time we’d actually need to do the job proper.

As long as I can remember letters tot the editor from our readers, meant to be published on paper, are almost always shortened, as well as checked for typo’s. Apparently grown from a dualistic approach: the papers face, as well as from the letter writer, is cleaned before it's littered.

On the Internet everything is different. Where the first condition for publishing in the newspaper is a signature with a checkable name and home address, on the website filling in two fields is enough; name and email. He who uses noneofyourbusiness@hotmail.com is blocked – if we’re not moderating in a hurry – but everybody who uses a normal looking email address, passes our censors.

That is, if his text is decent to some level, next to some other considerations. Typos and error in style are not edited or improved: no time. Should we decide to do so, we’d need umpteen extra editors, in these hard times.

A bonus for this way of working are the sometimes bizarre discussions in the threads. Someone who has produced a comment is sneered at by someone who signs as a language teacher, followed by a third one who points to errors in the teacher’s use of language.

Our problems are very minor compared to a site like YouTube, where the most popular new videos on the Internet are published every day. Thirteen million visitors per month, 50,000 new video’s every day.

All those video’s should be moderated by humans, because the porn spammers have discovered YouTube. Everything should be viewed from the beginning to the end, because the smuttiness is in disguise. A video starts a child birthday party and it’s up to your imagination how it ends.

A YouTube video is bound yo a maximum of ten minutes, and the average is 3 minutes, so YouTube should spend 2500 hours per day on moderation.

They don’t do that because it’s impossible, so the problems are predictable.

Posted by Leon at 09:43 AM | Comments (0)

August 04, 2006

Pay This Post! Now!

I think you're perfect, how do you like me? Also online now: an old boy network, where everybody jolly hits shoulders, letting the whole world know how great the other old boy is.

It's the new blogging where every blog boy links and pings the other blog boy, the target is money for everybody (and chicks for free).
Pay Per Post is an American website that contacts bloggers with those who sell something. As always, I'm sitting here, wondering what to think about it.

in Dutch at @ DutchCowboys

While your newspaper is pushed in your mailbox every day, next to free weeklies, junk mail and copies of handwritten offerings from hand readers and chimney cleaners, the spectrum of offerings on the web is much broader - and more bizar.

In this spectrum Pay per Post has discovered a niche, although it's no new hole.

In our newspaper battles are sometimes fought when advertorial salesmen have raped the written agreements between editors and sales, that is, in our view. When a commercials looks too much like a editorial the reader is confused, independence and trustfulness of the newspaper are damaged.

Bloggers that sell their soul to Pay Per Post don't have to worry about such discrepancy. Agreements are crystal clear: positive stories about beautiful products, and the money will arrive. At the seller whose products are recommended, in my account, and above all at Pay Per Post, I assume.

It sounds good. I haven't read the small print yet, so I even don't know if I have to stick a PpP logo on top of my blog if I should want to participate in the program. Although it's possible you don't have to do that, as a blog full of positive reviews might look more trustfully without a Pay Per Post logo.

Keep watching me. For clarity: I'm not (yet) participating, so if you read something very good about my Mac over here, it's straight form my heart. My iMac is up and running for ten months now, always fast as I can wish, always stable, never problems with viruses or intruders, I love my iMac!

Have you heard, Steve Jobs? Pay This Post. Now!

Posted by Leon at 12:25 PM | Comments (0)

August 01, 2006

Read on!

Humility is a virtue. I'll never reach the level of columnist Bob X. Cringely when it comes to computers and networking. As a matter of fact I also have to pass when it comes to quantity.

In his july 20 column - They Wrap Fish, Don't They? - he mentions he has been writing for the World Wide Web since April 1997, which is about as long as anyone on continuous duty can claim: 480+ columns, totalling just over 800.000 words. As it turns out, Bob X. isn't shy of comparing himself with a higher level, pointing out at least one version of the King James Bible consists of 783.137 words. (I assume there's a digital version).

in Dutch at @ DutchCowboys

Let me count. Since November 1995 I declare all kinds of things about computers and Internet, every week, almost continuous. They did quiet me for four weeks a couple of years ago because of paper-cuts, but they couldn't stop me writing and publishing on the website.

Browsing my archives I'm counting almost 500 columns. On a couple of occasions I had to pass because of bad planned public holidays. Word counting is a problem here; over time the column has moved a couple of times to different pages and sections of the newspaper, directed by editors and lay-outers, filling different spaces. Editors and lay-outers are the same everywhere; if your words don't fit in their space it's their scissor that cuts wherever they like.

Wonder what my average of words per column is; the current column bosses regimen is approximately 360, but until a couple of years ago I was allowed twice that quota. With an average of 250 I reach 250.000, so I have to type on at least some years before I'm level with King James.

What matters is if and how often all those words have been read. Cringely calls the Internet ‘the idiot savant of journalism’; supremely good at a thing or two and not at all good at anything else. His belief confirmed somewhat by a recent study from the University of Notre Dame: news stories survive on the Web for an average of 36 hours before half of their eventual readers have read them.

Almost at my quota I can't go on over here, bu Bob X. is afraid that content is hardly read at all, in a world where only heads are quickly scanned.

Tell me: did you finally arrive over here, at the very last sentence?

Posted by Leon at 11:42 AM | Comments (0)

July 21, 2006

The Great Firewall

It appears that some people get wiser when they get older. While I leave any judgement regarding myself to my readers, I'm thinking longer than before about some things before I'm thinking anything about them. The big question is if it's because of wisdom, or because dying grey matter. Twice this week I've messed up my coffee making by putting coffee in the steamer, and milk in the coffee pad. Just a bit absent-minded, right?

Maybe because I was thinking about Google while making my morning coffee. Amnesty International has launched a campaign in which it accuses Google, Yahoo and Microsoft of aiding the repression of freedom of information and expression in China.

in Dutch at @ DutchCowboys

Yahoo has been the target of Amnesty before, when it lend the Chinese authorities a hand in locating dissident journalist Shi Tao, who was subsequently put in jail for ten years.

Microsoft kowtowed to the Chines government when it closed a weblog on MSN, and when you Google 'Falung Gong' from within China you're not getting what you're requesting.

By the way, when you Google for 'Falung Gong' on Google.cn from The Netherlands, the very first hit is a 'Fuck China' website. My guess is that you will see another result from an Internet cafe in Shanghai, so if you might read this form there give it a try and let me know.

But Google from anywhere else on 'Google and China' and you've got some stuff to study.

By chance - thanks from my colleagues from documentation at the newspaper, who put it on my desk - I've read the monthly magazine of the Dutch arm of Amnesty International. First conclusion: Amnesty doesn't censor it's own magazine; the editors are independent journalists.

Or did I read the article about Google too quick? I'll be rereading the cover story about Google and China this weekend, because in my mind it's a well written justifiable story. Maybe Google's position regarding China isn't really defended in the article, but I remember at least some understanding.

For Google it's Hobson's choice: filter Falung Gong, filter dissidents, and if not, Google will not be passing the Great Chinese Firewall at all.

What to do?

Update 23.6.2006: Link: Internet Filtering in China in 2004-2005: A Country Study (Thanks to Rick Beemsterboer).

Posted by Leon at 03:49 PM | Comments (0)

July 14, 2006

Living in America

Thanks to Henk van Ess, who showed me the way to the Internet version of a P.O. box in Liechtenstein in his column The Journalist, I'm living in America from now on. Virtual, for the time being, and because an unknown namesake living somewhere else, I haven't got a clue where, let the domain krijnen.us expire, I've registered it on the same day. Earlier his year I was too late when another Krijnen, faster than me, snatched krijnen.eu.

in Dutch at @ DutchCowboys

Two (the us domain) has nothing to do with one (the post address), but maybe I can start a flourishing swap action like that Canadian guy who started with a paperclip and ended with a house.

My new post address required a minor investment which will soon deliver profit. For 132 dollar per year I can behave and shop like an American in America, or like an American on the web. Not only the books I order at Amazon, but also the magazines I'm subscribed too, everything I'm going to buy at eBay, will be send to my new address in Bradenton, Florida.

Someone over there wraps it in a brown bag, labels it as 'wholesale', or as a present, en forwards it to The Netherlands. Benefits rife: as 'wholesale' the value on the green sticker will be usually 50%-60% less than the Retail Value. This results in substantially discounted import fees, that is if Dutch customs bother to have a look at it at all, and an unmarked brown bag attracts less attention than a web shop box.

Second benefit: some web shops, and lots of American companies won't deliver outside the US. No problem no more now. Third benefit: ordering American magazine subscriptions in the US. Cheaper subscriptions to begin with, cheaper shipments to The Netherlands. From now on Wired and Fine Woodworking will cost me approximately a Euro, a sixth of my current subscription.

On my new address in Bradenton my orders will be packed once a week, once a month, or when they arrive, it's all up to me. If I ask my new American mail friend to pack my stuff once a month shipment will be cheaper than once a week or on arrival. I can even accept junk mail.

Just wondering what will happen when I send a change of address to the Dutch taxman :-)

Posted by Leon at 11:58 AM | Comments (0)

July 07, 2006

Mexican memory stick

Most companies spend carloads of money trying to prevent their workers computers becoming infected by viruses and spy ware. Expansive licences for anti virus suites, corporate firewalls, nailed up and cemented firewalls, accounts, passwords, and whatever possible to protect.
In the meantime every machine these days arrive with at least two USB ports that anybody can use to connect memory sticks, cameras, iPods or other devices. If these ports are protected virus-wise, there's another danger: data-theft.

in Dutch at @ DutchCowboys

Which reminds me of the border crossing between San Diego and Tijuana. North wise is looks like a well configured firewall, where the traffic jams will only become longer years to come. Some smart Mexicans have opened a nice niche there. They rent out bikes to people standing in a two mile long pedestrian jam. For a few dollars you get a rusty and worn out mountain bike, so, according to Mexican regulation you're no longer a pedestrian an you may peddle your way to the top of the cue, backpack on your back.

What the renters don't tell you is that American officers don't give a shit about this Mexican initiative, so once at the beginning of the cue they point you to a separate area, where you have to wait as long as their mood is bad. Ever seen a laughing American immigration officer?

The southern passage is a completely different story. In San Diego you pay two dollar, board the trolley that covers the twenty miles to the border in forty five minutes, the last two miles or so passing thousands of American and Mexican cars waiting. A jam caused by inefficiency, not by thoroughness, just as computers are slowed down by monitoring systems, anti virus measures, or bad configured firewalls or proxy servers.

You get out of the tram and walk into a lock, on Mexican territory.

Arriba!

A uniform points to a pole. The top of the pole is an enormous button. You have to press the button, and a warning lamp lights on. If its a red one, bad luck, you're to unpack your backpack and get out of some clothes. If it's your lucky day, it's a green light; you're a walking memory stick, at random passing the Mexican firewall.

I wonder how long it will take before an alarm lights up when I out a memory stick in my computer at work.

P.s. Sydney Morning Herald: Superglue used to stop data theft

Some companies are taking drastic action - including super gluing computer connections - in a bid to stop data theft.

Ha!

Posted by Leon at 11:05 AM | Comments (0)

June 30, 2006

The Mexico

My friends know that, on top of an Internet addiction, I've got a crush on old German cars. Sometimes I wish it wasn't so, but as I'll never outgrow this habit, I enjoy the times it's all working and driving.

Maybe I should write a book about it, reminiscences and anecdotes galore. Like the time when I had to cripple up my VW Pick Up (a.k.a. Dorus the Ute) in reverse onto a ferry mooring a Greek island, clutch cable broken, hopping foot by foot on the overheated starter engine. While Greek and Turkish seamen and circus artists were shouting abuses at me, an enormous seasick elephant bull, who was yanking his chains so fanatically that the ferry moved like a roller coaster, emptied his bowels - into the back of my little pick up.

in Dutch at @ DutchCowboys

Nothing ever shitted on my computers, but apart from that old cars and new computers sing the same song: sometimes they work, sometimes they don't.

In a classic car belongs an antique radio. Finishing touch in any old Mercedes is a Becker Mexico from the fifties or sixties, the older models with tubes inside, the later ones transistor innards.

Once upon times I owned two or three, but - not old and wise enough yet - swapped them for something new somewhere in the eighties. Forgotten about it, until I received the bimonthly Mercedes Benz Veterans Club magazine, (my two other Germans - w180 220A, w124 300D - carry the star on the hood). Carrying an article about the Becker Mexico 7948, outside a replica, but inside . . . . Since I've read it and checked out the Koenigs Classic website, I'm (almost) sold.

The front panel of the 7948 Mexico looks like, well . . ., a Becker Mexico from the sixties or seventies: black and simple, two big turning buttons, four push buttons, under the tape cassette lid (do you know what a cassette is?)

Junks peeking inside a parked Mercedes, seeing a radio like that, rumble on; damning the owner; money enough for a car like that, but not for a decent radio.

Spoofed, because behind that sixties front the Becker has everything a nerd driving old junk could wish or imagine. Gigabytes fat flash cards, mp3, talking navigation dialogue system n whatever language you like, sim card, so the radio becomes it's own telephone, but you can also use the build in bluetooth for communication with any other mobile device or with your iPod. Much, much more, and of course a healthy Becker Surround Sound system to begin with.

After all this beautiful news the big bummer is the price; 1500 Euros, 1900 dollar. By cripes! Should I?

Posted by Leon at 11:47 AM | Comments (0)

June 26, 2006

SP@Mmed!!!!!

Click on the image for a view of my activitylog

Beginning bloggers will probably love them. But those who, either for work of for fun, are confronted daily with hundreds of spams, and stupid or rude posts and reactions, is wondering it might be time to start looking for another job - and hobby.

Beginning bloggers will probably love them. But those who, either for work of for fun, are confronted daily with hundreds of spams, and stupid or rude posts and reactions, is wondering it might be time to start looking for another job - and hobby.

My own blog has become such a mess that Í was forced to start moderating all comments. The good thing is that spam postings concerning porn, Viagra, online casino's and mortgage sellers are no longer published automatically, the bad news that I have to check, read and click around, at least a couple of times per day.

in Dutch at @ DutchCowboys

If the increase of spam was corresponding with visits and page views I probably wouldn't mind that much, but all spam on my blog is dumped there by the bloody bots of the spam posters.

From a tech point of view an interesting duel between the spammers bots and the new patches or new anti-spam measures for different content management systems, but I'm afraid this is going to be a never ending draw for years to come.

Our newspaper content management system - knock on wood - isn't pestered at all by spam postings. Not because it's such an intelligent system, but because it's too rare, compared tot the blog systems used by millions of bloggers. Spammers write scripts for those systems, and don't bother to tailor them for a system that's used for a few portals.

Having said that: I have to spend an ever growing part of my valuable time at the hundreds of portal postings put there by humans every day. They all have to be read, and validated or rejected.

I guess about fifty percent of them meets our requirements: a valid (which means valid-looking) email address, real name, decent use of language, a least some comprehensible content.

The other half is mainly crap, hogwash, garbage, junk, trash or litter. Tirades, verbal onslaught, cursing, e-mail address bull@shit.com, postings completely in CAPITAL, which on the web is the equivalent of screaming and shouting.

Remarkable: a space after a punctuation mark is hardly ever used. Not very surprising is that number one of most used marks is exclamation: !!!!!!

Posted by Leon at 12:58 PM | Comments (0)

June 16, 2006

Reckless clicking in the dark room

Some people, not infected yet with HIV, apparently kick on either excitement or relaxation– or the two of them, the second state of mind after the first – in dark rooms.

For those who secretly would love to live dangerous, but don’t want to play fast and loose their own healthiness, here’s a good alternative.

See the Internet as one big dark room, and your machine as your own backdoor. Like Steve Knopper who bought a brand new Dell, and started clicking around like a lunatic in the dark room.

in Dutch at @ DutchCowboys

He describes in the latest publication of Wired what happened to the virgin Dell in '18 days of Reckless Computing'.

After disabling his firewalls and virus-protection software Knopper starts clicking on all forbidden fruits in cyberspace. On all the nastiest-looking spam that friends and relatives sent them on his request. On pop-ups, attachments, on ‘Gain Spyware’ advertisements, offers form the ‘Free Smit Club’, MP3s in Arabic, pirated copies of Tom Raider and every possible .xxx, .gif, .rar, .pif and .exe file he could find on Kazaa.

Wherever his cursor accidentally stuck, or got sucked into, Knopper clicked.

His conclusion? ‘It seems our Internet overlords are sanitizing spam. If I were to treat my body the way I treated this computer, I’d have yellow fever, bird flu and Alzheimer’s.’.

The Dell? Somewhat worse for wear. On the eighteenth day of its ordeal it had to be taken to the Best Buy’s Geek Squad.

The owner told the techs that he had ‘a bit or trouble with it’. A couple of hours later he got a call: the software was declared a total loss. When they ran a virus scan it started beeping and kept beeping until they turned it off. The hard disk had to be formatted and restored with the system disks.

I love stories like this and I hit myself on the shoulder again because It looks I made a good decision (for a change :-)

Since November 2005 I’m working at home on an iMac and OSX. What I sometimes– almost – miss at home are the troubles and irritations I have to live with every day on my job at the Internet desk of the newspaper.

I’ve got the fattest Dell over there, and I don’t blame the machine, but the XP that’s installed on it. I constantly need a program or ten, like PhotoShop, Escenic Web Studio, Escenic Content Studio, an FTP client, Hermes editorial suite, Dreamweaver, TextPad, Outlook Exchange, AutoPhelix, which is based on Microsoft Access, and some more tools.

One of the results is that I have to hard reboot the machine three to five times a day because the one gigabyte memory is full, one way or another and everything just stops.

My iMac at home is a bit boring: it’s has been quietly for eight months what I bought it for: quietly doing its job.

Posted by Leon at 10:12 AM | Comments (0)

June 12, 2006

No signor, no pinpas por favor

Apple Quick Take, 1995

On march 23, in broad daylight, four pickpockets robbed me from my Ixus 400 on Plaza San Francisco in La Paz, capital of Bolivia. Maybe they were inspired by president Evo Morales who at the very moment was delivering a three hours speech on the same Plaza, in front of 100.000 Bolivianos, about Bolivia's legal and eternal right to a part of Chilean Pacific coast.

After all it was water - though not salt - that number one sprayed in my neck, and when I felt it running down my back, number two pointed to the sky. When I looked up where the hell rain on a cloudless day came from, number three knocked me down, running into my left shoulder, and at the same instant number four ran off with my camera.

Because number two helped me on my feet, and pointed into the direction where number four had disappeared, I didn't realise that number two in fact was, well, number two.

in Dutch at @ DutchCowboys

That information was handed to me later that spoiled day in the office of the Policia Touristica by sergeant Wilfredo Rivas, when he made up my statement for the insurance company back home. At which point I got even more pissed than I already was; stupid simple me, that charming and smiling guy was one of the bloody robbers!

'Si', officer Rivas pointed out smiling, while he collected ten Bolivianos (one Euro) from me, which he deposited in a locker under his desk, 'that's the way they work'. Maybe he's saving the money for a new type writer, as my statement shows that the lower case l (for London) had failed on the one he was using, replaced by a capital I (for Itaca) over the document.

Feeling forlorn without a digital camera in my breast pocket, especially during the wonderful bike trips over the last couple of weeks, I've been web- as well as window shopping for a while for a new Ixus. As the old one was three years old, Canon has issued a number of new releases in the meantime, so which one? After reading some reviews I decided for the Ixus 800 IS, to be released 'in spring 2006'.

Spring came, but Amazon Deutschland (cheap shipping to Holland) had no Ixus 800 on stock until june, and when I finally wanted to place my order I found out I had to live in either Germany or Austria. Scheisse, back to a Dutch web shop.

Some things don't get easier over the years. I bought my first digital camera, an Apple Quick Take, over the Internet in September 1995. Things were pretty simple then, because there was only one web shop: Cyberian Outpost, who delivered fast via DHL. I still have the Quick Take, in pristine condition, in the original box, might be a good idea to put it on eBay, maybe it will pay for my new Ixus.

These days you have more web shops than camera models, and even with websites specialized in checking websites for prices, you need a lot of time to find a combination of right prize and trusted shop.

At first I went back to to the same web shop where I bought the one now probably being used somewhere in Bolivia. It turned out that the shop had gone broke in the meantime, according to a very fast and friendly guy over the phone, only minutes after I've filled in a mail form. He's taken over the complete database form the liquidator, and he's very helpful, but he can't find my original bill. I'm in dire need a peace of paper, any piece of paper, for the insurance company, cause I can't find a paper trace in the rummage in the attic.

One of the reason is some kind of idiot customer mismanagement in Dutch post offices. Because I didn't know the web shop three years ago, I'd chosen for carriage forward, in hindsight a wise decision, regarding the bust. Under this form of delivery (rembours in Dutch) the mailman calls at your door, and you have to pay him cash, although every DHL delivery man in Europe is accepting digital cash for as long as I know.

Anyway, when you're not home, he slips a ticket in your mailbox, telling you he will be back the next day. You can't choose to collect your packet yourself, you have to wait at least one extra day (or three over the weekend, no rembours on Saturday). If you're not home for his second coming, you'll find another red slip, and with that one - and a valid ID, like drivers license or passport - you can go the post office to collect your order, but only the next (next) day.

Finally there, after standing in a cue for ten or fifteen minutes, my camera was there all right on a shelve, but the post office guy - I swear he was ashamed - tells me I can't use my pinpas (Dutch for digicard) for rembours. The Dutch post office (TPG) is owned by TNT, their Postbank (Postbank/ING) is part of ING (Postbank/ING), and my credit card as well as my pinpas are issued by Postbank/ING. Nevertheless I have to leave the cue and the building, to put my Postbank/ING bankcard in the Postbank/ING ATM at the wall outside, pull cash out, go back into the building (I admit they did not force me back into the cue) and hand the money issued by the Postbank/ING ATM to the Postbank/ING guy behind the counter. While I wonder if they've put the money straight back into the very same ATM later that day, I tell you this is The Netherlands, and not Wladiwostok.

I remember the case because I can't find a receipt three years on. My Internet banking shows a withdrawal of 700 Euro on that day and that place, but the camera was only half the price of that, so I must have needed some cash for a constructor or something.

All things are coming to good end now. The insurance company showed up the other day with a was very surprising piece of customer care treatment: the old Ixus- I'd sent them the original box and some spare parts - is completely covered. Only a minor write off. Maybe I should sent Wilfredo Rivas a card from Holland, as his statement, even with all the I's, surely has been of some help.

Which reminds me of his smile when when I asked if I could pinpas the one Euro, payment for the statement?

He seemed to like the word pinpas for digicard, pronouncing it a few times, but alas: 'No, signor Krijnen, no pinpas por favor, only one Boliviano or American dollar'. As the statement was already made up that moment, I've forgotten to include the one Euro at the insurance claim (as well as the brand new one gigabyte flashcard inside the old Ixus), but I'm not going to bother them anymore, being a satisfied customer.

I'm expecting my new Ixus 800, and as the mailman has called on Friday while I was out for lunch, I know when to collect it: tomorrow, Tuesday. He'll be back today, but as I'm not home now, I'll find the slip from the second coming on my doormat tonight.

As I'm not as stupid as you might expect after reading until here, first thing tomorrow morning I'll be pulling cash from the ATM outside the building before entering the cue inside the post office.

Come back in a few days, and you'll find new pictures.. To begin I'll produce some images of my Apple Quick Take, shot with the new Ixus.

P.s.

Two hours later: In the end more luck. While driving back into to my home town on this beautiful summer day, I noticed the driver of a big red TPG van, just hopping out of the drivers seat. Should it be possible?

'Excuse me sir, do you happen to have a delivery for the Van G. 52'? Not surprised at all: 'Yes sir, if you have an ID and the money, I can hand it over to you right now'.

Beautiful, fair dinkum! The new Ixis is much smaller than the previous one, while the display is much bigger. The battery pack is charging, which will take, according to the manual, 2 hours and five minutes.

Two hours and five minutes? Now what?

Does it mean you have to send the battery back when it's fully charged charging after two hours and six or seven minutes instead?

Posted by Leon at 01:17 PM | Comments (0)

June 02, 2006

Look, look, don't buy!

You've bought a digital television set so you can watch the Soccer World Cup in digital quality? Enjoy, the next four weeks. You haven't bought one yet? Congratulations, because there won't be much to enjoy after the last whistle of the World Cup.
On the Bright Blog (also available on paper at your local newsstand) Tonie van Ringelestijn has written a very readable article about the (im)possibilities of digital television. Thank you very much Tonie, because I too have been browsing through numerous screaming advertorials that were dumped on my doormat over the last months. They were all in eye-hurting orange (as you may know Holland is playing in our ugly national colour) and they were all about television; flat, lcd, plasma, hdtv or hd-ready.

in Dutch at @ DutchCowboys

Now you don't have to know a lot about (digital) television, you only need a a bit of common sense to realise it's better to exercise some patience. By the way; the bloody color, apart from being ugly (I'm an active member of the anti-monarchist New Republicans :-), is so persistent that they rather say Orange over here instead of Holland, or National Team.

Anyway, if Orange survives the first three matches (Ivory Coast, Serbia-Montenegro, Argentina) it might take a week or so longer. But inevitable - with or without Orange hysteria - the final will be history, and the very next day - in a country either totally drunk or in mourning, the big digital television dump will be on.

Be aware of the fact that the very same flat television set will be half the price at the beginning of summer, so wait, wait, and wait.

Wait a little more, because for an unknown time, there won't be much broadcasting in digital quality. Fans of niche channels like Discovery hd, National Geographic hd, hd1-nl (a Dutch non-stop channel streaming Dutch and Flemish channels in digital quality), will be alright, but that'll be mainly it for a long while.

Do also realise that long-term subscriptions will be more expensive than the ones that cover the World Cup. Currently there's a shortage of decoders, so it might be tempting to buy some available box that you'll have to replace in a couple of months.

The first time you see a digital television set showing digital quality your mouth will fall open and you will want one. Heavenly quality indeed. But he big question is if the biggest problem will be solved: standardization.

As there's no standardization yet (will it ever come?), you might buy an expansive kit and caboodle with a lot of gadgets build in, with the risk that you'll never be be able to use or see a lot of these options.

The conclusion of my blogging colleague (thanks again): enjoy the flat sets in the shop, but wait, don't buy.

But then again, that won't be too difficult for a lot of my compatriots. After all, salesman all over the world know what the Dutch are very good at, and they even know this classic Dutch sentence: kijken, kijken, niet kopen.

Very well, you got it: look, look, don't buy.

Posted by Leon at 12:19 PM | Comments (0)

May 27, 2006

Cracker Jack

The longer I am working with computers - or have to, my combination of job and hobby is daily hit by highs and lows - the older I get, the more skeptic my view at protecting computers and systems, networks or protocols. A view opposing what I adviced during the last two weeks: move your complete kit and caboodle to the web, because that move will make your computerlife easier and you will sleep better.

in Dutch at @ DutchCowboys

I'm still behind that recommendation, because the value of the content in my digital toko - some text, a few pictures, some sound - is such that a hacker is not going to spend one minute of his valuable time trying to get in. Furthermore almost everything is shown in the window of the webserver, for everybody browsable in this free library.

In a secure locker in the back of the shop are some documents and data ment for my own eyes only, but even those are no state secrets worth something to somebody else. Nevertheless I change my passwors every once in a while - and not too simple, mor like #$CracKeR55jacK2309@#, a precaution that probably prevents some misery.

But assumption stays the mother of all fuck-ups, as was shown last week, when Microsofts Xbox was hacked and cracked. In an effort that only took four months, even though somebody at Microsoft had predicted it an impossible accomplishment, because the level of security was something nobody in the hacker community had ever seen before . . .

Regarding security and digital protection of content; that will all be sorted out in a couple of years. Artists, producers and consumer organisations, will reach some consensus, some new commercial model that everybody can live and work with. Without digital protection, always doomed to be cracked sooner or later.

Perfect security is much more needed in other models and systems, like banking and payments systems. By the way; what about voting systems?

According to someone who knows what he is writing about - Bob X. Cringely - it's easier to crack an American Diebold voting computer than an Xbox. As far as I know over here in The Netherlands we are voting for at least twenty years with the same voting computers. I'm wondering if those machines are as easy to cheat as the ATM's over here which were emptied by criminals after adding fake mouth bits tot the money machines. Hows that?

Link: KRO Reporter over Rop Gonggrijp

Posted by Leon at 11:28 AM | Comments (0)

May 15, 2006

Webjunk

According to some people working with computers is very bad for mind and body.

While I’m wondering if that could be true, I’m fanatically hitting keys eight days a week, for work as well as for fun.

True or not, as someone who has been able, by some luck, to turn one of my hobbies into my job, I shouldn't’t complain about long hours.

Although I have to take care not to become addicted, always a problem where work and hobby meet.

Translation @ DutchCowboys

I think I’m socially functioning reasonable well, but whoever who in the real world is skeptical about it, send me a mail, or ping my chatserver.

While I guarantee a reply, there’s only one frequent warning signal regarding my computer behaviour: my still growing collection of reading glasses. One by one they’r being replaced by stronger pairs.

Bigger dangers out there on the web. Two warning were issued last week, both from scientific sources: working with older computers is very bad for morale. And old or new; if you’re sitting on your butt in front of them for too long, thrombosis is a real danger.

Regarding the old machines I fully agree, and I hope IT and budgeteers are reading with me: providing me with a new machine every six months or so is a very good investment indeed. Health, productivity, office morale, work ethos, everything will be better. Guaranteed ☺

The e-thrombosis showed up in one of my RSS feeds – courtesy Sydney Morning Herald. SMH mentions a story in the European Respiratory Journal, in which New Zealand researchers report a thrombosis, caused by computing too long.

Before you start running away from your screen, the case in question looks pretty extreme, even to my ow standards.

A 32-year old webjunk – a patient indeed – ‘who used to sit immobile at his computer screen, at work and at home, for 12 hours a day, and on occasions for up to 18 hours’ .

At first he ignored a swollen calf – too busy chatting – became increasingly breathless in the ensuing weeks, and finally collapsed when a massive blood cloth that had formed in one of his leg veins, finally broke off and travelled to his lungs.

While I am very curious about the strength of his reading glasses, I can’t help wondering about some factors that might have influenced the research.

For decennia we’re been told that drinking too much coffee might be a cause of hart disease. Until someone mentioned another possibility: people who drink more coffee than the average, are also smoking, more than the average.

Someone who sits in front of his computer for 12 to 18 hours daily, hasn't got too much time time left to work on his fitness and his sex life will be completely virtual.

Fort the time being I’m not going to worry about defects caused by doing my work and/or hobby for too long.

What’s more: the sun starts shining. I put my Mac to sleep, perfect day to make some miles on my race bike.

Posted by Leon at 10:00 AM | Comments (0)

May 05, 2006

Moving house and the FlashMac

My complete computer content has moved to the web, I realised this week.

Over time my machine has become nothing more than an interface between my living room and the Internet. Everything that's valuable is somewhere out there on that evil web, but I don't bother at all.

I trust Verio, the keeper of my virtual magazines, I trust Google, my digital amanuensis, I trust Apple, my mechanic.

Behind my blog at Verio rests what I want to keep safe and hidden, Google saves other things, indexes and searches, distributes, receives and sends, and on the iDisk at my Dot.Accounts is a system backup ready, in case things go wrong.

The web has become where I live and work: for what do I need a hard disk?

Translation @ DutchCowboys

For the five thousand or so mp3 songs in the iTunes folder? Matter of time; bandwidth and web space are already almost so gargantuan as well as cheap that my music collection will be streamed to some disk in some rack in some data center as well, to be streamed to wherever I want to listen to it. Beat it.

In a lot of offices they have arrived: machines without hard disks, no more than keyboard and screen. The hardware is hidden in the screen (I'm typing this on my iMac) or in a matchbox sized box, and everything is connected to a company server and/or the Internet.

Soon you will be working on such a thin client at home. Don't invest any money in hard disks or DVD recorders, because you won't need them anymore.

If anything important dies on a computer - Mac or PC - it's a hard disk, eight out of ten. Number nine a fan fails, causing the processor to overheat, and in mentioning the occasional cup of coffee over the keyboard the top ten of computer failures is complete.

On a machine that's nothing more than a screen and a keyboard nothing more can fail, it costs no more than, well, as keyboard and a good screen, and as a bonus the machine is really quiet.

So all I really need - let's forget about my music for a moment - all I need that hard disk for is for booting OS X.

My guess is one or two more keynotes and Steve Jobs will present one: the first FlashMac - laptop or desktop - without a hard disk, but with one or two gigabyte flash memory. And no more super drive, cause nobody needs disks anymore because nobody will burn anymore. You will save your stuff on the web, or you will save it on flash memory.

OS X will be waiting for you in flash and will boot up in a flash, in one or two seconds.

Every picture, every document, every file, every keystroke, will instantly be saved, somewhere on the web. That's what I'm doing already, while I'm saving some money for my FlashMac.

Posted by Leon at 03:45 PM | Comments (0)

April 28, 2006

MacWindows OSXP

OS X on a Dell? Yuk! Question and answer formed the two first sentences of this column - a.k.a. 'Interface' until September 2004 - on February 29, 2002. Feed question and answer to Google and you'll find it over here (in Dutch).

A lot has changed in four years. While I made my entrance into the Mac-parish it has become possible - although not officially allowed by Redmond or Cupertino - to install and operate OS X on a Dell without too many sleepless nights.

Even crazier, which I couldn't have dreamed in 2002, the other way is officially possible, although only encouraged by the Cupertino Boot Campers: run XP on OS X. Ad yes, anno 2006 Macs are delivered with Intel processors inside.

Feed 'OS X and Dell' to Google once more and print quite a few nights of reading. Filter the junk, and study the bona fide sources like Slashdot, Mac forums, John Dvorak or Bob Cringely. Try to understand what the true analysts think of Apple's tricks and strategies, and deduct your own conclusion.

Mine? I haven't got a clue, I don't understand at all what Apple is doing or why.

Doesn't bother me, just like it doesn't interest me at all with what kind of ads, tricks, freebies or whatever, Mercedes Benz or BMW are trying to sell their cars. For me, the user, only counts how the wheels are driving once bought, because I'll have to drive the car for a while, at least.

So how do I like my snow white FatCat (iMac PowerPC G5) that's purring on my desk since december 2005?

Grrrreat, thank you very much! One way or another OS X fits me like a tailor made suit, while the white plastic suits my living room nicely.

Last week I've bought an Airport Express, and iTunes now streams my music to our 25 year old Pioneer stereo, another happy marriage of old and new.

A really great bonus is the fact that the Escenic Content Studio, a Content Management System written in Java, by means of which we have to edit the newspaper portal, runs even a bit nicer on OS X than on my XP Optiplex Dell at work.

Want some bad news too? Very well, it's all technique and where there's technique, things will go wrong.

Yesterday my ten month old 1gb iPod Shuffle went kaflooie when I connected it to one of the iMac's USB ports, just like that. When something like that happens it doesn't matter if you're running OS X or XP, because the result is the same: you keep trying all kinds of solutions for hours before accepting the final kaput.

It took the lady at the local Apple dealer less than ten seconds to come to the same conclusion. She connected the Shuffle to her Mac, and when her machine didn't see it either, the iPodd was diagnosed as definitely kaput. No problem, it's send to Apple, and and they will return it repaired or send me a new one, cause it's still under warranty.

One more thing: a riddle. Every once in a while, unprovoked, Airport and Pioneer get bonkers and start to fight each other in such a way, that there's only one way to end the hostilities: a reboot of FatCat.

Must be a config error, but where?

Posted by Leon at 11:31 AM | Comments (0)

April 13, 2006

Change

In the eleven years I’m publishing on the net (starting in ’95 on the Eindhoven DSE server, switching to krijnen.com in ’97), I’ve mainly done so in Dutch.

Like some other Dutch bloggers I’ve done the occassionaly post in English, looking, searching, for a definite course on the blog, one way or another. If you Google the blog you will find some of them.

My digital domain has never been and will never be complete, as I haven’t been able to blog everything that I’ve written over the years.

There are some five hundred sport columns hidden in our newspaper digital archives, so maybe I should hire a keyhobbit or typegoat to copy them one way or another to my own database.

During the eighties and nineties I’ve covered 34 Grand Slam tennis tournaments, 70 something other ATP and Davis Cuppers, not to mention countless billiard and volleybal games, the occasional soccer game, and some other sports.

To how many stories written they count I haven ‘t got a clue, and as I haven’t kept any newspaper prints from my past, they’re non existing – and not important at all - history.

My younger colleagues may not realise it, but every key they hit will result in a never disappearing hit, somewhere on the net, for good or for worse.

Waiting in archives or not, I’m not going tho translate my old stuff from Dutch to English, although it would be good exercise.

Exercise, training, is one of the reasons for the fact that I’ve finally changed my main language over here from Dutch to English: Google and the bigger audience generated through Google is another reason, as are our Australian and American friends.

Exercise and training, trying to achieve one goal: passing (starting in a non-English speaking country – or Australia for that matter- for a native English writer/talker).

I’m sure Graham, my Canadian teacher who undersigned my certificate ‘ English Writing For The Media’ two years ago, will frown his eyebrows on the previous sentence.

But I also know whe will applaude my descision and I hope he will start pestering me again.

Really don’t know if my blog is following a trend, but with the current number of visitors and pageviews the money generated by Google AdSense has become sufficient to live in one of the poorer South American countries. In Bolivia you can easily get around on three dollars a day, so here ya go!

Now let’s hope the change will result in a forty-bagger from he AdSense program, and we will soon have to decide where we’re going to spent our time blogging: back to Marin County, Bariloche, Big Fork, Mount Tamborine or Cerro Cathedral, La Vila Angostura, the Dutch Mountains, of maybe San Telmo, Recoleta or Palermo Viejo in Buenos Aires?

Following the regiment of exercise aforementioned only one post a week will be in Dutch, being my weekly XS column for the newspaper, immediately followed by the English version.

Or should I write XS in English, and then do the Dutch version? Maybe that would be an interesting exercise, with surprising results, I’ll give that at try at least once.

Fair dinkum!

Posted by Leon at 12:07 PM | Comments (0)

February 17, 2006

Goed fout

Of mijn betalingsverkeer via internet wel eens fout gaat? Twee keer, en ik hoop dat het vaker fout gaat.

In 1999 kocht ik via internet mijn eerste Palm Pilot. Het ding werd na een week thuisbezorgd, en van de creditcard werd 384 dollar afgeschreven. Aan het eind van de maand bleek dat bedrag zonder communicatie via e-mail of telefoon teruggestort, en daarna heb ik er nooit meer iets over vernomen.

De afgelopen maanden is het weer fout gegaan, en weer hoort u mij niet klagen. Dat deed ik toch al niet over Verio, de host waar mijn webserver en weblog gehuisvest zijn. Service en performance, prijs-kwaliteit verhouding, alles is perfect. De techneut met ballen die de portal van zijn bedrijf naar Amerika durft te verkassen, in plaats van ziel en zaligheid aan Nederlandse ontwikkelaars en schijvenverhuurders te verkopen, kan tonnen verdienen voor zijn baas.

Goed, het is weer fout gegaan. Vorig jaar groeide mijn (foto)weblog uit zijn voegen, tijd voor een upgrade. Met Jo-John, de sales account onder wiens pakket mijn toko valt, nieuwe overeenkomst gesloten, mijn digitale boeltje verhuisd, iedereen tevreden.

Tot medio augustus, toen Verio 300 dollar van mijn credit card afschreef, bovenop de 30 dollar per maand voor het nieuwe hosting plan. De oorzaak was begrijpelijk: het was het jaarbedrag van het oude hosting plan. Mailtjes naar billing werden aanmerkelijk langzamer of helemaal niet beantwoord dan die naar sales en tech-support, dus American Express gevraagd om in te grijpen. Toen Amex na een week ook geen antwoord gekregen had, werd mijn geld teruggepakt en op de kaart gestort, standaard procedure.

Onlangs arriveerde een mail van billing, gevuld met excuses en coulance. Katrina heette de boosdoener, want die orkaan had eind augustus (!) ook een van de data-centers in Florida onder water gezet. Nu de boel weer op orde was, had billing de afdeling account opdracht gegeven om 500 dollar op mijn creditcard te storten. Aldus geschied. U hoort deze klant helemaal nooit meer klagen over Verio. Voordat u als een gek gaat winkelen op het web: resultaten uit mijn verleden zijn geen garanties voor uw toekomst.

p.s. lovende woorden over NTT/Verio op de website van een onafhankelijke Amerikaanse websitevergelijker: 'By integrating an innovative NTT/VERIO managed hosting solution, The Washington Times was able to save more than $1 million and sustain up to six times the traffic volume previously handled'.

Posted by Leon at 03:19 PM | Comments (0)

February 10, 2006

Telediscount

Al aan de VOIP? Met Skype, of een van de tientallen andere mogelijkheden, providers en/of apparaten waarmee u over uw internetverbinding gratis kan telefoneren? Ik nog niet, en als het op termijn wel gaat gebeuren, zal het wel door Google geregeld worden, zoals mettertijd steeds maar als het om mijn digitale leven gaat.
Omdat ik de meeste uren van mijn werkzame uren op en over internet vul, heb ik doorgaans weinig zin meer om in mijn vrije tijd met computers te pielen. Met een paar dingen loop ik achter, omdat ik aan het eind van de dag vierkante ogen heb, en de computer alleen probeer te laten.

Mijn iMac presteert naar volle tevredenheid, maar ik heb hem nog geen televisie laten opnemen, of iTunes via de airport naar mijn oude geluidsinstallatie laten streamen. Het witte wonder heeft een ingebouwde airport, dus alles wat ik hoef te doen is een ontvangertje te kopen en twee stekkers in de versterker pluggen, maar het is nog niet gebeurd.

Komt goed, zoals alles, maar intussen heb ik ook nog niet geprobeerd om via mijn machine te bellen. Voor je het weet zit je weer een verloren avond te kloten, en is het resultaat nog niet wat het wezen moet. Zo'n iChat van Steve Jobs tijdens een Apple Keynote ziet er gelikt uit, maar je mag gevoeglijk aannemen dat op dat moment de allervetste pijplijn gebruikt wordt die er bestaat en dan nog stokt beeld en/of geluid af en toe. Pas als iedere huiskamer in de hele wereld aan de glasvezel is, stokt er niets meer, maar dan zal de kalender 2030 aanwijzen, vrees ik.

Koptelefoon of microfoon hoef ik voor VOIP ook niet aan te schaffen te kopen, want beiden zijn in de Mac ingebouwd. Maar waarom zou ik, zolang er een zoiets voorhanden is Telediscount?

Ieder weekeinde bellen we onze vrienden in Australie of Californië, bijna voor nop. Je hoeft alleen maar een 0900 nummer voor het normale nummer in te toetsen en dan bel je voor 2 cent per minuut naar de Westcoast of Down Under. Vanuit de sofa, of met mijn mobieltje (paar cent duurder).

Voor 2 cent per minuut ga ik niet met mijn computer zitten prutsen. Nog niet. Binnenkort eens met GoogleTalk aan de gang.

Posted by Leon at 11:43 AM | Comments (0)

February 03, 2006

Kop dicht!

Afgelopen week met met Google News aan de gang geweest, zowel de Nederlandse als de Amerikaanse uitvoering, en nu zit ik na te denken wat de voor- of nadelen voor de krant zouden kunnen zijn.
In de geest van de jonge Bill Gates, die, als zijn vader naar boven riep dat het eten koud werd, kwaad naar beneden schreeuwde dat ie na zat te denken. Kop dicht!

Google News? Zoals alles van Google reuze gemakkelijk en razend snel, maar verder zijn de meningen over wat Google doet, zoals steeds vaker, verdeeld.

Het ANP en de GPD hadden in Nederland aanmerkelijk minder tijd nodig om na te denken, want terwijl het lint nog maar amper doorgeknipt was, werd een kort geding aangekondigd. Typische reactie van digitale Neanderthalers die na vijftien jaar slapen tot een verrassende ontdekking komen: er bestaat zoiets als internet!

Er zijn er meer ontwaakt: de World Association of Newspapers (WAN), een internationale vereniging van krantenuitgevers, heeft een Task Force opgericht tegen de zoekmachines op internet. Citaat: 'tegen de zoekmachines op internet, die massaal artikelen gratis reproduceren'.

Wat die WAN precies is, en wie daar allemaal bij aangesloten zijn, is me niet helemaal duidelijk, maar ik begrijp er na lang nadenken op dit moment nog niets van. Reproduceren? Ik denk dat een van de dingen die je als krant op internet zou moeten doen: vooral mogelijk maken dat Google je slagboom passeert, om alle content tot diep in de database te indexeren. Zodat bezoek vanaf Google, dankzij Google, vanzelf toeneemt.

Het kost niets, als je het handig aanpakt. Een van de manieren, als je dan toch de volgens mij achterhaalde registratie wil handhaven, is zelf de koppen van alle artikelen plus aanhef en meta-tags indexeren en die vóór de slagboom laten besnuffelen door de zoekmachines. Of de Google spider een gratis abonnement verstrekken, voor het leven.

Kleine moeite, veel plezier, kijkend naar mijn eigen Google gedrag. Als er iets op de voorpagina van Google News verschijnt dat me intrigeert, klik ik naar de website van de nieuwsboer. Daar zou ik nooit komen, nu ben ik er dankzij Google.

Wat is het probleem?

Zie ook de VolkskrantBlog: Dom achterhoedegevecht . . .

Posted by Leon at 05:10 PM | Comments (0)

January 26, 2006

Columnisten

Op de dag dat mijn werkgever bekend maakt dat er bij onze dagbladen 'minstens' 300 ontslagen zullen vallen, laat Bloglines me weten dat de toekomst van columnisten rooskleurig is. Althans voor die van de New York Times, waar ze de enige producenten van content zijn waar bezoekers van de website voor wensen te betalen.

Net als die van BN/DeStem is de digitale koers van de NYT zwalkend geweest. Eerst was alles vanuit New York gratis, daarna werd registratie verplicht, vervolgens ging het slot op de deur en moest er gedokt worden voor ieder artikel. Om tien jaar na de eerste stappen op het web weer bij af te beginnen: de hele krant op internet, voor iedereen gratis.

Het moet u, als lezer van BN/DeStem en bezoeker van onze website bekend voorkomen, want het is dezelfde weg die wij aan het bewandelen zijn. Waar hij eindigt weet niemand, maar de doodlopende afslagen kennen we nu.

Eerst gratis, toen de log-in, vervolgens de slagboom omhoog, nog geen jaar later weer neergehaald, terug naar gratis, registratie vanwege systeemvernieuwingen tijdelijk uit de lucht.
Resteert een belangrijk verschil met de New York Times: bijna 160.000 bezoekers, voor wie verder alles op de site gratis is, betalen acht dollar per maand of vijftig dollar per jaar om alle columns te kunnen lezen. Verder zijn er nog 230.000 abonnees van de krant die zich - niet verplicht - geregistreerd hebben, zodat ook zij gratis de columnisten kunnen lezen.

Dat is in deze barre tijden goed nieuws voor de columnist die zich afvraagt of u voor wat u nu aan het lezen bent twee euro per week zou willen betalen. Voor de prijs van een glas bier krijgt u er wekelijks minstens twintig andere columns bij.

Leg ik mijn eigen leesgedrag onder de loep, dan zijn er ongeveer tien columns waar ik iedere week twee euro per stuk voor zou betalen, als de schrijvers het aan me zouden vragen.

Columns: unieke content, die je elders op het web niet voor nop kan vinden. Nou maar hopen dat mijn bazen meelezen.

Posted by Leon at 09:01 PM | Comments (0)

January 13, 2006

Waar is het archief?

Rumoerig weekje achter de rug, gaande de apotheose van een proces dat enkele maanden in beslag genomen heeft: de migratie. Omdat de gemiddelde lezer van deze bijdrage tevens bezoeker van onze website is, zal de verhuizing U niet ontgaan zijn. Vormgeving en structuur zijn vernieuwd, navigatie is veranderd, de site is sneller geworden.

Ook aan de achterkant is veel veranderd. Nieuwe webservers, modern content management systeem, andere manier van werken. Staat bij een echte verhuizing niet meteen alles op zijn plaats, bij zo'n virtuele verhuizing is het niet anders. Er is een lamp gesneuveld, stoelen en kasten worden voor de derde keer verschoven, de koelkast slaat niet, het bestek is kwijt en de kat is spoorloos verdwenen. U zult het ongetwijfeld eens meegemaakt hebben.
Digitaal gaat het niet anders, dus zijn er nog losse eindjes die aan elkaar geknoopt moeten worden. Honderen e-mails en telefoontjes: waar is het archief gebleven? Komt de log-in nog terug? Waar is dit en waar is dat? Waarom kunnen we nog niet reageren op artikelen?

Het antwoord op de meestgestelde vragen, betreffende archief, reactiemogelijkheid en log-in: komt terug, wordt hard aan gewerkt, even geduld.
Voor de liefhebbers: het content management systeem heet Escenic, de webservers Apache-Coyote op Linux.

De internetredactie werkt nu met een Content Studio van het Noorse Escenic, die er wezen mag. Dat was even wennen, vooral omdat 'de parser' van alles uitspookte, behalve waar hij voor ontworpen was, maar nu de boel eenmaal afgesteld is, loopt alles als de gesmeerde bliksem.

Waar ons oude systeem achterhaald was, loopt Escenic qua mogelijkheden voorop. Je stopt er een foto in, die 'on the fly' in acht verschillende resoluties opgehoest wordt je kan met digitale media, blogs en fora aan de slag, alles gaat werkelijk bloedsnel.

Nu nu eerst het archief en de reactiemogelijkheden aanslingeren, intussen gaan we vrolijk verder met het ontdekken en toepassen van nieuwe mogelijkheden.

Posted by Leon at 12:17 PM | Comments (0)

January 06, 2006

De migratie

Wat dit jaar gaat gebeuren weet niemand, maar dat er een hoop gaat veranderen lijkt vast te staan, vooral in ons vak. Ik hou me bij mijn eigen stiel, die alles met internet te maken heeft. Op het web gaat er dit jaar veel omgeploegd worden. Een korte wandeling langs de toonangevende journalistieke blogs en websites; het gaat over restyling, redesign, nieuwe manieren van uitgeven, publiceren, het moet allemaal nóg anders.

Trendsetters, trendwatchers, uitgevers en uitvoerders struikelen over elkaar tijdens het aanslepen van nieuwe technieken, content management systemen, platformen en applicaties. Allen jagen ze hetzelfde doel na: het genereren van bezoek, en daar geld mee verdienen. Terwijl grootmacht Google het afgelopen jaar het ene na het andere bedrijf heeft opgekocht, en intussen zowat ieder jong internetgenie van betekenis iets voor Google doet, rafelt het papier steeds verder. De gevolgen gaan de uitgevers nóg meer pijn doen, en intussen proberen ze van alles. Wij ook, maar omdat de deadline van deze column op de een of andere manier altijd een paar dagen voor iets belangrijks lijkt te vervallen, is het op het moment van schrijven de vraag of we een geslaagde migratie van webserver en content management systeem achter de rug hebben.
Hier doet het voordeel van internet zich gelden: ga naar www.bndestem.nl en zoek de verschillen. Of lees deze column nog eens na op internet, waar hij aangevuld en uitgebreid is.
Hoe dan ook; de website ziet er sinds donderdag klokslag twaalf heel anders uit, maar het zou nog kunnen dat er de komende dagen verschillende technische problemen roet in het eten gooien. Spannende tijden, kan ik U verzekeren, want het is onvoorstelbaar wat er met de techniek allemaal fout kan gaan.
Ik geef toe; dat stukkie over de falende chatsessie vanaf het Bredase gemeentehuis, een week of wat geleden, dat schreef lekker weg. De vraag is of wij, met zoveel meer inzet van servers en techneuten, het nu beter doen. Voor het antwoord: klik naar www.bndestem.nl en laat ons vooral weten wat u er van denkt.

Posted by Leon at 09:07 AM | Comments (0)

December 30, 2005

De gesneuvelde slaaf

Soms lijken computers levend, met menselijke eigenschappen. Zoals jaloezie, waar mijn trouwe werkpaard, de vette Dell Pentium 4 van de baas, last van leek te krijgen sinds hij mijn bureau delen moet met de oogverblindende iMac g5. De Mac, die ik nog niet mee naar huis genomen heb, geen zin om 's avonds nog vierkantere ogen te krijgen na een dag lang ploeteren op internet.
Jaloezie, of de duvel die ermee speelde; de Dell begon met de dag meer te mopperen, te haperen en te bokken. Resulterend in spectaculaire crashes, vergezeld van de vertrouwde blauwe schermen en onbegrijpelijke foutmeldingen.

Na een check van de afdeling systeembeheer bleek de tweede hard disk - de slave - de geest gegeven te hebben. Derhalve de schijf waarop ik de systeem back-up had weggeschreven, dus pure mazzel dat de eerste disk - de master - na het verwijderen van de kapotte slaaf niets bleek te mankeren, en XP fluitend aan de gang ging.

Dat op de tweede schijf ook een back-up van mijn complete muziekverzameling stond, heeft - afkloppen! - geen gevolgen gehad. Wie mijn digitale strapatsen de afgelopen jaren gevolgd heeft, herinnert zich dat ik via schade, schande en een enkele krachtterm, een paar dingen geleerd heb. Bijvoorbeeld één backup geen backup is, en een backup van de backup nog niet genoeg. Discipline doe je er ook mee op; als je die collectie waardevolle backups niet synchroniseert ben je na een crash aardig wat tijd kwijt met het uitzoeken van het wie, het wat en het waar.

Met de panne op de Dell lijkt mijn persoonlijke migratieproject de perfecte weg: zoveel mogelijk op de witte kist werken. Zo blijkt de alt-tab combinatie - na al die jaren in mijn linkerhand gebeiteld- de vaakst gebruikte en moeilijkst af leren combinatie.
Terwijl het met appeltje-tab goed zal komen, lijkt de meeste tijd in het overstappen van Paint Shop Pro naar PhotoShop te gaan zitten. Van virussen geen last, mede dankzij Virex van MacAfee, en de firewall is een hele leuke: Little Snitch, die als een duveltje uit een doosje met een grote fluit opduikt zodra een programma stiekem verbinding met internet probeert te maken. Mag dat?

p.s. Wie zich afvraagt waarom ik al de hele week naar 'Going Up The Country' van Canned Heat' zit te luisteren: dat heeft alles met de gesneuvelde slaaf te maken. De Dell verzorgde het in real-time showen van wat er dagelijks aan arbeidsvitaminen aan de internetredactie geslikt wordt door middel van de Now Playing plug-in van Brendan Fuller. iTunes draaide weliswaar vanaf de master van de Dell, maar aangezien die backup tijdelijk wijlen is, valt er even niks te pushen.

Muziek hebben we volop, dankzij mijn oerdoude Pentium 166, die al jaren dienst doet als jukebox, Creative soundcard, Klipsch boxen, en waarop ook een backup van iets van 4000 mp3'tjes. Er is echter nog maar een extra netwerkverbinding vrij, en driemaal raden wat daar aan hangt.

Juist, en op de iMac staat (uiteraard) ook een backup van de collectie, want een Mac zonder iTunes is als Sinterklaas zonder mijter.

Dus vandaag of morgen maar eens aan de slag, want Brendan heeft een week of wat geleden de Now Playing plug-in ook voor de Mac uitgebracht. Komt goed. Luister intussen eens naar de ingeblikte hitte, want Canned Heat was een band die er wezen mocht. Vlijmscherpe, kenmerkende mondharmonica, typische hoge stem in dat hele grote lijf van Bob Hite (The Bear). Mooie muziek!

Even Googelen leert me dat oprichters Alan Wilson (Blind Owl), Bob Hite ('Don't Forget To Boogie!') en Henry Vestine het tijdelijke reeds met het eeuwige verwisseld hebben, maar dat Fito de la Parra nu al bijna veertig jaar achter het drumstel zit.

Posted by Leon at 09:59 AM | Comments (0)

December 22, 2005

Retroblogs

Is alles van waarde weerloos? Volgens Lucebert wel, maar die verkeerde kennelijk in een wat sombere bui toe hij die in de vaderlandse literatuur onsterfelijke zin opschreef in het gedicht 'De zeer oude zingt'. In een vrolijker stemming had-ie er net zo goed van kunnen maken dat iets van waarde niet kapot te krijgen is, een stelling die met een paar minuten filosoferen moeiteloos te onderbouwen is.

In de sfeer van deze XS moest het iets met Kerstmis te maken hebben, dus maar eens even Googelen wat Xmas op internet doet. Dat werd een leuk tripje in de nog zo korte geschiedenis van het internet als massamedium. Anderhalf decennium geleden begon dat aan te slaan, nadat Tim Berners Lee het web beschreef en de browsers ontstonden. Het is daarom niet helemaal toevalig dat ik precies tien jaar decennium geleden in een van mijn eerste computercolumns beschreef hoe je via het world wide web een digitale ansichkaart kon versturen.

Een skeptische eindredacteur vond dat in december 1995 maar een vreemd onderwerp. Volgens hem had niemand van onze lezers thuis internet, en zou mijn rare liefhebberij vanzelf snel overwaaien. Terwijl ik ernstig betwijfel of de collega in kwestie mettertijd aan internet geraakt is, verraste het me dat de kaartensite die ik destijds ontdekte nog steeds blijkt te bestaan. Sterker nog, er blijkt in tien jaar geen byte veranderd te zijn op 'The Electric Postcard'.

Hoe zou dat komen? Nou is dat wel vaker het geval met homepages of websites die gehost worden op universiteiten, maar het kan natuurlijk ook best zo zijn de applicatie op de webserver van het Massachusetts Institute of Techynology tot virtueel monument gebombardeerd is. Of zou deze virtuele retro-look, zoals dat gaat met meubels en gebruiksvoorwerpen uit de jaren zeventig of tachtig, anno 2005 weer helemaal in zijn?

Een aardige uitdaging voor de verloren uren tijdens de kerstdagen: uw blog qua smoel ombouwen naar begin jaren negentig van de vorige eeuw. Weet U niet meer hoe uw website er tien jaar geleden uitzag? Geen nood, ga naar de Wayback Archives en tik een adres in. De virtuele oude doos gaat open en van iedere website kunt u zien hoe die er toen (niet) uitzag. Schrik niet van de mijne.

Posted by Leon at 04:41 PM | Comments (0)

December 09, 2005

Even lekker chetten

Zinnen die in je hoofd blijven hangen. 'Aan het eind gaan we altijd even lekker chetten', is er zo een. Ooit gehoord in een interview met een klassiek geschoolde zangeres. De laatste tien minuten van haar exercities mocht ze van haar strenge pedagoge altijd even chetten, om de stembanden te ontspannen. Chetten: zingen zoals Chet Baker.

Pak een mp3 waarop de trompettist zingt, en zwijmel weg; wat kon die man ontaard relaxed zingen. Alsof zijn stembanden van vloeibaar fluweel waren.

Dat voor een zuipschuit, kettingroker en heroinejunk die in stijl gestorven is; kluts kwijt van driehoog uit een Amsterdams hotel gelazerd, ruggengraat gebroken op het op de stoep staande Amsterdammertje.

Afgelopen week las ik chatten in de krant, en dacht ik 'daar gaan we weer'. Weer een wethouder die zich door een communicatiekonijn met een digitale obsessie een chatsessie aan laat praten. Arbouw van Breda ditmaal, die, als alles goed gegaan is, gistermiddag met Bredase chatters is wezen chatten over de Ontwikkelingsvisie 2020.

Vanwege de deadline van deze bijlage kan ik er geen verslag van doen, maar dat was ik ook niet van plan. Ik zeg wat ik op de krant een paar keer per jaar laat weten aan collega's die een chatsessie op poten willen zetten: niet doen.

Chatten is goed voor pubers, eenzame daters, of voor ouders wier kinderen Down Under verkeren. Chatsessies met meer dan een handvol chatters moet je niet willen, want er zijn maar twee mogelijkheden: het gaat te goed of het gaat te slecht. Er komen er óf te veel op af, óf te weinig. Met te veel deelnemers zakt de chatserver door zijn hoeven, en als ie dat niet doet kan niemand de kakafonie van zinnen en tikfouten volgen.

Als het er te weinig zijn is het helemaal niks, en liegt de afdeling communicatie van de wethouder vandaag dat het een succes was. Toch ben ik Arbouw dankbaar. Dankzij hem even in mijn stoffige verzameling cd's gedoken en Chet Baker Sings door iTunes laten rippen. Tranen in mijn ogen; wat kon die man mooi chetten.

Toevoeging d.d. zaterdag 10 december:

Ha! Zei ik het niet? Chatsessie totaal mislukt :-)
Kijk maar: Haperende techniek nekt chattende wethouder

Posted by Leon at 05:56 PM | Comments (0)

December 02, 2005

Stralingsangst

Sommige mensen denken dat ze ziek worden als ze in de buurt van een hoogspanningsleiding wonen, anderen denken dat hun hersenpan begint te koken als ze er een mobiele telefoon tegenaan houden. Ik denk dat het allemaal meevalt, maar dat je beter niet vlak voor een werkende radarinstallatie kan gaan staan.
Dat is een groot uitgevallen straalkachel, die een mens binnen een tel tot een verbrande mot reduceert. Wellicht dat die veronderstelling binnenkort wordt gelogenstraft door Mythbusters, maar als ik gelijk heb, wordt dat een spectaculaire aflevering. Verder schijnen er vanuit het heelal constant miljarden deeltjes dwars door de aarde geschoten te worden, dus ik maak me niet zo druk om een beetje straling.

Voor mensen die dat wel doen, zijn er hardware equivalenten van de bachbloesemdruppels die sommige goedgelovigen aanwenden teneinde hun verlatingsangst binnen de perken te houden.

Er zijn hulpmiddelen voor wie ervan overtuigd is dat zijn hersenkronkels krommer worden vanwege gps, radar, gsm, wifi of wat er in deze tijden van draadloos gedoe op hem afgestraald wordt. Vergeet niet dat uw magnetron ook een radarinstallatie is en dat uw televisie er ook wat van kan. Wie bang van straling is: er zijn tinnen hoeden en blikken jassen, die door Emil DeToffol via zijn Amerikaanse webwinkel aan de man gebracht worden. Lijkt me wel iets voor carnaval. Maar als ik stralingsvrees zou hebben, ging ik naar Albert Heijn om aluminiumfolie aan te schaffen.

Op angst speculerend hebben de kwakzalvers van de 21e eeuw een assortiment metaal voor de catwalk ontworpen. De topmodellen zijn voorzien van signaalapparatuur die de drager waarschuwt wanneer hij zijn stalen bril op moet zetten of de ijzeren capuchon over het hoofd moet trekken. Maakt u zich niet ongerust als harnas en maliënkolder terug keren in het modebeeld, want het zal wel los lopen. Weet dat de zon per seconde miljoenen malen meer straling op ons afvuurt dan we met zijn allen in een jaar fabriceren.

Die wetenschap is een extra zorg voor liefhebbers van klimaatcomplotten, die denken dat het met zon, ozon en klimaat de verkeerde kant uitgaat. Voor die groep ligt een nieuw model op de tekentafel: een harnas met airco. Intussen ga ik lekker door met draadloos internetten.

Posted by Leon at 02:04 PM | Comments (0)

November 25, 2005

Tagging is het toverwoord

Niet overal door mijn Nederlandse medejournaille serieus genomen, maar wie af en toe op internet is, ziet dat het hard gaat met burgerjournalistiek.
Waar dan? Kijk eerst en altijd naar Amerika, want daar ontstaan dat soort dingen, om vervolgens via Engeland naar Europa over te waaien. En niet denken dat het, als het hier gearriveerd is, allemaal wel mee zal vallen, want het gaat nooit meer over, burgerjournalistiek.
U bromt: 'Die miljoenen weblogs stellen niks voor, slechts door de webmaster zelf regelmatig bezochte dagboeken, laatste postings geplaatst in 2001 of 2002'. Dat kan vaak kloppen, maar daar gaat het niet om. Het gaat om de initiatieven die wél slagen, waar het wél werkt, met vernietigende gevolgen voor de gevestigde media, of het nou om radio, televisie, tijdschrift of dagblad gaat.

De vraag is wat we ermee gaan doen, en de opties variëren van negeren tot samenwerken, of zelf beter doen. Terwijl uitgeverijen in Nederland werkgroepen oprichten, die ooit met aanbevelingen en analyses komen, bloeit op internet het ene na het andere initiatief. Ga naar Google en tik Scoopt, Spy Media, Flickr of Buzznet in.

Kijk, dat is nou georganiseerde burgerjournalistiek, en het gaat hárd. Scoopt is een online in- en verkoopbureau dat content, geproduceerd en aangeboden door amateurs, aan professionele afnemers levert. Spy Media is een digitale vismijn, die foto's, video, podcasts, teksten en commercials inkoopt, aanbiedt, veilt, slijt, doorjast, blogt, doorberekent, en, niet het onbelangrijkste, uitbetaalt.

Flickr en Buzznet zijn voorboden van wat komen gaat: de redacties van de toekomst. Tagging is het toverwoord. Via tagging zoeken redacteuren straks in een allesomvattende database naar verse content, gemaakt door amateurs én professionals, naar tekst én (bewegend) beeld. Op het moment dat er ergens iets aan de hand is, exploderen tags en aanbod. Het bieden kan beginnen. De eindredacteur van morgen is een inkoper op de afbeelding tekst en beeld.

Posted by Leon at 12:03 PM | Comments (0)

November 18, 2005

De rootkit

Veertien dagen geleden door de tandarts te pakken genomen: driedubbele wortelkanaalbehandeling. Hij had er een mooi gereedschapskastje voor bij de hand, vol met high tech boortjes, en allerlei andere interessante dingetjes.
Toen ik hem vroeg of de gereedschapskist van de bekkensmid in dat wereldje een rootkit heet, keek hij tamelijk verbaasd. Nooit van gehoord, maar dat zal dankzij Sony wellicht veranderen. Mijn kaak doet geen pijn meer, mede dankzij die futuristische rootkit, maar zelden zal een bedrijf zich zo pijnlijk in eigen voet geschoten hebben als Sony, met zijn vermaledijde rootkit.

Op internet rommelde het de afgelopen twee weken flink over een streek van de Japanse multimedia-gigant, maar woensdag brak het nieuws pas echt door, toen Sony bekend maakte vijf miljoen cd's uit de schappen van de winkels terug te zullen halen, en kopers verzocht om hun eigendommen te retourneren.

Op de schijfjes - naast muziek van onder meer Springsteen, Timberlake en Dion - een 'rootkit', een stiekem stukje software, werkzaam als kopieerbeveiliging. De belangrijkste vraag is of dat legaal is, in het geniep software installeren op computers van onnozelen die muziek kopen.

Dat antwoord komt vanzelf, want je kunt er vergif op nemen dat er in de Verenigde Staten rechtszaken aangespannen worden door chagrijnige eigenaars die de geinstalleerde applicatie niet van hun machine gepoetst krijgen. Of die wel weten hoe het te doen, maar een buitenkansje ruiken.

Meer vragen: hoe heeft Sony in hemelsnaam kunnen denken dat zoiets niet ontdekt zou worden? Waarom hebben ze niet goed genoeg getest? Zodat de hacker die het ontdekte, ook kon aantonen dat kwaadwillenden de code konden misbruiken om mee te liften, om zodoende de computer van de onwetende eigenaar van de muziek-cd over te nemen.

Toen die eigenschap werd aangetoond, produceerde het bedrijf - schoolvoorbeeld van te haastige damage control - de derde blunder: er werd een patch on internet gezet. In plaats van op dat moment toe te geven dat er niets meer te repareren viel, en dat slag en oorlog al verloren waren. Zodat het nog erger werd, want het middel bleek erger dan de kwaal: nog meer veiligheidsgaten.

Al die vragen opgeteld hebben uiteindelijk een antwoord: er zijn geen afdoende manieren om content die door digitale media gedragen wordt, te beschermen tegen kopiëren. Inplaats van zich bezig te houden met het produceren van de zoveelste tot mislukken gedoemde poging, zouden de contentboeren moeten aanvallen, via innoverende initiatieven, en niet de hakken in het zand zetten.

Wat ze ook proberen; ze kunnen niet voorkomen dat de muziek naar de speakers gaat. Wie zich niet bezig wil houden met het kraken van beveiligingen, tapt de muziek daar af, en digitaliseert hem terug, de computer in. Dat heet geen hacken, maar het werkt prima, en er is niets tegen te doen.

Een klik op het logo brengt u naar www.rootkit.nl
Doe er uw voordeel mee, als u een Sony CD in uw computer afgespeeld heeft ;-)

Posted by Leon at 06:15 PM | Comments (0)

November 11, 2005

Babyboomers

Ik dacht het verborgen te houden, maar sinds het departement design van deze bijlage het bevel verstrekt heeft dat columns met een portret van de schrijver opgesierd worden, kan ieder zien wat-ie wellicht al vermoedde: ik ben een baby boomer.
Hier hanteer ik de Amerikaanse definitie, want in Nederland wordt-ie zowel in de volksmond als door statistici wat ruimer geintrepeteerd, als dat van pas komt gaande discussie over het een of ander.
Volgens de oorspronkelijke babyboom maatstaf ben ik derhalve tussen 1946 en 1964 geboren. Ik bemoei me even niet met de in Nederland woedende discussie over de economische en sociale gevolgen van wat babyboomers (niet) doen voor hun opvolgers.

Internet-columnist en documentairemaker Bob Cringely deponeerde vorige week op zijn blog een verfrissende kijk op de gevolgen van het gegeven dat de komende achttien jaar in de Verenigde Staten ieder jaar ruim 100.000 systeemontwerpers en programmeurs met pensioen gaan.

Wat gaan die doen? De helft gaat voorgoed golfen, schat ik, of luiert het restant van het leven in California, New Mexico of Florida, oorden waar altijd de zon schijnt, en waar ommuurde bejaardensteden, met alles erop en eraan, sneller uit de grond schieten dan tulpen in de Keukenhof. Ze zaten in een beroepsgroep waar goed geld verdiend is, hebben een pensioen - geen vanzelfsprekendheid in de Verenigde Staten - en ze hadden de tijd mee.

Nu wordt er in die wereld volop aan outsourcing gedaan en verdwijnen er in rap tempo honderdduizenden banen naar India. Daar hebben ze geen last meer van, dus wat gaan gepensioneerd nerds doen, die niet van golf of zon houden?

De wereld dienen, volgens Cringely, als programmeur of systeemontwerper, coderen en programmeren voor 'open source applicaties'. Vanuit de gedachtengang van 'open source', vrije inzage in de code, gemaakt voor en door vrijwilligers, is bijvoorbeeld het besturingssyteem Linux en de browser FireFox ontstaan, en zelfs het besturingssysteem van Apple, OSX.

Het wordt er voor iedereen mooier en gemakkelijker op, behalve voor Microsoft. Daar zitten de twee rijkste babyboomers van de wereld, Bill Gates en Steve Ballmer, zich tandenknarsend af te vragen hoe het monsterverbond van de getalenteerde jeugd van Google, met dat van van van de gepensioneerde babyboomers, te overleven.

Posted by Leon at 04:00 PM | Comments (0)

November 04, 2005

Taart

Zelf glad vergeten, tot er vanmorgen namens de hoofdredactie een pracht van een taart op mijn bureau werd gedeponeerd. Vandaag tien jaar geleden, op 4 november 1995, verscheen de eerste 'Interface', de column die vanaf die dag tot september jongstleden iedere zaterdag onder die naam in de krant gepubliceerd zou worden.
Sinds september staat-ie iedere zaterdag in het nieuwe lifestyle tabloid, de XS, en heet daar XSKrijnen. Ik ga die taart maar niet in mijn uppie soldaat maken, want dan moet ik voor mezelf straks XXXS gaan bestellen in een zaak voor grote maten. Over een uurje of zo is het theetijd, en dan zal de vrijdagse friet wel wat gezakt zijn bij de meeste collega's.

Maar, om met Forest Gump te spreken, toen die door Lyndon B. Johnson in het Witte Huis ontvangen werd, 'I really appreciate it, sir'. Om er daarna aan toe te voegen, 'Oops, I think I've been eating a bit too much, where is the loo?'.
Forest Gump? Jawel, want die werd genoemd in mijn allereerste column ooit over internet. Althans, in de krant, want ik moest er eerst twee op proef maken van onze toenmalige hoofdredacteur Harro Coumans en pas toen die zag dat het goed was, kreeg ik fiat.
De titel was: 'Life is a box of chocolates'. Lees hem nog eens, als was het maar om de voorspellingen tien jaar na dato na te gaan.

Heb ik het niet gezegd?

Posted by Leon at 02:27 PM | Comments (0)

October 29, 2005

XSKrijnen: wat ben ik waard?

Of de varkenscyclus rouleert volgens de Bijbelse jaartelling van zeven vette en magere jaren weet ik niet, maar op internet lijken voor- en tegenspoed in lustrum cycli afgewerkt te worden.
Tien jaar geleden begon de eerste hype, vijf jaar geleden donderde alles in elkaar, en nu worden we voortgeblazen op de tweede digitale tsunami. Opzij, want web 2.0 komt eraan!

Vraag me (nog) niet wat dat precies is, want dat moet ik nog uitzoeken, maar iedereen praat erover. Er worden conferenties aan gewijd, waar men elkaar voor de poort verdringt om 1200 dollar per dagdeel te betalen, dus het moet belangrijk zijn. Komt vanzelf goed, ik kan me nog herinneren dat er in 1999 nogal wat mensen waren die zich hardop afvroegen wat www was, waarvoor je de hele dag advertenties op de radio hoorde. Een nieuw soort verzekeringswet of zo?

Web twee, de niet meer te stuiten op gang gekomen massa van internet anno 2005, brengt mooie wedergeboortes met zich mee. Van mythen en waargebeurde verhalen. Waar is dat blogger Jason Calcanis er eerst in slaagde om op zijn blog meer dan een miljoen dollar aan advertenties te verdienen via het AdSense programma van Google. Om een maand geleden Weblogs Inc voor tussen de 25 en 40 miljoen dollar te verkopen aan America Online. Nou lijkt Calcanis me het zoveelste voorbeeld van iemand die gedreven en gehaaid genoeg is om ook zonder internet miljonair te worden, maar die analyse is niet aan iedereen besteed. Mijn medebloggers ruiken geld: wat zijn we waard?

Op Business Opportunities Weblog staat een programma dat uitrekent wat uw blog waard is, gelegd langs de maatlat van de deal van Calcanis. Maar eens even mijn weblog gevoerd aan die virtuele zakjapanner.

Verroest! Zoveel? Daar kan ik wel een half jaar van naar Zuid-Amerika. Wie biedt? Huren kan ook :-)

Posted by Leon at 09:30 AM | Comments (0)

October 21, 2005

Feestje?

Microsoft heeft een week of wat geleden zijn dertigste verjaardag gevierd. In stijl: het overdekte honkbalstadium in Seattle was afgehuurd en ingericht voor een personeelsfeestje waar 16.000 uitverkorenen op mochten komen draven. Een party die hier en daar als 'orgastisch' werd omschreven, maar daar werd de bombastiek mee bedoeld. Er zijn geen paaldanseressen aan te pas gekomen en clowns hebben er geen grappen over Bill Gates of Steve Ballmer gemaakt. Humor heeft nooit bij Microsoft gepast, en zelfspot al helemaal niet, maar dat lijkt me een beetje een gebrek van alle nerds.

Tip: Google eens op 'Microsoft's Midlife Crisis'

Als je naar een uit 1975 daterende foto van oprichters Paul Allen en Billy Gates kijkt, dan zijn de brillen, kenmerkende bekroning van nerd-zijn, groter dan het hoofd.
Tja, met humor groei je niet uit tot de grootste geldmaker van de wereld, want dat is Microsoft. U staat er niet vaak genoeg bij stil, maar de licenties van Windows en Office bedragen gemiddeld tweederde van de totale kosten van uw machine. Van die van iedereen op de wereld die een Windows machine gebruikt!
Het feestje in Seattle kan niet verbloemen dat Microsoft problemen heeft. Het nieuwe besturingssyteem Vista zal, net als alle voorgangers, te laat komen, en de vraag is vervolgens welke nieuwe problemen het met zich mee brengt. Steeds meer thuisgebruikers laten Internet Explorer voor wat het is, en kiezen Firefox als browser, steeds meer professionele gebruikers weigeren te upgraden naar nog duurdere Office pakketen. In Europa is er gedonder met de Europese Comissie en in China beginnen miljoenen nieuwe gebruikers met Linux.
Een van de grootste problemen van Microsoft is dat alles wat summa cum laude afstudeert aan Stanford, Berkeley of een andere informatica universiteit, met de verse bul linea recta naar Google verkast. Daar betalen ze net zo goed of nóg beter. Google heeft ook meer aanzien, en kennelijk valt daar af en toe ook nog wat te lachen. Kijk zelf maar eens op Google en klik door naar achtereenvolgens 'more', 'about Google' en 'logos and photos'. Daar wilt U ook wel werken, niet dan?

Posted by Leon at 06:48 PM | Comments (0)

October 07, 2005

GoogleSun OS

Tik 'Epic 2014' in Google en bekijk de video waarin onze digitale toekomst vertoond wordt. Het is 2014 en er is nog maar een medium in de wereld: Google. Terwijl wij hier in Nederland vergaderen over de doorzettende daling van de abonneecijfers en de gevolgen die dat voor ons in een veel nabijere toekomst heeft, is dinsdag in Californië door Google weer een stap op weg naar 2014 gezet.

Op een historische bijeenkomst die door Bill Gates en Steve Ballmer via internet tandenknarsend is bekeken, werd door Google en Sun een frontale aanval op Microsoft ingezet. Nerd-nieuws, zult u denken, dat mij worst zal wezen, maar leest u toch maar even door, want u gaat er van alles van merken.
Het uiteindelijke gevolg, wat zonder Sun en Microsoft ook onvermijdelijk zou gebeuren, is dat u en ik binnen vijf of tien jaar geen computer meer in huis hebben. Alleen nog maar een of meerdere beeldschermen, en een toetsenbord, of een of ander soort afstandsbediening. Alles wat we doen, zien, luisteren, gebruiken, bewerken, opslaan, weggooien, down- en uploaden, ons hele computerleven, dat speelt zich op het web af. Het web, dan zijn wij, en als het aan Google en Sun ligt, dan heet en is dat web het Google Grid, zoals te aanschouwen in 'Epic 2014'.

Wel of niet waar straks, Microsoft gaat klappen krijgen van de nieuwe coalitie, want Microsoft verkoopt straks geen veel te dure office-pakketten en systemen meer, zeker niet in de grootste groeimarkten, in de derde wereld. Daar gaan ze meteen de gratis applicaties van Sun en Google gebruiken, wij zullen allen volgen, en niemand die nog Office of XP koopt.

Laat staan Windows Vista, de opvolger van XP. Want dat is natuurlijk een van de volgende stappen van Google en Sun, sneller dan u denkt. Ons besturingssysteem draait op het web en heet GoogleSun. Bye bye Microsoft . . .

Posted by Leon at 11:26 AM | Comments (0)

September 30, 2005

Jawel: aan de Mac

Schrik niet, na vijfentwintig jaar DOS, Vax, allerlei soorten Windows, Unix, FreeBSD en Linux ga ik aan de Mac. De vraag rest slechts welke configuratie, en welke leverancier de gelukkige wordt, (offertes zijn welkom). Het wordt in ieder geval een 20 inch iMac G5 met twee gigabyte geheugen. Extra toeters en bellen verschijnen mettertijd vanzelf, mijn besluit staat vast. Waarom, zult u vragen? U, die mijn gedoe met computers door de jaren heen gevolgd heeft, vooral de Apple-evangelistas met wie ik - meestal vriendelijk, soms frontaal - nogal eens wat mail uitwisselde over de antigonen pc en mac.
Waarom?

Ten eerste bevalt OS X me, nadat ik met twee verschillende machines van vrienden en collega's heb proefgedraaid, heel wat beter dan de voorgaande besturingssystemen van Apple. Al zal ik veel in de terminal werken, onder de grafische schil, omdat ik dat nu ook gewend ben op afstand op mijn server te doen. Met een beetje handigheid - en plezier daarin - kun je via de commandoregel bestanden, zowel lokaal als op internet, sneller beheren dan door gesleep met muizen en cursors. Maar dat is geen reden om een Mac kopen, want ook onder Windows kun je nog steeds een command venster openen.
Belangrijker redenen voor mijn migratie zijn het feit dat mijn machine steeds meer als mediacenter gebruikt gaat worden en dat steeds meer liefhebberijen zich op het web afspelen. Qua multimedia - video, geluid - kun je je aan Apple geen buil vallen, daar ben ik altijd van overtuigd geweest. Omdat ik steeds meer buiten de deur werk - met webmail, op servers, in diverse content management systemen - blijven er naast de multimedia programma's en de browser nog maar twee applicaties over die ik lokaal nodig heb: een tekst- en een foto-editor. Resteren de twee belangrijkste redenen: aan een iMac g5 zit maar een kabel, voor de voeding, en, zeg nou zelf, heeft u ooit wel eens zo'n mooie machine gezien?

Walt Mossberg (september 23, 2004): Apple's latest iMac is elegant, powerful, surprisingly affordable.

Posted by Leon at 11:13 AM | Comments (0)

September 23, 2005

Mediahausse?

Vorige week beschreef ik Bloglines, mijn online nieuwsverzamelaar. De reacties wisselden tussen 'wasda?' en 'bedankt voor de tip, inderdaad een geweldige RSS-reader!' Bloglines registreert voor je, waar je ook bent, thuis, op je werk, of in een internetcafé, wat je gelezen hebt en wat je nog moet lezen.
Een digitale dwingeland, al is het aan jezelf om te bepalen hoeveel blogs er voor je bij gehouden moeten worden en hoe vaak die dat per dag gecontroleerd moeten worden. 'Je bent toch gek', aldus een collega, 'als je iedere dag dertig blogs leest.’
Die heeft het nog niet helemaal begrepen, want dat is precies wat je dankzij Bloglines niet hoeft te doen. Je lees- en surfgedrag verandert er wel door, je wordt een goede koppensneller.

Tussen alle reacties is een opvallende van PB. Het is dat ik weet dat op zijn weblog http://www.PBDoetMee.nl ook een RSS-feed aanbiedt, anders zou ik denken dat-ie een bloghater is.
Citaat: 'In de hausse van ontploffende mediakanalen (RSS, SMS, portables, GSM, internet, teletekst, tv en ook nog steeds papier) vergeten we één belangrijk gegeven: men – zeker de niet-jonge generatie – is de weg behoorlijk kwijt. Duiding ontbreekt, men weet letterlijk niet meer waar men het moet zoeken. Ook de jongere niet, die zich voor nieuwsgaring baseert op MSN, weblogs en MSN Spaces. We weten allemaal dat daar nou niet echt de beste nieuwsvoorziening te vinden is, en dan druk ik me netjes uit. Ouderen ziet door de bomen het bos niet meer, en grijpen naar het vertrouwde: krant en teletekst. De andere mediakanalen gaan langs hen heen. Zolang mediamakers niet in staat zijn te duiden welke mediavorm voor wie geschikt is zal de chaos alleen maar groter worden. Is dat een fijne ontwikkeling? Dacht het niet.'
Als PB gelijk heeft is dat een hele geruststelling voor mij en mijn collega's: er blijft in deze snelle wereld behoefte aan journalisten die nieuws verzamelen, fliteren en uitleggen. Zou dat zo blijven?

Posted by Leon at 06:37 PM | Comments (0)

September 17, 2005

Blog-junk

Ben ik na al die jaren alsnog aan internet verslaafd geraakt? De vraag rispt op als Bloglines vlak voor de deadline van deze column roept dat er deze morgen op de dertig blogs waarop ik geabonneerd ben, ruim zeventig nieuwe entries geplaatst zijn die ik nog niet gelezen heb.
Bloglines is de RSS-reader waaraan ik verslingerd ben geraakt, nadat ik een aantal andere programma's uitgeprobeerd heb die het allemaal net niet waren.

Voor nog-niet-ingewijden, kort door de bocht: via het RSS protocol krijg je automatisch een seintje zodra een nieuw bericht wordt geplaatst op de website waarop je geabonneerd bent. Een RSS-reader hoest de kop en een paar regels tekst op, en een klik verder ben je helemaal bij.
Bloglines is mijn favoriet omdat het een web-applicatie is, zodat ik het programma overal kan gebruiken, met mijn eigen instellingen, waar ik op dat moment toevallig ben; het woont niet op mijn computer maar op internet.
Bloglines werkt als een tierelier, het ziet er gelikt uit, het is snel, en het is gratis. Wie, net als ik, niets te verbergen heeft, zet zijn eigen 'blogroll' live, zodat iedereen kan zien wat ik aan nieuws tot me neem. Het zal u niet verbazen dat het over internet en dergelijke gaat, en het valt niet mee om in die wereld een beetje bij te blijven.
Via die dertig weblogs (soms valt er eentje in ongenade, soms pak ik een nieuwe) kom ik dagelijks dingen tegen die helemaal nieuw zijn, maar de vraag was verslaving. Ben ik een blogjunk? Ik begin collega's te begrijpen die zeggen dat de grootste kracht van een krant, het belangrijkste bestaansrecht van een redactie, het panklaar maken van het nieuws is.
Maar eens op zoek naar een programma dat uit mijn RSS filtert wat waardevol is. Op naar het web, waar ergens een blog moet zijn waar ze dat verzonnen hebben.

Posted by Leon at 10:11 AM | Comments (0)

September 10, 2005

Service

Qua mensenrechten valt er veel te verbeteren in China, maar als het om service gaat kunnen we een en ander van ze leren. Blijkens de ervaringen van onze correspondent Erwin Tuil, die meldt hoe men een ADSL-probleem in Peking oplost. Dat gaat zo: ADSL connect niet, Tuil belt KPN, wordt beleefd te woord gestaan, twee minuten later teruggebeld, twee uur later monteur aan de deur, probleem opgelost.
Hier gaat de verhuizing van mijn ISDN/ADSL anders: formulier invullen op website KPN. Datum bepalen, maar niet binnen vijf dagen, dus week vooruit geprikt. Twee dagen later mail terug: kan niet, KPN heeft 16 september gekozen. Nadere bijzonderheden volgen.

Paar dagen later brief in de bus: op 16 september moet iemand van 08:00 tot 13:00 thuis blijven om de monteur binnen te laten. Brief rept over ISDN en niet over ADSL, dus ik moet de helpdesk bellen. In China wordt opgenomen, maar in Nederland niet: tuut, tuut; al onze medewerkers zijn bezet.
Die Chinezen zullen bij Amerikanen in de leer geweest zijn, want bij een probleem op mijn webserver is is de logistiek hetzelfde. Mailtje naar support@verio.com, dat meteen terugstuitert, voorzien van probleem ID. Drie minuten later een handgeschreven mailtje: probleem opgelost, ID afgesloten. Minuut later piept mijn mobiel en verstrekt een vriendelijke techneut nadere bijzonderheden. Maakt niet uit of het in het holst van onze nacht is, of die van hun: echte 24x7 support. Voor 14.50 dollar per maand 1500 mb diskspace, 8 gigabyte traffic, en een zak vol toeters en bellen.
Techneuten die van onze bazen alles in Nederland moeten doen vragen wel eens waarom mijn weblog in Amerika woont. Die hebben het niet begrepen: herstart bovenaan deze column en lees hem nog eens.

Posted by Leon at 12:48 PM | Comments (0)

September 07, 2005

Bloglines

Finally I've gotten a hold on Bloglines. What I did a year or so ago when I accidently landed at Bloglines for the first time was try to set up a blog with the name 'Leon' and to my amazement my name wasn't taken yet. So I registered, but until today didn't have any spare time to dive into Bloglines as a RRS feedreader. Initially I had some problems setting up a weblog at Bloglines. While I don't really need it, I gave it a good try today, and it's indeed a good and fast blogging system for anybody without a tool like MovableType.
With the blog up and running, I also checked out the possibillities of Bloglines as RSS reader and since an hour or so I'm hooked. This is my RSS tool from now on! I'd been using the KBcafe Rmail RSS application until today, wich sends you an e-mail every time one of your RSS feeds is updated. Combined with a notifier plug-in this way you can use your Gmail (or any other mail cliënt) as a replacement for a RSS reader. Works allright, but at the end of the day you have to remove one received e-mail for each updated feed.
Bloglines is better and since it's web-based usable everywhere. As for my Leon blog: when I cut a new entry from here and paste in into Bloglines, automatically all images and links are added in the html code. Great! I'l keep bloglines/blog/leon up as a mirror - might generate some extra traffic - and if there's a Leon around with a fat wallet, offers are welcome :-)

Posted by Leon at 04:17 PM | Comments (0)

September 05, 2005

Het leven is een doos bonbons

Nieuwe tijden, nieuwe ontwikkelingen; na bijna 10 jaar mijn computercolumn onder de naam 'Interface' te hebben geschreven - de eerste verscheen op zaterdag 4 november 1995 onder de titel: 'Het leven is een doos bonbons' - is met ingang van afgelopen zaterdag de naam veranderd. ('Live is box of chocolats, Forest; you never know what you're gonna get :-)
XSKrijnen klinkt wel lekker, en wie zich afvraagt waar dat XS voor staat; dat is de naam van het nieuwe tabloid dat u tegenwoordig op zaterdag bij BN/DeStem aantreft.

Citaat uit de krant van zaterdag: 'Thema is lifestyle. Zeg maar: Leefpatroon, leefstijl. Onderwerpen dus over gezond leven, relaties, cultuur, mode, interieur, moderne media. Zaken waarmee de eigentijdse mens zich onderscheidt van de ander en dingen die het leven veraangenamen'.
Een van de gevolgen van het publiceren op het tabloid is dat het korter moet, want minder papier. Van de tot nog toe gebruikelijke lengte van mijn column is ongeveer een derde overgebleven. Even wennen, maar het dwingt je wel om beter na te denken over je onderwerp en tot zo kort en bondig mogelijk formuleren.
Verder is er op de pagina's van de nieuwe uitgave wat meer ruimte beschikbaar voor andere bijdragen over high tech, computers, web en internet, dus is het niet zo dat ik nou midden in de week ineens een paar uur over heb.

Posted by Leon at 10:48 AM | Comments (0)

September 03, 2005

U bent gezakt

Doug Engelbart, die in 1968 voor het eerst met een muis een cursor bewoog, leeft nog. Net als David Bradley die voor IBM ooit de combinatie control - alt - delete programmeerde. Waarmee gebruikers van Windows een kwart eeuw na dato nog steeds hun gecrashte machine aan kunnen trappen.
'Ik heb hem uitgevonden', grapte Bradley toen hij Bill Gates voor het eerste ontmoette, 'maar jij hebt hem wereldberoemd gemaakt.' De rijkste man van de wereld kon er niet om lachen, maar dat kon Bradley niet bommen; 'ik ben ermee in de kruiswoordpuzzel van de New York Times terecht komen, dus mijn levensdoel is vervuld'.

Engelbart en Bradley - beiden inmiddels gepensioneerd - hebben mee mogen maken wat er van internet en computers geworden is. In tegenstelling tot geniale denkers die te vroeg geboren en gestorven zijn. Zoals bijvoorbeeld Alan Turing en Vannevar Bush. Tik Vannevar in Google en u ziet een link naar een bijzonder document: 'As We May Think'.
Het artikel dat Bush in 1946 voor 'The Atlantic Monthly' schreef, waarin hij hyperlinks beschreef en voorspelde hoe alle documenten ter wereld aan elkaar gelinkt zouden worden. Alan Turing is de wiskundige die in 1950 de naar hem genoemde test ontwierp. Als een mens communiceert met een computer en dat niet doorheeft, dan heeft die machine de Turing-test doorstaan. Tot op heden is er nog geen computer die zo'n test met succes afgelegd heeft. Al zijn er mensen die denken dat de stem van het call-center, die u over probeert te halen om een bepaalde toets van uw telefoon in te drukken, een echte is.
Op mijn mobieltje hanteer ik mijn eigen test. Bellers zonder nummerherkenning worden weggedrukt: geen last meer van opdringerige verkooppraatjes. Wie mij echt wil spreken, laat dat wel weten via voice- of e-mail. Alle anderen zijn gezakt.

Posted by Leon at 02:15 PM | Comments (0)

August 18, 2005

Met dank aan alle trollen: wie bent u?

Veel van wat op internet verandert - internet is een constante verandering - heeft met ons werk te maken, en daarmee met u, als lezer van de krant of bezoeker van onze website. Wat er van komen gaat, hoe we ons vak uit zullen oefenen, hoe het tot u komt, daar kunnen we lang en breed over speculeren, maar niemand weet hoe het over vijf of tien jaar zal werken.
Qua techniek is het redelijk te voorspellen: iedereen in Nederland heeft breedband, al dan niet mobiel, en internet zal altijd en overal gebruikt worden. De komende jaren zal het ene na het andere nieuwe programma, protocol of apparaat opduiken, met een gemene deler: ze doen iets via internet.

Met die techniek komt het goed, en want wat niet goed is, zal vanzelf rap verdwijnen: het moet goedkoop, het moet snel en simpel werken.
Voor journalisten is de vraag hoe de techniek en de daardoor geschapen nieuwe mogelijkheden hun vak zullen gaan veranderen. De consument die websites bezoekt wil meer dan de klant die voor hardware en adsl winkelt: het moet gratis, en hij moet zich overal mee kunnen bemoeien. Inherent aan internet is dat alle nieuwe termen die er opduiken, in het Engels zijn. Dus wordt de bezoeker toegestane uitingen van zijn bemoeizucht 'consumer generated content' genoemd, en heeft hij zich daarmee een plaats verworven tussen verslaggevers en redacteuren.

Dat fenomeen wordt door de ene journalist toegejuicht als onvermijdelijk voorschot op een toekomst waarin de lezer veel meer te vertellen krijgt, terwijl het door de ander verafschuwd wordt. Welke stromingen op termijn standaard wordt, zien we mettertijd vanzelf, en intussen wordt er links en rechts volop geëxperimenteerd met alle mogelijkheden. Soms naar tevredenheid van de betrokkenen, soms gaat het fout.

Anderhalve maand geleden beschreef ik hier hoe het bij de Los Angeles Times zo uit de klauwen liep dat het experiment om de bezoekers op de website het hoofdredactioneel commentaar mede te laten herschrijven al na anderhalve dag beëindigd werd.

Hier heeft De Telegraaf er genoeg van dat 25 internetredacteuren een dagtaak hebben aan het schonen van artikelreacties, iets waar we zelf over mee kunnen praten. Op de website van BN/DeStem komen reacties niet vanzelf live, maar pas nadat ze door de internetredactie langs maatlat van fatsoen en relevantie gelegd zijn. Dat systeem is hard nodig, vooral als er een spraakmakend artikel op de website staat, want dan zijn de - veelal anonieme - scheldpartijen en bedreigingen niet van de lucht.

Het experiment met de 'Wiki' in Los Angeles wordt in Seattle herhaald, op een iets andere wijze. De Seattle Post Intelligencer heeft op de website een 'Virtual Editorial Board' geinstalleerd, waarop de bezoekers website opgeroepen worden om de mening over het commentaar van de krant te geven, vóórdat het wordt gepubliceerd. Iedere morgen om 09:00 begint de vergadering van de werkgroep commentaar, waarin besproken wordt over welke lopende zaak het dagelijks hoofdredactioneel commentaar geschreven zouden kunnen worden. Na de bijeenkomst worden alle onderwerpen die besproken zijn, gepost in het Virtual Editor Board.

Bezoekers wordt verzocht om erop te schieten, commentaar op het commentaar te geven, of andere ideeën aan te dragen. Die reacties kunnen op verschillende manieren voor de krant - of de website - hergebruikt worden. Een van de mogelijk gevolgen van deze manier van werken is volgens eindredacteur Mark Trahant dat de krant regelmatig zijn eigen officiële standpunt bij zou kunnen stellen.

Zou het? Ik zie zoiets er hier niet zo snel van komen, en laten we eerst maar eens zien hoe het in Seattle verder gaat. Als het anoniem kan, en iemand alleen maar door het gebruik van een e-mail adres valideren als bestaand, is zo goed als anoniem, dan gaan trollen de sfeer bepalen. Een troll is iemand die er genoegen in schept om zo anomiem mogelijk zo vervelend mogelijk te klieren op forum, blog of website.

FBI of Interpol, al dan niet geholpen door providers, Microsoft of Google, zouden best achter de persoon achter een bepaald e-mail adres zouden kunnen komen, maar een dergelijke samenwerking komt alleen maar op gang in geval van terreur, kinderporno of miljoenen schade door een hacker. Dat schiet echt niet uit de startblokken omdat een grappenmaker een hoofdredactioneel commentaar op een website verkracht.

Wellicht dat het probleem opgelost wordt door voortschrijdende techniek, en inzicht. Misschien kunnen we straks alleen maar reageren op een website als we ons bekend gemaakt hebben via een id-chip in mobieltje, bankpasje of token, net zoals dat al met internetbankieren gemeengoed is. Dat gaat alleen maar werken als aan de voorwaarden voldaan wordt: goed, snel, goedkoop, simpel. Daarnaast zal de bezoeker die zich nu al ergert aan de niet ter zake doende reacties onder ieder artikel, op iedere website die de mogelijkheid biedt, op termijn vanzelf bereid zijn om een of andere vorm van identificatie voor lief te nemen. Met dank aan alle trollen, de digitale vandalen: wie bent u?

Een van de belangrijkste redenen die hoe dan ook een rol zal gaan spelen in de manier waarop journalisten tegen internet aan kijken is een ordinaire: geld.

In de Verenigde Staten blijken de salarissen van de starters onder de digitale mediamensen sinds 2004 hoger te liggen dan van wie voor het papier begint te werken. Het gemiddelde startsalaris na een studie die iets met online media publishing van doen heeft, was 32.000 dollar. Het gemiddelde aanvangssalaris bij de televisie was $ 23,492, bij kranten $ 26,000, weekbladen $ 24,000, radio $ 23,000 en consumentenbladen $ 27,000.

Wat ik daar van vinden moet weet ik nog niet zo goed, maar het is wel een bewijs hoe belangrijk internet geworden is, en nooit meer weg te denken.

Posted by Leon at 05:46 PM | Comments (0)

August 12, 2005

Wij zijn het web; geniet, of huiver

Het feit is in Nederland vrijwel ongemerkt gepasseerd, maar afgelopen dinsdag was het tien jaar geleden dat Netscape naar de beurs ging. Hier haalde het jubileum het Journaal niet, ondanks de komkommertijd, maar in Amerika is deze week veel teruggeblikt. Door de ouderwetse media, maar vooral door al wat zich op internet beweegt, Wired voorop.
Dat magazine - ik zeg het nog maar eens: iedereen die van het web wil weten, moet Wired lezen en bezoeken - met een augustusnummer, het inlijsten waard, over het decennium dat de wereld veranderd heeft. Met tien kleine interviews van de hand van Jeff Howe, een prachtige analyse van veteraan Kevin Kelly, in 1992 een van de oprichters van het blad, en een interview van John Batelle met Google-miljardairs Sergey Brin en Larry Page.

Howe schetst de gebeurtenissen van het afgelopen decennium aan de hand van tien foto's, voor ieder jaar eentje, waarbij de gefografeerden iets vertellen over het moment dat de plaat gemaakt is. Met in ieder jaar een time-line met hoogtepunten.
Natuurlijk is het web niet tien jaar geleden ontstaan, maar veel langer geleden. Computer-pionier Vannevar Bush kwam al in 1946 met het idee van hyperlinks, Ted Nelson ontwierp in 1965 het schema. Tien jaar geleden was het moment waarop het web van de grond kwam en bij de massa begon aan te slaan om nooit meer tot stilstand te komen, ondanks het dipje begin deze eeuw. Netscape, het bedrijf, bestaat allang niet meer, de browser wel, en Marc Andreessen en Jim Clark zijn er destijds stinkend rijk mee geworden, toen de aandelen in korte tijd vijfenzeventig maal over de kop gingen. Met de beursgang van Netscape veranderde internet van speeltuin voor nerds en professoren naar wat het nu geworden is. 'Wij zijn het web', aldus het slot van de fascinerende analyse van Kelly, tien jaar geleden de deur gewezen door ABC, waar men niets van internet weten wilde. 'Internet? Dat is het CEB (hier destijds beter bekend als bakkies) van de jaren negentig', aldus de bestuursvoorzitter.
De suggestie van Kelly dat ze er verstandig aan zouden doen om het domein www.abc.com zo snel mogelijk te laten registreren, werd stilzwijgend aangehoord. Een maand later was het nog niet geregistreerd, zodat ABC in 1996 (net als Coca Cola, MTV, CBS en een serie van andere hele grote bedrijven) via rechtszaken en/of afkoopsommen de eigen domeinnaam moest veroveren. En is www.ABC.com - ondanks de niet zo vooruitziende blik van die hoge pief - een onmisbaar podium voor de mediagigant geworden. Mijn eigen naam laten registreren lukte me toen nog niet, de bureaucratische Nederlandse domeinregistratie is pas een jaar of wat geleden tot inkeer gekomen, en in Amerika wilde Network Solutions niet zomaar met Europese particulieren in zee. Anderhalf jaar later had ik mijn domein te pakken en kon ik mijn spulletjes verhuizen van de webserver van de Eindhovense Digitale Stad naar mijn virtuele nieuwbouwtje in Napa.
September 1995 was voor mij prive een ander ijkpunt, omdat ik destijds na enige aarzeling, want met gebruik van mijn credit card over een toen nog niet beveiligde verbinding, mijn eerste aankoop via internet verrichtte. Dat was bij de website Cyberian Oupost, die inmiddels op de verkoop van een ander soort hardware overgegaan is: porno.
Maar destijd verkocht Cyberian Outpost computers en camera's en de Apple Quick Take die ik besteld had, kostte daar, inclusief verzenden, 1150 ouderwetse guldens, terwijl de goedkoopste in Nederland voor 1500 gulden over de toonbank ging. Voor dat bedrag koop je tegenwoordig een digitale camera met een resolutie die tientallen keren hoger is als die van die Quick Take (0.3 megapixels). Dus we mogen concluderen dat de wet van Moore ook voor camera's iets doet. Het ding werd binnen 48 uur door DHL in Breda afgeleverd en daarna heb ik nooit meer geaarzeld om via internet iets te kopen. Overigens staat-ie nu alweer jaren in de kast, in de originele verpakking, dus misschien wordt-ie ooit weer meer waard dan de aanschafprijs.
Zoals ik in augustus 1995 maar amper kon bevroeden hoe het web er in 2005 uit zou zien, is het niet voor te stellen wat er over tien jaar allemaal kan. Hoewel de contouren van 2005 vaag zichtbaar waren in de eerste column over internet die op deze plaats op 4 november 1995 gepubliceerd werd.
Eindelijk lokaal bellen, in plaats van via Amstelveen het netwerk van Compuserve op te gaan, en ook nog op een snelheid van 28K8 (!), dat was toch weer een stapje in de goede richting. Citaat uit eigen werk: 'Aan het eind van die Stairway to Cyberspace wacht ons computer-idioten het beloofde land: onbeperkt lokaal bellen voor een vast bedrag van nul of een halve cent per gesprek, een paar honderd kilobit per seconde, real-time video.
Wat dat in de praktijk oplevert? Dan heeft u een flat-screen aan de muur hangen, een schilderij van een paar vierkante meter, waarop u, als u geen film of tv kijkt, met de scherpte van een reuzen-dia een mooi schilderij projecteert.' Dat klopt dus allemaal aardig, achteraf, al kon ik toen toch niet bevroeden dat het ongeveer tien jaar zou duren voor het zover was.
Kevin Kelly vergelijkt deze tijd met die van Confucius, Zarathustra en de joodse wijzen die in dezelfde eeuw leefden en waarna niet zoveel religies meer ontstonden. En met die van andere ijkpunten in de geschiedenis, zoals de Amerikaanse Revolutie en het ontstaan van de moderne wetenschap. Volgens hem zal over drieduizend jaar het begin van deze eeuw ook zo beschouwd worden: als de tijd waarin De Machine geboren werd. 'De Machine', aldus Kelly, 'dat zijn wij.'
Vergezocht? Lees 'We are the Web', in het magazine of op de website van Wired en geniet. Of huiver.

Posted by Leon at 12:34 PM | Comments (0)

August 05, 2005

Google: verkopen we onze ziel aan digitale duivels?

Hier en daar heibel is over de macht van de zoekmachine en mediamogul, maar wij kunnen van Google geen genoeg krijgen. Wij, dat zijn u en ik, want als er iets blijft groeien, dan is het wel Google, met de zoekmachine en met de nieuwe mogelijkheden die het bedrijf in sneltreinvaart zelf maakt of opkoopt en vervolgens op de markt gooit. Ook de lezers van BN/DeStem en de bezoekers van www.bndestem.nl blijken geinteresseerd in Google en Gmail. De tweehonderd invites voor een Gmail account die we voor u bij elkaar geschraapt hadden, waren binnen een paar dagen aangevraagd en gehonoreerd.
Slechts nieuws voor wie naast dat net gevist heeft, maar het goede nieuws is dat we elders op het web - met dank aan Hans Postelmans, de webmaster van www.haagsebeemden.nl - bijna 5000 invites gevonden hebben. Verder bleek een account die ik begin juli geactiveerd heb en daarna stomweg vergeten was, door Google van 50 invites voorzien te zijn. Wie afgelopen week door vrienden of bekenden lekker gemaakt is: stuur een mailtje en u ontvangt alsnog per ommegaande een uitnodiging voor een kersverse Gmail account.
Zoals een journalist beaamt: eerst iets over Google-haters en onoorbare streken die Google volgens hen uithaalt. Tik 'evil google' in Google, en de machine komt terug met ruim 8500 hits. Bovenaan de website die zichzelf benoemd heeft tot de officiële Google Watcher, met voor minstens een paar volle dagen negatief leesvoer en waarschuwingen ten aanzien van de activiteiten van Google en Gmail.

Ook in het Nederlands volop gekanker: tik 'protesten Google' in Google, lees en geniet. U kunt dus niet zeggen dat u niet gewaarschuwd bent, maar ik neem het allemaal met een pond zout. Bezoek de protestpagina's, lees alles, als u de tijd daarvoor heeft, en trek uw eigen conclusies. Terwijl ik tot nader bericht Gmail vrolijk blijf gebruiken, hebben we intussen een andere mooie dienst ontdekt: Google Groups.
Aangetrapt voor mijn softbalteam, na een onderonsje tussen de Nederlandse en Belgische bond pardoes in de Belgische competitie gedumpt. Beregezellig, maar zie die velden in Antwerpen, Herselt, Berendrecht, Beveren en Borgerhout maar eens te vinden. Het is dus wel handig om via internet routeplanners uit te wisselen en een mailing list te onderhouden, ook al vanwege de in vakantietijd prangende vraag of we genoeg man op de been kunnen brengen op vrijdagavond.
Op mijn vorige mailserver was een softbal mailing-list aangemaakt, waar vandaan alles automatisch op en neer stuiterde. Met de verhuizing naar mijn nieuwe server werd die list vanwege spambeheer beperkt tot een te klein aantal adressen. Je kunt dan wel gaan scripten of andere stunts uit gaan halen, maar dat is extra gedoe.
Gauw een phpbb-bulletin board geinstalleerd, maar daar was altijd wel iets mee. De ene keer weigerde het kreng om me als administrator in te loggen, de volgende keer verdomde hij het om mail te versturen. Altijd wat en niet alleen het beheer kwam op ondergetekende neer, ook de extra megabytes drukten op zijn account. Moest simpeler kunnen, tijd voor iets anders.
En toen klikte ik bij Google per ongeluk op 'Groups' inplaats van op het ernaast staande 'Images', toen ik op zoek was naar een plaatje. Verroest, dát was precies wat we nodig hadden en het werkt als een tierelier. Die zuurpruimen van Google Watch zullen het wel een levensgevaarlijke inbreuk op privacy enzovoort vinden, maar wij zijn mooi uit de brand.
Google Groups is een ideale manier van communiceren voor - het woord zegt het - groepen. Groepen vrienden en/of vriendinnen, clubs, verenigingen en ik zie er ook nog wel voordelen in voor op de werkvloer.
Een groep aanmaken is een klusje van vijf minuten. Je maakt jezelf beheerder, de groep krijgt een e-mail adres en je voegt de e-mail adressen van wie je maar wil, toe aan de groep. De rechten en mogelijkheden zijn zeer divers, dus je moet er even goed voor gaan zitten en nadenken wat je er precies mee wil. Of je gaat er meteen mee aan de slag en je past het boeltje later aan. De belangrijkste vraag die je moet beantwoorden, is of alles wat de groep publiceert voor de hele wereld zichtbaar is en of de content door de robots van Google geindexeerd mag worden. Zet je er een slagboom voor, dan moeten de leden van de groep hun username en password gebruiken en is je groep afgeschermd van de buitenwereld.
Verder moet je de leden van de groep wel of geen rechten verstrekken op het plaatsen van nieuwe entries. Het gemakkelijkste voor iedereen is als een mailtje naar het adres van de groep automatisch op het web geplaatst wordt en daarnaast bovendien vanzelf naar ieder lid gemaild wordt. Omdat het softbalteam niets te verbergen heeft - ook niet interessant voor anderen - staat onze groep wagenwijd open, maar wees gewaarschuwd: wie minder openbaar wil zijn, moet zijn rechten goed vaststellen, anders gaat het goed fout.
Google Groups is tevens de oplossing voor de vraag die een aantal lezers me gesteld heeft, nadat ze de afgelopen week zelf aan de Gmail gegaan zijn. In Gmail zit de mogelijkheid (nog) niet, maar Google Groups is de perfecte oplossing voor wie gewend was om vanuit Outlook groepjes en/of clubs te bedienen.
Tja, wie weet, blijken die Google-haters op termijn wel gelijk te krijgen en ben ik mettertijd mijn ziel steeds meer aan de digitale duivel aan het verkopen.
Stilletjes ben ik vanzelf dagelijks veelgebruiker van Google, Google Images, Gmail, Google Groups, Google Earth, Google Globe, Froogle, MyGoogle, de GoogleToolbar, Google Maps, Google Desktop Search, Google Adsense en Picasa geworden.
Wat ik me afvraag: zit ik straks bij Doctor Phil op de sofa om van mijn Google-verslaving af te komen?

Posted by Leon at 08:54 AM | Comments (0)

July 22, 2005

Taxman, mister Wilson, taxman, mister Heath

Op de dag dat Edward Heath stierf, via internet maar eens wat gestruind langs Britse radiozenders. Door een bitje dat in mijn geheugen is blijven hangen, op een bad sector op de harde schijf in mijn bovenkamer. Omdat ik de meeste teksten van de Beatles vanuit nog onbeschadigde sectoren van mijn hersens op kan dissen, moest ik bij de naam Heath natuurlijk aan George Harrison denken. De lead-gitarist met het mooiste Liverpoolse accent van de fab four, die qua productie van songteksten en melodieën zo ongeveer 1 op 9 liep bij Lennon en McCartney en die op de meest LP's (dat waren van die zwarte plastic schijven) van de Beatles een of twee juweeltjes weg mocht zetten.

Op Revolver waren dat Taxman en Love You To, met die typische Beatles humor, in de driehoek tussen ironie, cynisme en sarcasme. Vijf procent van hun inkomsten hielden ze in de jaren zestig over onder het rigide belastingbeleid, van Taxman, mister Wilson, Taxman, mister Heath!
Door Revolver heeft Edward Heath ('there's one for you, nineteen for me') meer bekendheid gekregen dan door het feit dat-ie premier geweest is van Groot-Brittannië. Chagrijn bleek ook een legendarische liefhebberij van hem te zijn geweest, want zowel CNN als BBC besteedden daar aandacht aan in de terugblikken op het leven van Taxman. Te vrezen valt derhalve dat-ie om de Beatles nooit heeft kunnen lachen.
Nieuwsgierig surfen langs die Britse radiozenders; zouden ze op de dag van het overlijden van zo'n politiek icoon af en toe Taxman draaien na het nieuws? Maar ja, natuurlijk deden ze dat, terwijl sommige dj's voor de jongere luisteraars ook nog maar even uitlegden wie wijlen George Harrison - the quiet Beatle - was, die bij lange na niet de gezegend leeftijd van Heath - bijna 90 - gehaald heeft.
Het leuke op zo'n dag is dat op fora spontane discussies ontstaan over Taxman en Beatles, tussen oudere fans en piepjonge internetters, wiens ouders in de jaren tachtig geen cd van de Beatles in huis hadden.
Zelf ben ik lang geleden gestopt met het proberen te begrijpen van songsteksten, want de meeste hebben een gegeven gemeen: je kunt er alle kanten mee uit. Lekkere meezingen en voor de rest geloof ik het meestal wel. Schrijf voor de verandering eens een songtekst op die u uit uw hoofd kent, in plaats van mee te zingen, lees goed na en denk: waar gaat het eigenlijk over?. Heeft overigens niks met Engels te maken, want de mooiste liedjes van Boudewijn de Groot, waar gaan die eigenlijk over?
Waar het over gaat, daar heb je internet voor. Wie Heath, Harrison en Wilson waren, daar kwamen ze ook nog wel uit op dat forum, maar toen er eentje de vraag opwierp wie Doctor Robert was, werd het even stil. 'Dat is Doctor Robert', ook op Revolver, 'Ring my friend, Doctor Robert', was een snelle reply. Dat wist ik, maar toen de vraagsteller zich weer meldde met de vraag wie die Doctor Robert dan wel echt geweest was, moest ik even naar Google, net als anderen op dat forum.
Het mooiste van mijn computerleven is dat er sinds kort drie 22-inch monitoren op mijn bureau staat. Ik vraag me maar niet af wat de opgetelde straling van die dingen met mijn hersens doet, maar het is lekker werken zo. De meest rechtse speelt voor muziekmaker, het enige programma wat daar op draait is iTunes, en wat-ie bedient is een externe Audigy geluidskaart en een set Klipsch boxen.
Taxman klonk schitterend, keihard vanmorgen vroeg. De twee monitoren recht voor me hangen aan het werkpaard van de baas, een dikke Dell met alles erop en eraan. Mij hoort u daarover niet klagen en als je eenmaal met twee monitoren gewerkt heb, wil je niet anders meer. Links een Firefox met Google erop, rechts een andere Firefox of mijn tekstverwerkertje, en dan maar lekker op en neer schuiven en muizen.
Terwijl op de linkermonitor Google met antwoorden komt, zit ik dit rechts te tikken, lekker van de ene naar de andere monitor knippen en plakken enzovoort. U begint het al te begrijpen: ik zit dit voor mijn plezier te doen en ik krijg er nog geld voor ook.
Maar wie was Doctor Robert? Er staat me vaag iets bij van een arts in New York die nooit te beroerd was om John Lennon van recepten voor amphetamine en LSD te voorzien. Tamelijk onder invloed schreef hij Tomorrow Never Knows, deze eeuw door The Chemical Brothers geprezen als de eerste trance plaat ooit. Na even Googelen blijkt Doctor Robert geinspireerd door Robert Freymann, een destijds (1966) 60-jarige arts van Duitse afkomst die praktijk had op East 78th Street.
We Googelen wat verder op 'Robert Freymann'. Het eerste wat opvalt - niets nieuws onder de zon - is hoeveel websites songteksten en recensies zonder enige last of ruggespraak letterlijk van elkaar overgenomen hebben. Zoek voor de lol eens een tekst op waar een fout in zit, dan kunt u vanzelf zien hoe dat werkt. Dus kom je ook tientallen keren vrijwel letterlijk dezelfde recensie van Revolver tegen (Freymann, Duitse afkomst, 60 jaar, East 87th Street).
Een ervan beweert dat Freymann in 1975 zijn vergunning kwijtraakt vanwege wanpraktijk. Als hij in 66 als 60 was, zou hij nu dood of 101 moeten zijn, maar daarover geeft het web zo gauw geen uitsluitsel. Ga je verder zoeken in Google dan beweert een andere website dat er wel degelijk een Doctor Robert heeft bestaan, maar dat het hier om ene Charles Roberts ging, op 48th Street.
Gelukkig komt ik wel een pracht van een recensie van Revolver tegen, van Stuart Bailie, van de Noord-Ierse BBC. Er staan mooie wetenswaardigheden in, bijvoorbeeld over Lennon en Peter Fonda. Het meeste verrassende: het is Paul McCartney en niet George Harrisson die de vlijmscherpe leadgitaar in Taxman speelt, de onvergetelijke opening van Revolver. Krijg nou wat!

Posted by Leon at 10:41 AM | Comments (0)

July 15, 2005

Eindeloos zoomen met de Google Globetrotters

Wie over een breedbandverbinding en de juiste grafische kaart beschikt; wees gewaarschuwd voor Google Earth, want het is verslavend. Het zal misschien de leeftijd zijn, of de wellicht daarmee samenhangende verzuringsgraad, maar wat ik de afgelopen decennia ook allemaal met de computer en internet heb uitgehaald; spelletjes zijn niet aan mij besteed. Van Google Earth kan ik maar niet afblijven; ook al is het geen spel, ik begrijp nu wel waarom mensen aan games verslaafd raken. Als je er eenmaal aan begonnen bent is het moeilijk stoppen met deze fascinerende applicatie, waarmee je letterlijk iedere plaats op aarde met klikken en zoomen kan bekijken.

Foto: RBC stadion, Roosendaal.

Link: GoogleGlobeTrotting
Link: Scavenger Hunt
Link: Green Watching
Link: Close Encounter
Link: Digital Scrapbook

Wie veel van reizen houdt, gaat op zoek naar de plaatsen die hij ooit bezocht heeft, maar het is natuurlijk ook een bijzonder interessante uitdaging om je eigen huis, en met een beetje mazzel, je eigen auto, in beeld te krijgen. Dat lukt nog niet altijd, maar probeer jezelf eens voor te stellen wat er met dit programma over een jaar of tien allemaal mogelijk is. Live video-feed vanaf een satelliet, voor iedereen te zien vanaf internet? Net zoals in de science fiction komedie 'Man in Black', waarin Tomme Lee Jones peinzend inzoomt op het huis van zijn teloor gegane liefde, en haar aan het eind van het eindeloze zoomen recht in het gezicht kijkt omdat ze in de tuin aan het werk is en omhoog kijkt.
Google Earth is een gigantische database van luchtfoto's van iedere plaats op de wereld. Ze zijn door satellieten en vliegtuigen gemaakt, en ze zijn allemaal minder dan drie jaar oud. De database is samengesteld door Keyhole Digital Mapping Corp, in oktober 2004 door Google, dat na de beursgang een paar miljard te besteden had, overgenomen. De razendknappe programmeurs van Google hebben een applicatie geschreven die al die miljoenen luchtfoto's naadloos aan elkaar geplakt heeft, resulterend in een aardbol: Google Earth.
Als je het programma gedownload en geinstalleerd hebt (het eist ongeveer 200 megabyte vrije ruimte op je harddisk) kun je er onmiddelijk mee aan de slag. Wel goed uitvogelen, want met de ene grafische kaart draait het programma alleen in Dirext X, en met de andere wil het alleen maar in de Open GL standaard starten. Dat is een kwestie van een keer proberen, en als het werkt, kun je over de hele wereld wandelen en afdalen.
Ga om te beginnen eens naar een Amerikaanse stad waarvan de luchtfoto's al in een hoge resolutie en in 3D beschikbaar zijn. Daal naar Manhattan af, maak met een klik alle gebouwen zichtbaar, kantel het uitzicht en het is net of je er met een helikopter vlak boven zit. Je kunt de straatnamen aan- en uitzetten, en als je 'dining' en 'lodging' aanvinkt, wordt heel Manhattan onder een deken van namen van restaurants en hotels bedorven.
Van 38 Amerikaanse steden zijn op dit moment de hoge resolutiefoto's beschikbaar, naast een groot aantal steden en gebieden in andere landen. Op Google.Com (Nog niet op Google.nl) zie je na een klik op 'More' een link naar Google Earth, met download en uitleg. Daar valt te lezen dat Google Earth de komende jaren alleen maar uitgebreid zal worden en dat het doel van het Keyhole Project is om alle plaatsen op aarde met een resolutie van 15 meter per pixel in beeld te brengen. Da's nog net niet genoeg om vanuit de ruimte een krant te lezen, maar de koppen zijn op die scherpte wel degelijk zichtbaar, als je maar lang genoeg blijft inzoomen.
Het is natuurlijk niet zo verrassend dat Bagdad een van de steden in hoge resoutie is, want de Amerikanen moesten tenslotte toch weten waar ze die kruisraketten naartoe stuurden in de twee Golfoorlogen. Wat Nederland betreft is het zo op het ook volslagen willekeur, maar dat zal meer met beschikbaarheid en aanbod van luchtfoto's te maken hebben dan met historische keuzes. Hoe dan ook, er zijn in Nederland maar een paar lappen in de hoge resolutie, en een daarvan betreft een groot gedeelte van de westelijk Noord Brabant. Bredanaars moeten nog even geduld hebben, maar in bijvoorbeeld Roosendaal, Halderberge en Steenbergen kun je inzoomen tot de auto's in de straten zichtbaar worden, terwijl hetzelfde geldt voor een flinke taartpunt Bergen op Zoom. Een van mijn Roosendaalse collega's beweert dat-ie zijn eigen auto voor de deur heeft herkend.
Zoals dat altijd gaat op internet, onstaat er onmiddelijk nog nieuwere dingen en ideeën op iets nieuws. Om te beginnen de vereniging van Google Globetrotters die elkaar in forums naar interessante plaatsen sturen, zoals Neverland van Michael Jackson, en huizen van andere bereoemdheden, of verlaten militaire bestemmingen in Nevada.
Google Earth is niet als spel ontworpen, maar de Scavenger Hunt heeft er al wel een razend populairt spel van gemaakt: er wordt bijvoorbeeld een foto van een gebouw met een kenmerkende vorm getoond en de vraag is uiteraard: waar op aard? Er doen duizenden mensen aan mee, en de oplossing komt meestal binnen een uur binnendwarrelen. Natuurbeschermers zijn begonnen Google Earth te gebruiken voor het spotten van illegale houtkap, want álle foto's zijn immers minder dan drie jaar oud. Verder heb je mensen die een zoektocht maken langs hun verleden en daarover publiceren in weblogs en fotologs.
Natuurlijk kon ik het niet laten om op zoek te gaan naar de boerderij in de Australische outback die we ieder jaar bezoeken, ver in het grote niemandsland ten westen van Dalby en de Audora Downs. Zou dat lukken? Het kostte me een stief kwartier, maar ondanks de ruwe resolutie heb ik de watervoorraad, de tuin en het huis gevonden. Een bijna ontroerend monument, waarbij ik de neiging kreeg om naar Tom en Pam te zwaaien. Zal er ooit een moment komen dat je via internet op die momenten, op die manier, naar elkaar kan zwaaien? Wie weet.

Posted by Leon at 10:38 AM | Comments (0)

July 08, 2005

Een weekendje Londen met de Londen Express

Teletekst is een ouderwets gereedschap dat dezer digitale tijden kaarsrecht overeind blijft. Let maar eens op, als er ergens in Nederland door het journaille aan navelstaren gedaan wordt. Als iemand in een redactiezaal - krant dan wel televisierubriek - door een collega geinterviewd wordt, hangt er vaak een monitor aan de muur die op pagina 101 van Teletekst staat.

Je zou Teletekst als de moeder van alle RSS readers kunnen beschouwen. De applicatie brengt het belangrijkste nieuws in beeld, via kopregels, het laatste nieuws komt bovenaan te staan en de feed ververst zich zelf. Daarom begrijp ik niet waarom ze hun spullen zo (nog) niet aanbieden; ze hoeven er niets extra's voor te doen en ik wed dat-ie binnen de kortste keren de populairste RSS feed van Nederland is.
Ook op de internetredactie, waar alle nieuws uiteraard zo goed mogelijk op de voet gevolgd wordt, is Teletekst een van de belangrijkste nieuwsleveranciers. Teletekst is vrijwel net zo snel als de redactionele kanalen, zoals bijvoorbeeld ANP, GPD, Reuters, AP en EPA. Soms zijn ze een paar minuten sneller, soms iets trager. Soms doen ze het te snel en wordt een bericht binnen enkele minuten van een andere kop en/of tekst voorzien. Ze nemen dus misschien iets meer risico dan andere persbureaus, die een extra check doen voor het nieuws de deur uitgaat. Met verschil van systemen kan het weinig meer te maken hebben in deze tijd, waarin iets gepubliceerd is op het moment dat het naar een webserver gestuurd is.
Hoe dan ook, het toeval wilde dat ik gisteren aan deze column begon toen mijn oog op Teletekst viel en het bovenste regeltje repte over ontploffingen in Londen. Teletekst wordt altijd meteen voor bewezen diensten bedankt op het moment dat het echt iets te melden heeft. Gans het land schakelt op die momenten met de afstandsbediening in de ene hand naar de eerste de beste nieuwszender op de (digitale) televisiezender en surft met de muis in de andere hand naar de favoriete nieuwssite.
Dat zijn de momenten waarop analoog digitaal verslaat. Al luistert de complete wereldbevolking op hetzelfde moment naar de radio, al zouden er tien miljard mensen op hetzelfde moment naar dezelfde televisiezender kijken, het zou niks uitmaken. Hoe anders op het web, waar een server maar een maximaal aantal verzoeken per seconde af kan werken, of waar het, als de machine vet genoeg is, de vraag is of de pijplijnen dik genoeg zijn.
Er zal ooit een moment komen dat we het allemaal via glasvezel doen of via draadloos internet met protocollen waar we nu alleen maar van kunnen dromen, maar het is pas 2005 en onze digitale wereld is nog niet volmaakt. Bijna vier jaar geleden, bij de terreuraanslagen in New York, bezweken nogal wat websites, waaronder in Nederland bijvoorbeeld nu.nl en startpagina.nl, onder de massale belangstelling.
Ook donderdagmorgen gaven die enkele keren niet thuis, net als de website van de Telegraaf en van de BBC. Al is het, zoals altijd op internet, vrij lastig om te duiden wat er nou werkelijk aan de hand is. Voor wie, net als wij, in een bedrijfsnetwerk achter een firewall zijn werk doet, zijn de mogelijkheden waar het fout kan gaan legio; misschien is het eigen netwerk overbelast, misschien is de verbinding van de host verstopt, wellicht kan een datacenter op een knooppunt van internet het verkeer niet aan, en ga zo maar door.
Aan het eind van alle mogelijkheden staat een webserver roodgloeiend overuren te draaien en het probleem is volmaakt. Wie die site wil bezoeken krijgt een time-out, maar waar die door veroorzaakt wordt, weet niemand. Alle gelegenheid tot smoezen en terwijl de ene partij de andere de schuld geeft, zoekt u, de klant, het maar uit.
Al zijn er websites die er heel eerlijk in zijn. Zo kon de webserver van Reuters, een van de grootste persbureaus ter wereld, donderdagmiddag de druk niet aan, maar daar verscheen tenminste netjes een boodschap van in beeld dat-ie het niet bij kon houden: 'Too Busy.'
Zo snel als het nieuws op internet verspreid wordt, zo langzaam wordt er soms gereageerd door advertentieafdelingen. Ik heb ze donderdagmiddag zo gauw niet kunnen vinden, maar ongetwijfeld zullen er de komende dagen screenshots opduiken van gerenommeerde websites, waar vrolijk gebannerd wordt voor een driedaagse vakantie naar Londen onder een foto van een uiteengereten bus.
Ook opvallend zijn op dit soort momenten de 'Sponsored Links' die in Google opduiken, als je 'London' aan de zoekmachine voert. Bovenaan de lijst met eigenlijke zoekresultaten komen drie linkjes te staan naar drie nieuwssites die het meest recent iets aan Londen gedaan hebben en natuurlijk gaat het daar over dood en verderf.
Hetgeen de robots van Google niet verhindert om in de rechterkolom een rits betaald advertenties op te hoesten van reisbureaus die u zo snel en voordelig mogelijk naar de Britse hoofdstad willen brengen. 'Weekendje Londen met de Londen Express', 'Shoppen in Londen', ga zo maar door. Ik snap het probleem, maar het blijft een beetje raar.
Ach, hetzelfde fenomeen doet zich ook wel eens voor op papier. Als de aanslagen vandaag hadden plaatsgevonden, had de krant van morgen er natuurlijk mee geopend en dan had daar - want zaterdag - best een advertentie van hetzelfde reisbureau op de voorpagina kunnen staan. Dat zijn dan menselijke fouten, want de eindredacteur let op tekst en kijkt over de advertenties heen en de advertentievertegenwoodiger is allang vergeten dat hij die advertentie een week eerder verkocht heeft.
Bij Google, waar ze alleen de slimste programmeurs ter wereld in dienst nemen, en over de beste apparatuur beschikken, zouden ze daar misschien toch eens iets op moeten verzinnen.

Posted by Leon at 12:24 PM | Comments (0)

July 01, 2005

De slagboom gaat weer omhoog

De website van BN/DeStem wordt weer gratis, niet alleen voor abonnees, maar voor allen, waar ter wereld U zich ook bevindt. Waarom? De belangrijkste reden is dat het pilot project 'Betaalde Content' niet aan onze verwachtingen heeft voldaan. Toen we tien maanden geleden aan het project begonnen, was BN/DeStem Online een van de best bezochte regionale krantensites van Nederland, maar na het invoeren van 'de slagboom' liep zowel het aantal bezoekers als het aantal pageviews sterk terug.

Link Emerce: Laten betalen voor online content mislukt
Link Webwereld: BN/DeStem ziet af van betaalmodel
Link Planet: Wegener kranten onbetaald online

Dat gegeven was geen verrassing, maar het verlies aan bezoekers - en daarmee op termijn onvermijdelijk weglopende adverteerders - werd niet gecompenseerd door de stijging in de verkoop van verschillende digitale abonnementsvormen, waar we op gerekend hadden.
Omdat recente ontwikkelingen op de advertentiemarkt voor digitale media erop wijzen dat toename van bezoekersaantallen tot verhoging van advertentie-inkomsten leidt, is besloten om weer terug te gaan naar het model dat we tot september vorig jaar hanteerden. Dat wil dus zeggen dat alle bezoekers - abonnee van de papieren krant of niet - vanaf maandag 4 juli weer toegang gratis toegang krijgen tot alle artikelen, dossiers, fotoalbums en wat dies meer zij.
Het streven blijft daarbij om een zo actueel mogelijke website te presenteren, met de nadruk op het zo snel mogelijk brengen van het regionale nieuws. In dat kader zijn we inmiddels ook gestart met een gratis e-mailkrant. U vindt hierover meer informatie op www.bndestem.nl.
We weten niet wat we willen, zullen sommigen mailen, die vorig jaar september aan de levendige discussie over het digitale roadblock. Ze hebben gelijk, aangetoond door wat ik er in september 2004 over schreef, gemakkelijk uit de krochten van internet op te diepen. Ik legde U toen uit dat we niet door konden gaan met aan de ene kant gratis weggeven, waar we aan de andere kant geld voor vragen. Tja, maar tien maanden later zien internet en de wereld er weer anders uit.
De tweede internetgolf is niet meer te stuiten, geen hype meer, iets waar voorgoed zal blijven. Het huwelijk tussen web en internet is gesloten, en de convergentie van die twee verschillende markten, aangevuld door de telefonie, heeft nogal wat tot gevolg. Vooral voor ons, uitgevers, makers en verspreiders van content.
Met allerlei moeilijke beslissingen die we te nemen hebben, keuzes die we moeten maken. Als we achter internet aan blijven lopen, en ons defensief op het papier blijven concentreren, wordt slechts een toekomst zeker: dat we binnen tien jaar de toko kunnen sluiten. Stilzitten is derhalve uit den boze, maar omdat niemand kan voorspellen hoe de uitgeefwereld er over een decennium uitziet, proberen we van alles.
Het zou best kunnen dat we over twee jaar weer een ander betaalmodel gaan uitproberen, als het mobiele internet wat meer ingeburgerd is. In ieder geval tot die tijd - maar mogelijk ook voorgoed - is onze strategie om zoveel mogelijk bezoek te genereren naar onze portal, en winst te maken door middel van verschillende vormen van adverteren en samenwerkingsverbanden, en andere vormen van omzet genereren.
Met die ontwikkelingen gaat het eigenlijk net zo als met lopen of fietsen. Soms heb je niet het gevoel dat je niet verder komt, en moet je eerst omkijken om te zien hoeveel je opgeschoten bent. Soms valt dat mee, soms valt dat tegen.
Wie wil weten hoe internet er tien jaar geleden uitzag, moet eens een blik werpen op de Wayback Machine Archive. In 1995 was 1.2 procent van Nederland online, en deed via een piepend en fluitend modem het een of ander op internet. De Wayback website is op 1 januari 1996 begonnen met indexeren van wat er allemaal op het web te vinden was. Vraag me niet hoe ze het lappen, maar ze doen het goed. Ik heb er dingen teruggevonden - teksten, foto's en logo's - die ik een decennium geleden op mijn eerste homepage geplaatst heb, en die ik al jaren kwijt was.
'Het is', zoals een bevriende weblogger me mailde, na een bezoekje aan dat fantastische archief, 'een bescheiden makende confrontatie met het geklungel waar we destijs mee bezig waren'. Daar sluit ik me bij aan, maar het heeft toch ook wel iets vertederends, alsof je op je ouwe dag het Märklin treintje of teddybeer op zolder weer tegenkomt.
'Welcome to The Watchking' stond er bovenop mijn gitzwarte website, toen ik het domein krijnen.com bij NetWork Solutions geregistreerd had. 'Watchking' was de bijnaam waar mijn Australische vrienden me van voorzien hadden, en die ik daarom maar meteen gebruikte als handvat, user id, roepnaam en mailadres. Got, wat schattig, al die zelfgemaakte buttons, en verroest, het gastenboek van 1997 staat er ook nog. Met entries van vitruele vrienden die ik allang weer uit het oog verloren ben; de Djasp, Big Bad John, Miles en de Martijnen.
Ik weet niet waarom, maar de website van de krant zijn ze pas in december 1999 begonnen te archiveren, terwijl hij toch ook al weer bijna tien jaar online is. In september 1995 begon dat met een vingeroefening van een paar artikelen, en in 1996 werd het langzaam uitgebreid. Maar ook een terugblik op de BN/DeStem website van 1999 levert aardig wat herinneringen op voor de ware freaks.
De e-mail-adressen van mij en van mijn toenmalige collega staan in de broncode, net als de geheugensteuntjes die we er destijds in een gebracht hebben teneinde het spoor niet volkomen bijster te raken. Het is nu bijna niet voor te stellen maar de complete website prutsten we dagelijks in elkaar met twee tools: TextPad en Paint Shop Pro.
Neemt u eens een kijkje bij de Wayback Archives en zie hoe websites het tien jaar geleden deden. En vraagt U zichzelf, net als wij, af hoe het monsterverbond van het (mobiele) web en de televisie ons vak en uw nieuws de komende jaren op zijn kop zal zetten.

Posted by Leon at 09:40 AM | Comments (0)

June 24, 2005

De wiki sneuvelt door digitale vandalen

Een nieuwsbrief die iedereen in mijn vak moet lezen, die derhalve ook voor u, klant en bezoeker, aanbevelenswaardig is, is die van de International Newspaper Marketing Association (INMA). Passend in het behoudende uitgeverswereldje is het een achterhaald ding, want elektronische nieuwsbrieven zijn ouderwets. Het zal hopelijk niet al te lang duren of ook de INMA zal er een blogsite van bouwen, met automatische updates, RSS-feeds en notifications in een bijdetijdse vorm.

Dat zal goed komen, en intussen levert de wereldwijde organisatie van kranten marketeers qua content wel kwaliteit via de ouderwetse manier van nieuws distribueren: de html nieuwsbrief. Ja, stil maar, ik weet dat de website van deze krant dat sinds kort ook dagelijks doet, maar dat komt omdat we deel uitmaken van een uitgeverij - en een moedermaatschappij - die naadloos past in het door Theo Huibers van KPMG geschetste beeld in zijn begin deze maand gepubliceerde rapport De uitgever aan het woord.
We willen veel, we doen er ook alles aan om van alles aan te trappen, maar tegelijkertijd moeten we dagelijks vaststellen dat uitgeverijen en redacties langzame mammoettankers zijn, met een bemanning die het liefst sextant en kompas hanteert, en van navigatiesatellieten en GPS nog maar weinig weten wil.
Het goede nieuws is dat die mammoettanker niet stil ligt. Zoals Huibers constateert in zijn onderzoek, dat hij zelf als chapeau The walk doesn't match the talk heeft meegegeven: "Hoewel het onderzoek anders suggereert, is het niet zo dat de uitgeefwereld stilstaat. De uitgeefmarkt wordt over de volle breedte steeds professioneler en volwassener. De bedrijven innoveren echter liever stap voor stap in plaats van de keuze voor een lange termijn-strategie. Dit betekent echter dat zij nieuwe intreders en grote veranderingen laat, en soms zelfs te laat, opmerken. Het vizier is vooral gericht op de korte termijn, de komende twee jaar, waardoor ze alleen maar kunnen gissen naar wat er daarna gebeurt. Dit brengt de nodige onzekerheid met zich mee."
Wat dat betreft verkeren we in goed gezelschap. De grootste Amerikaanse uitgeverijen, die qua nieuwe media van wanten weten, trappen het ene na het andere project aan, om het soms binnen afzienbare tijd weer de nek om te draaien.
Een mooi voorbeeld prijkt in de laatste INMA nieuwsbrief. In Amerika worden columnisten, schrijvers en (adjunct)hoofdredacteuren door kranten bij elkaar weggekocht (wie op me bieden wil gaat vooral zijn gang op eBay), en zo verwisselde Michael Newman op 9 mei de New York Times voor de Los Angeles Times. Gearriveerd aan de westkust ging hij voortvarend aan de slag. Vijf weken na zijn aantreden, op vrijdag 17 juni, pakte zijn nieuwe werkgever uit met een wiki over de oorlog in Irak. Een wiki (What I Know Is) is een open directory systeem, een digitale openbare encyclopedische website, waar wie zin heeft iets toe kan voegen of veranderen. Anarchistischer dan blog of forum, waar eindredacteur, moderator, webmaster of infrastructuurbeheerder, de boel in de gaten houdt, en waar nodig wissels omgooit, of seinen op rood zet.
Het is me een raadsel waarom Newman voor een wiki ging, inplaats van een blogsysteem met intelligente toeters en bellen. Waarmee postings van grappenmakers, trolls en spammers geredigeerd, verwijderd, of afgeweerd kunnen worden. Je kon wachten op wat ging gebeuren, bij zo'n grote krant, met zo'n heikel onderwerp. Het werd een mooi record: op vrijdagmiddag ging de wiki live, zondag werd de stekker eruit getrokken.
De krant had het hoofdredactioneel commentaar over Irak op de wiki geplaatst, en de bezoekers uitgenodigd om het te herschrijven. Het merendeel deed dat naar eer en geweten, zodat er een interessante intellectuele discussie ontstond. Maar, zoals het beeld bij u in de straat bepaald wordt door de ene graffitivandaal en niet door de duizenden die uw gevel of muur gewoon gepasseerd zijn, werd de wiki besmeurd door digitale vandalen. Het begon met een troll die, net zo vaak als hij op een toets kon timmeren, de mededeling F... America overal op de wiki bleef plaatsen. Daarna kwamen de scheldpartijen, en toen op zondagmorgen een andere grapjas pornografische afbeeldingen begon te posten, was de maat vol.
Op maandagmorgen legde de hoofdredactie in de krant aan de lezers uit wat er allemaal fout gegaan was. Er komt op termijn een digitaal vervolg, maar men beraadt zich nog even over de vorm waarin een en ander gestoken zal gaan worden. "Met een systeem dat aan onze kwaliteitseisen voldoet, en waarin we geen risico op vandalisme lopen", was het officiële standpunt.
Dat soort forum- en blogsystemen bestaat, met allerlei manieren van beveiliging en controle, dus het hele verhaal werpt bij mij twee vragen op: waarom is die Newman zo gek geweest om een wiki voor de Los Angeles Times te willen gebruiken? Waarom is zijn nieuwe werkgever zo gek geweest om daarin mee te gaan?
Onze eigen mammoettanker drijft intussen rustig verder. Voor allen die me de afgelopen weken ervan hebben proberen te overtuigen dat het met papieren kranten eigenlijk best goed gaat en dat het wel los zal lopen met dat internet, de laatste cijfers van de European Interactive Advertising Association (EIAA): jongeren kijken minder tv en luisteren minder naar de radio. Reden: internet. Bijna de helft - 46% - van de 15-24 jarigen kijkt minder televisie, 22% luistert minder naar de radio vanwege internet.
Dertig procent leest minder boeken en kranten vanwege de mogelijkheid om alles online te vinden. Onze jeugd spendeert een kwart van de mediatijd online, tegen een Europees gemiddelde van 20%. Televisie en radio zijn (nog) wel populairder met respectievelijk 31% en 27%.
Wakker worden, in de machinekamer en de stuurhut!

Posted by Leon at 07:44 AM | Comments (0)

June 17, 2005

Bluetooth: ieder voordeel heb zijn nadeel

De moderne spelling van de wijsheid dat ieder nadeel zijn voordeel heb - en omgekeerd - is tot ons gekomen dankzij Johan Cruyff, de juistheid ervan valt iedere dag door iedereen op velerlei terreinen te constateren. Draadloos versus bekabeld bijvoorbeeld. Het grootste voordeel van draadloos wordt door de naam verklaard; draadloos, geen kabels die uw huiskamerhorizon benenbrekend liggen te vervuilen, of die met hak en breekwerk achter wanden en door plafonds moeten worden weggewerkt.

Maar die ouderwetse draden hebben zo ook hun voordelen: snelheid, stabiliteit en beveiliging zijn in een netwerk nog altijd wat beter af te regelen en te garanderen dan door de lucht. Het grootste voordeel van draden: apparaten die met kabels aan andere apparaten vast zitten gaan niet wandelen.
Dat geldt overigens niet alleen apparaten die met computers te maken hebben. Zo hoefde ik vroeger nooit naar de boormachine te zoeken waar ik mee aan het werk was, want die zat vast een het stopcontact. Mijn accuboormachine daarentegen ben ik om de haverklap kwijt vanwege de niet af te leren gewoonte om als de bel gaat, of de telefoon, dat ding op een willekeurige plaats te deponeren. Da's nog daar aan toe, een accuboormachine is niet iets waar je alle dagen van het jaar mee rondloopt, maar ergerlijker is dat ik hetzelfde gedrag aangaande mijn mobieltje maar niet af kan leren. Dus ben ik dat kreng minstens tien keer per week kwijt, en laat ik het dan weer hier, en dan weer daar liggen. Hoe mooi ze ook zijn en hoe goed ze ook werken; ik ga niet aan draadloos toetsenbord en muis. Het zou geen dag duren voordat de muis spoorloos was, en ik weet zeker dat een toetsenbord dat niet met de computer verbonden is, ook door het huis begint te wandelen.
De vraag is of ik zo blijft, want gezien de stormachtige opmars van Bluetooth is het nog maar de vraag of er over een paar jaar überhaupt nog computers te koop zijn waarbij de randapparatuur niet draadloos is. Aan het eind van dit jaar is die technologie, voor Ericsson door de Nederlandse Jaap Haartsen ontwikkeld, in een half miljard mobiele telefoons, koptelefoons, laptops en auto's ingebouwd, en nog honderden anderen apparaten. Over drie jaar zit Bluetooth in meer dan de helft van alle mobieltjes die dan in gebruik zijn.
Met Bluetooth kan een hoop wat in principe mogelijk is met meer draadloze technologieën, maar, zoals dat altijd het geval geweest is, wordt de keuze voor een standaard uiteindelijk door de consument bepaald. Bluetooth lijkt de beste kansen te hebben om zowel de slag als de oorlog om die gigamarkt te winnen. Alleen al vanwege het gemeten gegeven dat nu al de helft van de consumenten in de Verenigde Staten, Groot Brittannië en Japan zowel naam als Bluetooth logo blijkt te kennen.
Een beetje rondstruinend op Apple blogs - en die melden het nieuws meestal voordat Apple dat zelf doet - kom je er al gauw achter dat de volgende generatie iPods van Bluetooth zal zijn voorzien. Of ik daar blij mee moet zijn is maar de vraag, want straks loop ik niet alleen het risico dat ik die iPod ergens laat liggen, maar kan ik ook nog de draadloze koptelefoon óf de handbediening ergens anders kwijtraken.
Het moet gezegd, als we er even van uitgaan dat niet iedereen zijn spulletjes om de haverklap vergeet is Bluetooth een verrekte handige technologie. Camera op tafel leggen bijvoorbeeld, en de foto's worden vanzelf naar de televisie of naar de laserprinter gestuurd. Qua mogelijkheden zullen steeds meer apparaatjes naar elkaar toe groeien, waarmee de Virgil, waarover ik het hier al vaker gehad heb, steeds dichterbij komt. Virgil is de afkorting van 'Virtual Global Interface Link', door Tom Clancy in 1998 voorspeld. Een digitaal alleskunnertje, dat acht jaar later volgens die voorspelling gearriveerd is; een telefoon die foto's maakt, een mp3 speler en tegelijkertijd een handcomputer is, en er zijn er ook al waarin een navigatiesysteem gebaseerd op GPS ingebouwd is. Dankzij Bluetooth, waaraan Haartsen in 1998 voor Ericsson begon te werken, wordt die Virgil nóg handiger dan Clancy destijds kon vermoeden. Zo zal uw mobieltje vanzelf de rol van de centrale van uw huistelefoon vervullen zodra uw thuis komt. Het alarm, al dan niet op afstand, aan of uit zetten, de rolluiken sluiten en openen, de muziek en de digitale televisie bedienen, u pakt uw mobieltje maar.
De vermelde voordelen hebben - met dank aan Cruyff - natuurlijk ook nadelen. Dus duiken er regelmatig verhalen op over nieuwe veiligheidsgaten in het Bluetooth protocol, en door het misbruik dat grappenmakers of criminelen ervan maken. Bluejacking is een onschuldig tijdverdrijf, waarmee naar andere telefoons met Bluetooth in de buurt gratis kan worden gecommuniceerd. Dat zal buiten de disco wel loslopen, maar het wordt al gauw irritant als een winkel waar je voorbij loopt je met aanbiedingen gaat bestoken. En dan hebben we het nog niet over ciminelen die via Bluetooth verzonden bankgegevens en dergelijke zullen proberen te kraken. Ook dat zal weer loslopen, al blijft het natuurlijk een nooit eindigende rat-race tussen software ontwikkelaars en hackers.
Misschien toch maar eens aan zo'n ding? De Palm Treo lijkt me wel wat. En dan maar hopen dat-ie op dezelfde manier wordt afgeleverd en afgerekend als mijn eerste Palm Pilot. Die kocht ik in 1999 via internet, een aankoop met een gedenkwaardige afloop. Binnen twee dagen werd-ie in San Francisco, waar we dat jaar woonden, thuis bezorgd, en werd er 384 dollar van de door mij gebruikte credit card afgeschreven. Een week later werd dat geld tot mijn verbazing ongevraagd teruggestort, en daarna heb ik er nooit meer iets van de Amerikaanse webwinkel vernomen. Misschien eens proberen of dat weer lukt?

Posted by Leon at 03:45 PM | Comments (0)

June 10, 2005

De RSS-reader als kannibaal van de website

Het valt soms niet mee om een beetje bij te blijven op internet, waar alles veel sneller verandert dan in de werkelijke wereld. Terwijl bij nogal wat papieren uitgevers de discussies over het vermeende kannibalisatie-effect van de website als een niet te blussen veenbrand door blijft woekeren, is men blind voor nieuwe blikseminslagen en vulkaanuitbarstingen elders op het web. Het heeft ook voordelen: wie zich niet bezig houdt met nieuwe ontwikkelingen, hoeft zich ook niet druk te maken om problemen die met die nieuwe ontwikkelingen meeliften.

Mijn eigen digitale toko, zowel een private speeltuin en ontmoetingpsleintje als een ontwikkelingsplatform voor projecten van meer importantie, is in omzet en aantallen een bescheiden krocht op het web. Een van de leuke dingen is dat de statistieken - alles evenredig - dezelfde ontwikkelingen en problemen laten zien als die waar digitale uitgeverijen mee te kampen hebben. Een daarvan is de invloed van het fenomeen RSS op de bezoekersaantallen van de website.
Voor niet-ingewijden een korte samenvatting. Om te beginnen staat de herkomst van de afkorting RSS sinds het ontstaan ter discussie. De een houdt het op 'rich site summary', en de ander op 'really simple syndication'. Los van de naam staat het protocol voor het bundelen, verzamelen en aanbieden van de content van websites. Ontstaan in 1999, brak het de afgelopen twee jaar door in het stormachtige zog van het verschijnsel weblog.
Lekker gemakkelijk, een RSS reader houdt voor u bij wat er aan nieuws te vinden is op de websites en blogs die u dagelijks beroepsmatig dan wel voor het plezier bezoekt. Kwestie van er eentje uitzoeken op internet, installeren, voorkeuren aangeven en u heeft er een verrekte handig hulpje in de virtuele huishouding aan. Terwijl u iets anders doet, al dan niet op het web, scant uw RSS reader op de achtergrond uw favoriete websites en als-ie daar iets nieuws gevonden heeft, meldt-ie dat via een piepje en een wapperende vlag. Reuze handig en je went er snel aan.
Met de dag zijn er meer websites die hun inhoud in hapklare brokken aanbieden aan de bezoekers. Meestal staat op de voorpagina van de sites die aan RSS doen een of meerdere RSS - of XML- logo's. Ook de website van BN/DeStem biedt de pagina's als RSS-feed aan; wie zich er - gratis - op wil abonneren treft op de voorpagina een button aan. Het fenomeen is gratis, omdat het mes in eerste instantie aan twee kanten sneed: enerzijds diende het gemak de surfer, terwijl de verstrekker beloond werd door extra verkeer naar zijn website. Komen we terug op waar deze column mee begon: kannibalisatie. Terwijl sommige collega's zich nog dagelijks druk maken om het kannibaliseren van het papier, hebben digitale uitgevers een nieuw probleem ontdekt: RSS kannibaliseert de website!
Het gegeven is onmiskenbaar; het is een van de ontwikkelingen die ik op mijn eigen portaaltje zo uit de logfiles kan vissen: ondanks het gegeven dat het gemiddelde aantal bezoekers wekelijks stijgt, zakt het aantal pageviews. De RSS-feeds daarentegen prijken aan de top van de meest gedownloade files. Uit dat gegeven kun je ondermeer het veranderde leesgedrag distilleren. Steeds meer mensen hebben genoeg aan de kop en de eerste twee regels van een artikel (veel meer staat er niet in de gemiddelde RSS feed), geloven het daarna wel en clicken niet meer door naar de afzender, wat eigenlijk wel diens bedoeling was. Dat leesgedrag is overigens niet uniek des internets, maar ook een van de vele verklaringen van het succes van zowel Teletekst als Spits en Metro. Wat moeten we daar nu weer mee? Zelf ga ik er pragmatisch mee om: het maakt me niet zoveel uit hoe of waar het gelezen wordt, áls het maar gelezen wordt. Dus heb ik ergens een regel code aangepast, waardoor mijn RSS-feeds als complete kant-en-klare maaltijd de deur uitgaan: kop, aanhef en volledige tekst. Wie geinteresseerd is in wat ik te melden heb, hoeft er niet voor naar de weblog, maar ontvangt automatisch de complete feed. Maar ja, ik heb gemakkelijk praten, want ik hoef er niks aan te verdienen. Bij mij gaan aan het eind van de maand geen adverteerders klagen over te weinig clicks, maar voor sommige digitale uitgevers begint RSS wel degelijk een kannibaal te worden.
De oplossing lag voor de hand en is inmiddels ingevoerd: we gaan advertenties meesturen met de RSS-feed. Niet alleen dat. Koud was dat idee geboren, of er zijn nieuwe partijen ontstaan die duizenden RSS-feeds voor winkeliers gaan maken en aanbieden. Kapaza.nl meldde zich deze week met veel kabaal op deze nieuwe markt met 4500 feeds van webwinkels in Nederland en België. Ook hier dient het gemak de surfende klant, want wie een iPod - of voor mijn part een Rolls Royce - voor een bepaald bedrag zoekt, zet zijn RSS reader aan het werk en dan komt het goed.
Zou het? Ik heb een tijdje na zitten denken over mogelijkheden en complicaties en zie veel voordelen, maar ook een paar beren op de digitale snelweg. Het wachten is op de eerste RSS spam, want als mail, weblogs en mobiele telefoons daar last van hebben, zal ook RSS er op de een of andere manier ongetwijfeld mee te maken krijgen. Het volgende onvermijdelijke verschijnsel is de eerste advertentieblokker voor RSS readers, gevolgd door bandieten die ons via RSS op de een of andere manier geld af proberen te troggelen. Er gaat, hoe dan ook, de komende tijd nog veel meer gebeuren met RSS en alles daar omheen.
Kijkt u eens bij de in zoeken en zoekmachines gespecialiseerde weblog DutchCowboys.nl en ga naar het RSS channel. Ook achter de RSS button op www.bndestem.nl hangt een pagina met informatie en relevante links, ondermeer naar sites waar u een goede RSS-reader kunt downloaden en installeren.

Posted by Leon at 02:47 PM | Comments (0)

June 03, 2005

Der Apparat is kaputt, das isst los!

Via het Fido-net, liet ik onlangs vallen in een thread op een help forum met een paar jeugdige nerds, die alles van breedband en het huwelijk tussen internet en televisie leken te weten. De reacties waren een beetje melig (Fido-net, is dat een blog van hondenliefhebbers?), en van bulletin boards, WinCim en Compuserve bleken ze ook nog nooit gehoord te hebben. Dat is een van de dingen waar ik niet eens bij stil gestaan had, toen het kort geleden op deze plaats ging over de huidige generatie brugpiepers, geboren op internet, voor wie het allemaal zo vanzelfsprekend is.

Dat is mobiel, verstuurt de hele dag fotos naar elkaar en de rest van de wereld, chat, msnt, blogt, logt en googlet er de hele dag op los, en van een wereld zonder internet kunnen ze zich geen voorstelling maken. Dat wist ik allemaal, maar dat ze ook vrijwel niets weten van de geschiedenis van het internet weten, was een verrassing voor me.
Misschien maar eens een blog voor internet-senioren op gaan richten; niet voor de senioren die massaal internet beginnen te ontdekken, onder meer dankzij projecten als Jong Leert Oud, maar voor hen die er vanaf het begin bij waren en zichzelf daarom tot senior internetter mogen kronen. De aanleiding voor deze digitale nostalgie is een post die donderdagmorgen op de blog van DutchCowboys verscheen. Die ging over de geschiedenis van internet en de browsers Mosaic en Netscape, waarna nog een paar mede-internet-senioren over het prille begin van het net mee begonnen te mijmeren. Wie van ons dinosaurussen heeft er destijds ook nog geBBSt en durft het nu toe te geven?, verscheen er een comment onder die post. Ach ja, het bulletin-board. In gedachten zat ik weer op mijn lekkende zolderkamertje voor mijn Tulip 286, met ácht megabyte geheugen en een 2400 baud modem. Die Tulip is later als tekstverwerker - Word Perfect 5.1 - naar mijn zus in Amsterdam verhuisd. Goed product, dat Tulipje, in tien jaar een keer het batterijtje van het geheugen vervangen, verder nooit iets kapot gegaan.
Dat was begin jaren negentig, zodat ik nu zo ongeveer vijftien jaar met het net zit te spelen. Eerst via het Nederlands Eerste Algemene Bulletin Board (NEABBS) in Amsterdam, met de strenge systeembeheerder Max Keijzer. Dat elektronisch prikbord was nog geen internet, maar het NEABBS had wel een aansluiting op het Fido-net. Dat was een soort sub-internet avant le lettre, waar nogal wat Amerikaanse universiteiten mee communiceerden. Wat een wonder, toen mijn allereerste mailtje niet in een zwart gat bleek te zijn verdwenen, maar zowaar beantwoord werd door een Amerikaanse hacker. Later zou ik via Compuserve mijn eerste e-mail adres ontvangen; dat ik met gepaste trots onder de eerste exemplaren van deze column publiceerde: 104707.1136@compuserve.com. Dat was meteen mijn allereerste username en mijn eerste password was nimbly-pluck.
Meestal werkte het en soms werkte het niet. Met niet werkende krengen had ik - en iedere andere verslaggever die in de jaren tachtig met de eerste laptops op stap gestuurd werd - al de nodige ervaringen op gedaan. Met de Teleram PortaBubble bijvoorbeeld, waar ik in 1983 mee naar Roland Garros gestuurd werd. Door de Duitse importeur omschreven als tragbarer rechner und schreibmachine. Acht kilo woog het kreng en het was net zo groot als een 55 centimeter televisie. De printer zat achter een gleufje naast de donkerblauwe beeldbuis, waar een soort kassarol uitkwam met piepkleine lettertjes.
Dat was de back-up als er geen bitje in Nederland aangekomen bleek te zijn, nadat je een kwartier had zitten luisteren hoe de telefoonhoorn in die twee rubberen flappen bovenop het apparaat op 300 baud (!) had zitten piepen en fluiten. Plakte ik die kassarol aan de wand van een telefooncabine en begon ik, zaklantaarn in de ene, vergrootglas in de andere hand, mijn verhaal aan een dictafoniste voor te lezen.
Olivetti M10, Tandy 100 en 200, Compaq, Acer, Toshiba Tecra, ik heb heel wat van die dingen voorbij zien paraderen in de loop der jaren. Godzijdank waren ze allemaal van de baas, want met een laptop heb je een zekerheid: vroeg of laat gaat-ie naar de Filistijnen. Er dondert een bak koffie overheen, hij glijdt van de tafel af, de scharnieren van het scherm bezwijken, de stekker van het modem breekt af of gewoon een DKW: Das Kreng Weigert'.
Verrekte lastig als je zoiets als sportverslaggever op de eerste dag van een veertiendaags toernooi in een buitenland overkomt. Ik zweer dat er destijds sportverslaggevers voortijdig de VUT opgezocht hebben, toen ze niet meer met een typemachine bleken te mogen werken, omdat de dictafonistes ontslagen waren.
Doet me weer denken aan die arme Gert Jakobi, mijn immer zeer beminnelijke vaste buurman in de perszaal van Wimbledon. Schrijvend voor een Duitse kwaliteitskrant begaf zijn Toshiba het op het voor hem slechtst denkbare moment: na de finale van 1991; Stich tegen Becker, toen zijn verhaal net voor zijn eerste deadline zo goed als af was. Totaal verbijsterd zag hij hoe een knipperende prompt op de plaats van zijn verhaal verscheen, terwijl geen enkele toets op de Toshiba enig effect had en het enige resultaat van de reboot was dat ook de prompt spoorloos verdween.
Was los isst, was los isst? schreeuwde de volledig uit zijn beleefde rol gevallen Herr Jakobi in de telefoon tegen een helpdesk die er vanuit Bonn niet in slaagde om zijn apparaat weer aan de praat te krijgen: Der Apparat is kaputt, das isst los! Om vervolgens de hoorn op de haak te smijten, de Toshiba met een boog vanaf zijn bureau in de prullenmand ernaast te donderen en een balpen en een stuk papier te pakken. Een uur later pakte hij de telefoon weer op en begon hij zijn verhaal te dicteren: Londen, sonntag 8 juli 1991; Michael Stich schlug Boris Becker.

+++++++++++++++++++++++++++++++
Morgen doe ik mee aan een discussie bij BNR Nieuwsradio (91.6, 16:00 - 17:00 uur).
De presentatie van het programma is in handen van Jeroen Smit. Andere gasten zijn Michel Mol (internetcoördinator Publieke Omroep) en Theo Huibers van KPMG. Hij onderzocht wat uitgevers doen aan Internet. De conclusie is dat ze grote woorden hebben, maar te weinig doen. Dat is de insteek van het gesprek. In vervolg daarop praten we over wat ik drie weken geleden over de toekomst van kranten geschreven heb, wat er in de toekomst allemaal mogelijk zal worden met Internet, en hoe het medialandschap daardoor zal veranderen.
+++++++++++++++++++++++++++++++

Tot slot een stukje duiding over de nieuwe manier van versturen.

Zoals gemeld in mijn voorlaatste mail, de laatste via de oude mailmachine, ontvangt u vanaf vandaag automatisch een link naar mijn column vanuit het Movable Type publishing system. Niet alleen van de wekelijkse column, ook van iedere nieuwe entry die geplaatst wordt. Mijn voordeel: ik heb er verder geen omkijken meer naar, het gaat vanzelf en ik hoef mijn mailmachine niet meer apart aan te slingeren via geknip en geplak.
Wie ook nog op de hoogte gehouden wil worden van iedere nieuwe comment onder een entry, klikt een keertje op 'Manage Your Subscription' en dan kunt u zichzelf abonneren op de comments, en als u dat wilt kunt u zichzelf ook verwijderen van de maling-list. Dat is een klik op opt-out of op remove en daarna ontvangt u niets meer.
Na de verhuizing naar de nieuwe Unix server heb ik wat nieuwe problemen met spammers. Wie zichzelf op de comments abonneert, krijgt dus ookeen mailtje als een porn spammer een link in een comment toevoegt. Captcha, het grafische filter dat zo mooi werkte op de vorige server, doet het niet niet op de nieuwe vanwege een security issue in HP Unix, waardoor Image::Magick op de nieuwe server nog niet mag draaien.
Wellicht volgen snel andere methoden - Jay Allen's Blacklist plugin bijvoorbeeld - maar ik heb nog meer te doen, en door enkele andere maatregelen -IP banning, regelmatig herbenoemen van een comment script - blijft de schade binnen de perken.

U kunt natuurlijk ook helemaal van de blog wegblijven en Uzelf met uw favoriete RRS-reader een van de RSS feeds abonneren:

RSS 1.0 op: krijnen.com/index.rdfkrijnen.com/index.rdf
RSS 2.0 op: krijnen.com/index.xml
Atom (volledige feed) op: krijnen.com/atom.xml

Vriendelijke groeten, Leon Krijnen

Posted by Leon at 02:55 PM | Comments (0)

May 27, 2005

Wie goed doet, heeft niet te vrezen

Versleutelt u bestanden op uw computer? Dan bent u strafbaar, want wie dat doet, heeft snode plannen. Althans, volgens een Amerikaanse rechter, die geinspireerd zou kunnen zijn door een stukje Nederlandse geschiedenis. Waar ooit ergens in de Lage Landen op de staander van de galg, naast de strop, gebeiteld was: 'Wie goed doet, heeft niet te vrezen.'
Het is een gedachtengang - die van die Amerikaanse rechter, niet die van Joost van den Vondel, aan wie de spreuk ontleend is, die op termijn gecorrigeerd zou kunnen worden door hogere gerechtshoven. Hoewel je dat nooit zeker weet in het land waar qua rechtsgang van alles mogelijk is. Denkend aan O.J. Simpson en de scholen die door federale rechters geruggesteund zijn in hun opvatting dat God in zijn eentje in zes dagen de wereld geschapen heeft om er op de zevende dag de mens op te boetseren.

Niet gehinderd door last of ruggespraak - wie controleert dat? - worden op internet door overheden en regeringen streken uitgehaald die ze hun onderdanen verbieden. Na september 2001 lijken de in de Verenigde Staten traditioneel net zo luidruchtige als sterke organisaties die opkomen voor het beschermen van privacy, wat minder kabaal te maken. De redenen daarvoor zijn begrijpelijk: dat soort groepen van Democratische of linkse signatuur wil niet het gevaar lopen in een nog linksere hoek weggezet te worden in de strijd tegen het terrorisme. De liberale en rechtse beschermers van de privacy zijn wat eerder geneigd om de streken van Bush en consorten acceptabel te vinden in de strijd tegen dat hogere doel.
De Da Vinci Code van Dan Brown heb ik nog niet gelezen, maar wel een boek dat-ie in 1998 schreef en dat nu meelift op het succes van de wereldwijde bestseller: Digital Fortress. Gezien de titel zal het ook in de Da Vinci Code gedeeltelijk over code gaan en alles wat met cijferraadsels en -reeksen te maken heeft, wekt mijn nieuwsgierigheid.
Aanradertje voor mede-liefhebbers: Robert Kaplan heeft een boek van 500 pagina's geschreven over het getal nul en het boeit nog ook, van begin tot eind: Het Paradoxale Niets, een geschiedenis van het getal nul. Verwar de schrijver niet met Robert S. Kaplan (geen familie), maar geen nood, als u per ongeluk een boek van de andere Kaplan koopt, want die zijn ook meer dan de moeite waard. Twee keer Googelen, een keer met en een keer zonder S. en u krijgt de biografieën van beide Kaplans vanzelf.
Digital Fortress kon ik destijds alleen al door de titel niet laten liggen en al helemaal niet door het thema: encryptie, versleuteling van bestanden. Een boeiende wereld, waarin nogal wat omgaat. Bin Laden durft al jaren geen mobiele telefoon of radio meer te gebruiken, want dan drukt-ie zelf op de startknop van een Hellfire of een soortgelijk projectiel, dat in real-time op zijn mobieltje gericht wordt. Tasjesdieven, georganiseerde hooligans en andere soorten boeven van lager allooi doen het nog, maar zouden ook sneller dan ze denken door de techniek achterhaald kunnen worden.
Behalve als ze een goed versleutelde communicatiemethode hanteren, hoewel iedere wiskundige weet dat iedere code gekraakt kan worden. Dat is sneller gezegd dan gedaan. Als het algoritme maar moeilijk genoeg is, heeft zelfs een supercomputer zoveel tijd nodig om alle combinaties van de gehanteerde sleutel te proberen dat de daad gepleegd is en de crimineel overleden, voordat de oplossing van het raadsel uitgespuugd is.
Het is dus niet zo gek dat de Amerikaanse regering er nogal wat aan gelegen is om een adequate versleuteling van bestanden te verbieden. Terwijl voor- en tegenstanders van data-encryptie over elkaar struikelen, gaat de techniek vrolijk verder. Digital Fortress is gebaseerd op een onmogelijkheid: de onbreekbare code. Mischien snap ik het en misschien niet, maar als ik het wel heb, is de gehanteerde sleutel in staat zichzelf constant te verversen.
Bijna onbreekbare code is een nachtmerrie voor regeringen en een zegen voor criminelen. Waarbij overigens de vraag is, welke regeringen crimineel zijn en welke onderdanen beter af zijn met encryptie. Als regeringen en veiligheidsdiensten wel mogen versleutelen, maar pers en onderdanen niet, is de klok teruggezet naar 1984 en lacht Big Brother in zijn vuistje.
We hoeven ons echt niet af te vragen of de ideeën van die Amerikaanse rechter hier opgepakt worden, we hoeven alleen maar te wachten tot dat windje hier begint te waaien. Er is al volop gedoe over providers die gegevens van ons moeten bewaren om ze tot nadere order aan de overheid op te lepelen. Verder rommelt het op dat gebied uiteraard in meerdere Europese contreien.
Terwijl de Tweede Kamer worstelt met een Europees voorstel om alle internet- en telefoongegevens van burgers op te gaan slaan, komt uit Litouwen het voorstel om providers ook alle wachtwoorden en pincodes van ons op te laten slaan. Terwijl ik dit zit te tikken, piept de RSS reader in Firefox: in Amerika heeft de FBI afgelopen nacht de Bit Torrent servers, waarmee illegaal films verspreid zijn, uit de lucht gehaald. Er zijn tien beheerders van sites opgepakt, de FBI is geholpen door de platenindustrie. Daar is kennelijk niet alles versleuteld geweest en heeft de FBI providers gedwongen om adresgegevens van hun klanten af te staan.
Zoals altijd op internet is het kabaal na de inval snel en groots, maar nogal wat reacties op de blogs en fora zijn zo krom als het maar kan zijn. Wie de laatste Star Wars nu al op zijn computer heeft staan, is zelf misschien niet strafbaar, maar er is minstens een strafbaar feit aan vooraf gegaan om het mogelijk te maken. Misschien moeten ze Vondel er nog maar eens op naslaan. Want wie goed doet, heeft niets te vrezen. Niet dan?

Posted by Leon at 03:38 PM | Comments (0)

May 20, 2005

Schapelle Corby en de kamelenkop

In Australië gaat het bijna nergens anders meer over: Schapelle Corby. De schoonheidsspecialiste die qua kop en borsten een zusje van Georgina Verbaan zou kunnen zijn en die door een boogie bag in een body bag dreigt te belanden. Toen ik haar naam voor het eerst hoorde, dacht ik wat u nu denkt: Schapelle? Op Google is niet na te gaan waar die opvallende naam vandaan komt, want tik hem in en het gaat alleen maar over Corby: 'Don't shoot Schapelle'.
Schapelle - 27 jaar oud - kan volgende week vrijdag, live op de televisie in Australië, door een Balinese rechter tot het vuurpeloton veroordeeld worden of tot levenslang in de bajes van Denpasar.

Corby arriveerde daar in oktober voor een weekje Kuta, het Torremolinos van Australië, toen de douane vier kilo marihuana aantrof in de zak waarin haar boogy board verpakt was. Een merkwaardig gegeven in een zaak die met de dag gekker zou worden; waarom zou iemand hasj smokkelen van Australië naar Indonesië, waar de marktwaarde een kwart is van wat er Down Under op straat voor betaald moet worden?
De rechtszaak werd een maand geleden een dramatische vertoning. Met een door gevangenisdiarree vermagerde Corby, net zo hysterisch als haar huilende en krijsende familieleden de onschuld bepleitend, over elkaar struikelende cameraploegen, er op los timmerende politieagenten en een rechter die op de laatste dag van het proces, notabene tijden het pleidooi van de verdediging, doodgemoedereerd een boek zat te lezen met de titel Final Justice. Omdat hij zich in de achtergronden en gevolgen van de doodstraf aan het verdiepen was, zo expliceerde de magistraat zijn merkwaardige gedrag een dag later tijdens een persconferentie.
De affaire begon toen Schapelle bij aankomst ongevraagd lachend haar boogie board bag openritste om te laten zien wat er in zat - een boogie board - , en er tot haar stomme verassing ook een plastic zak in aantrof. Aldus haar verklaring en die van haar advocaten, tot volle overtuiging van heel Australië.
In een uitzending, qua kijkcijfers te vergelijken met de finale van het WK voetbal elders in de wereld, werd woensdag de mening van het land gepeild. De response: 92% van de bevolking bleek overtuigd van de onschuld van Schapelle Corby; de smokkelwaar is door iemand anders in de zak met het surfboardje gestopt. Vader Corby, aan kanker lijdend, is in alle talk-shows, in alle nieuwsprogramma's, in alle kranten, in tranen komen vertellen dat hij het boogie board heeft ingepakt, dat hij het bij het inchecken op de lopende band gelegd heeft en dat er op dat moment alleen een boogie board in zat.
Voor het fundament van de verdediging werden de afgelopen twee maanden vanuit twee onverwachte hoeken ongevraagd extra hoekstenen aangedragen. Om te beginnen was daar de kamelenkop op Kingsford Smith, oftewel Sydney Airport. Iets minder druk dan onze nationale trots Schiphol, maar wel met vergelijkbare problemen qua beveiliging. Diamanten zijn er nog niet verdwenen, wel vaak waardevolle bagage, nooit alleen maar sokken en onderbroeken.
Begin april maakte een marketing manager een overstap op Sydney Aiport. In zijn bagage twee kostuums zoals tijdens voetbalwedstrijden gedragen door mascottes: een krokodil en een kameel. Toen David Cox al in het vliegtuig zat voor zijn volgende vlucht naar Darwin, zag hij tot zijn verbijstering hoe een van de bagageafhandelaars, tot hilariteit van zijn collega's, met de kamelenkop op zijn kop over het platform rondwandelde. De man die de parafernalia uit de bagage van Cox had geleend, werd op staande voet ontslagen. Terwijl de kameel zelfs CNN en de voorpagina's van de meeste Amerikaanse kranten haalde, werd hij in Denpasar een nieuw argument van de verdediging: 'Zie je wel dat er op Sydney Aiport met de bagage gerommeld werd?'
Twee weken later werd Schapelle opnieuw geholpen, toen op Bali zeven Australiërs gearresteerd werden met kilo's heroine op hun lichaam geplakt. Zij, drie van hen van Aziatische afkomst, hadden geen smoesjes voorhanden en reageerden laconiek op de wetenschap dat het vuurpeloton voor hen zo goed als zeker is. Zij zijn wisselgeld geworden voor Corby, omdat ze in de maanden voor hun arrestatie meerdere malen vanuit Sydney en Brisbane op en neer zijn geweest naar Bali.
Daarnaast zijn er bewijzen dat ze op de vliegvelden handlangers onder beveiligingsbeambten en bagagesjouwers moeten hebben gehad. Waarschijnlijk hebben ze ook meermalen misbruik gemaakt van de bagage van onschuldigen, zodat de kansen voor Corby met de dag beter lijken te zijn geworden. Dat maandag pardoes een Japanner opdook met wie ze zes jaar geleden drie maanden getrouwd blijkt te zijn geweest, terwijl vrijwel niemand dat wist, heeft er verder niets mee te maken. Niet dan?
Niet aan te slepen de afgelopen maand Down Under, gedownload, verhuurd, verkocht: Bangkok Hilton, met Australië's icoon Nicole Kidman in de hoofdrol als Kat Stanton. Zij wordt er in de film door haar vriend levenslang ingeluisd als heroinesmokkelaar, om later te ontsnappen uit de bajes in de Thaise hoofdstad, beter bekend als Bangkok Hilton.
De zaak van Schapelle Corby toont maar weer eens aan hoe internet de verspreiding van nieuws veranderd heeft. Tien jaar geleden had ik alles achteraf moeten lezen of horen, tegenwoordig haast ik me 's morgens naar de Sydney Morning Herald of ABC Australia.
Vraag 'Schapelle Corby' aan Google, kijk ook even op 'camel head Corby' en u heeft voor uren leesplezier. En wees vrijdag op tijd op internet, samen met gans Australië. Het tijdsverschil met Bali is acht uur, dus wie de uitspraak via internet live wil volgen - seven.com.au - moet vroeg zijn bed uit.
Navrant detail op het moment van schrijven: de knipperende banner van een reisbureau op de voorpagina van Channel Seven: 'Beach yourself in Bali'.

Posted by Leon at 12:28 PM | Comments (0)

May 13, 2005

Kan een aap ook een weblog maken?

Het was geen verrassing dat in mijn beroepsgroep niet iedereen het eens is met mijn column van vorige week, waarin ik voorspelde dat over tien jaar de (papieren) krant verdwenen zou zijn. De reacties waren divers, variërend van kwaad naar het voorhoofd priemende vingers, via geamuseerd ('niet goed wijs') tot bijval.
Het ligt er maar net aan waar je bent. In sommige departementen van het bloggende wereldje was men uiteraard zeer te spreken over mijn toekomstkiekje, maar op mijn eigen werkvloer was minder enthousiasme en meer scepsis mijn deel.
Misschien hadden ze de kop minder letterlijk moeten nemen, en mettertijd zien we vanzelf wie gelijk krijgt. De krant zal als medium en merknaam over tien jaar niet verdwenen zijn, maar ik denk dat er in 2015 geen bezorgers meer papier in uw brievenbus zullen stoppen.

Als voorbode van wat komen gaat (internet, internet en internet) zullen er de komende jaren eerst andere dingen in krantenland gaan veranderen. Misschien worden kranten tijdelijk magazines of tabloids, misschien nog maar drie keer in de week of alleen op zaterdag, wellicht gratis huis-aan-huis, en dan zullen er snel nog andere vormen opduiken. Over de hele wereld beraden uitgevers zich over hun toekomst en komen ze met allerlei plannen en voorspellingen. Doe maar eens een simpele Google op 'future of newspapers', print alles uit en er ligt een interessante zaterdagavond in het verschiet. Met uw zelfgedrukte, papieren krantje op schoot, een voorschot op wat komen gaat.
Op het net zwerft een prachtig filmpje rond over de geschiedenis van de media, gemaakt in 2014, terugkijkend op wat internet met de media heeft gedaan vanaf 1997. Te vinden via robinsloan.com/epic en zie hoe het Google Grid over tien jaar de wereld veranderd heeft. Verplicht voer voor mijn collega's, voor iedereen die met kranten en media te maken heeft, maar ook voor u, lezer en bezoeker.
Het ging vorige week over blogs, als factor in de gestage teruggang van de aantallen lezers en abonnees. Elsevier kwam met het omslagartikel Internet; de macht is aan U. Onderkop: Al 60.000 Nederlanders hebben een weblog. Wie zijn het, wat is het, hoe werkt het? Een aardig overzicht, met getallen en conclusies. Een ervan was de volgende: 'Wie betrouwbare informatie zoekt, zal bereid zijn te blijven betalen voor de zogenaamde slow journalism: de serieuze journalistiek waar geinvesteerd wordt in het controleren van de informatie'. Een voor de hand liggende conclusie, die niet uitsluit dat sommige bloggers echt journalistiek bedrijven.
Daar waren nogal wat bloggers het niet mee eens en ze bewezen dat de tenen in de wat amateuristischer regionen van het webwereldje hier en daar tamelijk lang zijn. Er ontstond een vrij zinloze discussie over cijfers. Inherent aan internet, waar vanaf de geboorte van de Mosaic-browser, begin jaren negentig van de vorige eeuw, over logfiles, hits en pageviews gelogen is. Bloggend Nederland was boos op Elsevier, omdat er geen reet van het verhaal zou kloppen. Om te beginnen zouden er geen 60.000 blogs in Nederland zijn, maar wel vier keer zoveel! Blog-redenering: als dat getal al niet klopt, dan klopt er van de rest ook geen moer!
Het amusante van dit soort reacties is dat ze de conclusies van het gewraakte artikel onderstrepen; in plaats van inhoudelijke discussie vooral veel geschreeuw en weinig wol. Ook typisch internet: op Dutch Cowboys, een blog over zoekmachines waar ik notabene zelf het een en ander aan bijdraag, werd naar mijn column gelinkt, vergezeld van de mededeling dat ik een heel andere kijk op het wereldje van auteur De Vries zou hebben. Dat op het moment dat ik Elsevier gezien noch gelezen had, en nu ik dat inmiddels wel gedaan heb, vind ik het niet zo'n gek artikel.
Ik voel me bepaald niet beledigd door de erin geciteerde Henri Beunders, hoogleraar geschiedenis, media en cultuur aan de Erasmus Universiteit, die zegt dat 'een aap een weblog kan maken'. Waarom zou ik? De man heeft gelijk, met een paar muisklikken kan iedereen een blog beginnen, ook een aap die een wachtwoord kan onthouden.
Verderop doet Beunders enkele uitspraken die zowel bloggers als met uitsterven bedreigde traditionele media vrolijk zouden moeten maken. Volgens hem past het bloggen in een lange mars van het volk naar de macht. 'Begonnen in de negentiende eeuw met ingezonden brieven aan kranten, gevolgd door telefoon, tijdschrift en televisie. Een gestage ontwikkeling van top-down naar bottom-up; de gewone man die zichzelf verheft.'
Beunders zegt verder nog verrekte interessante dingen over paniek in de politiek-culturele toplaag, over het schandaalvermogen van de weblog en over de mobilisatiekracht van internet, het bewijs van 'politici onzeker makende ontwikkelingen'. De man verdient een klassiek paginagroot interview in iedere ouderwetse krant.
Auteur De Vries wijst er erop dat weliswaar tachtig procent van alle weblogs niet meer dan een lief dagboek of een fotoalbum is, maar dat er ook weblogs zijn uitgegroeid zijn tot volwaardige nieuwsorganisaties, waakhonden van de media of alternatieve nieuwsverschaffers. Zo wees het zakenblad Fortune in januari al eens acht bloggers aan die door alle zakenmensen dagelijks gelezen zouden móeten worden.
'Dit gedeelte van de blogosfeer', zegt De Vries, 'is zo nu en dan in staat om de gevestigde media een stekende hoofdpijn te bezorgen.' Juist dat gegeven lijkt me niet alleen een pluim voor alles wat goed en lekker blogt, maar nog meer een aansporing voor alle uitgevers die het nog niet doen om er als de bliksem mee te beginnen.

Posted by Leon at 10:06 AM | Comments (0)

May 06, 2005

Over tien jaar is de krant verdwenen

Zelf - helaas - een in sommige opzichten gearriveerde vijftiger, kijk en luister ik soms verbaasd naar vrienden en collega's die niet in de gaten hebben wat er aan de hand is. Die, eind jaren negentig, internet schouderophalend vergeleken met die bakkies en voorspelden dat het world wide web vanzelf in de vergetelheid zou verdwijnen. Ze wezen spottend naar de korte golf radio's die begin jaren tachtig in voornamelijk tweedehands auto's werden ingebouwd en waarmee dag en nacht staande bij of over en sluiten de ether ingeslingerd werd.

Inmiddels zijn we iets verder, en heeft de tijd op het web niet stil gestaan, maar sommigen blijven ziende blind en horend doof.
Ze zien niet dat de twee meest voor de hand liggende manieren van communiceren van onze stagiaires, geboren in de jaren tachtig, chat en mms zijn. Het leeuwendeel van die generatie heeft internet als brugpieper leren kennen, al hebben sommige nakomertjes op de academies der journalistiek een inhaalslag moeten maken. Ze moesten wel, want het is onmogelijk om in dat vak af te studeren zonder gebruik van internet.
Daarachter staat de volgende generatie vol ongeduld te trappelen. Wat nu op de middelbare school zit, is geboren met internet, browser en world wide web. Als baby wakker geworden onder de webcam op de wieg, voor de eerste stap aan gameboy en Xbox. Voordat ze konden fietsen zaten ze op internet, en ik vrees dat zelfs de gemiddelde achtjarige raad weet met de door pa of ma vanwege al dan niet valide overwegingen opgeworpen barrières.
Wat ze niet doen is de krant lezen, en dat zullen ze nooit meer gaan doen. Dat angstaanjagende idee wil maar niet wennen in mijn beroepsgroep. Niet alleen onder mijn leeftijdsgenoten, maar ook in de groep dertigers en veertigers wordt internet vaak als een bedreiging gezien, en niet als onze enige toekomst. Die koudwatervrees leeft niet alleen onder journalisten, maar ook andere sectoren in het dagbladbedrijf worstelen met de overstap van papier naar digitaal, die mettertijd onvermijdelijk zal blijken te zijn. Terwijl door de uitgevers getreuzeld werd over wat wel en niet mocht of kon, is een generatie toekomstige klanten voorgoed overgestapt naar andere media. Intussen blijven de oplagecijfers per jaar met een paar procent terug lopen en kun je met een mobieltje - zakjapanners zijn uit - uitrekenen wanneer de laatste bezorger eruit vliegt. De vraag of de krant in zijn huidige vorm zal verdwijnen is derhalve niet zo relevant; de vraag is hoe lang dat duren gaat. Als ik er een internet-polletje van moest maken zou ik laten kiezen tussen vijf en tien jaar.
Wat ons in 2015 vervangen zal hebben? Goede vraag, waarschijnlijk een mix van verschillende applicaties, of een die nog geschreven moet worden, maar zeker gebaseerd op breedband. Waar leest U de krant, of wat daarvan geworden is? Dat kan, dat zál ook van alles zijn, een of andere vorm van een pc waarmee U uw werk doet, of een compact gevalletje dat U op schoot of in de hand houdt, zeg maar een Virgil. In mijn archief gedoken, waar ik op 20 april 2000 de volgende alinea heb gedumpt: Virgil: een superdingetje dat in de handpalm past, waarin alle bestaande en nog te ontwikkelen technieken verenigd zijn. Een Virgil is uw bankrekening, uw computer, uw paspoort, uw communicator, uw server, uw global positioning system, uw televisie, uw bioscoop, uw telefoon, uw radio, wie weet uw vibrator, uw leven, uw alles. Virgil werkt op de hele wereld, via satelliet, of via regionale netwerken. Laat hem niet vallen, raak hem niet kwijt.
De afkorting voor Virtual Global Interface Link was van Tom Clancy, in een van zijn eerste Net Force boeken, de voorspelling was voor 2010. Straks komt het nieuws alleen maar via zo'n ding. Het zal niet meevallen om een mobieltje zonder bovenstaande mogelijkheden te vinden, maar U kunt het nieuws en de achtergronden altijd later op uw computer lezen. Of U print een pdf document op een kleurenlaserprinter, want die dingen zijn intussen ook rap in prijs aan het zakken. Of er staan overal automaten waar zo'n print on demand krantje uitkomt, automatisch geactualiseerd op basis van de laatste refresh van de website.
Met die techniek komt het allemaal vanzelf goed, maar wát lezen we straks op internet? Wat moeten wij voor U gaan maken? Een krant, een weblog, een portal, een nieuwssite, een 24x7, streaming radio, een videosite? U zegt het maar, maar wat betekenen die woorden nou eigenlijk?
Op internet loopt Amerika qua ontwikkelingen een jaar tot anderhalf jaar voor op die landen in Europa waar het gebruik van het web gemeengoed is. Wat daar het laatste jaar vooral mainstream geworden is: blog, blogging. Blog werd in december tot het word van het jaar 2004 gekozen, blog is momenteel alles waar het om draait op het web.
U mag het van mij een hype noemen en misschien heeft U gedeeltelijk gelijk. De cijfers liegen er intussen niet om: in minder dan een jaar tijd is het aantal volwassen internetgebruikers in Amerika dat zichzelf 'blog reader' noemt, met zestig procent gestegen. Van de 120 miljoen volwassen internetgebruikers lazen er in januari 32 miljoen geregeld blogs. De meeste aandacht ging daarbij uit naar de nieuws - en politieke blogs. Die 32 miljoen Amerikanen (inmiddels waarschijnlijk tegen de 40 of 50 miljoen) slaan of nooit meer óf minder vaak een krant open.
Over een jaar begint al dat bloggedrag over te waaien naar Nederland, dus moeten uitgevers zorgen dat ze hier klaar staan met faciliteiten en businessmodellen. Dat is de zoveelste uitdaging in een tijd waarin niets vastaat en maar een ding zeker is: dat er aan het eind van dit jaar weer een procent of vier aan abonnees opgestapt of overleden is.

Posted by Leon at 02:17 PM | Comments (0)

April 29, 2005

Het balletje van Tiger en het Monty Hall probleem

Golf is in, zo te horen. Ik zie collega's die hun hele leven geen stap extra in dienst van de sportieve ontwikkeling van lijf en leden gezet hebben, ineens rondjes wandelen op een golfbaan. Het heeft misschien iets met de overgang te maken, en het prijskaartje dat aan tas, clubs en schoenen bengelt, durven ze niet aan moeder de vrouw te laten zien. Intussen heeft de Aldi die markt ook ontdekt, maar ik vrees dat je met een driver en een paar schoenen van dat merk geen extra punten voor je golfvaardigheidsbewijs scoort. Als voetbalverslaggevers er tot overmaat van ramp ook nog over gaan schrijven, krijg je het volgende proza:

'De ontknoping was zinderend, want op de zestiende hole leek het gelijk te worden tussen Tiger Woods en nummer twee Chris DiMarco. Toen kwam er een wonderbal uit de club van Woods, een huiveringwekkende chip, vanuit moeilijke positie, die op de green landde, een grote boog maakte en toen langzaam naar de hole liep. De bal viel als een traan. De slag zal worden bijgezet als een van de mooiste golfslagen ooit'.
Aldus collega Henri van der Steen, door mij als voetbalschrijver zeer gewaardeerd, twee weken geleden in deze krant, als schoenmaker een aardig eind van zijn leest afgedwaald.
Het kunstje van Tiger heeft u waarschijnlijk al enkele malen voorbij zien rollen en vallen. U zult het de komende jaren nog veel vaker zien, omdat het een balletje van Nike betrof. Er is een reclamefilmpje van gemaakt, zonder er iets aan te veranderen, en er alleen maar 'Just Do' aan toe te voegen.
Op internet is het filmpje van 'de zestiende' een eigen leven gaan leven. Golfbloggers kunnen er maar niet genoeg van krijgen, het wordt her en der, niet gehinderd door copyrights, verspreid en gepubliceerd. En aangepast natuurlijk, in een tijd waarin alles digitaal gemanipuleerd kan worden. Zo kent de website Retecool een wekelijkse wedstrijd, de Foto Fuck Vrijdag, waarin de bezoekers zich uitleven op het 'Photoshoppen' van afbeeldingen van bekende figuren en/of alledaagse gebeurtenissen. Met prachtige winnaars, al zitten er inzendingen tussen waarvan ik niet zo gecharmeerd ben, maar dat is een kwestie van smaak.
Internet is nooit vies van complottheorieën, dus duiken er links en rechts grappenmakers op die proberen te bewijzen dat het Nike-balletje niet vanzelf in het zestiende gat op Augusta gekukeld is. Gelukkig is er ook een natuurkundestudent met gevoel voor humor die een pracht van een site het web opgetakeld heeft onder de passende titel 'hoe ging-ie erin' op howdiditgoin.com. Met vijftien hilarische filmpjes; op het moment dat de golfbal na ligt te denken op de rand van het gat, is er iets ingevoegd door de inzenders. Qua thema variërend van Charlton Heston die de Dode Zee open laat splijten, tot de hele dikke dame op de loopband, en ze zijn stuk voor stuk erg leuk. Webmaster Jeff Stone noemt ze 'sub-theorieën' onder de afstudeerscriptie die hij aan het schrijven is en waarin hij de stelling verdedigt dat er geen enkel bewijs is dat desbetreffend balletje zonder hulp in de hole verdween.
Internet heeft me gelukkig ook aan de oplossing geholpen van een probleem waarmee ik een tijdje heb geworsteld. Ergens op reis las ik in een oud Amerikaanse magazine over een merkwaardige paradox, die me intrigeerde. Het probleem was genoemd naar een Amerikaanse quizmaster uit de jaren zestig, en toen ik het las moest ik aan Willem Ruis denken. Aan het eind van die quiz, net als in het Amerikaanse voorbeeld, mocht de winnaar een keuze maken uit drie gesloten deuren dan wel gordijnen. Achter een ervan stond de hoofdprijs te wachten, en achter de andere twee niks, of een troostprijsje. De nerveuze winnaar maakte zijn keuze, waarna de quizmaster, die wist waar de hoofdprijs stond, vervolgens een van de andere twee deuren opende, maar nooit die waarachter de hoofdprijs stond. Hij gaf de steeds zenuwachtiger wordende winnaar vervolgens de kans om alsnog van keuze te veranderen en in plaats van de ene gesloten deur die hij gekozen had, alsnog de andere te kiezen. Wat zou u gedaan hebben?
Gelukkig bevond ik me in goed gezelschap toen ik dacht dat de kans, die op het moment van kiezen een op drie was, nog steeds een op drie was, en dat het niets uit zou maken. Toen het probleem een keer aan de orde kwam in een Amerikaans televisieprogramma werden de makers, die lieten zien dat je kansen verdubbelen als je van keuze verandert, door deskundigen weggehoond. Onder hen een hoogleraar wiskunde die liet weten dat ze iets zorgvuldiger met de materie om dienden te gaan, in plaats van het grote publiek onzin wijs te maken. Een week later deed deze professor Sachs uit zichzelf een openbare boetedoening, nadat-ie er eens goed over had nagedacht, verontschuldigde zich voor zijn in professioneel opzicht onvergeeflijke stommiteit, en kwam zelf op de televisie uitleggen hoe de vork in de steel zit. Dat had ik allemaal gelezen in dat beduimelde Amerikaanse tijdschrift, en ik had het artikel uitgescheurd, maar terug in Nederland kon ik het nergens meer vinden.
Op naar het web, naar Google. Een paar clicks verder is mijn geheugen weer opgefrist, en kan ik opgelucht ademhalen. Om te beginnen duikt onmiddellijk de naam op waar naar ik zocht, de Monty Hall Paradox. Er is zelfs een Nederlandse website, waar de oplossing van het 'Willem Ruis Probleem' - ook wel 'Drie Deuren Probleem' genoemd - in het Nederlands wordt uitgelegd. Verder blijken er verschillende computerprogramma's geschreven te zijn waarmee u zelf het probleem en de kennelijk niet zo voor de hand liggende oplossing kunt naspelen.
Tik maar eens de string 'Monty Hall Willem Ruis', in Google, simuleer het probleem honderd keer, en leer een wijze les: hoe op het terrein van kansberekening kapitale blunders gemaakt kunnen worden. Ook door deskundigen.

Leon Krijnen

Posted by Leon at 02:22 PM | Comments (0)

April 22, 2005

De digitale revolutie is voorbij, de inhaalrace kan beginnen

Ik vrees dat het geen voetnoot in de geschiedenis van internet zal worden, maar bij toeval kwam ik erachter dat ik later dit jaar een bescheiden feestje mag bouwen. Op 4 november 1995 verscheen deze column voor het eerst, met als kop 'Het leven is een doos bonbons'. Toeval leidde me naar het prille begin van mijn internetarchiefje, toen ik op zoek was naar iets wat ik ooit geschreven heb over de Computer Loser Group. Zou die beweging nog bestaan?

Dat in een tijd dat computers goedkoper en beter zijn dan ooit, in een era dat zelfs Windows vrijwel nooit meer stokt of onderuit gaat?
De ware Mac-adepten - ik heb er afgelopen week in Amsterdam weer wat voorbeelden van gezien tijdens TINE, het in Amsterdam gehouden The ICT and Networking Event - mogen het Blue Screen of Death nog steeds graag gebruiken als een van de redenen om voor een Mac te kiezen, maar dat blauwe scherm - afkloppen - duikt de laatste jaren niet meer op. Zelfs mijn oude Windows 2000 machine, die tegenwoordig alleen maar als jukebox fungeert, zet ik aan het eind van de dag altijd uit zoals het niet mag: door pardoes de stroom uit te zetten. De volgende dag start alles zonder protesten op, en iTunes gaat gewoon verder waar-ie was.
Met mijn dagelijks werkpaard, een vette Dell van de baas met XP professional, is ook nooit iets aan de hand, terwijl er van alles op draait. Ik durf het aan om de stelling te verkondigen dat Windows volwassen geworden is en dat wie zijn firewall en virusscanning op orde houdt, te vrezen noch te klagen heeft.
Hoe anders was dat tien jaar geleden toen de Computer Loser Group opgericht werd door Theo Richel. Uit mijn archief blijkt dat ik destijds over hem schreef dat je hem beter via e-mail dan live kon ontmoeten. Omdat hij tevens oprichter van de Vrienden van De Stinkende Roos was en er in een week meer knollen knoflook doordraaide dan een schoarmatent in een jaar.
Maar eens even Googelen wat er een decennium na dato van die vereniging overgebleven is. Twee hits: eentje naar mijn eigen column en de ander naar een terugblik op zijn eigen virtuele geschiedenis op de website van The Richel. Daarin schrijft hij het volgende over de Computer Loser Group: 'Ondanks mijn redelijk royale ervaring leverde het werken met Windows 95 op een klein met het Internet verbonden Local Area Network toch maandenlang een heleboel problemen op. Veroorzaakt door een combinatie van kapotte pluggen, bugs in de software en onervarenheid met Windows. Een en ander was zo frustrerend dat ik er een artikel in NRC Handelsblad over schreef. Uit de meer dan 80 reacties mocht ik concluderen dat ik een gevoelige snaar had geraakt en ik voelde me gestimuleerd tot de oprichting van de Computer Loser Group met als 'tijdschrift' Format C:\. Afgezien van nogal wat krantenpublikaties bleven de reacties beperkt en bloedde het initiatief dood.' Tot zover Richel.
Wegens gebrek aan noodzaak is een heroprichting niet meer aan de orde, lijkt me. Computers, Windows dan wel Apple of Linux, al dan niet in samenwerking met geluidsinstallaties, camera's, beamers en digitale televisie en snelle verbindingen doen waar we lang op gewacht hebben. Nog maar eens in mij archief gedoken. 'Digitaal is niet meer te verslaan', schreef ik in 2000, als reactie op een verhaal van een collega die op de consumentenpagina beweerde: 'Normaal wint nog steeds van digitaal.' Pak zelf de reclamefolders die afgelopen week bij u op de mat gevallen zijn, probeer er een camera in te vinden waar nog filmrolletjes in zitten en zie wie vijf jaar na dato gelijk gekregen heeft. Uiteraard heb ik de plank ook wel eens misgeslagen, maar foute voorspellingen zoekt u zelf maar in mijn archief.
Intussen is de digitale revolutie achter de rug. Het bedrijf dat niets met internet doet, heeft een slag gemist en zal een inhaalrace moeten beginnen. Zelfs in het zo behoudende krantenbedrijf begint dat besef nu door te dringen. Dat heeft uiteraard met de niet tot stuiten te brengen daling van de oplagecijfers te maken en dat voor de uitgevers benauwende gegeven is ook mede een gevolg van internet.
Niet alleen Nederlandse uitgevers beginnen nu zwaar in te zetten op alles wat digitaal is. Lees of luister - via internet, waar anders? - de opvallende toespraak die Rupert Murdoch afgelopen week hield tijdens de jaarvergadering van de verenigde krantentuitgevers van Amerika. Opvallend omdat het ook een openbare boetedoening was van de Australische miljardair, eigenaar van de New York Post, de Londense Times, Century Fox Movies, televiezienders, kabeltelevisiekanalen en honderden kranten over de hele wereld. Murdoch spoorde alle krantenuitgevers aan om internet zo snel mogelijk te omhelzen en om niet meer zwijgend toe te blijven kijken hoe een hele generatie van digitale klanten de kranten de rug toekeert.
Volgens Murdoch moeten uitgevers er alles aan doen om teloor gegane lezers en adverteerders terug te winnen via hun websites. 'Alle trends zijn tegen ons', aldus de mediamoloch, 'maar als we nú niet adequaat reageren op alles wat in vijf jaar zó veranderd is, dan is het te laat.'
Zelf toonde Murdoch zich in 1990 skeptisch over de mogelijkheden van zijn bedrijfstak op internet. Nu vergelijkt hij zichzelf en zijn collega-uitgevers met 'digitale migranten', die te oud zijn om met het internet opgegroeid te zijn, maar die nu moeten leren te begrijpen dat ze hun bedrijven in de richting moeten sturen van voor wie internet vanzelfsprekend is. Voordat het te laat is.
'Kijkt u maar naar uw kinderen', aldus Murdoch, 'onze uitdaging is om gebruikers opnieuw aan ons te binden. Zoals de lezers die we kwijt zijn, gewend waren om met een kop koffie en onze kranten hun dag te beginnen, hoop ik dat ze hun online dag met een kop koffie op onze website beginnen.'

Posted by Leon at 01:01 PM | Comments (0)

April 15, 2005

Het internetcafe: happy surfing, banda alta

Waar het aan ligt weet ik niet precies, maar het internetcafe raakt in Nederland niet ingeburgerd. Er zijn er enkele tientallen in Amsterdam, Den Haag en Rotterdam, maar in steden van een iets kleinere schaal zijn ze nauwelijks te vinden. Het zal iets met de internetdichtheid te maken hebben in dit landje dat in de top-tien van de meeste internetaansluitingen per bevolking staat. Voor wat die cijfers, zoals altijd als om het internetgetallen gaat, waard zijn. Een snelle check - op internet - leert dat Nielsen Netratings Nederland qua dichtheid wereldwijd op de derde plaats zet, maar dat we in andere onderzoeksresultaten negende staan.
Hoe dan ook, we zitten goed in de computers hier en waarom zou iemand die thuis een breedbandverbinding en een expresso-appraat heeft, een internetcafe op gaan zoeken?

Ik kan twee redenen verzinnen. De eerste is de anonimiteit. In een internetcafe is die redelijk gewaarborgd en kunnen er activiteiten ontplooid worden die het daglicht niet kunnen verdragen. Waarbij het overigens niet verstandig is om een dreigbrief naar koningin of president te sturen en de volgende dag hetzelfde internetcafe weer op te zoeken.
De andere reden is er een die me afgelopen drie maanden naar enkele tientallen internetcafes geloodst heeft: toerisme en de noodzaak om af en toe met het thuisfront te communiceren. Ik zal u niet vermoeien met reisverhalen - daar is mijn weblog voor -, maar een rondrit langs internetcafes in Argentinië, Chili en Uruguay is een interessante culturele tour op zich. In die landen, net als in de rest van het Latijns-Amerikaanse continent, zijn meer internetcafes dan tulpen in Nederland, zelfs als De Keukenhof in bloei staat. In ieder gat, in iedere stad, is er minstens een per straat.
Die drie landen hebben nog een overeenkomst, waar de digitale etablissementen hun voordeel mee doen: de nationale telefoonboeren hebben er een eeuw lang een potje van gemaakt. Wie in Buenos Aires de hoorn van een ouderwetse telefoon aan zijn oor zet, hoort ongevraagd een paar gesprekken door elkaar en als hij tussen dat koeterwaals door een nummer probeert te draaien, is het altijd de vraag wie er opneemt en waar. De Argentijnse PTT heeft die wanprestatie tot het eind van het vorige millennium straffeloos vol kunnen houden vanwege de machtspositie; er was niks anders.
Inmiddels is er mobiele telefonie, het monopolie daarop hebben ze godzijdank misgelopen en is er internet, en ook die boot hebben ze gelukkig gemist. Vandaar de ongeremde groei en bloei van de 'Locutorios', waar men voor een paar peso - je krijgt er vier voor een euro - naar hartelust kan bellen en internetten. Men belt er tegen betaling mobiel - met het toestel om voor de hand liggende redenen aan een staalkabeltje - of met een vast toestel via een pc aan een mobiel netwerk gekoppeld, via een tweedehands ISDN-centrale of via datalijnen die niet meer via het staatsnetwerk hoeven te lopen. Of men belt er via het internet VOIP protocol, of zit er gewoon te internetten.
Mooi voor die mensen, denk je, als je de eerste keer zo'n etablissement ziet waar een machine of tachtig bezet is. Bredere blik op de wereld en zo, goed voor de ontwikkeling van de jeugd. Tot je ziet waar ze allemaal mee bezig zijn en je jezelf afvraagt of het eigenlijk wel zo'n verrijking is.
Het beeld is vrijwel altijd hetzelfde: de minderheid van toeristen zit via Gmail, Hotmail, Yahoo of de webmail van vaderlandse providers e-mail te lezen of te tikken, de rest zit te chatten (I Love You, I Love You, I Love You!), of zich ongans te schieten in bloederige netwerkspellen. Jong en oud, maakt niet uit, het is chatten (al dan niet met webcam en microfoon) of spelletjes. Sommige exploitanten bieden private cabins aan, waarin de monitor door schotjes voor andere bezoekers wordt afgeschermd: privacy voor virtuele peepshows.
In tijden van breaking news verandert het beeld op de monitors. Dan blijkt ook in Zuid-Amerika dat internet niet meer weg te denken is als de verspreider van het belangrijkste nieuws. De paus is in die contreien erg belangrijk, dus ging het zolang de kerkvorst er niet meer zo florissant bij lag, op de Spaanstalige nieuwssites voornamelijk over Papa. Het noodlot besliste dat terwijl Papa in Rome op zijn stervensbed lag, Pappo op de pampa's verongelukte. Pappo (op bijgaande foto) was bluesgitarist Norberto Napolitano, door niemand minder dan de BB King zelf benoemd tot de BB King van Latijns-Amerika. Zijn stijlvolle verscheiden - straalbezopen van zijn Harley Davidson gestuiterd, door Hells Angels die treurende fans op hun kop timmerden naar zijn graf gesjouwd - leverde mooie pagina's op. Zowel in de kranten als op de websites, waar de koppen 'Papa ligt op sterven', en 'Pappo gestorven' in zo groot mogelijke letters om voorrang vochten.
In de virtuele lokaliteiten is de techniek meestal keurig verzorgd, en de banda alta is bijna altijd een goed functionerende breedbandverbinding. De gangbare prijs is anderhalf tot twee peso (50 eurocent) per uur, voor een peso of wat mag je er een blanco cd branden met foto's vanaf je flashcard of digitale camera, en alles werkt. Soms loopt het voor geen meter en kan er helemaal niks, maar als je daarom niet wilt betalen, kijkt er niemand kwaad en krijg je een lachend hasta lluego nageroepen.
Een minderheid draait Windows XP en zal dus op een of andere manier de productregistratie van Microsoft afgewerkt moeten hebben. De meesten doen het echter met Windows 2000 of 98 en ik weet bijna zeker dat daar nooit een cent voor betaald is. Zodat deze sector zijn voordeel doet met de Argentijnse bureaucratie, die met het voorvoegsel Kafkaiaans nog te eufemistisch benoemd is: het zal nog even duren voordat er een software-organisatie met bevoegdheden is opgericht.
Intussen, zoals er in Salta eentje adverteerde: Happy surfing, banda alta.

Posted by Leon at 02:13 PM | Comments (0)

January 20, 2005

Komt het einde van internet in 2006?

Iedereen die, beroepsmatig dan wel vanuit een dwangmatige liefhebberij, dagelijks met iets met internet van doen heeft, kent ze wel; de kenners die beweren dat internet tot stilstand gebracht zal worden door de as van het digitale kwaad: virussen, spam, dos-aanvallen, hackers, phishers, digitale criminelen die uw identiteit jatten en misbruiken.
Vroeger deed ik die beweringen schouderophalend af, tegenwoordig begin ik me af te vragen of die sceptici wellicht hun gelijk gaan krijgen. Ook door het gevoel waardoor ik af en toe bevangen word, te veel gedoe, waardoor de lol er een beetje af begint te gaan.
Ik voel me geinspireerd door bijvoorbeeld Stephen Seemayer, die afgelopen week in de Technology sector van de Los Angeles Times opgevoerd werd. Iemand die net als ik overal redelijk snel bij was, met de computer, met de homepage en daarna de website, met programma's en gadgets. Buik vol van de spam, de spyware en de virussen, rukte hij afgelopen week zijn adsl kabel voorgoed uit de muur, geen zin meer om te betalen voor iets waar hij geen normaal gebruik van kan maken.

Of Seemayer een trendsetter is, weten we nog niet, wel dat het internetgebruik wereldwijd dagelijks nog steeds groeit en dat de problemen derhalve dagelijks ook alleen maar groter worden, nooit minder. Het is dat ik de meeste van mijn problemen uitbesteed heb, want anders had ik allang de pijp aan Maarten moeten geven.
Het zou qua diskspace en kosten een aantrekkelijke optie zijn om mijn eigen domein en mijn eigen mailserver ook werkelijk thuis te hosten, maar dat idee heb ik aan het eind van het jaar na een minuut nadenken terzijde geschoven. Na enig onderhandelen met die klantvriendelijke Amerikanen ben ik voor de komende vijf jaar met voldoende diskspace voor 15 dollar per maand onder de pannen. Inclusief dagelijkse backups, spam en virusscanners op die server, achter een ondoordringbare firewall. Plus een helpdesk van onovertroffen kwaliteit. Voor die paar centen krijg je een persoonlijke supportmens toegewezen dat jou vanuit Florida belt, alle tijd van de wereld heeft en niet ophangt voor je probleem opgelost is. Nooit zelf aan beginnen.
Verlost van die problemen hebben u en ik desondanks nog dagelijks last van alle geleuter in uw mailboxen en is de spyware het grootste probleem van de internetgebruiker geworden. Ik ben niet paranoia, maar begin me toch onderhand ook af te vragen of ik er verstandig aan doe, zelfs via een beveiligde verbinding, om nog iets te kopen via internet. Dat gevoel krijg je vanzelf nadat je een paar keer last gehad hebt van zo'n irritant stukkie software dat zich op je pc genesteld heeft, notabene terwijl je er zeker van bent dat je alleen maar betrouwbare websites bezocht heb.
Dit jaar is het tien jaar geleden dat ik voor het eerst iets kocht via internet. Het was de Apple Quick Take 150, de eerste digitale camera, via de website Cyberian Outpost. Misschien wordt dat museumstuk ooit wat waard, ook omdat ik de originele verpakking bewaard heb.
Het zal de komende jaren niet minder worden, waarbij de nodige ellende via zogenaamde slimme mobiele telefoontoestellen zal worden veroorzaakt. Met die dingen kun je hier en daar al betalen en wie een beetje verstand van die protocollen heeft, kan zich voorstellen op wat voor manieren daar misbruik van gemaakt zal gaan worden.
Of de duvel ermee speelt: tijdens het schrijven van voorgaande alinea's komen er twee mailtjes binnen. Het eerste is van een oplichter die me wijs probeert te maken dat ik via de bankgiroloterij een miljoen dollar gewonnen heb en of ik maar even op de reply wil drukken. Deleten lijkt me verstandiger. Het tweede is kennelijk een echte vraag: een studente aan de School voor de Journalistiek, bezig aan een studieopdracht over internet, wil van me weten of ik ook geloof dat internet in 2006 onderuit zal gaan. Ze wijst me op de website van de Finse professor Hannu Kari, die dat in een lezing aan de Helsinki University of Technology voorspeld heeft.
Volgens Kari zullen zowel steeds meer individuen als bedrijven met internetgebruik kappen, vanwege de in de eerste alinea opgesomde problemen. Hij benoemt een belangrijker probleem: manupulatie van content. Wat is waarheid, en wat is leugen, op die miljoenen websites en blogs? Zodat ik mezelf om te beginnen de vraag moet stellen of Hannu Kari wel echt is.
Op een aantal vragen op de lijst van de Utrechtse studente weet ik geen antwoord. Natuurlijk neem ik de kwestie serieus, maak ik er me zorgen over, maar ik heb geen idee waarom de voorspelling van Kani - op diens website in 67 pagina's tellend document vol cijfers en stellingen onderbouwd - tot op heden zo weinig aandacht van de media in Nederland gekregen heeft. Verder heb ik geen flauw idee of er mensen aan mogelijke oplossingen werken, wiens verantwoordelijkheid dat is en wat internet zou moeten vervangen.
Maar zou het echt zo'n haast lopen? Tussen mijn verzameling nutteloze cd's prijken er twee die ik maar eens in moet gaan lijsten: software om millenniumproblemen op te sporen en op te lossen. Ach ja, het is nog maar vijf jaar geleden dat duizenden deskundigen over de hele wereld voorspelden dat op 1 januari 2000 alle computers ter wereld, en internet er achteraan, krijsend tot stilstand zouden komen. Dat liep allemaal nogal los en dat geeft de viruele burger moed. Het zal wel loslopen, al zal het een nooit ophoudende rat-race blijven tussen digitale criminelen en de internetpolitie.
De komende drie maanden heb ik met bovenstaand problemen weinig van doen, al zal met het thuisfront af en toe via internetcafe en weblog contact gezocht worden. Tot half april ben ik op reis, zonder laptop en zal deze column niet verschijnen. Wie in reisverslagen geinteresseerd is, wendt zich tot de weblog.

Posted by Leon at 10:43 AM | Comments (0)

January 14, 2005

Ook de recensenten moeten aan de computer

De vraag is wat de fanatieke Mac-aficionado’s en evangelista’s er van vinden: het nieuwe instapmodel van Apple. Niemand heeft me ooit op een onvertogen woord over de vormgeving van de producten van de trendy withandel uit Cupertino kunnen betrappen. Smaken verschillen, maar op dat punt was ik het altijd met de aanhangers van dat andere platform eens: de oogverblindende manier waarop ze bij Apple spulletjes aankleden en verpakken, is van een eenzame perfectie.
Mijn probleem is de luidkeels herhaalde mantra dat gebruikersgemak van het systeem net zo perfect als de vormgeving zou zijn. Daar ben ik het niet mee eens, maar het is me te vaak gebleken dat het weinig zin heeft om daarover in discussie te gaan.

Een van de argumenten van de voorgangers in de Apple-kerk is dat je met een Mac geen last van virussen hebt. Dat klopt, maar de belangrijkste reden voor die zegen is het gegeven dat er zo weinig Macs verkocht werden. Ieder systeem heeft veiligheidsgaten. Als er genoeg snotapen of professionele boeven mee aan de slag gaan, worden de gaten vanzelf ontdekt en uitgebuit.
Het lijkt mij dat aanhangers van Apple door gemengde gevoelens bevangen worden door het gejubel en de publiciteit van de afgelopen dagen over hun favoriete witte parafernalia. Om te beginnen is er het onvermijdelijke risico van virussen en ander tuig dat de toenemende populariteit van het platform met zich mee brengt. Ten tweede: voor vele Appelaars van meer importantie dan ze toegeven, krijgt de exclusiviteit van het imago een danige knauw. Ze moeten tandenknarsend toezien hoe de nieuwe mini-Mac bij Jan en alleman op het bureau verschijnt.
Alleman of niet, ik ga er straks eentje kopen. Al is het maar omdat niemand in dat wereldje me er nog van kan beschuldigen dat ik geen benul heb van waar ik het over heb als het over Apples gaat.
De mini-Mac is een juweel. Er moet een manier zijn om het via een simpele switch in vrede te laten leven met een XP machine. Kunnen ze samen een toetsenbord en monitor delen (Apple, Dell, HP, maakt niet uit) en kan ik naar hartelust digitaal vreemd gaan, wanneer me dat uitkomt. Mini-Mac lijkt me perfect geschikt als mediaserver, samen met de onvolprezen iPod, sinds anderhalf jaar het enige apparaat in huis waar muziek op afgespeeld wordt.
Voor de technici onder de lezers: het besturingssysteem onder de grafische toeters en bellen is gebaseerd op Free BSD Unix, waar ik louter plezierige ervaringen mee heb, omdat mijn domein op dat systeem draait. Onovertroffen stabiel (100% uptime, al acht jaar lang), al is dat gegeven meer de verdienste van mijn Amerikaanse host dan van mezelf.
De strategie van Apple, om via iPod en iPod mini gebruikers van Windows computers over te halen om over te stappen naar een Mac, lijkt in ieder geval nu al geslaagd, terwijl mini nog niet eens in de winkel staat. Omzet en winst zijn in een jaar tijd respectievelijk 74 en 350 procent gestegen, waarbij bijna alle groei op het conto van de iPod kwam: een omzet van 1.2 miljard dollar, eenderde van de totale omzet. Cijfers die Apple goeroe Steve Jobs misschien nog iets mooiers opleveren dan het Gulfstream V straalvliegtuig, dat hem vijf jaar geleden door de aandeelhouders cadeau gegeven werd, toen hij Apple uit een diep dal getrokken had.
Wie gewend is aan iPod en/of computer met iTunes, draait nooit een cd meer. Dat kan best zonder een Apple, met Winamp of de Windows Media Player en een of ander draagbaar ding. Het meeste werk gaat nog zitten in het digitaliseren van je oude cd’s. Maar dat gaat op een machine met voldoende processorkracht vanzelf, tussen de bedrijven door. Terwijl ik dit stukkie zit te tikken, slikt mijn machine de ene na de andere oude cd, die stuk voor stuk in een minuut of twee worden geconverteerd naar mp3 en geindexeerd in de bibliotheek van iTunes. Die is nu gegroeid naar ongeveer 5000 nummers, stuk voor stuk legaal, want kopieën van in het verleden aangeschaft of cadeau gekregen eigendom, dan wel tegen betaling gedownload van een webwinkel. Het groeit nog dagelijks door, kwestie van oude doosjes van de boekenplank blijven voeden aan de ripper.
Het is allemaal zo vanzelfsprekend dat ik soms verbaasd ben dat er nog collega’s met muziekverzamelingen zijn die geen computer, geen geluidskaart en geen iTunes hebben. Ooit zullen ze eraan moeten geloven, simpelweg omdat er dan geen cd’s meer gebakken en verkocht worden en alleen maar op een of andere wijze via het net verspreid en verkocht worden. Dat kan nog even duren, maar het is een kwestie van marktwerking; de techniek is er, maar nog niet iedereen wil eraan.
Recensenten lopen noodgedwongen voorop, ondervonden ze deze week tot frustratie van hen die niks van digitaal moeten hebben. De bevoorrechte beschouwers krijgen iedere nieuwe cd gratis toegestuurd, en geen platenmaatschappij die ze retour wil hebben. Gratis blijft, maar zelfs de Neanderthalers onder hen zullen nu ook aan de computer moeten.
Ze hebben van Warner Brothers, waaronder een groot aantal muziekuitgevers vertegenwoordigd is, een URL, een username en een password ontvangen.
Schijfjes worden niet meer opgestuurd, ze moeten voortaan aan de download. Wie net zo slecht als ik is en verheugd opveert bij dit mooie bericht: helaas, er is aan beveiliging gedacht. Er komt een digitaal watermerk met de muziek mee, waarmee Warner Brothers naar eigen zeggen illegale vermeerdering terug kan koppelen aan de recensent. Wie uitdeelt aan vrienden is de pineut, want zijn account gaat op slot. Ik ben benieuwd wanneer de eerste personeelsadvertenties voor nieuwe recensenten in Oor of andere muziekbladen opduiken.

Posted by Leon at 12:19 PM | Comments (0)

January 08, 2005

De zeebeving in de biografie van internet

Ooit zal een historicus de geschiedenis van internet schrijven. In afwachting van dat definitieve standaardwerk, de biografie van de virtuele wereld, is het netzelf de plaats om op zoek te gaan zijn geschiedenis. Google op 'history of the internet', en met de 180.000 documenten die tevoorschijn komen, ben je voorlopig zoet.
De biograaf van het net zal om te beginnen een zware klus hebben aan het dateren van de big bang waarmee alles begon. Was dat de oprichting van het Advanced Research Projects Agency (ARPA) door het Amerikaanse Ministerie van Defensie, als antwoord op het lanceren van de Spoetnik door de Sovjet Unie? Of werd het net geboren in 1973, toen een computer in Engeland via Noorwegen aan het ARPA-net geknoopt werd?

Ongetwijfeld zijn op dit moment meerdere historici bezig met de geschiedschrijving van wat ons leven in vijftien jaar zo veranderd heeft. Terwijl mettertijd een van hen tot biograaf van het internet zal worden bekroond, staat een aantal ijkpunten en namen van die geschiedenis vast. ARPA, de eerste e-mail, het ontwerpen van het world wide web, de nieuwsgroepen en de geboorte - en in sommige gevallen het overlijden - van allerlei systemen, protocollen en applicaties, die internet gemaakt hebben tot wat het nu is.
Grote gebeurtenissen die niets met internet te maken hebben, hebben veel invloed gehad op ontwikkeling en aantal gebruikers. Zoals op 9 september 2001, toen in de laatste minuten voor het instorten van de Twin Towers e-mail het enige overgebleven communicatiemiddel van de slachtoffers van de aanslag bleek. Zoals op Boxing Day 2004, Tweede Kerstdag, toen de tsunami toesloeg in Azië. Weer bleek internet veerkrachtiger en betrouwbaarder dan (mobiele) telefonie.
Luttele uren na de ramp begonnen de eerste gelden binnen te stromen via de websites van internationale hulporganisaties. Miljoenen familieleden en vrienden van bewoners en vakantiegangers in de getroffen gebieden wendden zich tot het enige hulpmiddel dat op dat moment beschikbaar was: internet. Bulletins, message boards, blogs en websites werden beschikbaar gesteld, of inderhaast gebouwd en geopend, als ontmoetingsplatforms of als kassa voor donaties. Op de grootste en best bezochtste portals ter wereld - Microsoft, Amazon, E-Bay, Apple - staan prominente buttons en banners naar de websites van het Rode Kruis en tientallen andere gerenommeerde organisaties waar de bezoeker met enkele muisklikken geld kan schenken. Met het gemak en de snelheid waarmee dat kan, doen de charitatieve instellingen hun voordeel: wie links de hartverscheurende ellende op zijn scherm ziet, is gauw geneigd om rechts op de button van het Rode Kruis te drukken.
Vroeger zullen serieuze voornemens om gevolg te geven aan een oproep tot liefdadigheid wellicht wat vaker straatstenen op de weg naar de hel geworden zijn. Men zat naar zo'n programma te kijken, maar vergat dan soms later op de avond een ordner te openen, een gironummer in te vullen, in een enveloppe te stoppen en te posten.
Zoals altijd levert internet niet alleen maar halleluja op. Net als in de ware wereld gebeuren er na zo'n ramp zowel de mooiste als de lelijkste dingen denkbaar. Terwijl we tegen beter weten in hopen dat die verhalen over het handelen in weeskinderen uit de lucht gegrepen zijn, duurde het ook ditmaal geen dag of criminelen probeerden via internet hun voordeel te doen met de gevolgen van de zeebeving.
Al op woensdag 29 december deed het Internet Crime Complaint Center van de FBI de eerste waarschuwingen de deur uit over oplichters die proberen om zich te verrijken in het zog van de tsunami. Er worden verschillende methoden gehanteerd, variërend van spam waarin zogenaamde slachtoffers om persoonlijke bijstand smeken, tot professioneel nagebouwde gevels, waarachter websites met duistere bedoelingen huizen. Zoals altijd een kwestie van goed opletten waar u zich bevindt, nooit op verzoek credit-card nummers, pincodes of passwords via e-mail verstrekken en dan zal het wel loslopen.
Intussen blijft het ook gissen naar het waarheidsgehalte van een ander soort spam dat het gevolg is van de verwoestende tsunami: de zoektochten naar Engelse, Duitse en Zweedse kinderen of volwassenen, via mails die u zelf wellicht ook aangetroffen heeft in uw mailbox. Net zoals de viruswaarschuwingen razen deze oproepen in een kettingreactie om de wereld heen.
Het is niet zo moeilijk om te voorspellen dat u dezelfde mails nog jarenlang zal tegenkomen. Net zoals de inmiddels bijna tien jaar oude oproep om de nooit bestaand hebbende Jessica Mydek te helpen, door desbetreffende mail naar iedereen in uw adresboek door te sturen. Het Amerikaanse equivalent van het Koningin Wilhelmina Fonds zou drie cent per mailtje ontvangen, maar heeft nu nog steeds alleen maar last van die 'urban myth'.
Moelijker te beantwoorden dan de vraag om geld te storten op giro 555: moet ik die mails met verzoeken tot hulp bij het vaststellen van de identiteit van een blond kind doorsturen naar iedereen die ik ken? Ik heb er meerdere ontvangen. Een ervan is in het Duits: wie het kind op de foto herkent, wordt verzocht om Dr. Anuroj Tharasiriroj in het Phuket International Hospital te bellen. Iemand in Nederland, waar het verzoek inmiddels door een paar miljoen mailboxen is gestuiterd, heeft er in hoofdletters boven geschreven: 'Dit is geen grap, maar voor de verandering een serieus mailtje, s.v.p. doorsturen.'
Wat is waar? De tsunami is een ijkpunt in de geschiedenis van internet. Laten we hopen dat de foto van dit kind als voetnoot in het boek terecht komt, maar dan met een gelukkige afloop, herenigd met ouders of met familie.

Posted by Leon at 11:05 AM | Comments (0)

December 31, 2004

Happy New Year: verhuizen of niet?

Op de laatste dag van het jaar nog in een mooie e-mail en telefoon wisseling met Verio terecht gekomen.
Het gaat allemaal niet precies zoals ik me voorgesteld had, nadat ik ze een paar dagen geleden een mail gestuurd heb met daarin de tarieven waarmee Lycos in Europa aan het stunten is.
Nou ben ik helemaal niet van plan om bij Verio weg te gaan, omdat de zaken daar al zolang ik er gebruik van maak - sinds 1997 - werkelijk perfect geregeld zijn. Krijnen.Com was oorspronkelijk op Tabnet gehost, maar dat bedrijf werd kort na de millenniumwisseling door Verio overgenomen. Support werd er alleen maar effectiever door, terwijl de uptime van de server hetzelfde bleef, want die is sinds 1997 altijd zo goed als 100 procent geweest.

In 2002 werd de hele handel van de servers in Napa naar een serverpark in Dulles, Virginia verhuisd. Dat was een perfecte operatie, tijdens welke Krijnen.Com een uurtje plat geweest is. Na de migratie bleek ik er een mooi web-management system plus webmail bij gekregen te hebben. De enige sporen van de migratie waren wat backup files, her en der over de server verspreid, met als extensie .before.migration. Ze waren nergens voor nodig, en nadat die sporen van de verhuizing van de ene naar de andere Free BSD server verwijderd waren, is aan niks meer te zien dat het domein fysiek van Californië naar de oostkust verhuisd was.
Toen ik het grootste gedeelte van 1999 in San Francisco doorbracht en mijn domein nog in alle rust en tevredenheid door Tabnet gehost werd, ben ik een keer naar Napa gereden. Omdat de onvermijdelijke rekeningen, die gepaard gaan met het uitoefenen van die hobby, altijd vanaf Napa afkomstig waren, ben ik er altijd vanuit gegaan dat de hardware waarop mijn digitale toko geparkeerd is, ook daadwerkelijk in de wijnvallei ten noorden van San Francisco staat. Open kantoortuinen, maar niets dat erop wees dat daar een serverpark, goed voor enkel honderdduizenden domeinen, gehuisvest was. Het was meer een studentikoze kantoortuin. Waar zou mijn server staan?
Ik moest op dat moment aan mijn vriend Tom Leahy denken, die 33 jaar in het Australische gedeelte van Nieuw Guinea heeft doorgebracht. Toen hij daar als premier de plaatselijke bewoners zo ver kreeg dat ze hun geld naar de bank brachten, kwamen ze met zakken munten aansjouwen. En eisten vervolgens iedere dag opnieuw dat die munten stuk voor stuk voor ze uitgeteld werden, als bewijs dat het geld er nog steeds was.
Net op tijd zag ik in dat ze me daar in Napa als een blanke Papua zouden zien, met zijn vuist op tafel timmerend het recht eisend om zijn server te zien. Ik ben dus maar verder gereden.
Terug naar 2004. Als ik mijn oude columns nalees ben ik zowaar even heel ontevreden over Verio geweest, net voor de migratie. Kennelijk heeft dat nogal wat voeten in de aarde gehad, hetgeen overigens begrijpelijk is als er enkele honderdduizenden domeinen verhuisd moeten worden. Na die perfect verlopen massale migratie operatie was de support weer op orde. Als er iets fout gaat - zoals MySQL gecrashed door een eigen stommiteit - vul je een support formuliertje in, waarna je binnen een minuut een bevestiging en een ordernummer ontvangt. Altijd komt er een minuut of tien later een handgeschreven mailtje achteraan waarin iemand laat weten dat-ie je probleem heeft opgelost. Mag allemaal wel, voor 24,95 dollar per maand, maar ze doen het toch maar, dag en nacht, het hele jaar door.
Na mijn mailtje over de concurrentie van Lycos, waarin ondergetekende te kennen gaf over verkassen naar dat datacenter in Stockholm na te denken, pakten ze het anders aan. Zowaar twee telefoontjes vanuit Boca Raton, Florida, waarin een zeer vriendelijke en professionele meneer met de naam ET (!) Lycos bijna een half uur lang net niet helemaal zwart maakte, maar wel omstandig uit probeerde te leggen dat het godsonmogelijk is dat voor de door Lycos aangeboden tarieven dezelfde stabiliteit en support waargemaakt kan worden.
In mijn achterhoofd speelde intussen mee dat ik weinig zin heb om de hele server in Zweden opnieuw op te gaan bouwen, inclusief MovableType en ImageFolio, en een hele rits andere grappen. Dat gaat eerder weken dan dagen werk kosten, en dan maar afwachten wat er allemaal mis gaat met exporteren en importeren van de MySQL database.
Dus maar een gevraagd of er niet wat extra diskspace in zat, meer heb ik eigenlijk niet nodig. 'Overigens', was mijn argument, 'betaal ik nog steeds voor 200 megabyte diskspace, gebaseerd op de oude Tabnet account, terwijl jullie goedkoopste Free BSD instap account ook 24,95 kost, maar daar krijg je 250 mb voor. Geef me die 50 extra op de huidige account, en ik blijft nog minsten enkele jaren waar ik zit'.
Moest-ie even een supervisor voor bellen, maar dat groene licht kwam binnen tien tellen.
Dat was het goede nieuws, maar het slechte nieuws is nu dat ik in een tamelik Kafkaiaans aandoende mailwisseling met de afdelingen sales, support en webhosting beland ben. Intussen heet het NTT/Verio, en met de fusie met die Japanners zullen ze nu wel een van de grootste hosters ter wereld zijn.
Maar goed, als ik alles goed lees, ben ik bang dat ze een en ander niet als een verhuizing zien, wat om te beginnen nooit mijn bedoeling was, maar als een nieuw domein, waar al helemaal geen sprake van mocht zijn. Username en password van mijn nieuwe account tik ik nog maar niet even in. Eerst maar eens het antwoord op alle vragen afgewacht die ik vanmorgen op ze afgevoerd heb. Ze zorgen zelf maar voor een migratie, en anders gaat het hele verhaal niet door. Wordt het niet naar mijn zin vervolgd, dan kan ik net zo goed de hele handel ergens anders een-op-een opbouwen op een willekeurige domein, en daarna mijn digitale speeltuin daarheen verhuizen. Intussen - duimen - een backup van de hele server gedraaid en gedownload, voordat op 1 januari alsnog mijn millennium probleem arriveert en de server leeg is. Wordt vervolgd.

Posted by Leon at 08:36 PM | Comments (0)

December 24, 2004

Wij en zij, maar wie zijn wij?

Wij en Zij. In Amerika zou de bijlage, waarin deze rubriek deze week verschijnt, niet zomaar Wij/Zij geheten kunnen hebben, of pas na onderhandelen.
Daar lopen op iedere redactie juristen rond die over je schouder mee staan te kijken of er nergens copyright geschonden wordt of dat er iets beweerd wordt wat tot een kostbare aanvaring met collega juristen zou kunnen leiden. Want natuurlijk zijn er boeken, tijdschriften of televisieprogramma's die het thema 'Wij en Zij' al een of meerdere malen gebruikt of uitgemolken hebben en waarvan de auteurs of makers al in een grijs verleden de naam vastgelegd hebben.

Ga Googelen op 'Wij en Zij' en je struikelt over de boeken, fora, televisieprogramma's, documenten, bijeenkomsten, blogs, websites, magazines, specials en speelpleinen die Wij en Zij als naam of thema hebben.

Voer 'we and they' als exacte string aan Google en de zoekmachine retourneert ruim 44.000 hits, waaronder een opmerkelijke uitspraak van Ronald Reagan, drie jaar voordat hij voor de eerste maal tot president gekozen zou worden. 'Mijn idee van Amerikaanse politiek met betrekking tot de Sovjet-Unie is simpel en zal door sommigen als simplistisch bestempeld worden: Wij winnen en zij verliezen.'

Zijn gelijk zou hij pas veel later krijgen en in dit geval zonder het toepassen van een tactiek die ook opduikt als je in Google aan Wij en Zij doet: We bomb, they suffer. Zou het thema van deze bijlage ook gekozen zou zijn als Theo van Gogh op dit moment nog leefde? Op het eerste gezicht is 'Wij en Zij' van alle tijden, onder de Nederlandse hits duiken aanvankelijk weinig recent gedateerde sites of pagina's op. Geplaatst tussen aanhalingstekens zoekt de machine letterlijk op die drie woorden in die volgorde en niet op webpagina's waar de woorden Wij en Zij voorkomen. Zonder aanhalingsteken is het resultaat 1.9 miljoen hits, op de Engelse variant 46 miljoen pagina's. Exact op 'Wij en Zij' gezocht zijn er 5910 Nederlandstalige resultaten.

Aanvoerder is een link naar een aankondiging van SchoolTV, dat op 5 januari 2005 in het kader van 'Focus op de Maatschappij' een programma gaat uitzenden over een Nederlands meisje en een Marokkaanse jongen en de moeilijkheden die hun relatie op school met zich meebrengt. Redelijk actueel, zelfs in de toekomst, maar link twee is november gedateerd en welke dag blijft raden. Overigens een aanrader, een mooi essay vanuit het academisch milieu (wij) over populaire cultuur en populaire muziek (zij). De derde link voert naar het forum van de Amsterdamse PvdA, gedateerd maandag 8 november, zes dagen na de moord, waar ene Nicolas Vrijenhoek zich afvraagt wat Wij en Zij betekent. Hij schrijft: 'Twee tegenpolen? Twee mensen? Twee godsdiensten? Twee kledingstijlen? Zo zijn er nog wel wat verschillen te bedenken. Feit is: wij en zij leven samen.'

Hit vier is een boek met als titel Wij en Zij, van de hand van liberaal Andries Hoogerwerf, twee jaar geleden uitgegeven. Zou die eenzelfde zoektocht op het web ondernomen hebben, toen hij besloot om deze titel te gebruiken? Als het antwoord op deze vraag bevestigend is, heeft hij aan eventuele consequenties lak gehad, want ook via Google anno 2002 moet duidelijk geworden zijn, dat 'Wij en Zij' voor vele doeleinden gebruikt is. Door het FNV bijvoorbeeld, dat 'Wij en Zij' in 1982 heeft gedeponeerd als de naam van een stichting, de paraplu boven een fusie van twee fondsen, waarvan er een, jawel, als sinds het begin van de sociale geschiedenis als wij 'Wij en Zij' door het leven ging. De stichting in 1982 werd opgericht met het doel de naleving van de mensenrechten in ontwikkelingslanden te versterken en hulp te verlenen aan de allerarmsten. Opmerkelijk: kennelijk vond de FNV dat de naam die lading niet goed genoeg dekte of dat de betrokkenheid van het FNV niet goed genoeg werd uitgedragen, want in 1997 werd de stichting omgedoopt tot FNV Mondiaal.

Op de volgende website gaat het wel over Theo van Gogh en nu belanden we in België, op een forum met de mooie naam KifKif, dat zich 'De Interculturele Site van Vlaanderen' noemt. In de inleiding van het op 1 december gedeponeerde artikel onder de titel 'Wij en zij worden volwassen', wordt voorzichtig gevraagd of 'onze veelkleurige samenleving, ondanks de reactionaire tendensen, langzaam maar zeker aan het volwassen worden is?' Hoe de algoritmes en pagerankings van Google precies werken, weet niemand, op zich onderwerp van voortwoekerende discussies op internet. Wat wel zeker is dat het geen kwaad kan, als er veel naar een bepaalde website of artikel gelinkt wordt, maar hoe en waarom, en waar vandaan, dat is niet duidelijk. Hoe dan ook, pas veel lager dan de top 100 van die bijna 6000 hits met 'Wij en Zij' verschijnen honderden fora, waar het over tegenstellingen tussen meerder- en minderheden gaat. Opvallend tenslotte een oproep van de bekende Duitse hackerclub Chaos Computer Club, die zijn leden vraagt om geen websites van islamitische landen aan te vallen. CCC herinnert aan de Infopeace-Declaration uit 1999, waarin verschillende hacker-groeperingen beloofden hacken niet als oorlogsmiddel te gebruiken. Die declaratie was een reactie op een oproep in digitale nieuwsgroepen de oproep om een cyberoorlog te beginnen tegen islamitisch georiënteerde sites. De belangrijkste vraag blijft na een zoektocht van twee dagen over het internet onbeantwoord. Sterker nog, hij wordt bijna nergens gesteld, alsof hij niet bestaat: wie zijn wij?

Posted by Leon at 05:34 PM | Comments (0)

December 19, 2004

Google op uw desktop: indexeren en vergeten?

Ik krijg er maar een raar gevoel bij: de Google desktop search. Het werkt flitsend sneller dan op je eigen machine iets zoeken via het vergrootglaasje van Windows, om van een oud mailtje zoeken in Outlook op een Exchange server maar niet te spreken.

Een oud mailtje in Outlook zoeken is altijd een langdurig gedoetje, uitmondend in een onbetrouwbaar resultaat. Maar de hamvraag bij de flitsende resultaten van Google is door niemand te beantwoorden, behalve door Google zelf: hoe betrouwbaar is Google? Bevreemdend is de manier waarop de resultaten van een zoektocht op je eigen machine geserveerd worden. Omdat de 'look and feel', zeg maar het smoel, precies hetzelfde zijn als de zoekmachine zoals je die al jaren gewend was. Het is schrikken als je via de desktop search op 'password' zoekt, en dan oude files en mailtjes voorgeschoteld krijgt, waarin usernames en passwords opduiken die je ooit verzonden of gekregen hebt. Handig, want je weet meteen wat en waar je moet gaan opschonen, angstaanjagend omdat het resultaat eruit ziet alsof het links naar websites zijn. Temeer daar tussen de zoekresultaten even vrolijk alle links opduiken uit de cache van je browser, en die toevallig dezelfde zoekterm bevatten.

Koudwatervrees, slechts een kwestie van voorkeuren: als je dat niet wilt, laat Google geen resultaten zien uit de cache van je browser. Desondanks blijft de vraag overeind: is Google te vertrouwen? Eigenlijk moet ik niet zeuren, want ik heb ze toestemming gegeven om op mijn bak rond te wroeten en de boel te indexeren. Het is net zoiets al de loodgieters de sleutel van je huis geven en er dan maar het beste van hopen. Dat laatste is me de afgelopen tijd goed bevallen, want de verwarming brandt als een fakkel, en ik mis niks. Er schijnen mensen te zijn die dat niet aandurven, maar je moet toch iemand kunnen vertrouwen, en zolang je daarin niet beschaamd wordt, ga je daar gewoon mee door. Volgens Google zelf - klikt u maar op de links naar 'Privacy Policy' en 'Privacy FAQ' is het glashelder: de robot kruipt over uw harde schijven, zuigt alles op, zet een index neer, vergeet alles, en vertrekt weer. Gegarandeerd! Tja, dat zullen we dan maar aannemen, en hopen dat die robot niet meeneemt wat-ie allemaal gezien en gelezen heeft, en dat ergens in de ingewanden van een van de duizenden Linux machines in Mountain View deponeert.

Terwijl de Google desktop nog in de betafase verkeert, net als het net zo omstreden als onovertroffen Gmail postkantoor, begint ook Microsoft zich nu danig te roeren op de zoekmarkten. Een van de doelen van Microsoft, in het kader van het voltooien van de wereldwijde dominantie vanuit Redmond, is om Google weg te vagen, zowel op het web als op onze desktops. Dus is er nu sinds enkele weken een beta zoekmachine en een beta desktop zoeker van Microsoft. Het antwoord op de vraag of ik die desktop search ook zou moeten installeren wordt door Microsoft zelf beantwoord voordat ik hem gesteld heb. Want Firefox is tegenwoordig mijn favoriete browser en als ik daarmee een bezoekje aan de desktop beta breng word ik met een waarschuwing in rode letters om de oren geslagen: ik gebruik een foute browser: Firefox voldoet niet aan de minimale eisen! Overigens, ook binnen Wegener is de standaard wat computers betreft, drie keer raden, jawel, Microsoft. Zo schotelt het content management systeem waarmee we de website maken ons een soortgelijke boodschap voor als we proberen om ons werk met een veiliger browser te doen, want dat ís Firefox. Geen nood, voor Firefox zijn tientallen plug-ins te installeren, die het leven nog simpeler en aangenamer maken, en een ervan is de 'User Agent Switcher'. Daarmee maak je de portier van een website wijs dat je niet Firefox heet. Met een Explorer pruik op wordt Firefox zonder bezwaren toegelaten tot ons eigen content management systeem, en zelfs Microsoft blijkt erin te trappen. Tot zover betrouwbaarheid.

Toch maar even gewacht met die desktop searcher van Microsoft installeren. Om te beginnen kan het met alles wat Microsoft maakt of doet geen kwaad om ongeveer een jaar of wat achter de muziek aan te lopen. Laat anderen de ellende ervaren en oplossen, en tegen de tijd dat ze weer met iets nieuws komen, ga je aan de slag met de dingen die ze op dat moment afserveren. Ten tweede is het wellicht de goden verzoeken om zowel de Google desktop search als die van Microsoft op mijn maagdelijke machine rond te laten kruipen, op het gevaar af dat ze elkaar het kot uit beginnen te vechten. Maagdelijk is de dikke Dell (een Pentium 4 met hyper threading) omdat we afgelopen week twee volle dagen bezig zijn geweest om hem opnieuw in te richten nadat de boel mettertijd danig verstopt geraakt was. De twee hard disks formatteren, XP, Service Pack 2, wat Dell spul en diverse drivers installeren was zo gepiept; daarna begon het zoeken. Want waar zijn cd's met de restererende software verstopt, en, ook niet geheel onbelangrijk, in welke kast liggen de licenties ook al weer?

Dat werd dus weer mailen naar diverse softwarebedrijven, waarbij altijd weer blijkt hoe geweldig ze in Amerika over het algemeen de zaakjes voor elkaar hebben qua klantvriendelijkheid. Per ommegaande arriveren licenties dan wel links naar herinstallaties. Voor de zekerheid heb ik gelijk een belangrijk stuk software bij gezet: Acronis True Image. Back up gemaakt van het hele gedoe, en als het nu weer fout gaat hoeft er alleen maar een image teruggezet worden en de Dell is opnieuw maagdelijk. Op naar de volgende problemen, wachtend op de onvermijdelijke crash.

Posted by Leon at 09:50 PM | Comments (0)

December 03, 2004

Blog: het woord van het jaar 2004

Dit was het jaar van de blog. Wat is een blog? Goede vraag, waarbij het antwoord afhangt van de persoon aan wie je de vraag stelt. Merriam-Webster, een van de grootste uitgevers van woordenboeken en naslagwerken, op papier zowel als op het web, heeft 'blog' nu al tot het topwoord van 2004 uitgeroepen. Blog was het meest gezochte woord op alle zoekmachines en websites van Merriam-Webster, maar belangrijker nog is dat het begrip blog misschien wel de duidelijkste scheiding tussen oude en nieuwe media geworden is.

Maar goed, wat is het? De op dit moment meest gehanteerde definitie voor blog is 'een website in de vorm van een online dagboek met gedachten, meningen en hyperlinks'. Dat zou zo kunnen kloppen, waarbij er vaak nog iets interactiefs aan te pas komt. Veel bloggers (webmasters die een blog draaien) geven op de een of andere manier gelegenheid tot het plaatsen van reacties op hun overpeinzingen, die al dan niet meteen live komen te staan dan wel via een getrapt systeem van een of andere vorm van validatie of moderatie.
Wat voor Amerika geldt, gold voor het web, en geldt nu ook voor blogs: je komt er de mooiste en de lelijkste dingen denkbaar tegen. Je hebt ze in soorten en maten; een blog kan een nieuwsplatform voor een groepje wetenschappers zijn, liefhebbers van een triviaal onderwerp, het officiële uithangbord van een politieke partij, maar ook de zeepkist van de fanaticus of de pathologische leugenaar.
Blog mag het woord van het jaar geworden zijn, maar daar moeten kanttekeningen bij geplaatst worden. Zo worden bijvoorbeeld zelfs de belangrijkste politieke blogs dagelijks door een miniem percentage internetters gelezen. Nou zegt dat nu ook weer niet zoveel, want de meeste van die lezers zijn journalisten of andere bloggers die, als er echt iets nieuws gevonden is, aan het begin van een kettingreactie staan. Zo'n kettingreactie is niet alleen een proces dat verbazingwekkend snel op gang komt; het werkt ook net zo snel zelfreinigend als er aan zo'n publicatie iets niet blijkt te kloppen.
Dat is een manier waarop blogs aan de wortels van het nieuws staan, terwijl ze op een andere manier sneller zijn dan de reguliere media - ook de zich nieuw noemende - waar andere regels en wetten gelden. Zo waren het afgelopen woensdag verschillende blogs die een uur of wat voor half tien, toen radio en televisie het nieuws van het overlijden van Prins Bernhard bekend maakten, dat feit allang gemeld hadden. Blogs kennen geen embargo's, blogs wachten niet of officiële mededelingen. Natuurlijk maken blogs fouten, maar, niet gehinderd door last of ruggespraak, kunnen blogs ook gelijk hebben.
Los van voorgaande constateringen zullen er altijd nergens op slaande complottheoriën blijven bestaan. Vroeger duurde het alleen wat langer voordat ze, van mond tot mond of via zelf uitgegeven krantjes en pamfletten in de marge, van stad tot stad en land tot land reisden.
De gevestigde media - Amerika voorop, de rest van de wereld er achteraan - beginnen het fenomeen nu ook te ontdekken. Ze beginnen óf een blog naast hun nieuwssite, óf ze gieten hun nieuwsportal radicaal in de vorm van een blog. Of, en dat is een mooi economisch bijverschijnsel op zich, ze liften op een hele andere manier mee op de populariteit van de blogs: door geen blog wel op een blog platform te bouwen.
Volgens Amerikaanse onderzoeken wordt er op dit moment per 5,8 seconden een nieuwe blog geboren. Het is de vraag of het adagium, dat wat goed is, snel komt, hier van toepassing blijft. Hoe dan ook, een blog beginnen gaat niet helemaal vanzelf, want er is een platform en software voor nodig. Er zijn verschillende bedrijven en/of organisatie die een aspirant blogger de gelegenheid geven om met een paar kliks binnen enkele minuten een simpele blog op te zetten. Al dan niet tegen betaling, al dan niet vergezeld van buttons en banners.
Je kunt de benodigde software ook zelf draaien, gratis, of tegen een bescheiden licentie. Sommige van die programma's zijn de afgelopen twee jaar zo uitgebreid, stabiel en volwassen geworden dat ze nu ook interessant geworden zijn voor kranten of andere portals. Zo zijn de Franse Le Monde en de Belgische De Standaard onlangs overgestapt op het MovableType platform. Een keuze die ingegeven is door de prijs: waar de gevestigde softwarehuizen voor een licentie iets van 70.000 euro per processor rekenen, kost een vergelijkbaar pakket bij MovableType een paar honderd euro. Draai dat op Linux en Apache inplaats van op peperdure Windows servers en je bespaart honderdduizenden euro's per jaar.
Zo opereren Le Monde en De Standaard nu als een simpele blog, maar ze zien er zo niet uit: door de templates te redigeren vertonen ze nog steeds het smoel van een 'gewone' nieuwssite.
Wie zijn eigen blog begonnen is, loopt vanaf de eerste dag tegen een klassiek probleem op: de publicatieverplichting. De zelfgekozen dwang om, liefst dagelijks, maar minstens wekelijks, iets leuks of lezenswaardigs te publiceren. Dat valt niet mee, kan ik u verzekeren, zodat veel blogs in cyberspace vanaf het moment dat de eerste paal geslagen is, eenzaam beginnen te vergaan.
De redactie van BN/DeStem is benieuwd naar wat er aan blogs in de regio leeft. Vanaf maandag publiceert mijn collega Cyril Rosman in de krant op de pagina Uit 't Weekend een wekelijkse weblog-rubriek met een overzicht van wat er geblogd en gelogd wordt. U kunt de url van uw blog aanmelden via een mailtje naar redactie.uitweekend@bndestem.nl, of via een sms'je naar 06-53696788.

Posted by Leon at 09:31 PM | Comments (0)

November 27, 2004

Wimax: speel zelf voor provider en telefoonboer

Een van de kenmerken van ouder worden is dat je er mettertijd achter komt, dat je maar weinig blijkt te weten van dingen waar je veel verstand van dacht te hebben. Het is dus de vraag waar dat 'wijzer' in 'ouder en wijzer' op slaat.
Vooral qua internet, waar dagelijks zo mogelijk nog sneller dan virussen nieuwe dingen en standaarden opduiken, valt het soms niet mee om bij te blijven.
Bijhouden wat reilt en zeilt op internet is een eindeloze ratrace van kennis. Via een groot aantal vaste etappeplaatsen op het web, afgewisseld met spelonken en krochten die soms slechts een maal bezocht worden of die daarna in het etappeschema opgenomen worden.

Aan bookmarks doe ik al jaren niet meer; te veel gedoe als je achter meerdere machines zit, lastig met werken op verschillende locaties. Veel handiger is een persoonlijk startpunt dat je ergens op het web parkeert, al dan niet achter username en password.
Voor de liefhebbers: de mijne is een template in MovableType, zodat alle URL's in de MySQL database staan en door het publishing system naar een plek gepushed worden waar ik overal ter wereld bij kan. Wel eerst even inloggen, want er staan prive-stekken bij.
Die pagina is het startpunt van mijn dagelijkse ritjes, iedere dinsdag naar de uitstekende IT-bijlage van de Sydney Morning Herald, iedere donderdag naar de New York Times, voor de nieuwe Circuits. Verder zijn er de regelmatige stops zoals bijvoorbeeld Cnet, WebWereld, de Digitale Revolutie, NetCraft, MovableType, CGI-Resources, PerlKoders, Bob Cringely, Brandon Fuller, DutchCowboys, G4TechTV en onregelmatige uitstapjes naar tientallen webdesign sites.
Of het helpt? Je pikt er altijd wel weer iets nieuws op, maar het probleem is dat het te veel is. Dus moet je selectief te werk gaan en daarom mis je wel eens iets. Dat is geen ramp, want tussen al die nieuwigheden zit een groot aantal dingen waarvoor het label 'hype' te veel eer is en die op korte termijn vanzelf weer verdwijnen. Wat goed of nuttig is overleeft en komt later vanzelf bovendrijven.
Neem bijvoorbeeld dat gedoe met die draadloze standaarden. Ik weet dat het er is en zo ongeveer wat het kan, maar toen je in het ene na het andere computermagazine werd doodgegooid met de verschillen tussen de WiFi standaarden 802.11a, 802.11b en 802.11g, ben ik geeuwend afgehaakt. Het kwam toch allemaal ongeveer op hetzelfde neer. De verschillen zaten hem in snelheid, waarbij je een ding zeker weet: als je zelf een draadloos netwerk probeert aan te leggen, zal het wel lukken, maar zodra je het probeert te installeren voor je zwager, sta je na een dag vruchteloos aankloten op het punt de hele handel het raam uit te kieperen.
In dit specifieke voorbeeld vraag ik me overigens nog steeds af of de Bredase PTT-centrale, waar hij pal tegenover woont, de boosdoener is geweest. Rij uit nieuwsgierigheid zelf maar eens met de autoradio afgesteld op een willekeurige FM-zender over Oude Vest en Keizerstraat. Driehonderd meter voor dat gebouw wordt de zender weggedrukt en pas op de Vlaszak komt-ie ruisend en stotterend terug. Het lijkt wel alsof ze daar een radarinstallatie uit de Koude Oorlog op het dak hebben staan!
Hoe dan ook, terwijl we ons voordeel doen met die WiFi standaarden of intussen gillend van frustratie zijn teruggegaan naar een goedkoper en betrouwbaarder bekabeld netwerkje, zijn er alweer nieuwe protocollen gearriveerd. Zoals bijvoorbeeld Wimax en Wibro, beide gebaseerd op IEEE 802.16. Zonder al te veel technische details: met Wimax kun je een signaal van tientallen megabits per seconde over enkele tientallen kilometers naar vaste ontvangers versturen, met Wibro naar ontvangers die zich intussen ook nog met een kilometer of zeventig per uur voortbewegen.
Het eerste protocol is dus bijzonder geschikt voor internetters in het buitengebied, die tot nog toe verstoken zijn breedbandverbindingen, het tweede is bij uitstek geschikt voor mobiele breedband.
Goed nieuws voor wie met een modem op een boerderij zit, maar slecht nieuws voor de telefoonmaatschappijen die enkele jaren geleden op die veilingen miljarden hebben betaald voor vergunningen en verwachtingen die op nu achterhaalde techniek gebaseerd waren. Met Wimax kan iedereen met een beetje gevoel voor techniek met een minimum aan investeringen een winstgevende combinatie van internetprovider en telefooncentrale beginnen die een hele stad of provincie bedient.
Nog erger voor die telefoonmaatschappijen als er een nieuwe medespeler met geld en massa in duikt. WalMart bijvoorbeeld heeft in Amerika ruim 3000 supermarkten die allemaal aangesloten zijn op het eigen snelle netwerk. Als WalMart in iedere zaak een Wimax hotspot zet, dan is het in een klap de grootste concurrent van álle telefoonmaatschappijen in de Verenigde Staten. 'En als WalMart het niet doet', aldus internet analist Bob Cringely, 'dan doet McDonald's het wel. Die hebben 15.000 filialen en zodra die begrijpen waar het om gaat en hoe simpel het is, dan zal niets ze tegenhouden.'
Over een andere hype gesproken: Craigslist is hot, behoort zomaar tot de twintig best bezochte sites van Amerika. Een simpel soort advertentie bulletin board, inmiddels in Europa en zelfs in Nederland gearriveerd. Ik ben bang dat CraigsList aan zijn eigen succes ten onder zal gaan. U kunt zich voorstellen van wat voor soort postings de sectie contactadvertenties inmiddels uitpuilt en als ook andere afdelingen uit beginnen te puilen van spam, dan gaat de lol er snel van af.
Zie Amsterdam; wat heeft zoeken op die Craigslist voor zin, als er bij de aangeboden auto's wrakken in Californië opduiken en naast een voostel tot huizenruil tussen Barcelona en San Francisco?

Posted by Leon at 01:17 AM | Comments (0)

November 19, 2004

De Wired cd: rip, sample, mash, share . . .

Beastie Boys, David Byrne, Zap Mama, My Morning Jacket, Spoon, Gilberto Gil, Dan the Automator, Thievery Corporation, Le Tigre, Paul Westerberg, Chuck D with Fine Arts Militia, The Rapture, Cornelius, Danger Mouse & Jemini, DJ Dolores, Matmos.

Als een nummer van een of meerdere voorgaande groepen of artiesten u iets lijkt, ren dan naar de kiosk en koop de Wired van november.

Het is met 8 euro 75 geen goedkoop blad, maar terwijl je iedere maand al waar voor je centen krijgt, is het novembernummer het geld dubbel en dwars waard door wat er in zit: The Wired CD.

Niet het obligate schijfje software dat bij ieder computerblad als trekkertje is bijgevoegd, meestal met gratis versies van programma's die intussen alweer een nieuwe release gezien hebben, naast demo’s van nieuwere programma’s en spellen. Op de internetredactie bengelen er weer bijna driehonderd aan de kapstok: de oogst van 2004 aan demo’s en persberichten.
Over ludiek gesproken: een practical joker had op de site van Microsoft het formulier ingevuld voor een gratis exemplaar van service pack 2. Na de bevestiging klikte hij uit balorigheid een paar honderd keer terug op de verzendbutton. Je zou verwachten dat als zoiets een computer niet opvalt, de chimpansee die de stickers op de enveloppen plakt een lichtje opgaat. Niet dus: twee dagen later kwam er een telefoontje van het postkantoor: dat er drie bomvolle postzakken van Microsoft opgehaald moesten worden, want de postbode had geen zin om honderden enveloppen een voor een in dezelfde brievenbus te stoppen.
Op de eerste cd van Wired, uitgeroepen tot het beste magazine van Amerika, geen software, maar muziek. Zestien nieuwe nummers van zestien artiesten of bands van naam. De cd heb ik nu een paar dagen in mijn auto zitten en hoewel niet alles naar mijn smaak is, bevalt-ie wel. Of hij die 8 euro 75 waard was, moet u zelf maar uitmaken, maar dat bedrag leg ik iedere maand voor Wired neer, maar muziek krijg je er nu gratis bij. Daarnaast zou het wel eens een collectors item kunnen worden, want het is de eerste die op een dergelijke schaal gratis verspreid is onder twee nieuwe vormen van licentie. Nadat u de cd geript heeft, zou u hem in moeten lijsten en aan de muur hangen: als symbool voor het zwaard dat de platenindustrie de definitieve nekslag heeft toegediend: de creative common license.
'Rip, sample, mash, share’, dat mag er allemaal mee, en Buma/Stemra heeft er niks mee te maken. De song rippen, kopieren, op je eigen website beschikbaar stellen, samples knippen voor je eigen muziek en die vervolgens publiceren en verspreiden, het mag allemaal. Er is op dit moment door de organisatie een dozijn verschillende common licenses gecreëerd, op de muziek op de cd zijn er twee van toepassing. De Beastie Boys, Chuck D and My Morning Jacket gingen akkoord met de noncommercial sampling plus license: hun werk mag op niet-commerciele wijze verspreid worden en in stukken geknipt worden voor niet-commerciële sampling. Met andere woorden: deze drie liedjes kun je naar hartelust kopieren, verspreiden, verkrachten, kopieren en verspreiden, maar je mag er nooit op enige wijze geld voor vragen.
De andere dertien artiesten gingen een stap verder: dat werk is ter beschikking gesteld onder de sampling plus license. Daar mag mee wat met de licentie in voorgaande alinea mag, maar als je een stuk uit deze dertien songs knipt en dat opneemt in een nieuwe compositie, dan mag je daar wel geld voor vragen. Er zijn wel restricties aan verbonden, ze mogen bijvoorbeeld niet in een advertentie worden gebruikt en het nieuwe werk moet highly transformative zijn, het mag dus niet al te veel op het origineel lijken. Hoeveel maten en tonen, dat is te vinden in de kleine lettertjes van de licenties.
De redactie van Wired is bijna een jaar bezig geweest is om de cd gerealiseerd te krijgen en om de artiesten overtuigd te krijgen van het nut van de licentie van de toekomst. Niet alleen van nut voor muzikanten, maar voor iedereen die wel eens iets creatiefs produceert: fotograaf, dichter, schrijver, schilder, filmer, dj, video dj, zij allen kunnen hun voordeel doen met een van de common creative licenties. Weggeven, terugkrijgen, ruilen, hergebruiken, veranderen, vernieuwen, zonder last van en ruggespraak met juristen en advocaten.
Wired wijst erop dat de zestien overblijvers van de ruim vijftig benaderde artiesten voordeel putten uit het gegeven dat Wired in een oplage van 750.000 wereldwijd verspreid wordt en dat ze via internet miljoenen mensen zullen bereiken. Daar zit wat, want van Paul Westenberg had ik bijvoorbeeld nog nooit iets gehoord, maar diens Looking Up in Heaven smaakt naar meer, dus daarom zou ik van hem via iTunes een cd kunnen kopen.
Dat laat onverkort dat ze hun werk weggegeven hebben en het risico lopen dat een ander nummer met een sample eruit nummer een wordt en dat ze daar geen cent voor zullen vangen.
Het is de vraag of de creative commons aan gaan slaan en er over tien of twintig jaar nog platenmaatschappijen bestaan. Goedkoop professioneel opnemen wordt tenslotte steeds simpeler, daar heb je geen platenmaatschappij of studio meer voor nodig en voor het verspreiden heb je internet.
George Michael is niet de enige die nooit meer een plaat voor een platenmaatschappij zal maken. Steeds meer jonge groepen en artiesten, vooral in Amerika, nemen het heft in eigen handen. Zelf opnemen, zelf via internet verspreiden, op basis van de kwaliteit naam en faam vergaren en via merchandising en optredens geld verdienen.
U kunt alle nummers in mp3 downloaden vanaf www.bndestem.nl. Gratis, ook voor niet-abonnees, want we mogen er op geen enkele manier geld voor vragen. Bye bye, platenmaatschappijen.

Posted by Leon at 11:11 PM | Comments (0)

November 13, 2004

Net Force; welkom in het digitale vagevuur

Iedereen die iets met internet te maken heeft, zowel de door zijn baas daartoe verplichte professioneel als de dwangmatige amateur, zou de Net Force serie van Tom Clancy moeten lezen. Vanaf het eerste boek, dat dezelfde titel als de serie zelf draagt (Net Force) tot en met de laatste (Book 9) dat bijna in de winkel ligt. In Net Force komen, net zoals in de inmiddels beëindigde serie Ryanverse, die met The Hunt for Red October begon en die om Jack Ryan draaide, steeds dezelfde hoofdpersonen aan bod. Maar waar de tien opvolgers van Red October zich in het verleden afspeelden, zij het niet in een consequente volgorde, zijn de tijdlijnen van Net Force in beton gegoten: tien jaar in de toekomst.

Book Nine speelt in 2014 en als de voorspellingen van Clancy en zijn co-writer Steve R. Pieczenik kloppen, heeft Amerika er naast FBI, CIA en NSA een nieuwe en belangrijke super overheidsdienst bij: Net Force. Want nog voor 2010 vormen alle op internet samenwerkende computers de nieuwe supermacht. Wie het op computers en internet voor het zeggen heeft, controleert de wereld. Op internet zijn nieuwe wetten van kracht, en Net Force zorgt ervoor dat ze nageleefd worden, en overtreders opgespoord worden.
Als u dat vergezocht lijkt, moet u maar eens even goed na gaan denken wat internet op dit moment al betekent, wat er zich op dit moment allemaal afspeelt op het net, of op welke manieren er misbruik gemaakt kan worden van het web. Wat voor een ramp het zou zijn als het - al dan niet dankzij cyber terrorisme - voor kortere of langere tijd geheel of gedeeltelijk tot stilstand zou komen. De implicaties gaan verder dan u zich voor kunt stellen, zelfs voor bedrijven en instellingen die denken dat hun data-verkeer zich via dure alleen voor hen bestemde en beveiligde huurlijnen afspeelt.
We kunnen alleen maar hopen dat de door Clancy en Pieczenik geschetste verschillende vormen van misdaad en terrorisme toekomstbeeld blijven, en tegelijkertijd mag je hopen dat Net Force er zo snel mogelijk komt. Er zijn al te veel voorbeelden geweest van Clancy die uitgekomen zijn en dat zijn Boeing zich in het Witte Huis boorde in plaats van het Pentagon, dat is bijzaak. Bovendien was ook dat scenario uitgekomen als het vierde op 9 september 2001 gekaapte vliegtuig niet in Penssylvania was gecrasht maar in Washington. En wie The Sum of all Fears gelezen heeft (de film is gebaseerd op een ander scenario) volgt de huidige problematiek over de verrijking van uranium in Iran met meer dan bijzondere belangstelling.
Het mooiste baantje in Net Force is dat van supernerd Jay Gridley, de man die meer van computers en code weet dan Stradivarius van de ingewanden van een viool. Als je leest over wat voor spullen Gridley de beschikking heeft, zou je met alle plezier in een klap tien jaar ouder willen worden. Hij kan, wanneer dat nodig is, onbeperkt over Cray supercomputers beschikken en wat die over tien jaar kunnen is nu nog nauwelijks te bevatten.
Het leukste van het werk van Gridley: zijn werk speelt zich altijd en consequent in VR af: Virtual Reality. Als er een code gekraakt moet worden, verhuist hij naar VR, hetzij door z'n kop met voorzetbril en koptelefoon in te pakken, hetzij in een van zijn holografische VR kamers.
Ik heb nooit iets met computerspelletjes gehad - op mijn machines geen games te bespeuren - maar toen ik in maart in Hannover in hal 25 terecht kwam, heb ik daar uren gefascineerd doorgebracht bij de World Cyber Games. Honderden nerds die elkaar bekampten op een netwerk en wie de voorronden overleefde, mocht een duel met een ander uitvechten op een scherm van tien bij tien meter in de verduisterde zaal. Zelfs op die afmetingen rolden de beelden vloeiend en bliksemsnel over het beeld, dankzij de snelste homecomputers van de huidige generatie. Zo'n spel grijpt je, je gaat erin op en intussen probeer je je voor te stellen, hoe het er daar op de Hannover Messe, in de VR wereld van Jay Gridley, in 2014 toe zal gaan.
Als Gridley iets moeilijks moet zoeken of oplossen, slingert hij een van de door hemzelf geschreven VR programma's aan via een gesproken commando: 'computer; enter scenario ...'.
Net Force heeft via de Turkse geheime dienst een disk (wat een ouderwets ding in 2014!) ontvangen en daar staan geheimen op die via allerlei ingewikkelde algoritmes beveiligd zijn en die gekraakt moeten worden. Jason verhuist naar het Californië van 1850, tijdens het hoogtepunt van de Gold Rush. De inhoud van de schijf wordt een vracht erts en het zeven kan beginnen.
Met VR wordt een oude droom van H.G. Wells bewaarheid, door professor Barabas in Suske en Wiske ook al opgevoerd, een droom waar alle kinderen en vele volwassenen vaak stiekem op gehoopt hebben: de Time Machine. Zie in wat voor schijnwereld een uit de kluiten gewassen huis, tuin en keuken Dell van 2004 je kan doen belanden en probeer je voorzichtig voor te stellen wat de mogelijkheden over tien jaar zijn. Wie er nu het geld voor over heeft en voor zichzelf een klein kamertje maakt met een mooi plasmascherm of een beamer, een gezonde geluidsinstallatie en een breedbandverbindig, kan het voorportaal van zijn eigen tijdmachine inrichten.
Binnen een paar jaar past het klimaat zich in dat kamertje aan uw scenario aan en worden er ook passende geurtjes verspreid. Terwijl we dat het digitale vagevuur noemen is het wachten op de VR scenario van Gridley, die we straks kunnen downloaden zoals de nieuwste games van nu.
De vraag is of dat vagevuur het voorportaal van uw hemel of van uw hel is. Want een andere voorspelling dringt zich vanzelf op: ook de ontwikkeling van virussen en virusmakers staat de komende tien jaar niet stil. We zullen Net Force straks hard nodig hebben.

Posted by Leon at 09:12 PM | Comments (0)

November 05, 2004

Van de cyberdjihad naar de gezonde roker

Een week die blijft hangen. De week waarin Theo van Gogh vermoord werd, Gerrie Knetemann in het zadel stierf, en John Kerry, in tegenstelling tot wat ik hier in commissie namens Bob X. Cringely een week geleden voorspelde, geen president werd.

Terwijl de klok tikt en de deadline van deze column, donderdagmiddag, met rasse schreden nadert, gaat het snel slechter met Yasser Arafat, gaat de telefoon en wijst een bezorgde moeder me op een verse weblog vol haat. Voor- en tegenstanders van islam en djihad vechten elkaar daar verbaal het kot uit en voorspellen elkaar hetzelfde lot als de afgeslachte Theo van Gogh.

Er zullen de komende dagen ongetwijfeld meer van dat soort websites en weblogs opduiken, links en rechts van de door de moord geslagen kloof, die we zullen moeten zien te overbruggen. Webwereld was er donderdagmiddag nog niet ingedoken en ook op Planet en Nu.nl, traditioneel de sites die er in Nederland altijd als eersten bij zijn om dit soort ontwikkelingen te signaleren. Deze blog die zich CyberDjihad noemt is aan de rest van het adres te zien op Blogspot gehost, en daarmee eigendom van Google. Tussen de scheldpartijen en bedreigingen duikt af en toe een redelijke reactie op, van iemand die zich afvraagt waarom de host nog niet ingegrepen heeft.

Zoals dat gaat, is vrijwel iedere reactie anoniem en verder valt niet na te gaan of de wel verstrekte namen en e-mail adressen legitiem zijn of uit de duim gezogen. Zelf hebben we sinds 8 september, toen het grootste gedeelte van de website van BN/DeStem afgesloten werd voor niet-abonnees, aanmerkelijk minder last van onfatsoen. Het gevolg van twee gegevens: om te beginnen zijn alle bezoekers verdwenen die voor een dubbeltje op de eerste rang wilden zitten. Dat scheelt een slok op een borrel en je zou eruit kunnen concluderen dat de meerderheid van hen die alles gratis wilden, op de website de grootste mond hadden. Dat is natuurlijk niet helemaal zo, want het is logisch dat nu het bezoek een procent of veertig gezakt is, het aantal artikelreacties evenredig gedaald is.

Verder hebben we de indruk dat de bezoekers die zichzelf bekend gemaakt hebben als abonnee en op de weblog aangelogd zijn, als zodanig door het systeem herkend worden als ze een anonieme artikelreactie plaatsen. Dat is een verstandige veronderstelling, maar u moet mij desondanks op mijn blauwe ogen geloven dat een dergelijk verband door ons niet gelegd wordt en dat u nog steeds anoniem een artikelreactie toe kan voegen door in desbetreffend formulier een verzonnen naam en e-mail adres in te vullen. Of dat ook zo blijft, dat kan ik niet garanderen. Hoe dan ook, in het verleden hadden we onze handen vol met valideren en verwijderen van reacties als er weer eens een artikel op de website gestaan had dat de gemoederen danig bezighield. Dat nu valt de laatste tijd reuze mee; de kwaliteit van onze bezoekers en hun reacties is net zo hard gestegen als het bezoek gedaald is.

Tot dinsdagmorgen Theo van Gogh vermoord werd en bijna alle nieuws- en krantensites in Nederland zo ongeveer door hun hoeven zakten door de enorme bezoekerspieken, vooral rond de middag. Het is een fenomeen dat al enkele jaren speelt: zodra er 's morgens vroeg iets aan de hand is, ontstaat er een run op de nieuwsvoorzieningen op het web, waaraan iedereen meedoet die met een computer werkt waarop een browser is geinstalleerd. Met een piek rond lunchtijd, gevoed door hen die tot dan geen kans of toestemming hadden gehad om een kijkje te nemen. Toen was het dus weer even raak onder die artikelen en moest er het een en ander verwijderd worden dat echt niet door de beugel kon.

Op een veel kleinere schaal ervoer ik de dag na de moord op Van Gogh een merkwaardig effect. Woensdagmorgen - mijn server staat in Virginia en de bezoekersaantallen worden een keer per vierentwintig uur geanalyseerd - verscheen er ineens een lange rode balk in het veld met de opgevraagde individuele files; 000069.shtml bleek meer dan drieduizend keer gelezen te zijn. Da's maf, want het gemiddelde op mijn digitale toko is iets van zeshonderd unieke bezoekers per dag. Mijn speeltuin in cyberspace wordt vooral gebruikt als ontwikkelingsplatform en als archief.

Verder is-ie een facilitair platform en ontmoetingsplaats, bijvoorbeeld als mailserver voor mijn softbalteam en verschillende vrienden en familieleden in binnen- en buitenland. Nog een opvallend gegeven in de statistiek van 'referrals', de websites vanwaaruit bezoekers vanuit diverse hoeken van het web op mijn domein terecht komen: ruim drieduizend bezoekers vanaf Google.nl. Een klik op de links naar het ineens zo populaire artikel loste het raadsel op: 000069.shtml is een artikel dat op 18 mei 2002 op deze plaats gepubliceerd werd onder de titel: 'Treed binnen bij de gezonde roker'. Een column over de website van Theo van Gogh, die dinsdag binnen een paar uur na de moord enkele keren onbereikbaar was vanwege de duizenden internetters die wilden zien wat daar gemeld werd. Het is voor velen vaste routine geworden: als in plaats van de verwachte website een foutmelding van de browser in beeld komt, even naar Google en een paar zoekwoorden ingetikt.

Zoals het Google beaamt, verschijnen bovenin de zoekresultaten twee links naar de website van Theo van Gogh op de naam van de website De Gezonde Roker. Op de vierde plaats: een link naar 000069.shtml. Gezond of niet, daar steek ik geen sigaar bij op, gezien de manier waarop dat extra bezoek tot stand gekomen is. In de alinea's hierboven staan heel wat woorden die later ook weer in hits en pageviews zouden kunnen resulteren, als dit artikel eenmaal opgeslurpt is door de robotspiders van Google. Ben benieuwd wat daar later weer van komt.

Updates:

Link d.d. 08-11-2004 13:05 op Webwereld: Laatste update Gezonde Roker

Link d.d. 08-11-2004 13:05 op Webwereld: MDI overstelpt met meldingen over Jihad

Posted by Leon at 09:24 PM | Comments (0)

October 29, 2004

Het Diddy-effect: waarom John Kerry gaat winnen

Maurice de Hondt heeft als voorspeller van verkiezingsuitslagen een keer een flinke uitglijder gemaakt. Een van de redenen dat het in mijn geheugen is blijven hangen, is het gegeven dat De Hondt weigerde om stil te blijven zitten toen hij door de media geknipt en geschoren werd.
In plaats van sportief toe te geven dat-ie na al die goede voorspellingen voor de eerste keer een flinke miskleun gemaakt had, kwam hij met allerlei smoesjes op de proppen; het lag niet aan hem!
De andere reden dat het is blijven hangen, is dat we in Nederland gewend zijn aan redelijk kloppende voorspellingen.

In Australië klopt er meestal geen biet van. John Howard won Down Under begin deze maand voor de vierde keer op rij de verkiezingen, nadat door voorspellers de plank flink misgeslagen was. Tot in de vroege avond voorspelde het grootste en meest achtenswaardige onderzoeksbureau in Sydney nog met grote stelligheid een historische ommezwaai naar Labor.
In Amerika ging het ook wel eens fout. Historisch is de foto van de herverkozen Harry Truman die op 3 november 1948 breed lachend de voorpagina van de Chicago Daily Tribune boven zijn hoofd houdt, die over de volle breedte kopt: ‘Dewey defeats Truman!’
Vier jaar geleden klopte er in Amerika niet veel van. Het verschil tussen Gore en Bush was minimaal en daar was dan nog dat gedoe in Florida, waar een en ander opnieuw geteld moest worden. Na de hertelling waren de meeste Democraten van mening dat er flink gerommeld is en dat Al Gore in plaats van George Bush de verkiezingen had moeten winnen.
Op internet zwerft een humoristisch flashfilmpje rond met een simulatie van een Diebold stemcomputer. Probeer daarop maar eens op Kerry te stemmen. Als u eindelijk denkt de knop te pakken te hebben, wordt alsnog bedankt voor uw stem, namens George W.
Zo gewend als we hier zijn aan stemmachines, zo krampachtig doen ze daar in Amerika over. Het is iets waar hier nogal eens lacherig over gedaan wordt, dat die Amerikanen er niet in slagen om zoiets goed te regelen. Zo gek is die koudwatervrees niet, gezien wat er de laatste jaren fout gaat met computers, internet, hackers en virussen. Toen de stemmachines hier ingevoerd werden, was er nog geen internet en van hackers had nog nooit iemand gehoord. Desondanks nemen wij de foutloze werking van die machines als vanzelfsprekend aan.
Zou het? De enige manier om er achter te komen wat er met uw stem gebeurd is, is het koppelen van uw stem aan uw naam en het desbetreffende bestand toegankelijk te maken. Willen we dat? In ieder geval niet via internet, zou ik zeggen, en de vraag is of op een andere manier foolproof te regelen is.
Internet of niet, dankzij datzelfde internet gaat John Kerry op zijn gemak de verkiezingen winnen. De Republikeinen weten het, de Democraten weten het, maar beide partijen zwijgen over die wetenschap. Voorgaande boude uitspraken zijn niet van mij, maar van Bob Cringely. Volgens hem kan Kerry nu al de vlag uitsteken dankzij het P. Diddy effect.
De rapper, die niets met politiek en politici te maken wilde hebben omdat het niks is, niet werkt en niks wordt. Maar Diddy, ouder en wijzer, is op internet een actie begonnen onder het motto Vote or Die. Hij geeft geen stemadvies, waar het om gaat is dat iedereen in Amerika moet gaan stemmen, hij richt zich op de jeugd, en voert zijn actie alleen maar op internet.
Nou heb ik niks met de muziek van P. Diddy, maar er is een belangrijk gegeven dat me doet vermoeden dat Cringely gelijk zou kunnen hebben.
De resultaten van alle polls in Amerika komen via telefonisch onderzoek tot stand. Een bureau verzamelt 500 willekeurige telefoonnummers en stelt wie opneemt de vraag wat-ie gaat stemmen. Dat heeft altijd goed gewerkt; in een land waar de penetratie van vaste telefoonaansluitingen 95 procent is, wijkt de doorsnee van de telefoonbezitters nauwelijks af van de doorsnee van de bevolking.
De verandering van dat ooit zo vaste gegeven is de crux van de voorspelling van Cringely. Die erop wijst dat de onderzoeksbureau’s een belangrijk teken des tijds negeren: jeugd heeft geen vaste telefoonaansluiting meer. Jeugd heeft een breedband internetverbinding, jeugd belt via VOIP over die breedbandverbinding, jeugd wisselt nog gemakkelijker van mobieltje dan van partner.
Jeugd wordt daarom te weinig gevraagd, hetgeen vorig jaar al duidelijk werd bij de burgemeestersverkiezing van Philadelphia. Waar de in wetenschappelijk opzicht tot dan kloppende methodiek volledig faalde en de onderzoekers de verkeerde winnaar voorspelden.
Oorzaak: ze waren niet op de hoogte van het gegeven dat de ploeg van winnaar en uitdager John Katz er via een intensieve campagne - volledig via internet gevoerd - in geslaagd was om enkele duizenden studenten van elders zich in Philadelphia als kiesgerechtigd te laten registreren.
Het doel van de campagne van Diddy is om 20 miljoen extra jongeren te bewegen te gaan stemmen. Op een totaal van 110 tot 120 miljoen kan Kerry nu al op zijn lauweren gaan rusten, want de meerderheid van jeugd gaat niet op George Bush stemmen.
De belangrijkste vraag: als het allemaal waar is, waarom horen we er dan niets van? Omdat de analisten van de Democraten bang zijn dat het effect verloren gaat, als ze nu al op hun borst beginnen te kloppen en de Republikeinen, die ook niet gek zijn, er op geen enkele manier hun voordeel mee kunnen doen. Ze houden allebei hun adem in en hopen er het beste van.
We zullen zien, volgende week. Als Bush er met de gladiolen vandoor gaat, wijs ik, in de traditie van Maurice de Hondt, met een beschudigende wijsvinger naar internet-analist Bob X. Cringely. Aan mij lag het niet.

Posted by Leon at 10:35 PM | Comments (0)

October 23, 2004

Preistamppot? Google zet vetvernietigers op je menu

Ik ga u niet lastig vallen met huiselijke besognes, maar Google bemoeit zich wel met de mijne. Dat, nadat in een korte mailwisseling met degene met wie ik mijn leven deel, de in heel de wereld dagelijks meest gestelde vraag voorbijkwam: 'Wat eten we vanavond?'
De eerste reply, waar 'preistamppot' als mogelijkheid werd gesuggereerd, was de neus van de robots van Google kennelijk nog niet opgevallen, maar toen dezelfde mail nog een keer op en neer stuiterde, begon de robotkok zich ermee te bemoeien. Rechts van mijn contrasuggestie - 'nog een beetje vroeg voor de tijd van het jaar' - verscheen doodleuk de volgende mededeling in beeld: 'Vetvernietiger; 4 tot 8 kilo afvallen in 1 maand, nummer 1 afslankproduct in de VS'.

Nou moe! Om te beginnen word je met je neus op het feit gedrukt dat die robots van Google inderdaad al je mail scannen, vanaf het moment dat je van Gmail gebruik begint te maken. Dat wist ik al toen ik aan die mooie account begon en dat gegeven heb ik voor lief genomen. Niet van plan zijnde om terroristische activiteiten te ontplooien, is de kans klein dat mijn mail naar een of andere daarin gespecialiseerde eenheid wordt doorgestuurd, en ik vrees ook niet dat het op de computer van mijn baas terecht komt. Als je daar bang voor bent, dan moet je geen e-mail gebruiken, geen sms, geen telefoon, en een postduif kan ook uit de lucht geschoten worden.

Dat Gmail gescand zou worden, wisten we, en dat er kleine advertenties naast de mail op zouden kunnen duiken, dat staat ook in de kleine lettertjes. Verrassend is ook niet het gegeven dat de advertentie in het Nederlands is, want zelfs op CNN en Discovery duiken tegenwoordig, niet alleen op internet, maar zelfs op de televisie, in de reclameblokken commercials op van Bredase middenstanders. Gericht geschoten heet dat, in het Nederlands. Wat me wel frappeert, is dat de (vertaal)robots van Google preistamppot zonder spekjes associëren met vet en me proberen te verlokken om te klikken op de link naar een website waar dubieuze producten worden aangeboden. De enige vetvernietiger, dat ben je zelf, en als je daar meer calorieën in propt dan je kan verbranden, dan wordt het residu als vet tussen je vel en de rest van je lijf opgeslagen. Dat kan iedere dokter of diëtiste je vertellen, maar omdat er hele volksstammen zijn die de oorzaak liever elders zien, is er een levendige handel in vetvernietigers en andere kwakzalverijen. Dus verschijnt er een Nederlandse website in beeld, als je op die door Google in jouw mail toegevoegde link klikt en daar kan je dan, tijdelijk afgeprijsd voor € 49, negentig capsules bestellen, die het vet als een naverbrander uit je lijf zouden moeten vlammen.

Onder dat linkje naar die vette flauwekul staat een linkje van Google zelf: 'About these links'. Wellicht dat de declaratie daar ook in het Nederlands vertaald wordt, als de maildienst verder uitgerold gaat worden. Nu blijkt het nog een in het Engels opgestelde duiding van wat Google met je mail doet. Kernpunt van het betoog: er komt geen mens aan te pas, als er een advertentie of nieuws opduikt, wil dat alleen maar zeggen dat de computer op basis van een bepaald algoritme gereageerd heeft op een woord of op een combinatie van woorden of uitdrukkingen. Kwamen er maar mensen aan te pas, ben je geneigd te denken, want dan waren alle werklozen van de Verenigde Staten van werk voorzien, met het dagelijks nalezen van miljoenen mailtjes. De vraag is of de privacy-kwestie afgedaan is met de mededeling dat mijn mail slechts door robots gescand wordt en niet door mensen. Ik denk het niet, ook al maak ik me niet al te sappel, indachtig het motto dat wie goed doet niets te vrezen heeft. Maar als zo'n robot een advertentie voor vetverbranders in mijn mailbox dumpt als-ie preistamppot ruikt, waarom zou hij dan geen mailtje naar Big Brother sturen als hij semtex ruikt, of als ik intensief op en neer zit te mailen met Irak of Afghanistan?

Ik ben niet zo'n liefhebber van complottheorieën. Desondanks ben ik ervan overtuigd dat van de honderden supertalenten die bij Google programmeren, van de programmeurs die werken aan de internet name servers, bij Microsoft, op duizenden andere plaatsen waar belangrijk werk verricht wordt met computers, netwerken, internet, toch minstens een percentage geheel of gedeeltelijk mol is. Figuren die, stiekem in dienst van de Amerikaanse overheid, of een ander land, of van een concurrent, op verschillende plaatsen in cruciale programma's, 'backdoors' geprogrammeerd hebben. Hele slimme regels code, die er niet zijn, maar die desondanks wel werken, die niemand ziet, maar die wel hun informatie verzamelen en verzenden. Dat zou dus zelfs kunnen gelden voor de professionele encryptieprogramma's, zoals Tom Clancy in een van zijn laatste boeken (The Teeth of The Tiger) veronderstelt.

Daarin figureert een programmeur die een backdoor gecodeerd heeft in het meest gebruikte, het onkraakbaarste programma dat er bestaat. Clancy noemt de naam niet, maar bedoelt uiteraard Pretty Good Privacy. De programmeur heeft de achterdeur in de code opengezet voor de CIA, voor een handzame vergoeding van een miljoen dollar op een geheime bankrekening. Fictie, ver gezocht? Ik weet het niet. Ook als als het niet waar is, blijft de moraal van dit verhaal overeind: als u er helemaal zeker van wil zijn dat niets of niemand mee geniet van de content van uw communicatie, dan moet u geen computer gebruiken, geen e-mail, geen fax, geen morse, geen telex, geen (mobiele) telefoon, geen enkel modern communicatiemiddel en geen postduif. Voor ik het vergeet: vooral niet te hard praten op straat. Eens even kijken wat we vanavond gaan eten. Misschien zijn er intussen een paar recepten gearriveerd in mijn mailbox, van Google.

Link: Dutch Cowboys

Posted by Leon at 07:31 PM | Comments (0)

October 15, 2004

Einde discussie: 'kan niet, is een lp ... '

Soms is-ie mooi, en soms is-ie minder: de In de marge. Heel af en toe schieten de tranen van het lachen me in de ogen bij het lezen van dat korte stukje, linksboven op pagina twee van deze krant, bij toerbeurt gevuld door een aantal collega's. Zoals afgelopen week, toen de eigenaar van een Japans restaurant op onnavolgbare wijze een eind maakte aan een discussie met een lastige klant die vond dat zijn rode wijn naar kurk smaakte: 'Kan niet. Komt uit pak.'
Waren er altijd maar zulke mooie argumenten voorhanden om een punt te zetten achter een oeverloze discussie. Zoals bijvoorbeeld over bitrates. Zo heb ik een paar vrienden die blijven beweren dat ze mp3 maar niks vinden, omdat het allemaal zo vlak klinkt, in vergelijking met een niet gecomprimeerde cd. Feitelijk klopt er al niets van die laatste constatering, want natuurlijk is ook een standaard cd gecomprimeerd, zij het met een bitrate van 1411,2 kilobit per seconde.

Dat levert iets van tien megabyte per minuut muziek op. Als je dat met een natte vinger verrekent met de gemiddelde duur van de twee kanten van een ouderwetse lp, verdeeld over de beschikbare opslagruimte van een inmiddels ook overjarige cd, dan begin je te begrijpen hoe die standaard eind jaren zeventig tot stand gekomen is. Hoe dan ook, een liedje van vier minuten neemt in cd-kwaliteit ongeveer veertig megabyte in beslag, maar in mp3, op 128 kilobit gecomprimeerd, wordt het ongeveer een factor tien kleiner.
Ik ga u verder niet lastig vallen met allerlei technische details. Als u er echt in geinteresseerd bent, tikt u maar 'wat is bitrate?' in Google en dan bent u snel geholpen. Bijvoorbeeld door afterdawn.com, waar u onder het linkje 'glossary' een perfecte bibliotheek aantreft van verklaringen van honderden termen die iets met muziek, beeld, video en compressie te maken hebben.
Waar het me om ging is de zinloosheid, de oeverloosheid van discussies over de perfecte bitrate. Vorig jaar al stond er een pracht van een test in een Duits blad, dat een gerenommeerd gezelschap aan een test onderwierp. Een professionele operazangeres, een pianist, de producer van een van de grootste opnamestudio's in Duitsland, een dirigent, een jazzy figuur, een paar rockers, en nog wat figuren met een perfect gehoor en kennis van zaken.
De bijeenkomst eindigde net niet in ruzie, als ik het wel heb, toen men dacht voor het lapje gehouden te worden. Toen werd aangetoond dat alles eerlijk gegaan was, moesten ze schoorvoetend toegeven dat ze mp3, mits gecodeerd op 192 kilobit, niet hadden weten te onderscheiden van originele cd-opnames.
Deed me denken aan de test die in datzelfde Duitsland georganiseerd werd door een Nederlands genootschap van groente- en fruitboeren. Het ging daarbij om het slechte imago van Die Wasserbombe, zoals de Nederlandse kastomaat in Duitsland bekend stond. Een geblinddoekt forum van koks en fijnproevers wees toen diezelfde waterbom uit het Westland aan als de smakelijkste tomaat die ze ooit geproefd hadden. Of zou dit ook weer zo'n urban myth zijn, die door een handige jongen van dat genootschap eerst het internet op en vervolgens de wereld in geholpen is?
Misschien iets voor Mythbusters, mijn favoriete programma op mijn favoriete zender, Discovery Channel. Waarin Adam Savage en Jamie Hyneman proefondervindelijk allerlei mythes bewijzen of kraken. Bijvoorbeeld of je een holle boomstam als kanon kan gebruiken en of je meer kans maakt om door de bliksem te worden getroffen als je een tong-piercing hebt. Prachtig programma!
Hoe dan ook, Computer Totaal! publiceerde vorige maand de resultaten van een mp3 luistertest en opnieuw waren de resultaten frappant. Vijf panelleden moesten luisteren naar drie verschillende muziekfragmenten (klassiek, jazz en pop), in zeven verschillende bitrates, van 64 k tot en met de oorspronkelijke cd kwaliteit. Ook dit panel wist uiteraard van wanten: de eindredacteur van een blad voor klassieke muziek, de voorman van een funkband, een jazz- en dub-reggae-kenner, een zanglerares annex zangeres en een it-consultant, tevens mp3 specialist.
Zij luisterden naar de Vijfde van Beethoven, Reincarnation of a Lovebird van Charles Mingus, en Kind of Cool 2 van Gare du Nord. De verschillende bitrates werden door elkaar gedraaid en het panel werd gevraagd om te noteren op welke bitrate gecodeerd was. Opvallende conclusie: geen van de luisteraars herkende het originele bestand. Aanrader die ik al een jaar of wat hanteer: als u uw muziek in mp3 op 192 kbps ript, dan is er geen mens (uw hond wel, want die heeft aanmerkelijk betere oren dan u) die bij het luisteren naar zo'n bestand, via de hifi installatie afgespeeld, nog iets van compressie weet te bespeuren.
Op 192 kbps wordt uw muziek qua omvang teruggebracht tot 13.6 procent van het oorspronkelijke bestand. 'Dat moet voldoende zijn', besluit Arian Ooievaar, de schrijver van het artikel in Computer Totaal!, 'Als u desondanks nog commentaar krijgt op de geluidskwaliteit, weet u zeker dat u bent aangeland in een zinloze discussie.'
Die discussie ontstond begin jaren tachtig al tussen aanhangers van analoge lp's en die van de eerste cd's en wordt op sommige fronten nog steeds gevoerd. Hetgeen me terugbrengt naar de eigenaar van het Japans restaurant met zijn onsterfelijke 'Kan niet. Komt uit pak.'
Gaande de verbouwing thuis is het misschien geen slecht idee om ergens onzichtbaar een draaitafel weg te werken. Om tijdens een feestje de ooit onvermijdelijke discussie over al dan niet hoorbare verschillen in mijn mp3'tjes te doen verstommen met de ultieme conclusie: 'Kan niet. Is een LP.'

Posted by Leon at 10:58 PM | Comments (0)

October 09, 2004

De webcam en de wedergeboorte van de jukebox

Een misverstand met mooie gevolgen: alle kabels van de jukebox bleken los te liggen. We dachten ten onrechte dat er een gauwdief in de weer geweest was, gestoord tijdens een poging om de oude Windows 2000 machine te jatten.
De enige machine op de internetredactie, die een hoger doel dient: het verbeteren van de sfeer ter redactie, althans in de vroege morgenuren. Zoals afgelopen week al eens in het kort beschreven onder het kopje In de marge: tot vreugd van de meeste vroege vogels. Wellicht is er verband tussen vroeg opstaan en van muziek houden.
Hoe dan ook; omdat de jukebox kennelijk koppijn veroorzaakt bij sommige uitslapers, is een redactioneel bestand van kracht. Waarin van hogerhand vastgelegd dat in de vroege ochtend muziek op oorlogssterkte mag, maar dat klokslag negen het niveau naar muzak dient te dalen.

Op de oude muziekmachine draaien slechts broodnodige programma’s: firewall, virusscanner, browser, iTunes, Music Match Jukebox en de drivers voor de SoundBlaster. Dat is een gezonde 24bits Audigy, die samen met een set Pro Media speakers en boombox van Klipsch op volle kracht het zwevende plafond letterlijk een beetje omhoog blaast.
De vermeende gauwdieven waren niet op bezoek geweest; de werksters vonden terecht dat de boel wel eens een beetje afgestoft kon worden. In hun enthousiasme hadden ze de voeding, de usb toestand, de speakerkabels en nog wat los draadwerk uit de daartoe bestemde contacten getrokken.
Deed me denken aan een legendarisch verhaal uit de begintijd van deze krant op internet. Iedere zaterdagmorgen om ongeveer 09:00 uur ging de webserver plat. Pas na een week of vijf kwam de oorzaak boven water. De hardware stond in de kelder van een mediakasteel in Sittard, waar de werkster ieder weekeinde de stekker eruit trok om die van de stofzuiger erin te stoppen. Als ze uitgezogen was, duwde ze die van de webserver weer netjes terug, en tegen de tijd dat de uit zijn bed gebelde beheerder ter plekke was, had ze het pand weer verlaten. In de logs van de server was niks te vinden, want pardoes zonder stroom valt er zelf voor Linux weinig te loggen.
Dankzij onze ijverige werksters hebben we er nu wel twee gadgets bij op de internetredactie, waarvan er eentje een leuk speeltje is en de ander een onmisbaar juweel. Het speelgoed is een webcam van dezelfde producent als de geluidsbron van de jukebox: Audigy. De aanschaf was een spoedklus, tijdens welke het beeld van een bepaald soort verkopers van computerspullen weer eens bevestigd werd.
Vraag aan de meneer achter de balie bij MyCom: ‘Zit er ook software bij dit ding die om de zoveel tijd een foto neemt en hem via ftp naar een server stuurt?’ Antwoord: ‘Nee.’
Toch maar gekocht dus, want als die software er niet bij zit, is-ie zo gevonden op internet. Vijf minuten later is de webcam met een usb kabel aan de machine verbonden, slaat-ie stiekem automatisch aan als iemand in zijn buurt komt, stuurt-ie de foto’s in het geniep naar een webserver of plaatst hij video’s op een geheime plaats, ergens in het netwerk op een verborgen harde schijf. De benodigde software stond op de cd in de verpakking, ondanks de op zo’n stellige toon verzekerde ontkenning in de winkel. Mij hoor je in dit geval niet klagen, maar al te vaak is het andersom en wordt op iedere vraag ‘natuurlijk’ geantwoord en zoek je het verder thuis maar uit.
Boeven heeft de webcam niet betrapt, maar een leuk speeltje is het wel. Als u wil zien hoe hard we aan het werk zijn, stuurt u een mailtje. We zetten de webcam aan en sturen u een url waarmee u als ‘Big Brother’ tijdelijk het wel en wee van de internetredactie kan volgen. Bij voldoende belangstelling stellen we vaste kijkuren in en als het storm loopt, richten we een omroepvereniging op.
Van het een komt het ander. Zoekend naar nog meer mogelijkheden met de webcam kwam ik op het web een plug-in voor iTunes tegen. Een geweldig programma, een oorverdovende wedergeboorte van onze jukebox. Het heet Volume Logic en als u van plan was om een paar nieuwe boxen of een nieuwe geluidskaart te gaan kopen, kunt u zich een hoop geld besparen.
‘Het zal allemaal wel’, dacht ik in eerste instantie, toen ik de lovende teksten van de firma www.octiv.com las. Volgens MacWorld bijvoorbeeld: ‘De resultaten zijn verbazingwekkend. Met Volume Logic klinkt een goedkoop setje computerspeakers een stuk beter en een goede set speakers wordt superieur.’
Zou het? Toch maar eens proberen en dat mag veertien dagen gratis. Verroest, u moet het zelf maar proberen om me te geloven: als ik Volume Logic uitschakel, kan ik me niet meer voorstellen dat ik zo tevreden was over de combinatie van Audigy en Klipsch. Gadverderrie, wat klinkt dat iel, als je Volume Logic uitschakelt. Wat een geweldig geluid en dat allemaal voor nog geen twintig dollar. Tussen de middag, toen de meeste collega’s waren lunchen, even de knoppen op oorlogssterkte: niet alleen het zwevende plafond begon mee te trillen, de lamellen gingen spontaan zwaaien. En helder!
De makers van het programma willen graag met Apple in zee, om dit verbazingwekkende stukje software standaard op de iPod te laten installeren. Ze roepen je daarom op om je digitale handtekening op een forum te plaatsen.
Nou maar hopen dat Apple daar snel het nut van in ziet. Voor je het weet staat Microsoft met een miljard voor de deur om de zaak uit te kopen en Volume Logic volgend jaar met veel poeha als ingebakken onderdeel van de volgende Windows aan de man te brengen. Zal je zien dat ze er iets ingewikkelds van gemaakt hebben, dat van geen kanten meer werkt, geheel in de traditie van Microsoft.

Posted by Leon at 02:32 AM | Comments (0)

October 02, 2004

Gmail onsterfelijk en gescand: goed of fout?

Het leukste, grappigste, spannendste boek dat ik sinds jaren gelezen heb is Carter beats the Devil van Glen David Gould. Fantastisch! De film zal zo ongeveer klaar zijn, met Jude Law in de hoofdrol. Lezen dat boek, gaan naar die film.
Ik ga de verrassende clou van het boek niet verklappen, maar u mag wel weten dat Warren Gamaliel Harding al op bladzijde een het tijdelijke met het eeuwige verwisselt. Harding was de 29e president van de Verenigde Staten en stierf in het derde jaar van zijn ambstermijn, op 2 augustus 1923, tijdens een bezoek aan San Francisco.
Onmetelijk populair, zo bleek de dagen daarop, honderdduizenden mensen stonden te huilen langs de spoorlijnen waarlangs zijn stoffelijk overschot naar zijn geboorteplaats Marion, Ohio, werd vervoerd. Het kan verkeren; na zijn dood raakte zijn imago metterdag meer beschadigd naarmate er meer bekend werd over de corrupte puinhoop die hij in Washington achtergelaten had.

Gevolg van Hardings zachtaardige karakter, een eigenschap die door vriend en vijand misbruikt werd: hij kon geen knopen doorhakken en kon geen 'nee' zeggen. 'Ik kan er niet meer tegen', huilde hij meermalen uit tegen zijn aides. 'Iedere dag komt er iemand binnen met een pracht van een verhaal, dat aan alle kanten klopt. Even later komt er een senator binnen die het tegenovergestelde beweert, en er valt geen speld tussen te krijgen. Ik weet niet wie ik gelijk moet geven. Sinds ik gekozen ben is mijn leven een duivels dilemma.'
Het gevoel van Harding overvalt me ieder jaar meermalen, en vooral eind september. Derde dinsdag, Prinsjesdag, algemene beschouwingen. De tegenstanders van alles wat geld en inspanningen kost, wachten daar niet op, dus zodra ze van vakantie terugkomen begint luidkeels het geweeklaag over en gekanker op de uitgelekte plannen van de regering. Al die argumenten (afbraak van de sociale cohesie, ondergraving van het solidariteitsbeginsel, aantasting van principes) klinken zo aannemelijk dat je jezelf bijna om zou gaan kleden voor de demonstratie. Tot de regering aan het woord komt, waarna je met Gerrit Zalm af begint te vragen waar het geld vandaan zou moeten komen. Een week eerder ben ik gebruiker van GoogleMail geworden en na bijna veertien dagen kan ik me niet voorstellen dat ik nog ooit een ander mailprogramma dan Gmail ga gebruiken. Ondanks het gegeven dat het een web-applicatie is, is-ie tien keer zo snel als de door mij vervloekte combinatie van Outlook en Exchange-server. Programma's, die, zoals alles wat Microsoft maakt of koopt, zo moeilijk en ingewikkeld mogelijk gemaakt worden, met allerlei idiote toeters en bellen die niemand nodig heeft en die de boel alleen maar vertragen, en instabiel en onveilig maken. Ga maar eens iets zoeken in Outlook, als die aan zo'n onding van een Exchange server gekoppeld is. Tegen de tijd dat er een antwoord komt, ben je zelf weer vergeten waar het om ging. Of gaat er iets fout en begint zo'n stupide kwispelhondje of een pratende paperclip ongevraagd aanwijzigingen te verstrekken die je alleen maar verder van huis brengen.
Het mooiste van Gmail is de manier waarop je mail kan doorzoeken. Dat gaat, voor de hand liggend, via dezelfde algoritmes waarmee de zoekmachine Google het web doorzoekt en zowel snelheid als resultaten zijn van dezelfde kwaliteit. Komt nog bij die gigabyte aan opslagruimte (na een week staat mijn quotum nog op nul procent), en hier schrijft een tevreden gebruiker. Door simpelweg Gmail in Google te tikken, komen de tegenstanders massaal tevoorschijn. Op de vierde plaats: een website die zichzelf Gmail is too creepy gedoopt heeft. De website is een lang pamflet, onderverdeeld in vier hoofdsecties, met veel links naar andere documenten. Belangrijkste bezwaren, gedeeld door 28 verschillende privacy-organisaties, waaronder het Nederlandse Bits of Freedom: alles in Gmail is onsterfelijk en niet prive. Google garandeert in de kleine lettertjes immers niet dat berichten die verwijderd zijn, ook echt verwijderd zijn, terwijl er naast mijn emails advertenties op kunnen duiken, die gerelateerd zijn aan de inhoud van de mail. Dat betekent dus dat alle mail gescand wordt en dat er een robot met mij mee leest. Een democratische senator in Calfornië, Liz Figueroa, heeft aangekondigd een wet in te zullen dienen die Gmail gaat verbieden, of die Google dwingt zaken aan te passen.
Ik maak me niet zo druk over dat scannen, dat wordt ook met uw mail gedaan. Is het niet door uw internet-provider, dan wel door uw baas. Die zijn tegenwoordig gedwongen om alle mail op virussen en spam te scannen en als ze dat niet doen, dan gaat het pas goed fout. Het doel is anders dan dat van Google, maar het middel is hetzelfde. Willen we niet verzuipen in spam en/of virussen, dan zullen met zijn allen het scannen moeten tolereren. Ook Google zal derhalve moeten scannen en filteren en zolang de irritatie over opduikende advertenties de vreugde over het gebruikersgemak niet overstijgt, blijf ik gebruiker. Over serendipiteit gesproken, hetgeen zo typisch des internet is: vaak iets vinden waar je helemaal niet naar op zoek was. Vraag me niet hoe, maar op zoek naar kritiek op Gmail bots ik op de in januari aan een hersentumor overleden honkbalpitcher Tug McGraw. Met een hilarische terugblik op zijn legendarische carrière: 'Ik schat dat ik tachtig procent van mijn geld opgemaakt heb aan lol trappen, drank en vrouwen. De rest heb ik verspild.'

Gmail is too Creepy
Tug McGraw Foundation
Carter Beats The Devil
Warren Gamaliel Harding

Posted by Leon at 07:00 PM | Comments (0)

September 25, 2004

Oneindig Googelen met je eigen Gmail

Wie mijn bijdrage van een week geleden in de krant gelezen gelezen heeft, zal zich afgevraagd hebben of ik malende ben. Uiteraard sluit ik niet uit dat die vraag regelmatiger gesteld wordt dan ik denk, maar het antwoord op die van vorige week is (volgens mij) ontkennend.
De oorzaak van de wartaal in enkele alinea's was een automatische spellingcontrole die van volslagen idiote algoritmes gebruik maakt.
Hand in eigen boezem: nadat die spellchecker er een rommeltje van gemaakt had, heeft ondergetekende finaal over het verminkte resultaat van dat stukje digitaal automatisme gelezen.

Van de abonnees, die Interface via de mailing-list ontvangen, hebben enkelen schaterend van het lachen op de reply-button geduwd, en dat is hun gegund. Hoe dan ook, in de originele versie - zoals altijd geproduceerd in het onvolprezen TextPad - werden enkele peer-to-peer netwerken opgesomd: 'Kazaa, Grokster, Bearshare en Blubster'. Ons redactioneel tekstverwerkingssysteem, met de net zo welluidende als pretentieuze naam Hermes, bakte daar het volgende van: 'Kazoo, Gerekter, Boersere, Blubbert'. Nu zal dat kwartet woorden veel niet-internetters zowel in de originele als in de verkrachte versie als Swahili in de oren klinken, dus dat zij Hermes vergeven. Dat-ie van 'schijfruimte op mijn webserver' vrolijk 'schijfremmen op mijn observeer' maakte, is niet goed te praten.
Bovenstaand alinea is er overigens eentje die de goden verzoekt, want straks wordt-ie opnieuw door de spellingcontrole gehaald, zodat ik tot zaterdagmorgen, als de krant op de mat ligt, op ongeverfd hout moet kloppen.
Niet alleen de hilarische reacties deden me goed, ook die van de lezers die me een invitatie toestuurden om een account op Gmail op te zetten, de webmail van Google. De voorlaatste keer dat ik daar iets over geschreven heb, was op een april, toen ik concludeerde dat het een mop moest zijn.
Dat verkeerde inzicht kwam ook door de manier waarop Google zelf een paar grappen in persberichten en aankondigingen had opgenomen. Zo lieten ze vanuit Mountain View (jawel, met uitzicht op Silicon Valley) weten dat Gmail ontwikkeld was door een eigen programmeur, die, zoals iedere werknemer van Google, een dag per week mag besteden aan het ontwikkelen van een eigen project. De programmeur van Gmail, zou wel 'miljoenen M&M's' nodig gehad hebben om de revolutionaire e-maildienst te voltooien. Naast dat geintje over de chocolaatjes werd elders op gmail.google.com uitgelegd dat de mail-applicatie in tientallen talen beschikbaar gesteld zou worden, waaronder Klingon.
'Waar of niet waar', vroeg ik me af, waarna vanaf 2 april duidelijk was dat het niks met een dag eerder, Fool's Day, te maken had. Of ook weer wel natuurlijk, want omdat heel Amerika - en in het kielzog daarvan de rest van het web - zich hetzelfde afvroeg, behaalde Google de maximale dosis publiciteit.
Overigens: eind april was de tweede keer dat ik via e-mail een vraag aan Google stelde. De eerste keer, maart 2003, was het een openbaring voor me dat ik dan nog antwoord kreeg ook. Van een mens en niet van een robot. Dat ging toen om een probleempje met de cache van Google, die een prive-document van mij bleef ophoesten. Dat was in een verloren moment per ongeluk op mijn webserver terecht gekomen, waarna ik het verwijderd had, maar het bleef via de cache van Google voor de hele wereld in beeld te klikken. Dat nou beviel me niet zo, dus maar eens een maitje naar Mountain View gestuurd. Per omegaande arriveerde een keurig antwoord, ondertekend door The Google Team, waarin mij werd medegedeeld dat mijn probleem binnen een week opgelost zou zijn. Na de eerstvolgende Google Dance, als de tienduizenden Linux machines het world wide web opnieuw geindexeerd zouden hebben. Aldus geschiedde inderdaad.
Eind maart stuurde ik geen vraag, maar een felicitatie, zoiets van 'Good Joke!', over Gmail, waar iedere gebruiker een adembenemde gigabyte aan opslag ter beschikking gesteld zou worden. Toen volgde binnen enkele minuten het antwoord, zij het nu wel automatisch gegenereerd. 'Bedankt voor de feedback, we houden u de komende maanden van de voortgang op de hoogte.'
Dat hebben ze ook netjes gedaan, maar vanwege allerlei drukke werkzaamheden, op de krant, thuis, heb ik er tot vorige week geen aandacht meer aan besteed. Totdat Bob Cringely in een van zijn columns tussen neus en lippen iets intrigerends over Gmail schreef. Dat van die gigabyte (1024 megabyte!) aan gratis opslag is op zich al razend interessant, ook al kun je er alleen maar back-ups of wat dan ook erheen mailen. Wat het nog leuker maakt, is dat een slimme hacker een script geschreven heeft waardoor die mega-inbox als een soort harde schijf gebruikt kan worden. Niet te vroeg juichen, want voorlopig alleen voor Linux-nerds: die kunnen hem 'mounten' vanaf hun desktop.
Maar zoals het meestal met dit soort dingen gaat, vandaag of morgen komt er een slimmerik die mogelijk maakt dat je dat vette stuk schijf, dat door Google beschikbaar gesteld is, ook rechtstreeks vanaf een Windowsmachine kan beklimmen, dus hou het in de gaten.
Intussen de hartelijke dank van de internetredactie aan de lezers die ons inviteerden voor een Gmail-account. We hebben er allemaal eentje aangeslingerd en ze werken als een tierelier. Prachtig dat je niks aan mail meer op je eigen machine hoeft op te slaan, nog mooier dat je je eigen mail kan doorzoeken met Google.
Ouder en verstandiger: vanwege de spam publiceer ik mijn nieuwe Gmail adres nergens, maar wie op de website reageert, weet zeker dat alles wat daar achtergelaten wordt, direct naar een server van Google verhuist. Prachtige service! Dat gezegd hebbende: er is nogal wat kritiek op Gmail. Daarover meer volgende week.

Posted by Leon at 02:45 AM | Comments (0)

September 18, 2004

De achtste pilaar van wijsheid is de back-up

Ook wel eens op het verkeerde moment op de verkeerde knop gedrukt? Net een uur zitten werken en alles kwijt? Het kan erger, als je op een Linux server denkt dat je een loze directory aan het weggooien bent, vergeten bent dat je als 'root' aangelogd bent en niet in de gaten hebt dat je ergens anders op server staat. Weg filesystem, dag website.
Wat u ook overkomt, het kan altijd erger, moet u maar denken. Bob Cringely gooide 25 jaar geleden, werkend op een klassieke IBM mainframe, per ongeluk met een verkeerde aanslag een boek weg dat hij zojuist geschreven had: 8000 regels, 100.000 woorden foetsie. Waarna de back-up tape onleesbaar en tot overmaat van ramp onherstelbaar bleek te zijn.

Een kwart eeuw na dato herinnert Cringely zich dat, op het moment dat hij zich realiseerde wat hij met het indrukken van desbetreffende toets aan het doen was, de tijd leek te bevriezen. Minuten lang hield hij hem ingedrukt, intussen zijn hersens pijnigend of er een noodgreep mogelijk was voor hij de toets losliet. Die was er niet, maar, zo weet hij ook, hij kan altijd erger. Bob geeft een voorbeeld dat u misschien eerder gelezen had, maar dat ik nog niet kende. Lawrence of Arabia liet het door hem met de hand geschreven manuscript van zijn autobiografie, getiteld The Seven Pillars of Wisdom: a Triumph, in 1920 op het perron van een station in Londen liggen. Het kwam niet meer boven water, zodat hij opnieuw begon voordat het meesterwerk van 350.000 woorden een jaar later zijn eerste druk beleefde.

Als u nog meer rampvoorbeelden heeft, verneem ik ze graag. Zelf ben ik ook wel eens iets te enthousiast aan het schonen geweest, al is dat iets wat je zonder computers kan doen, net zoals dat T.E. Lawrence overkwam. Zelf hadden we het huiselijk drama van de fotoalbums, vol jeugd en jonge poezen, die bij de laatste verhuizing naar het Kringloopcentrum gebracht zijn, terwijl de lege exemplaren op zolder opgeslagen werden. Er is later nog heel wat afgezocht bij het Kringloopcentrum, maar ook die parafernalia, vanuit persoonlijk perspectief van meer importantie dan zuilen van wijsheid, zijn nooit meer boven water gekomen. Erger dan een handgeschreven manuscript, want dat kan je opnieuw gaan tikken, maar teloorgegane en niet nog eens afgedrukte foto's (back-ups avant le lettre) zijn nooit meer opnieuw te maken.

Minder erg dan een halve website die je per ongeluk pardoes om zeep helpt of een verhaal dat net af is, waarna het naar de Filistijnen in plaats van naar de redactie verstuurd blijkt te zijn. Of, wat regelmatiger voorkomt, dat er iets fout gaat met een andere hobby, de batch scripts in Paint Shop Pro, die vervolgens een half uur werk binnen drie seconden teloor doen gaan. De moraal van dit verhaal? Maak een back-up en daarna een back-up van de back-u, en daarna, juist, U begint het te snappen. Vrij naar Lawrence: de achtste pilaar van de wijsheid is de back up. Cringely oppert het idee, om een ‘peer tot peer' netwerk te maken, dat niet gericht is op het verspreiden van muziek of films, maar op het werelwijd back-uppen van elkaars data. Een legitiem Kazaa, Grokster, Bearshare of Blubster, waarmee iedereen zonder gelazer met Buma en advocaten zijn voordeel kan doen. Cringely suggereert Baxter als naam en geeft het business model, dat voorziet in een prijs van een dollar of vier per maand, er gratis bij.

Zou u het gebruiken? Eerst maar eens goed nadenken over allerlei mogelijke complicaties, maar interessant is het wel. Zelf heb ik de gewoonte om wat van waarde is, op een beveiligd gedeelte van mijn webserver op te slaan. Nou is dat ook weer niet zoveel en mijn Amerikaanse host staat garant voor een back-up. Maar ook die samengeperste back-up gaat ten koste van mijn totale schijfruimte en die begint na een paar jaar gedoe op die digitale toko dicht naar zijn maximum toegestane hoeveelheid van 200 megabyte te groeien.

Die Amerikanen leveren perfecte service, maar het zijn eerst zakenlieden en daarna techneuten. Dus krijg ik iedere dag, zodra de server tegen de 80% van zijn kwantum zit, een geautomatiseerd mailtje, met waarschuwingen en aanbevelingen. Dat logfiles opschonen wellicht enige tijd soelaas biedt, maar dat het op termijn wellicht tijd wordt om van een virtual private server naar een echte, op een eigen bak, te verhuizen. Dat lijkt me nou ook weer een beetje overdreven, zeker gezien het prijskaartje dat eraan hangt.

Bovendien, tweehonderd megabyte is een overzichtelijke hoeveelheid, die je verplicht om er af en toe de bezem er eens doorheen te halen. Het begint ook een beetje uit de klauwen te lopen dankzij een nieuwe hobby; het spelen met Flash. Wie daar mee aan de slag is, weet dat Flash-files dankzij slimme algoritmen weliswaar verbazingwekkend klein en snel zijn, is het niet in dienst van de navigatie, dan wel ter verfraaiing. Maar ja, omdat het zo lekker loopt en oogt, worden die bestanden overal gekopieerd en opgenomen in bestaande stukkies website en voordat je het in de gaten hebt, is de spielerei met Flash een digitale konijnenplaag aan het worden. Dat heeft een voordeel, want als je iets verstiert of per ongeluk weggooit, is dat geen ramp; er zwerft altijd wel een kloon op je website rond.

Een andere interessante optie is om gebruiker te worden van Gmail, de email-dienst van Google, waar je liefst een gigabyte opslagruimte op de servers van Google krijgt. Daar heb ik wel oren naar, maar voor die dienst kun je, zolang hij nog in de testperiode verkeert, jezelf niet aanmelden; je moet er voor uitgenodigd worden. Daar wachten we dus nog maar even op.

P.s.

Wie de column in de krant gelezen heeft, zal zich afgevraagd hebben of ik malende ben.

Het antwoord op die vraag is (volgens mij) ontkennend, de oorzaak van de wartaal in enkele alinea's een stupide spellcjecker in combinatie met een suffende eindredacteur.
Hieronder de originele versie zoals ik hem (zoals altijd geproduceerd in het onvolprezen TextPad) heb gevoerd, voordat dat door mij nooit geprezen wangedrocht van een redactioneel tekstverwerkingssysteem met de net zo welluidende als pretentieuze naam Hermes er onzin van bakte.
Zo maakte de spellchecker van de opgesomde peer to peer netwerken 'Kazaa, Grokster, Bearshare en Blubster' achtereenvolgens 'Kazoo, Gerekter, Boersere, Blubbert', veranderde hij 'schijfruimte' in 'schijfremmen', werd 80% omgetoverd in 80a, en 'mijn webserver' werd 'mijn observeer'.

Goed nieuws: ondanks die nonsens die zo in de krant afgedrukt werden, heeft een lezer het toch goed begrepen en mij per ommegaande een eervolle uitnodiging gestuurd: een inviatie voor het lidmaatschap van Gmail. Ik ga ermee aan de slag, en kom er ongetwijfeld op terug.

Posted by Leon at 08:37 PM | Comments (0)

September 11, 2004

De website niet meer gratis? Schande!

Van wie de wet is weet ik niet, maar je kunt er vergif op in nemen; als er belangrijke dingen aan een webserver veranderd worden, gaat er met een andere computer iets fout, en gieren de gremlins door de systemen.
Zo ook de afgelopen dagen, waarin een groot gedeelte van de website van BN/DeStem werd afgesloten voor niet-abonnees, die óf een digitaal abonnement zullen moeten nemen, óf voortaan voor het regionale nieuws een andere bron aan zullen moeten boren.
Zonder in technische details te vervallen; doordat in het holst van de nacht de Hermes-server, het hart van het redactionele systeem waar de krant mee gemaakt wordt, onderuit ging, werden er geen artikelen geëxporteerd naar een andere server.

Die op zijn beurt de redactionele content naar de volgende server schopt, die er XML van maakt, en die het spul uiteindelijk in de database van de webserver in de daartoe bedoelde hokjes stopt. Tot overmaat van ramp is de implementatie van de techniek onder en achter 'de slagboom', zoals een en ander in de wandelgangen genoemd wordt, niet geheel vlekkeloos verlopen. Zodat men de afgelopen dagen druk doende was om gremlins te vangen, bugs om zeep te helpen, machines aan te trappen, en de boel te laten werken zoals bedoeld. Het een is inmiddels goed gekomen, het ander volgt.

De reacties zijn intussen wisselend. Sommige abonnees van de krant blijken woedend, omdat ze ten onrechte denken dat ze nu ook nog eens voor de website moeten gaan betalen. Die hebben zowel de aankondiging op de voorpagina van de krant als die op de website niet goed gelezen. Om te beginnen luidt de kop 'Website alleen nog gratis voor abonnees', en aangezien die kop de lading van het artikeltje eronder dekt (vandaag alleen voor abonnees gratis toegankelijk) zou je zeggen dat er geen misverstand mogelijk is. Desondanks landen er nogal wat boze e-mails van abonnees die een en ander kennelijk niet helemaal goed begrepen of gelezen hebben. Bij deze; bent u abonnee van de krant, dan blijft iedere letter, iedere foto, ieder artikel, volledig en gratis tot uw beschikking. Dat misverstand de wereld uit geholpen hebbende, blijken er ook nogal wat niet-abonnees die een uitgesproken mening ventileren over het gegeven dat de zon voortaan niet meer voor niets opgaat. De toonzetting varieert van treurnis en irritatie tot hevige opwinding. Waar we de arrogantie en het lef vandaan halen! In een ver buitenland levende of verblijvende lezers blijken bitter teleurgesteld omdat de informatiestroom met de regio wordt afgesneden. Niet terecht, want iedereen kan met een credit card een digitaal abonnement op de website nemen, waar men zich ook bevindt. Waar we het arrogante lef vandaan halen? Tja, ik neem aan dat die lezers dat aan de bakker of de melkboer ook niet vragen, als die de karnemelk en de kadetjes hebben afgeleverd, en hun hand ophouden omdat ze even willen vangen.

Het antwoord aan alle niet betalende bezoekers van de website die zich afvragen waar we mee bezig zijn en die ons erop wijzen dat het nooit kan werken, dat we onze inkomsten maar uit buttons en banners moeten halen en dat we het niet goed begrijpen en of aanvoelen, is simpel: we kunnen niet aan de ene kant gratis weg blijven geven waar we aan de andere kant geld voor blijven vragen. Een krant die een website maakt moet dat zo goed mogelijk doen, hetgeen betekent dat je al het nieuws er zo snel mogelijk op moet zetten. Dat gaat echter ten koste van de papieren krant, als steeds meer mensen zich af gaan vragen waarom ze een abonnement zouden blijven nemen als de inhoud van de krant ook gratis op internet te vinden is. Enig pragmatisme is echter ook op zijn plaats, want het heeft natuurlijk weinig zin om internationale gebeurtenissen die via ether en internet door velen verspreid worden, op de website af te gaan schermen.

Dus doen we dat alleen met onze 'core business', het regionale nieuws, de regionale achtergrondartikelen en analyses, de fotoalbums, de belangrijkste onderdelen waarom onze abonnees onze abonnees zijn. Voor die artikelen en onderdelen komt een euro-tekentje te staan, en alleen abonnees hebben daar gratis toegang toe. Wie daar niet bij kan, kan er niet bij omdat-ie er geen cent voor over heeft, en heeft daarmee, met alle respect, geen recht van spreken. Wie dat hier in de krant leest zal zijn schouders erbij ophalen, want hij is abonnee. Overigens mag iedere niet-abonnee aan het eind van dit stukkie zijn geweer schouderen en op me beginnen te schieten, want bovenstaand komt op de website in de categorie 'internet' terecht, en ten aanzien wat over internet geschreven wordt, blijft een oude traditie gehandhaafd: gratis. Wie het daar niet mee eens is, maakt maar een euro over, en die donateer ik dan wel aan een goed doel. Want, zoals dat gaat in deze wereld, is de uitgever niet alleen mijn baas, maar ook eigenaar van ieder woord dat ik produceer. Mij mijzelf rust het geestelijk eigendom, maar hij maakt uit hoe het ten gelde gemaakt wordt.

Tenslotte een overweging voor iedereen die moord en brand schreeuwt omdat we geld voor ons product vragen, waarbij de grootste kabaalschoppers niet schromen om elementaire fatsoensnormen te overschrijden. Maar goed, dat is internet. Velen wijzen ons erop dat we grote stommelingen zijn omdat alles toch gratis beschikbaar blijft, bijvoorbeeld op de website van Omroep Brabant. Het is maar net hoe je het bekijkt. Die wordt in de lucht gehouden dankzij acht miljoen Euro subsidie per jaar. Het verschil is dat u daar niet hoeft te kiezen tussen wel of niet betalen, want dat heeft u al gedaan. Dat geld komt uit uw zak.

Posted by Leon at 08:33 PM | Comments (0)

July 16, 2004

Leuke vent voor ondeugend avontuur gezocht

'Hoi lieverd, ik zoek een leuke vent voor een ondeugend avontuur! SMS CHAT naar 9898 en wie weet klikt het! Lieve kusjes van Sanne xxx'.
Ik weet niet hoe het met uw populariteit en uw incasseringsvermogen gesteld is, maar ik begon het heen en weer van te krijgen van het dagelijkse sms'je van bovenstaand soort. Of van de sms-uitvoeringen van allerlei net zo bejaarde als geile moppen die iedere avond ongevraagd in mijn van bedrijfswege verstrekte mobieltje opdoken.
Ongevraagd en nooit besteld kost die flauwekul mijn baas me iets van anderhalve euro per bericht, als de spaarzame informatie die ik over desbetreffende nummer 9898 op internet heb kunnen vinden, tenminste klopt.
Omdat ik de rekening van mijn mobieltje nooit zie, kan ik dat niet zomaar verifiëren, maar dat zal wellicht vanzelf snel goed komen.

Al is het maar omdat, toevalligerwijze, net deze week een rondschrijven is verschenen met betrekking tot het privé-gebruik van de bedrijfsmobieltjes.
Vanzelfsprekend zijn tussen baas en werknemer allerlei relevante afspraken gemaakt over het rentmeesterschap van dat ding. Dus is er in die overeenkomst een bepaald bedrag vastgesteld voor de gesprekskosten en als dat overschreden wordt, zul je aan moeten tonen dat het beroepsmatig en in dienst van het bedrijf geweest is. Een hele normale afspraak, maar ik vrees dat-ie enigszins achterhaald is, zoals dat wel vaker gaat, door de zegeningen van de techniek.
Natuurlijk zijn er collega's - kijk en luister even om uw heen - die oeverloos zitten te lullen in een gsm en die op die manier hun budget overschrijden. Maar als ik even na ga hoe lang die ongein met dat 9898 nummer nu geduurd heeft - en dat was minstens een maand - dan wijst een simpel rekensommetje uit dat er vandaag of morgen een alarmbel gaat rinkelen bij de boekhouding, als de telefoonrekening van meneer Krijnen ineens zestig maal anderhalve euro hoger blijkt te zijn dan een maand eerder.
Als ik op het matje geroepen word, breng ik twee argumenten mee. Punt één is - afkloppen! - dat ik geslaagd ben om er een eind aan te maken met behulp van internet. Door Google Nederlandstalige websites te laten doorzoeken op sms in combinatie met 9898, kom je op een aantal websites en forums terecht die gewijd zijn aan het opzeggen van ongewenste sms'jes. Een ervan bevat lijsten van de nummers van de afzenders, netjes geschikt naar verschillende categorieën zoals sport, ringtones, moppen, horoscoop en erotiek. Op de detaillist staan ongeveer 700 nummers, met de manier om een al dan niet of nooit aangegane overeenkomst te beëindigen. Hetzij door een bepaalde tekst te sms'en, of door een bepaald nummer te bellen of door een mail te sturen. Mijn lastpost - 9898 - stond er niet bij, maar een forum pagina die in de cache van Google terecht gekomen was, bood soelaas: SEX UIT naar 9898 sms'en, en nou maar hopen dat ik er voorgoed vanaf ben.
Mijn tweede argument: de eigenaar van het mobieltje, in casu mijn baas, zou er voor moeten zorgen dat mijn toestel en mijn nummer beveiligd zijn tegen dat soort grappen. Net zoals alle computers achter de firewall hangen, waar de content gescand wordt op virussen en er ook nog een virusscanner op iedere individuele machine draait, moet een mobieltje ook beveiligd worden. Zou het daarmee over zijn?
Nou, nee hoor, alles is tijdelijk, en zeker in de snelle wereld van internet en mobiele telefonie. Het wordt nog veel erger.
Van de zaak krijgen we ze nog niet, maar de jeugd loopt er al mee weg: moderne dingetjes waar veel meer mee kan. Praten, sms'en, mailen, internetten, foto's maken en versturen en dan zal ik nog tientallen mogelijkheden vergeten. Maar ook wij krijgen die dingen straks vanzelf, want dan bezit het simpelste en goedkoopste instapmodelletje alle bovenstaande opties, terwijl er intussen weer nieuwe dingen uitgevonden zijn.
Het eerste voorbeeld van de ellende die de zegeningen onvermijdelijk zal vergezellen, is gearriveerd: Cabir, het eerste worm-virus dat de smart-phones, een mobieltje dat meer een computer is, lekker kan besmetten. Cabir is onschuldig, want alleen maar geprogrammeerd om te bewijzen dat het inderdaad werkt. Maar omdat Cabir werkt, komt er binnen de kortste keren een telefoonvirus dat net zoveel schade aan kan richten als de wormen Bug en Sasser op internet veroorzaakten.
Zo'n worm, geprogrammeerd door een grappenmaker, zou bijvoorbeeld alle adressen in je telefoonboek om zeep kunnen helpen of at random nummers aan andere namen gaan koppelen. Zo'n worm, geprogrammeerd door een crimineel, gaat vanaf jouw toestel geruisloos in het geniep 0900 nummers bellen en als je daar na een maand achterkomt, ben je duizenden euro's armer. Zulke wormen zouden ook - want ze draaien immers op een kleine computer die toevallig als telefoon gebruikt wordt - in kunnen breken in bedrijfsnetwerken. Netwerkbeheerders die beginnen te zweten, moeten maar niet verder lezen, want het wordt nóg erger: NTT DoComo presenteerde eerder deze week de N900iL. Dat is een telefoon die net zo gemakkelijk doet waar-ie voor bedoeld is - bellen - als draadloos contact maken met een bedrijfsnetwerk, zodat er gratis via het Voice Over IP protocol gebeld kan worden.
De boekhouder die over de rekening van de mobieltjes gaat, zal dat gratis bellen een prachtig idee vinden, maar de it'er die de bijkomende implicaties begrijpt, zou van het idee alleen al grijze haren moeten krijgen.
Intussen vraag ik me af of ik echt van Sanne af ben en of mijn mobieltje vanavond om 09.30 voor de eerste keer in een maand zwijgt.
Vanwege het zomerschema was dit de laatste bijdrage tot medio september. Prettige vakantie. Let up uw mobieltje!

Posted by Leon at 11:36 PM | Comments (0)

July 10, 2004

De iPod als veiligheidsrisico?

Roken mag hier in het gebouw allang niet meer, maar als het aan marktonderzoeker Gartner ligt, krijgt mijn meeste geliefde gadget dezelfde status als sigaar, sjekkie en sigaret. Ik heb het nog nooit zo bekeken, maar het favoriete en meest gebruikte apparaatje in huis - vaker gebruikt dan de elektrische tandenborstel, het fornuis, de wasmachine, de televisie, de computer en de video-recorder - blijkt volgens die Amerikanen een levensgroot veiligheidsrisico te vormen.

De iPod, toevallig net zo groot als een pakje sigaretten, die sinds we hem in huis hebben op zijn beurt de cd-speler tot een overbodig apparaat gemaakt heeft. Hij staat onopvallend op een van de twee speakers, in een hoek van de kamer, de 30 gigagbyte harddisk gevuld met ongeveer 7000 nummers.

Met ondermeer een groot gedeelte van de cd's, in de laatste twintig jaar verzameld, geripped en netjes geindexeerd, alles met een of twee scrolletjes beschikbaar. Daarnaast een lading muziek die bij elkaar gedownload is vanaf weblisten.com, net zo netjes betaald en legaal. Al schijnen sommige platenmaatschappijen daar anders over te denken. Maar zolang de door hen afgevaardigde advocaten hun zin nog niet gekregen hebben bij opperste gerechtshoven, is weblisten.com nog steeds legaal en voel ik mezelf niet bezwaard om er mijn voorraadje tegen betaling gestaag verder te laten groeien.

Mooi, maar intussen wordt er geen iPod meer aan een bedrijfsnetwerk gekoppeld, als het aan Gartner ligt, want dat is levensgevaarlijk. Het zal wel, denk je dan, want ik ken bedrijfsnetwerken waar ik mijn iPod niet aan zou durven hangen, op het gevaar af dat mijn muziek daarna net traag begint te spelen als het content management systeem.

Nee, eventueel mee lezende collega's van IT, natuurlijk bedoel ik niet ons bedrijf. Maar vrees verder niet, mijn witte muziekmakertje komt hier de deur niet in om verschillende andere redenen.

Ik heb er namelijk een handje van om alles wat los is, te laten slingeren, zodat ik regelmatig op zoek moet naar mijn leesbril(len), mobiele telefoon, digitale camera en andere onmisbare parafernalia. Zo'n wit glanzend dingetje valt nogal op en voordat je het weet is het weg.

'Het zal wel' is overigens altijd mijn eerste gedachte als er weer krantenkoppen opduiken naar aanleiding van weer een opzienbarend rapport van Gartner. Het bedrijf weet het niet alleen iedere keer zo in te kleden dat nogal wat media met hun nieuws uitpakken, terwijl het achteraf allemaal nogal mee blijkt te vallen.

Een andere reden voor enige scepsis is dat Gartner met regelmaat als roeptoeter van Microsoft fungeert. Natuurlijk wordt dat iedere keer door beide partijen met klem ontkend. Maar zodra er een rapport opduikt waarin de conclusie is dat de peperdure databases en serverlicenties van Microsoft op lange termijn goedkoper blijken te zijn dan vergelijkbare gratis Linux-spulletjes, kun je er vergif opnemen dat Gartner het gemaakt heeft.

Maar of ze nu wel of niet in het geniep door Microsoft betaald worden, met de iPod als een bedreiging voor de veiligheid van bedrijfsnetwerken hebben ze een punt. Hoewel ook dit weer zo'n voorbeeld is van publiciteitsgeilheid, want het gaat niet om de iPod, het gaat om alle apparaatjes en gadgets die via een usb-kabeltje aan de computer van een bedrijf gekoppeld worden.

Externe harddisks, digitale camera's, flash cards, memory sticks, mobiele telefoons, noem maar op. Hoe goed de firewall van een bedrijf ook is, zo'n bescherming heeft niet zoveel zin, als iemand, al dan niet opzettelijk, via de usb port zijn baas met een digitale verkoudheid besmet.

Geluidsspelers en camera's zie ik niet zo gauw een netwerk besmetten, AL bestaat de mogelijkheid om die twee apparaten te gebruiken voor waar ze niet in eerste instantie voor bedoeld zijn: het opslaan van andere gegevens dan muziek en foto’s.

Een andere argument van Gartner lijkt me onzinnig: het wordt gemakkelijker om bedrijfsgeheimen uit te wisselen. Het lijkt me dat iemand die dat van plan is en die niet helemaal van lotje getikt is, dat nou net niet via het illegaal kopiëren en transporteren van digitale data gaat doen.

Immers, je weet maar nooit in bedrijven waar zulke geheime gegevens behandeld worden. Waarschijnlijk worden daar al je sporen gevolgd en zo ongeveer iedere toetsaanslag in het geniep vastgelegd. Bij een krant speelt dat probleem niet zo erg, want daar ligt alle handel zo snel mogelijk op straat, want dat heet nieuws. Dat het in de sector niet echt lekker gaat, dat lieten de oplagecijfers van het eerste kwartaal zien en verder zou ik niet zo gauw weten wat er hier geheim is.

Desondanks is de behoefte aan een goed functionerend veiligheidssysteem evident, want als een hacker erin zou slagen om een van de redactionele systemen te infecteren of onderuit te halen ligt het hele zaakje zo lam. U hoort mij dus niet twijfelen aan nut of noodzaak van de firewall, of het uitschakelen van ingebouwde cd-spelers, floppies, flash-card readers en usb-poorten.

Aan de andere kant, een firewall kan ook te dik zijn. Daar kunnen we op de krant over meepraten, sinds er een nieuwe vorm van ‘content scanning’ op de firewall geinstalleerd is. Die brandmuur weigert om alles wat door onze de bezoekers op de website in een formulier is ingevuld, door te sturen naar onze mailboxen.

Wat-ie wel doorlaat een is een bedankje naar diezelfde bezoeker, die vanaf dat moment in de waan verkeert dat zijn mail is aangekomen. Als u al een week of wat op antwoord zit te wachten: u weet nu waar het aan ligt en verder zult u het even moeten doen met het cliche dat u ongetwijfeld kent van uw eigen it-afdeling: wordt aan gewerkt.

Posted by Leon at 08:48 PM | Comments (0)

July 03, 2004

Fleischpie is de vector van Pizzapie

Ik heb er nooit mijn best voor gedaan, en niet alleen daarom is het de vraag of ik er trots op mag zijn, maar een speling van het lot heeft me een 'one-hit wonder' in Google gemaakt. Er schijnen hele hordes te zijn die fanatiek proberen om zoiets voor elkaar te krijgen, maar dan met meerdere woorden, mij is deze eer pardoes in de schoot geworpen.
Uiteraard heb ik er niks aan en zou ik het liever in willen ruilen voor een winnende combinatie in de eerstvolgende Duitse Lotto, maar zolang die mazzel mijn deel niet is, koester ik mijn houtbestratingen.
Houtbestratingen? Tik dit woord in Google, en het maakt niet uit of u de zoekmachine alleen Nederlandstalige websites laat doorzoeken, of het complete web. Een resultaat, klik erop, blader door de index die verschijnt naar 17-04-1999 en lees en geniet. De liefhebber van dit nerdachtige gedoe snapt nu dat ik de boel een beetje heb moeten manipuleren, want waarom komt die index wel in beeld en het desbetreffende artikel niet?

Dat komt omdat ik een paar maanden geleden ergens op mijn webserver een opdracht heb gegeven om die file te laten blokkeren voor de spiderbots van Google. Enerzijds nieuwsgierigheid hoe zoiets werkt, anderzijds of het me zou lukken om een enkele hit in Google te scoren. Verder was ik nieuwsgierig naar de ware frequentie van de Google Dance. Zie dat fenomeen maar als een spionagespin, een satelliet die om de zoveel weken over alle internetcomputers ter wereld scheert, de inhoud ervan opzuigt en daarna opslaat in het meer dan tienduizend Linux-machines tellende serverpark van Google in Mountain View, ten zuiden van San Francisco.
Hoe vaak Google precies danst, weet ik nog steeds niet, want nadat ik dat slagboompje voor die ene file gezet had, was ik het de volgende dag glad vergeten. Terwijl ik me voorgenomen had om iedere dag even 'houtbestratingen' in Google te tikken, om te zien wanneer dat mooie woord in de Google index van twee hits naar eentje gekrompen was.
Dat ik er donderdagmiddag (de deadline van deze rubriek) weer aan dacht, kwam omdat ik, op het web op zoek naar inspiratie, op een leuk stukkie stuitte. Waarin iemand een Engelse zin op een vertaalwebsite (Lost in Translation) vijf keer achter elkaar naar steeds een andere taal had laten vertalen en daarna weer terug naar het Engels. Bijvoorbeeld: 'When the moon hits your eye like a big pizza pie, that's amore.' Dat wordt dan: 'If the moon fixes its eye like a great vector of Fleischpie of the vector of Pizzapie, is the lover.'
Dat wordt dus nooit iets, denk je dan, een huwelijk tussen taal en computers. Hetgeen u overigens bijna dagelijks in deze krant kunt constateren, omdat iemand per ongeluk blind heeft gevaren op de ingebouwde spellingcontroleur van Hermes, sinds alweer bijna een jaar ons redactionele tekstverwerkingssyteem.
Op de internetredactie gebruiken we dat systeem nauwelijks, alleen maar om wat dingen uit te halen ten behoeve van de website, maar desondanks heb ik zelf al een paar memorabele aanvaringen met de spellingcontrole gehad. Zoals bijvoorbeeld in een sportcolumn, waarin het woord Wimbledon voorkwam, waarop dat miljoenen kostende systeem er vrolijk Ombladen van maakte. Vaste lezers van deze rubriek weten dat ik als enige editor TextPad gebruik, zonder welk onvolprezen programma ik geen regel code meer zou kunnen schrijven, maar waarin ik ook alle artikelen en mail produceer. Naast de talloze opties van TextPad met betrekking tot macro's, coderen, clippings en libraries, is er een mogelijkheid om spellcheckers in verschillende talen aan te roepen. Dat heb ik één keer gedaan, waardoor, vijf jaar na dato, die ene hit in Google nog steeds springlevend. Gevolg van een bug, oprispend op het moment dat ik al na de eerste zin zag dat die spellchecker helemaal niks was. Mijn verhaal maar zelf doorgelezen hebbende, klikte ik op het achtereenvolgens op 'ignore all', zijnde de opdracht voor de spellingcontrole om met zijn poten van alle letters af te blijven, op 'save' en op 'send', want de deadline was verstreken. Ze zaten er op de krant in Nederland op te wachten.
Kennelijk was de nood zo hoog dat de eindredacteur in kwestie het verhaal maar met een half oog las, want de volgende dag stond het zowel op de website als in de krant: 'houtbestratingen, vliegescheet en duinpannen'. Terwijl ik toch echt 'hotelovernachtingen, vliegtickets en dinerbonnen' geschreven had.
Ongetwijfeld komt op dit stukkie een reactie van cultuurhistoricus Karel Leenders, want die doet dat altijd als er een raakvlak is tussen wat er op internet gaande is en zijn eigen vakgebied: de Brabantse cultuurgeschiedenis. Het kan toch bijna niet anders of ooit moeten ook in deze contreien ergens houten bestratingen gelegen hebben, al is het maar in de tijd van de Batavieren.
Mijn nieuwsgierigheid brengt me terug naar Google, want wie weet wat 'houten bestratingen' oplevert.
Krijg nou wat: ook één hit, maar dan wel eentje van twee achtereenvolgende woorden: 'Toen deze compacte materie te drassig werd, legde men houten bestratingen aan, de voorlopers van de Korte Ridderstraat die de Mageleinstraat met de Donkersteeg verbond.'
De link in kwestie voert naar een flash-bestand op de officiële website van de gemeente Gent. Het is een oproep om deel te nemen aan een internationale wedstrijd voor de herinrichting van het Emile Braunplein in de West-Vlaamse stad. Zoals iets wel vaker blijft hangen in cyberspace: de wedstrijd blijkt al drie jaar geleden gesloten te zijn.
Zoals dat wel vaker gaat in de ware wereld: er is destijds een winnaar uitgeroepen, maar er is nog geen piketpaal in de grond geslagen. Ik ben benieuwd of de stadsarcheoloog nog restanten van de houten bestrating tegen komt als het zover is.

Posted by Leon at 08:36 PM | Comments (0)

June 26, 2004

Nou met je eens even goed naar me luisteren

Even in mijn archief gedoken en mezelf geciteerd. Op 26 oktober 2002 schreef ik op deze plaats een bijdrage onder de kop 'De smerigste krochten op het web'. Over een website met video's waarop Russische soldaten met een groot mes onthoofd worden door Tsjetsjeense rebellen, waar ook de video te downloaden is waarop te zien is hoe de Amerikaanse journalist Daniel Pearl in Pakistan onthoofd wordt. Tegen mijn gewoonte in vermeldde ik destijds de url van die website niet, en dat doe ik ook nu niet.
Geen zin in mail van terecht woedende of bezorgde ouders, en als u een onbedwingbare behoefte voelt om er een keer naar te kijken, liggen de zoekvragen in Google voor de hand.

Nog even mezelf geciteerd: „Ik wil niet dat anderen, kinderen of niet, last van nachtmerries krijgen of ontspoord raken. Ik ben er een keer op bezoek geweest en ik ga er nooit meer heen. Slapeloze nachten heb ik er niet van gekregen, maar ik ben desondanks geschrokken van het effect dat het bekijken van zo'n video op me had. Dagenlang verschijnen die beelden op de meest vreemde momenten op je netvlies en heb je nergens meer zin in. Je ziet een mens die zich, met gebonden armen liggend op de grond, in allerlei bochten ligt te wringen. Totdat iemand een gelaarsde voet op dat hoofd zet om het stil te houden, een jachtmes in de keel steekt en begint te wrikken tot hoofd en romp gescheiden zijn.'
De wereld is in die anderhalf jaar niet verbeterd en de website in kwestie vaart daar wel bij, in iedere geval qua bezoek. Hij komt tegenwoordig althans met enige regelmaat in het nieuws, zolang terroristen in Irak bij wie hun niet bevalt het hoofd van de romp scheiden en er digitale video's van maken. Dat de betreffende website kennelijk door Nederlanders onderhouden wordt, neem ik zonder enige trots voor kennisgeving aan, net als de hypocriete morele verdediging van de webmaster: „We willen alleen maar laten zien waar het menselijk ras toe in staat is.'
Complottheorieën bestonden al lang voor het internet en omdat de belangrijkste eigenschap van het web de snelheid van verspreiding van feiten en nonsens is, duiken ze nu op dezelfde dag op dat er een onthoofding heeft plaats gevonden. Dus zijn er mensen die op allerlei websites beweren dat zo'n weerzinwekkende scène in beeld gezet is door het Amerikaanse leger of door de CIA. Want ze lezen op de video van rechts naar links, dus zijn het geen Arabieren, en aan het postuur van de gemaskerde daders kun je zien dat het westerlingen zijn. Terwijl dat soort flagrante flauwekul genoeg reden is om weg te blijven van die sites, zie je in die discussies ook waar internetters zelf qua ontfatsoen in staat toe zijn.
Mijn meeste landgenoten willen nogal eens vreemd kijken als ik waag te beweren dat het in Nederland wat betreft de omgangsvormen een tamelijk onbeschofte boel is, vergeleken met een heleboel andere landen. Als u zich ten onrechte aangesproken voelt, kunt u zich wellicht troosten met de wetenschap dat het op internet een mondiaal probleem is.
Het begon met flamen, als u zich die term nog kunt herinneren. Wie iets doms durfde te vragen in een chatroom, werd zo massaal overspoeld met hoon, dat hem niet anders restte dan op te rotten. En wie het lef had om op een forum van het een of ander een afwijkende mening te plaatsen, werd niet alleen op dat forum geflamed, maar zag zijn mailbox ook zo vollopen met scheldpartijen dat ook daar de lol snel af was. Volgens Bob Cringely, die vorige week een mooi essay afleverde over onverschilligheid, arrogantie en het ontbreken van het juiste zelfbeeld, is het flamen niet verdwenen. Hoewel de mogelijkheid bestaat dat je nog steeds geflamed wordt, maar dat de ene helft rechtstreeks naar de prullenmand gaat vanwege de aanwezige schuttingwoorden en de andere helft niets eens meer opvalt in de overweldigende hoeveelheid dagelijkse spam. 'Zo heb', om orakel Johan Cruyff te parafraseren, 'ieder nadeel zijn voordeel.'
Hoewel sommigen die de volle laag van de flame krijgen er vaak ook om gevraagd hebben. Zo had ik afgelopen week zelf de nodige moeite om mijn fatsoen te houden, toen ik een juffrouw aan de lijn had die nota bene namens de Raad van State belde. Ze kon een uitspraak van dat orgaan die bij ons in de krant gestaan had, in het archief van de website niet vinden. Een revelant trefwoord intikkend verscheen het door haar niet gevonden artikel bovenaan op dezelfde pagina waarop wij op dat moment virtueel samen waren. Tot dan waren we beiden beleefd aan het vousvoyeren, maar mijn suggestie dat wellicht een tikfout in het zoekwoord gemaakt was, werd op ijzige toon als volgt gerepliceerd: „Nou moet je eens even goed naar me luisteren.'

Waar ik het aan te danken heb weet ik niet precies, maar het gebeurt niet zo vaak dat ik naar aanleiding van wat ik beweer, via e-mail voor volslagen idioot of debiel uitgemaakt wordt. Dat kan meerdere dingen betekenen. Een ervan is dat u het roerend eens bent met de kwalificaties in voorgaande zin, maar dat u te beleefd bent, of het niet de moeite achtte om mij dat te laten weten.
Het juiste zelfbeeld kan laat en op verrassende wijze tot stand komen. Zo zat Cringely ooit bij een diner naast een winnaar van een Nobelprijs, die hij in zijn enthousiasme bestookte met intelligente en genuanceerde gedachten. Tenminste, dat vond-ie zelf. Totdat met een verpletterende klap het besef arriveerde dat zijn gesprekspartner uit beleefdheid alleen maar deed of hij zat te luisteren.
'Stomme idioot', stelde Cringely zijn tot dan heersende zelfbeeld een stukje bij.
Bent u er nog? Mooi zo, dan heeft u deze bijdrage tenminste helemaal gelezen, en niet gedaan alsof.

Posted by Leon at 07:20 PM | Comments (0)

June 18, 2004

Een website is een nooit eindigende reis

Hoe ver moet je gaan met het delen van persoonlijke dingen op homepage, website of blog? Ik vraag het mezelf wel eens af, voordat ik op de 'add entry' button van mijn MovableType publishing system druk, of op 'build index' van ImageFolio, waarmee de fotoalbums binnen dat systeem onderhouden worden.
Mijn publicatieneigingen - los van productieverplichtingen in het kader van het arbeidscontract - stoppen bij gedachten en overwegingen en wat foto's, die meestal met computers, internet en reizen te maken hebben.

Verder heb ik geen behoefte om persoonlijke dingen op het web voor het voetlicht te brengen, maar de individueel te beantwoorden vraag is natuurlijk wat wel en wat niet als persoonlijk te beschouwen. Zo hebben twee jonge ouders een reportage van hun doodgeboren kind op hun website geplaatst, waarbij ze aan de ingang van het album waarschuwen voor de schokkende foto's. Geen haar op mijn hoofd die eraan zou denken, maar kennelijk is het een nieuwe manier om het rouwproces te doorlopen.

Zo zijn er ook websites of weblogs die, compleet met indringende foto's, gewijd zijn aan het ziekteproces van de webmaster in kwestie, al dan niet afgesloten met genezing. Een waarschuwing op de voorpagina van zo'n site lijkt me ook geen overbodige optie. Ook al heeft die weer weinig zin als je via een zoekmachine pardoes op het meest intieme gedeelte van zo'n site beland, hetgeen me overkwam in het geval van de doodgeboren baby met niet volgroeid hoofdje. Je hoeft er natuurlijk niet naar te blijven kijken en met één klik ben je er weer weg, maar het is even schrikken en slikken. Naast de eeuwige discussie of over smaak te twisten valt, is de vraag hoe hoog je de maatlat van kwaliteit legt. Daarbij moet je dan weer uitkijken om niet al te aanmatigend over te komen. Desalniettemin: er zijn nogal wat websites waar de makers dingen op zetten - foto's, schilderijen, prutsels, liedjes, gedichten - die het aanzien, lezen of horen niet waard zijn. Dat beschouw ik maar als een leerproces, in het kader waarvan ik zelf ook wel eens dingen tegenkom die ik ooit trots gemaakt heb, maar die me nu doen blozen van schaamte. Verder zijn er mensen die mijn hedendaagse konterfeitsels helemaal niks vinden, qua smaak dan wel kwaliteit.

Daar haal ik mijn schouders niet over op, want, in het kader van dat leerproces ben ik het binnenkort wellicht met ze eens. Een website bouwen en onderhouden is als reizen: waarom doe je het? Niet om te arriveren, zoals velen die met hetzelfde virus behept zijn, zullen onderschrijven, meer om onderweg te zijn. Het maken van een website is een nooit eindigende reis. Het gaat niet om het resultaat, de lol is het is het bouwen, ontwikkelen en pielen, de strijd met de databases, de scripts en de programma's.

Met soms het Eureka, gevolgd door een welverdiend Belgisch biertje. Hoe meer je reist, hoe vaker je tot het inzicht komt dat je in sommige landen nooit zal zijn. Volgens de laatste telling zijn er 193 onafhankelijke landen in de wereld, al zijn het er volgens China 192; daar wordt Taiwan nog steeds als een lastige provincie gezien. Er zijn mensen die er een levenswerk van gemaakt hebben om ze allemaal te bezoeken. Phil Haines uit Londen deed er twintig jaar over en zou daarmee in 1997 de jongste persoon ooit geworden zijn die alle landen van de wereld heeft bezocht. Na tien minuten zoeken op internet heb ik niet kunnen vinden hoe oud hij precies was, wel dat-ie daarna een reisbureau begonnen is, gespecialiseerd in moeilijke bestemmingen.

Hoe meer je met computers, internet en programma's te maken hebt, hoe vaker je erachter komt hoe weinig je weet. Zoals ik zeker weet nooit alle landen ter wereld bezocht te zullen hebben, weet ik zeker dat ik nooit zoveel van Linux zal weten als ik zou willen. Niet genoeg tijd, niet genoeg ambitie en, ik zal u voor zijn, misschien gewoon niet slim genoeg. Dus ploeter ik lekker door en zal ik met regelmaat voor lief moeten nemen dat er iets gelukt is zonder dat ik een flauw benul heb van hoe of waarom. Momenten waarop ik me afvraag of er ooit een eind zal komen aan de windhandel in alles wat met programma's te maken heeft en waar alle grote bedrijven kennelijk zo graag in trappen. ImageFolio, bijvoorbeeld, is het bewijs dat een perfect programma niet al te veel hoeft te kosten. BizDesign vraagt voor de Pro Edition 209 dollar en dat is op dit moment nog geen 175 euro. Drie jaar geleden vroegen we voor de gein aan een gerenommeerd ontwerpbureau te Amsterdam een offerte voor iets dergelijks. Dat liet binnen enkele uren weten dat zoiets ongeveer 25.000 gulden zou moeten kosten, uiteraard niet inbegrepen eventuele onvoorziene kosten.

MovableType was tot vorige week gratis, maar nu moet er betaald worden, hetgeen me, gezien alle mogelijkheden, niet meer dan normaal lijkt. Hoewel Ben en Mena Trott, het jeugdige echtpaar in San Francisco dat het systeem gebouwd heeft, kennelijk nogal geschrokken is van de reacties op de aankondiging dat het niet meer gratis was. Zodat dat de limited edition toch weer gratis is en de rechten van de 'Personal Edition'(70 dollar) ruimer gemaakt werden. Ik heb het al vaker gezegd, en te vaak tegen dovemansoren, maar met de combinatie van MovableType en ImageFolio kunt u voor een habbekrats een volwassen ingerichte website, krant, portal, magazine of nieuwsdienst draaien. Of een volledig ingerichte winkel op het web beginnen. Maakt niet uit wat u wil verkopen; nieuws, foto's, kunst, auto's, u kunt er een digitale Winkel van Sinkel mee inrichten. Doe er uw voordeel mee.

Posted by Leon at 09:11 PM | Comments (0)

June 12, 2004

Luxe probleem: ethernet of wifi?

Er zijn nijpender vraagstukken, maar als ik dan toch ergens wakker van moet liggen, dan maar van een luxe probleem: ethernet of wifi? Tijd genoeg gehad om na te denken nadat de verbouwing enkele maanden vertraagd werd door het onderschatten van de regelgeving.
Waardoor mijn optimistische opvatting dat het best zonder bouwvergunning kon, gelogenstraft werd, maar na het alsnog vervullen van mijn burgerplicht is de renovatie dan toch in het volgend stadium gearriveerd. De volgende stap: er moeten leidingen getrokken worden. Aangaande de klassieke pijpleidingen, die van het gas, water en licht, is het slechts kiezen tussen staal, kunststof of koper, koper buigt gemakkelijk, staal is goedkoper.

Dat komt goed, nijpender vragen betreffen mijn virtuele wereld. Ik ben er niet uit hoe tekst, beeld en geluid straks het huis binnenkomen en verdeeld worden tussen verschillende machines, beeldschermen en speakers. Omdat er voorzetmuren geplaatst moeten worden is het simpelste om overal maar gelijk naar ieder vertrek drie plastic leidingen extra te trekken: eentje voor ethernetkabels, eentje voor coax, eentje voor de toekomst. Die muren gaan, als het goed is, weer een tijdje mee, en wie weet laat KPN in 2005 ineens een glasvezelkabel uit de meterkast gekropen. Ze willen tenslotte televisie over internet aan gaan bieden, dus er zal toch iets moeten gebeuren om dat nobele streven te realiseren. Net als nu proberen de verkopers van draadloos je dan wijs te maken dat je het dat signaal vanaf de meterkast het beste draadloos kan verdelen, want dan hoef je geen sleuven te frezen en gaten te boren. Alleen al om het feit dat ik dan een lange neus kan maken gaan die pijpen de komende weken de muur in. Ze kosten bijna niets, en ze zitten niet in de weg. Wil je ze alsnog in gebruik nemen dan pak je een trekveer, een rol cat5- of coaxkabel, een paar stekkertjes en netwerkkaartjes, en binnen afzienbare tijd is je netwerk voor een paar stuivers op orde.

In de geruststellende wetenschap dat die plastic bypasses leeg liggen te wachten in de ingewanden van het huis, kan ik het natuurlijk niet laten om toch ergens een wifi hotspot op te hangen. Al is het maar om te proberen hoe de huidige staat van draadloos is, en het blijft leuk om te pielen. Sommige producten hebben daarbij mijn bijzondere belangstelling. Zoals bijvoorbeeld de Airport Express. Volgens een persbericht van Apple een dingetje ter grootte van een pakje sigaretten, dat je in het stopcontact plugt, en dat vervolgens een draadloze verbinding tussen je pc en de stereo in de huiskamer opstart. Het ding werkt volgens het 802.11g-protocol en is volgens Apple bij uitstek geschikt om de muziek van je iPod op de geluidsinstallatie af te spelen. Een vrij overbodige optie, want inplaats van de 150 euro kostende gadget is een kabeltje dat 3 euro bij een elektronicazaak kost, voldoende om hem als mp3 over je stereo speler te laten functioneren. Ik draai al maanden geen cd's meer, omdat het nog even duurt voordat ik alle 7000 nummers om mijn iPod gehoord heb.

Aan de andere kant: het is natuurlijk wel chique om met je iPod in je borstzak door het huis te lopen terwijl het ding over alle speakers in huis wordt afgespeeld. Overigens ziet Apple ook nog andere mogelijkheden voor de Airport Express zoals het activeren van een instant draadloos netwerk op reis, of als spil in een breedbandnetwerk. Over Apple gesproken; als ik dat zou willen, zou ik als Europeaan nu ook digitaal muziek aan zou kunnen schaffen in de iTunes Music Store. Volgens Reuters gaat-ie volgende week dinsdag door Apple op een persconferentie in Londen geopend worden. Wil ik dat ook? Welnee, want zolang Weblisten.com en Allofmp3.com nog in de lucht zijn zou ik wel gek zijn. Terwijl advocaten en juristen elkaar wereldwijd het kot uitvechten over de vraag of die twee digitale marktkooplui in digitale muziek, de een vanuit Spanje, de ander vanuit Rusland, al dan niet legaal zijn, valt daar voor Apple niet tegenop te concurreren. Naar verwachting wordt de prijs die Apple gaat hanteren rond een Euro per nummer, oftewel ongeveer honderd keer zo duur als de Russische concurrent.

Hoe dat zich ontwikkelt horen we mettertijd vanzelf, het ging om de vraag hoe die al dan niet legale muziek te verdelen in huis. Er zijn inmiddels tientallen apparaten die daar een rol in kunnen spelen, waarbij ik een van de interessantste niet heb kunnen ontdekken in Nederlandse (web)winkels, maar tot nog toe alleen bij Amerikaanse leveranciers. Het is de Hauppage Media MVP, die een lekker ouderwets, bliksemsnel en degelijk lijntje legt tussen de computer, je televisie en je geluid: via een cat5 kabel en twee netwerkkaartjes. Er zit een afstandsbediening bij, zodat je vanaf je pc, of rechtstreeks vanaf je breedband, films, muziek, foto's, wat je maar wil, naar je televisie of je versterker kan loodsen. Het apparaat is van binnen een heuse computer, die op Linux draait, en als je satelliet televisie hebt kun je daarmee ook nog allerlei prachtige grappen uithalen. Je kunt hem ook draadloos gebruiken, waarmee we terugkeren naar de prangende vraag waar deze column mee begonnen is: ethernet of wifi? Lees ik net op Webwereld dat er links en rechts nogal wat gedonder is tussen wifi en Windows XP. Stofzuigers, koelkasten, mobieltjes die het draadloze verkeer in de war sturen, terwijl data, en daarmee uw muziek, in een zwart gat verdwijnen. Terwijl de officiëe reactie van Microsoft met honderd procent zekerheid voorspeld had kunnen worden - 'dat kan niet aan XP liggen' - weet ik één ding nog zekerder: op plastic pijpen gaat de komende weken geen cent bezuinigd worden.

Posted by Leon at 07:30 PM | Comments (0)

June 05, 2004

De air-texter doet het boven zijn hoofd

Had u tien jaar geleden durven voorspellen dat anno 2004 de halve wereld op straat constant in een draadloos apparaat zou lopen te lullen? Dat het verboden zou zijn om zo’n ding als chauffeur in de auto in de hand te houden, een verbod waarmee, zoals u iedere dag zelf kunt zien, massaal de hand wordt gelicht?
Waarbij ik me overigens afvraag hoe lang het duurt voordat die dingen op fiets en scooter verboden worden. Het is me nu al enkele malen overkomen dat ik een mij tegemoetkomende fietser luidkeels 'tegenligger' heb moeten toeschreeuwen.

Omdat-ie, intussen rustig doorfietsend, met twee handen een sms zat te componeren, de blik geconcentreerd op het mobieltje. Terwijl zo iemand misschien beter bij het Cirque du Soleil gaat solliciteren, en u dacht dat we met de sms-gekte het ergste gehad hebben, komt Nokia met een gadget die het allemaal nog veel toffer gaat maken: air-texten.

Air-texten? Misschien een nieuwe categorie op het WK luchtgitaar spelen, waarbij gaande de uitvoering van een solo van Eric Clapton ook nog een sms verstuurd moet worden? Maar eens even naar de datum boven het persbericht gekeken, want met al die spams en virussen en de daardoor onvermijdelijk veroorzaakte achterstand in de allerlei mailboxen had er best 1 april boven kunnen staan. Helaas, geen grap, met de nieuwe Nokia 3220 kun je de tekst van een sms in de lucht projecteren. Voor bijzonderheden surft u even naar Nokia.com en als u daar 3220 in het zoekvenstertje tikt, komt het vanzelf goed.

Op de achterkant van het apparaat zitten twaalf ledjes, en wie wat op en neer wappert met het geval, kan zijn teksten tot op een meter of zes afstand met anderen delen. Zal wel een beetje hetzelfde effect zijn zoals u wel eens tegenkomt in een winkelstraat waar plotsklaps een boodschap op uw schoenen geprojecteerd wordt. Ongetwijfeld gaat dat soort grappen straks gecombineerd gaan worden met de zegeningen van rfid (radio frequency identy chip).
U passeert de winkel waar u een jaar geleden een colbertje gekocht heeft, de in de kraag verborgen rfid wordt opgesnuffeld door een scanner, die binnen een milliseconde uw naam uit de database van de winkelier vist, en u wordt vrolijk welkom geheten door een sprekende paspop, terwijl de prijzen van de nieuwe colberts voor uw voeten worden geprojecteerd. De techniek is hier de begrenzing niet, en de wetgeving ook niet, want die voorziet er niet in. Terwijl justitie, regering en Tweede Kamer, zoals altijd, jaren achterlopen op technische ontwikkelingen, wordt de enige mogelijke begrenzing gevormd door hoe wij, alle klanten van Nederland, op die grappen reageren. Het zal dus wel loslopen, want een beetje winkelier past er vanzelf voor zijn mogelijke klanten op stang te jagen.

Met de wetgeving zal het waarschijnlijk ook goed komen. Misschien is het niet eens nodig, gezien de ontwikkelingen in Duitsland, kennelijk kwestie van zelfregulerend vermogen. Daar staan in sommige winkels al scanners bij de uitgang waarmee de klant - als hij dat wenst - zelf de rfid in wat hij zojuist gekocht heeft, kallt kan stellen. Voor de logistiek in het proces van fabrikant tot en met winkelier is de chip vervanger van de streepjescode onmisbaar, maar als je dat ding onklaar kan maken als het zijn dienst bewezen heeft, is iedereen tevreden. Nou dat air-texten nog, want bij die twaalf ledjes van de Nokia 3220 blijft het natuurlijk niet. Er kunnen kennelijk maar maximaal vijftien tekens per keer mee vertoond worden, dus binnen een maand komt Sony Ericsson met een apparaat met dertig ledjes en voor de zomer pakt Motorola uit met een complete kerstboom. Volgens Nokia is het apparaat vooral handig voor mensen die tijdens concerten met elkaar willen communiceren. Daar gaat me een ledje op, denkend aan die orgiën van geluid: doven kunnen er ook hun voordeel mee doen. Troost u derhalve maar met de gedachte dat de 3220 een zegen voor doven is, terwijl u zich straks in de bioscoop groen en geel zit te ergeren aan pubers, of volwassenen, die via air-text de films beginnen te becommentariëren. Vervolgens is het wachten op de eerste bijbelteksten of strijdkreten vanuit de borstzak constant boven het hoofd van de trotse air-texter geprojecteerd worden: ‘Jezus saves!’, of je eigen telefoonnummer natuurlijk, als je een naar contact hunkerende single bent. Het zou best een mooie vinding kunnen zijn, maar ik vraag me af waar de 3220 en zijn opvolgers straks allemaal voor misbruikt gaan worden.

Vragen in de onzekere wereld van de telefonie, waarin iedere dag iets nieuws uitgevonden wordt, terwijl de regerende grootmachten met angst en beven afwachten of zij nog een toekomst hebben. Zoals vaak ontgaat me de technische uitleg van de wekelijkse column van Bob Cringley, maar de essenties van de mogelijke gevolgen meen ik meestal goed te begrijpen. Deze week legt hij uit hoe je met een Linksys WRT54G, een router en ethernetkaart, voor in totaal 69 dollar aangeschaft, voor provider van een parochie, een school, een vereniging, een bedrijf, een dorp, desnoods een complete stad, kunt spelen. Niet alleen internet, maar ook telefonie.

Bob noemt het 'disruptive technology', en het is vooral verontrustend voor de telefoniereuzen die nog geen stuiver terugverdiend hebben van de miljarden die ze in 2001 op de UMTS-veilingen uitgegeven hebben. Schrikt u intussen niet als u in het donker een stukkie aan het fietsen bent en er komt u een met losse handen fietsende air-texter tegemoet, een scheldkanonnade boven zijn hoofd geprojecteerd. U bent gewaarschuwd.

Posted by Leon at 05:29 PM | Comments (0)

May 29, 2004

Des duivels dilemma op een Trojaans paard

De computer die helemaal veilig is, staat uit, er zit geen netwerkkabel in, geen bluetooth, geen wifi, geen modem, geen voedingsstekker, en hij staat in een afgesloten stalen kluis, met een binnenmantel van lood. Wie hem daar laat staan, hoeft zich over zijn firewall geen zorgen te maken, kan zijn virusdefinities met gerust hart laten verwateren, de spamfilters zonder problemen laten versloffen.
Wie zijn machine wil gebruiken waarvoor hij bedoeld is, en het net op wil om met het ding te communiceren, moet om te beginnen zorgen dat-ie stoep en huishouden van zijn digitale toko schoon houdt.

Dat de inbraakbeveiliging goed geregeld is, dat er een junkmail sticker op de brievenbus zit, en dan nog kan het, zoals velen van u dagelijks merken, goed fout gaan.
Stelt u zich voor dat uw computer uw huis is. Inbrekers blijken zich via het kelderraampje naar binnen te kunnen wurmen, er wordt door sjacheraars en viezeriken van alles over de schutting gegooid, ondanks de sticker op de voordeur puilt uw brievenbus dagelijks uit van de ongewenste rommel. Folders van geldschieters die over elkaar struikelen in de haast u een lening aan te smeren, telefoonboeren, hoeren en pornoboeren.
Stelt je voor dat er een pakket kinderporno op de mat van uw voordeur ligt. Is dat van u, als geadresseerde? Bent u strafbaar als u het besteld heeft? Bent u strafbaar als u het niet besteld heeft, maar het op uw gemak door begint te bladeren?
Bent u strafbaar als u het vol walging in de prullenmand gooit, waarna het uit uw klicko valt als die opgehaald word, en de papierophaler ermee naar de politie stapt?
Moeilijke vragen, zware kwesties, qua moraal, qua bewijsvoering. Niet alleen voor ons, maar vooral ook voor juristen, advocaten en rechters. Nog moeilijker wordt het als bovenstaand zich afspeelt binnen de muren van uw Dell, uw Hewlett Packard of uw Apple G5.
Zo moeilijk dat het mettertijd steeds mee op begint te lijken dat niet alleen vrouwe justitia en haar dienaren er niet in slagen een dergelijke Gordiaanse knoop te ontwarren, maar dat er wel eens regering over zou kunnen gaan vallen. In Ierland, waar in de zaak van Brian Curtin, notabene zelf een rechter, de gemoederen na twee jaar zo hoog zijn opgelopen, dat een constitutionele crisis dreigt.
Curtin werd in mei 2002 gearresteerd dankzij de actie Amethyst, in het kader waarvan verschillende Europese politiediensten door de FBI werden voorzien van uitdraaien van credit card betalingen aan een Amerikaanse webleverancier van kinderporno.
In het zicht van bovenstaande overwegingen is het niet zo vreemd dat het tot november vorig jaar duurde voor het Ierse ministerie van justitie van mening over een sluitende bewijsvoering te beschikken, maar desondanks werd Curtin - vanwege vormfouten - vrij gesproken. Je zou zeggen dat wie vrijgesproken is, onschuldig is, maar het Ierse volk dacht daar anders over en eiste massaal zijn hoofd.
Niet alleen in Nederland blijkt de waan van de dag een steeds belangrijkere rol te spelen in de poltieke besluitvorming. De regering, meedeinend op de emoties, liet kort na de uitspraak in een officiële verklaring weten dat Curtin niet terug kon als rechter. Nou kan ook in Ierland een regering gelukkig een rechter niet ontslaan, zodat het parlement verzocht werd zulks te doen via een impeachment procedure.
De officiële vraag van de regering is derhalve dat een parlementaire commissie nog eens gaat onderzoeken of de rechter iets gedaan heeft wat zijn ambt in diskrediet gebracht heeft.
Op zich al een vreemde manier van doen, want er is immers als een rechtszaak geweest, zodat de regering zichzelf lelijk in de nesten werkt als die onafhankelijke comissie tot de conclusie komt dat de rechter in kwestie niet op hoeft te stappen.
Curtin, die er na afloop van de rechtszaak tot deze week het zwijgen toe gedaan heeft, is van plan een nieuwe kaart te gaan spelen: een Trojaans Paard. Waarmee we gearriveerd zijn bij de folder met kinderporno die een onverlaat bij U in de brievenbus gestopt heeft, die u in de prullenmand gegooid heeft, waarna de vuilnisman ermee naar de politie gestapt is. Waar, of niet waar?
Hoe dan ook, Curtin beweert dat de gewraakte spullen buiten zijn weten om via een Trojaans virus op zijn computer terecht gekomen zijn. Maar een Amerikaanse onderzoeker is bereid om voor de parlementaire commissie uit te komen leggen dat Curtin zelf zijn credit card nummer ingevoerd heeft, daarna op een validatie link geklikt heeft, en vervolgens het laakbare zelf gedownload heeft.
Om het nog moeilijker te maken: Curtin geeft een deel van die beschuldigingen toe - credit card nummer, klikken, downloaden - maar bezweert dat het ging om niet-strafbare porno, en niet om strafbare kinderporno. Waar, of niet waar? Wat is wel waar, of niet waar, van dit des duivels dilemma?
U mag van mij best beweren dat het volgende u nooit overkomen is, maar daar geloof ik geen snars van. Uw mail programma geeft een piepje, en als u het mailtje opent kijk u recht in een u weet wel. Of u klikt ergens op een link en u zit midden in een orgie. Nooit gezocht, gevraagd of besteld, en als u het - vol afschuw, dan wel met blozende konen- weg gooit, dan zit het in de trash van uw mailprogramma. Is het ook echt weg als u het daar ook uit verwijderd heeft?
Zeker weten van niet. Als de politie uw machine op komt halen en de harde schijf op de operatietafel legt, vinden ze het wel weer, en bovendien vinden ze spullen die u nog nooit gezien heeft. Natuurlijk overkomt u dat allemaal niet, maar de vraag is wat u van Brian Curtin denkt. Schuldig, of onschuldig? Mag hij rechter blijven, of moet hij aftreden?

Posted by Leon at 07:33 PM | Comments (0)

May 21, 2004

De Beaujolais Party

Of ik dat tennis eigenlijk niet mis, wordt mij nogal eens gevraagd. ?Nou, nee?, zeg ik dan meestal, ?het waren mooie tijden, en die pakken ze me nooit meer af, maar op een gegeven was het mooi geweest, tijd voor iets anders.? Al is er ieder jaar een moment waarop ik, net zoals kinderen bij sommige kranten wel eens verslaggever voor een dag mogen zijn, best weer eens de tennisverslaggever uit zou willen hangen.
Komende zaterdag bijvoorbeeld, op de middelste zaterdag van Roland Garros, waarop de traditionele Beaujolais Party voor de deur staat.

Beweren dat het altijd een louter culinaire en culturele aangelegenheid was zou een beetje jokken zijn. Zo begon het altijd wel, in de geruststellende wetenschap dat er op desbetreffende zaterdag niet al te veel aandacht aan tennis besteed hoefde te worden. Op zondag verscheen toen geen enkele krant in Nederland, en in Engeland slechts een enkele, zodat dit mooie feest wel eens ontaardde in een wedstrijdje Beaujolais scoren tussen Nederlandse en Engelse tennisverslaggevers.

Maar ik heb er een paar vrienden voor het leven aan overgehouden ? waar zouden ze gebleven zijn? ? en met het culturele aspect zat het best goed. Zo viel onlangs de mond van een in wijnen liefhebberende collega in opperste verbazing open, toen ik zonder haperen de tien grand crus Beaujolais op wist te noemen. Tevens het bewijs dat het met het misbruik destijds best meegevallen moet zijn, anders had Korsakov of een van diens consorten me nu meer parten moeten spelen: Moulin-魖ent, Fleurie, C? de Brouilly, Brouilly, Morgon, Julienas, Ch鮡s, Chiroubles en St. Amour Regni鮠En niet eens gespiekt op internet!

De mooiste wijnboer uit iedere streek, het zal ieder jaar wel het resultaat zijn van een wedstrijdje van het Franse Departement du Beaujolais of zoiets, komt er opdraven met een Peugeot of Citro뮠vol flessen. In zijn kielzog de beste traiteur uit de omgeving, sjouwend met manden vol worsten, pat鳠en kazen.

Heel wat anders dan Wimbledon, met die die astronomisch geprijsde aardbeien met slappe room, hotdogs en Pimms. Er was altijd een mooie toespraak van een zichzelf zeer important achtende hotemetoot, en de hostessen waren van het kaliber dat u binnenkort weer iedere dag aan weerskanten van de etappewinnaar van de Tour de France ziet verschijnen.

Heel anders dan Wimbledon waar Mrs. Bernardine op het perscentrum ook na tien jaar nog geen enkele blijk van herkenning vertoonde, en meewarig zuchtend verzocht om netjes in de rij te gaan staan als zich meer dan een persoon voor haar bureau meldde.

De suppoosten op Roland Garros zijn afgetrainde atleten in messcherp gesneden wijnrode colberts, en de meeste meiden die er werken, lijken rechtstreeks van de catwalk gekomen te zijn. Heel anders, het wordt eentonig, dan Wimbledon. Waar suppoosten, kaartjesknippers, bewakers, obers, en de juffrouwen van de retirade uit een bonte mix van verenigingen en organisaties geselecteerd zijn.

Naast het overleggen van bewijs van onbesproken gedrag lijkt een minimum leeftijd van veertig het belangrijkste criterium te zijn. Ze mogen hun eigen uniform aanhouden, hetgeen resulteert in een bonte mꬥe van uniformen, al dan niet voorzien van onderscheidingen of andere parafernalia, zoals rode en wit-gele kruizen. Net alsof er iedere dag opnieuw een aflevering van Dad?s Army wordt opgenomen. Heel vriendelijk allemaal, heel beleefd, maar tamelijk saai.

Aan de andere kant, alles wat op Roland Garros mooi en scherp loopt te wezen, vormt meestal het levende bewijs dat het stigma van hautainiteit de Parijzenaar zo mogelijk nog beter past dan zijn haute couture.

Hoewel dat ook steeds meer mee begon te vallen, naarmate de Beaujolais Party vorderde.

Je moet ze niet, zoals in dat reclamefilmpje, met Jeu de Boule voor joker zetten, en dan kan het nog best wat worden. Voor je het weet slaan ze je zo hard op je rug dat de tranen je in de ogen schieten, en krijg je, net als Rijk de Gooyer destijds in een ander filmpje, je eerste Franse lessen via het rijtje ?Du vin, du pain et du chagrin.? Laat maar schuiven die Fransen. Misschien toch nog maar eens proberen om een keer een toernooitje in te pikken.

Posted by Leon at 06:06 PM | Comments (0)

May 19, 2004

Een website is een nooit eindigende reis

Hoe ver moet je gaan met het delen van persoonlijke dingen op homepage, website of blog? Ik vraag het mezelf wel eens af, voordat ik op de 'add entry' button van mijn MovableType publishing system druk, of op 'build index' van ImageFolio, waarmee de fotoalbums binnen dat systeem onderhouden worden.

Mijn publicatieneigingen - los van productieverplichtingen in het kader van het arbeidscontract - stoppen bij gedachten en overwegingen en wat foto’s, die meestal met computers, internet en reizen te maken hebben. Verder heb ik geen behoefte om persoonlijke dingen op het web voor het voetlicht te brengen, maar de individueel te beantwoorden vraag is natuurlijk wat wel en wat niet als persoonlijk te beschouwen. Zo hebben twee jonge ouders een reportage van hun doodgeboren kind op hun website geplaatst, waarbij ze aan de ingang van het album waarschuwen voor de schokkende foto’s. Geen haar op mijn hoofd die eraan zou denken, maar kennelijk is het een nieuwe manier om het rouwproces te doorlopen.

Zo zijn er ook websites of weblogs die, compleet met indringende foto’s, gewijd zijn aan het ziekteproces van de webmaster in kwestie, al dan niet afgesloten met genezing. Een waarschuwing op de voorpagina van zo’n site lijkt me ook geen overbodige optie. Ook al heeft die weer weinig zin als je via een zoekmachine pardoes op het meest intieme gedeelte van zo’n site beland, hetgeen me overkwam in het geval van de doodgeboren baby met niet volgroeid hoofdje. Je hoeft er natuurlijk niet naar te blijven kijken en met een klik ben je er weer weg, maar het is even schrikken en slikken. Naast de eeuwige discussie of over smaak te twisten valt, is de vraag hoe hoog je de maatlat van kwaliteit legt. Daarbij moet je dan weer uitkijken om niet al te aanmatigend over te komen. Desalniettemin: er zijn nogal wat websites waar de makers dingen op zetten - foto’s, schilderijen, prutsels, liedjes, gedichten - die het aanzien, lezen of horen niet waard zijn. Dat beschouw ik maar als een leerproces, in het kader waarvan ik zelf ook wel eens dingen tegenkom die ik ooit trots gemaakt heb, maar die me nu doen blozen van schaamte. Verder zijn er mensen die mijn hedendaagse konterfeitsels helemaal niks vinden, qua smaak dan wel kwaliteit.

Daar haal ik mijn schouders niet over op, want, in het kader van dat leerproces ben ik het binnenkort wellicht met ze eens. Een website bouwen en onderhouden is als reizen: waarom doe je het? Niet om te arriveren, zoals velen die met hetzelfde virus behept zijn, zullen onderschrijven, meer om onderweg te zijn. Het maken van een website is een nooit eindigende reis. Het gaat niet om het resultaat, de lol is het is het bouwen, ontwikkelen en pielen, de strijd met de databases, de scripts en de programma’s.

Met soms het Eureka, gevolgd door een welverdiend Belgisch biertje. Hoe meer je reist, hoe vaker je tot het inzicht komt dat je in sommige landen nooit zal zijn. Volgens de laatste telling zijn er 193 onafhankelijke landen in de wereld, al zijn het er volgens China 192; daar wordt Taiwan nog steeds als een lastige provincie gezien. Er zijn mensen die er een levenswerk van gemaakt hebben om ze allemaal te bezoeken. Phil Haines uit Londen deed er twintig jaar over en zou daarmee in 1997 de jongste persoon ooit geworden zijn die alle landen van de wereld heeft bezocht. Na tien minuten zoeken op internet heb ik niet kunnen vinden hoe oud hij precies was, wel dat-ie daarna een reisbureau begonnen is, gespecialiseerd in moeilijke bestemmingen.

Hoe meer je met computers, internet en programma's te maken hebt, hoe vaker je erachter komt hoe weinig je weet. Zoals ik zeker weet nooit alle landen ter wereld bezocht te zullen hebben, weet ik zeker dat ik nooit zoveel van Linux zal weten als ik zou willen. Niet genoeg tijd, niet genoeg ambitie en, ik zal u voor zijn, misschien gewoon niet slim genoeg. Dus ploeter ik lekker door en zal ik met regelmaat voor lief moeten nemen dat er iets gelukt is zonder dat ik een flauw benul heb van hoe of waarom. Momenten waarop ik me afvraag of er ooit een eind zal komen aan de windhandel in alles wat met programma’s te maken heeft en waar alle grote bedrijven kennelijk zo graag in trappen. ImageFolio, bijvoorbeeld, is het bewijs dat een perfect programma niet al te veel hoeft te kosten. Biz Design vraagt voor de Pro Edition 209 dollar en dat is op dit moment nog geen 175 euro. Drie jaar geleden vroegen we voor de gein aan een gerenommeerd ontwerpbureau te Amsterdam een offerte voor iets dergelijks. Dat liet binnen enkele uren weten dat zoiets ongeveer 25.000 gulden zou moeten kosten, uiteraard niet inbegrepen eventuele onvoorziene kosten.

MovableType was tot vorige week gratis, maar nu moet er betaald worden, hetgeen me, gezien alle mogelijkheden, niet meer dan normaal lijkt. Hoewel Ben en Mena Trott, het jeugdige echtpaar in San Francisco dat het systeem gebouwd heeft, kennelijk nogal geschrokken is van de reacties op de aankondiging dat het niet meer gratis was. Zodat dat de limited edition toch weer gratis is en de rechten van de ‘Personal Edition’ (70 dollar) ruimer gemaakt werden. Ik heb het al vaker gezegd, en te vaak tegen dovemansoren, maar met de combinatie van MovableType en ImageFolio kunt u voor een habbekrats een volwassen ingerichte website, krant, portal, magazine of nieuwsdienst draaien. Of een volledig ingerichte winkel op het web beginnen. Maakt niet uit wat u wil verkopen; nieuws, foto’s, kunst, auto’s, u kunt er een digitale Winkel van Sinkel mee inrichten. Doe er uw voordeel mee.

Posted by Leon at 08:18 PM | Comments (0)

May 15, 2004

WiFi heeft airco en bubbelbad verslagen

Iedereen die iets met computers en of internet te maken heeft, zou ieder jaar even naar de Verenigde Staten moeten gaan. Al dan niet geheel of gedeeltelijk op de kosten van de baas, is het altijd een goede investering in onbetaalbare ervaringen en nieuwe idee�n.

Hetgeen uiteraard ook geldt voor wie geen belangstelling voor internet en computers heeft. Wat men ook van Amerika denkt, het blijft een land van uitersten, waar de prachtigste, de ontroerendste, en de mooiste, �n de lelijkst denkbare, stuitende en walgelijke dingen gemaakt, geleefd en uitgevoerd worden. Hoe vaker je er komt, hoe moeilijker het wordt om een finale conclusie te trekken.

Het gaat hier om computers en internet, en ook daarin is de USA een land van uitersten en tegenstellingen. Nog maar weinig mensen rekenen hier bij een benzinepomp contant af, omdat chippen, pinnen, een tankpasje of de sleutelhanger met de chip erin gemeengoed zijn. Aan de 'Jersey side', westelijk van Manhattan, is alleen maar mogelijk om toe te kijken hoe een pompbediende, met in zijn ene hand een dik pak beduimelde dollars, met de andere hand je tank volgooit. Vraag me niet waarom het in New Jersey op die manier gaat, maar ook in andere staten is de keus meestal beperkt tot cash of credit card. Waar in Nederland moet je bij een parkeergarage nog contant afrekenen bij een mannetje dat in een benauwd hokje uitlaatgassen in zit te ademen? Op alle apparaten die in Nederland pinpasjes of chippers slikken, zit in Amerika een gleuf van ongeveer hetzelfde formaat, maar die lust alleen maar groene dollarbiljetten. Wanneer is de eurocheque hier ook alweer uitgestorven? Amerikanen betalen de huur en de lopende rekeningen nog steeds met handgeschreven cheques. Bij een rondleiding in Philadelphia langs de Liberty Bell en het knusse zaaltje waarin de Onafhankelijkheid werd uitgeroepen, wordt door de gids zo ongeveer uitgelegd dat Amerika daar de democratie heeft uitgevonden en ge�xporteerd. Mijn geschiedenisboeken nog maar eens nalezen over dat zo enthousiast vertelde verhaal, dat zeker klopt als het over internet gaat. Tim Berners Lee, de man die de software voor de eerste browsers schreef, is geen Amerikaan, maar zijn programma's werkten wel op basis van TCP en IP, door Amerikanen geschreven protocollen.

Tot vorige week verbaasde ik me vaak over de visuele afwezigheid van internet in Amerikaanse straten. Althans, van echte mensen, die iets met of op het internet deden. Op de immense billboards was het een en al internet wat de klok sloeg, op de autoradio werd je ook al de hele dag doodgeslagen met commercials over www, vanaf de televisie probeerde de een na de andere provider je het net op te sleuren. Maar terwijl je al zeven jaar geleden in Azi�, Australi� en Nieuw-Zeeland struikelde over de elkaar kapot concurrerende internetcaf�s, was internet voor de reiziger in de Verenigde Staten met een kaarsje te zoeken. Hij was aangewezen op de laptop, de telefoonnummers van Compuserve, en de voorraad stekkers, tangetjes, schroevendraaiertjes en plakband. Of een nummertje trekken voor een van de beschikbare terminals in de openbare bibliotheek, goed voor een half uurtje surfen. Het waren mooie tijden, en ik had ze niet willen missen, maar ze zijn gelukkig voorbij. Stekkertjes zijn uit, het toverwoord is WiFI. Draadloos internet dus, en dat gaat hard daar. Al moet je er wel even op letten voordat je het in de gaten hebt, maar dat komt omdat de gemiddelde Amerikaan, en ook dat kan niet vaak genoeg gezegd worden, een stuk beleefder en bescheidener is dan mijn gemiddelde landgenoot. U hoeft zich niet meteen aangesproken te voelen, maar men loopt daar bijvoorbeeld niet de hele dag in het openbaar onbeschaamd in een mobieltje te kwaken, terwijl iedere omstander tegen wil en dank moet meegenieten. Dus duurde het even voordat ik in de smiezen had dat niet alleen in New York, maar ook in kleinere steden het draadloos internet, al dan niet in de hand, alom aanwezig is.

Een van de klassieke Amerikaanse succesverhalen is dat van Starbucks. Ooit begonnen als een eenmanstentje in Seattle, is Starbucks hard op weg de McDonalds van de koffie te worden. Zo'n halve liter cappucino of latte is niet alleen een perfecte manier om de dag mee te beginnen, je ziet er steeds meer mensen die er uren zitten te werken op hun laptop. Draadloos, gratis, gesponsord door het in Amerika alom aanwezige T-Mobile. Grappig om te zien hoe internet is opgerukt naar de honderdduizenden goedkope motels, aan de invalswegen van iedere Amerikaanse stad of dorp. Ooit schreeuwden die op de reclameborden om het hardst dat ze kleurentelevisie op alle kamers hadden, dat je op die dingen gratis naar HBO of een andere commerci�le sportzender kon kijken, of dat ze jacuzzi, airco, extra grote badkuipen en nog grotere king size bedden hadden. Net als bij Starbucks is WiFi nu het lokkertje geworden; gratis draadloos internet! De terminologie is nog een probleem: met ��n vette HotSpot straal je een heel motel aan, dus je kan moeilijk adverteren met: 'draadloos internet op iedere kamer'. Niet dat het de klant wat bommen kan. Als de HotSpot geadverteerd is, weet-ie dat-ie overal zijn laptop of zijn flitsende handheld open kan klappen, of het nu in zijn kamer, aan het zwembad, bij het ontbijt, of op de parkeerplaats is.

Ik was er eigenlijk net een jaar of twee aan gewend om de laptop met alle bijbehorende ellende thuis te laten, maar kennelijk wordt het toch tijd om een nieuw hebbedingetje aan te schaffen. De belangrijkste vraag: hoe groot? Een flinke handheld, of een mini laptop?

Posted by Leon at 11:17 PM | Comments (0)

April 24, 2004

De spammers hebben gewonnen

Na zeven jaar heb ik mezelf overgegeven aan de vervloekte spammers van deze wereld en mijn persoonlijke e-mail adres om zeep geholpen.
Naar /dev/null geredirect, zoals een nerd zou zeggen. De hoeveelheid shit, rommel, span, porno, nog steeds dagelijks groeiend, die met emmers vol in mijn mailbox gedumpt werd, kwam me al maanden de strot uit en deze week was de maat vol.

Geen tijd meer om te kijken wat rommel is en wat een valide aan mij gerichte mail is, tussen de gemiddeld 250 berichten per dag waarvan de remote, �p de mailserver server draaiende SpamAssassin niet zeker wist of het nou wel of geen spam en/of virusje was. Laat staan dat ik nog tijd kon vinden om dagelijks de duizend (!) of meer door SpamAssassin rechtstreeks naar de prullenmand verwezen mailtjes door te gaan vlooien voor het geval dat daar nog iets tussen zat, dat ik wel had moeten lezen en/of beantwoorden.

Met enige weemoed het adres leon@krijnen.com, waarlangs de afgelopen jaren toch ook zoveel mooie dingen gepasseerd zijn, de nek omgedraaid en wat het nu geworden is, vertel ik hier niet, want dan gaan we binnen de kortste keren weer dezelfde kant uit. We gaan het iets zorgvuldiger aanpakken dan in het verleden, want het is natuurlijk min of meer mijn eigen schuld geweest, dat die hoeveelheid naar zo'n adembenemende omvang gewoekerd is. Wie, zoals ik, op forums, op support-sites, in de krant, op mijn eigen website en god weet waar nog meer zijn e-mail adres achterlaat en/of parkeert, vraagt erom.

Het oude adres naar de historie verwijzen was niet zo moeilijk; de problemen begonnen daarna pas. Want waar ben je ook al weer op geabonneerd, waar is je e-mail adres ook alweer onderdeel van een login-procedure, en dan zijn er ook nog sites die bij aanloggen niet om een e-mail adres vragen, maar er vervolgens wel een bevestiging naar toe sturen. Vertrouwde namen in je adresboek en alle abonnees op je mailing-list een berichtje sturen met wat en hoe (en die mogen mijn nieuwe adres best weten), dat is het probleem niet, het gedoe dat je er achteraf mee hebt daarentegen wel. Er zijn namelijk ook nogal wat instellingen of producenten bij wie je oude adres onderdeel is van een procedure waarmee upgrades of kortingen daarop binnengehaald kunnen worden. Alex, Bank, Amazon, Amazon Deutschland, Marcromedia, Jasc, ImageFolio, Hertz, Webwereld, Essent, Digizine, Consumentenbond, Euronet, KPN en als ik nog even doordenk, kom ik erachter dat ik er nog een stuk of tachtig vergeten ben. Nou is het ook weer niet zo'n probleem, want wie op wat voor manier dan ook een paar centen aan je kan verdienen, die zorgt wel weer dat-ie je opspoort, vooral als je dat liever niet zou hebben. De nieuwsbrieven die je niet meer krijgt, da's helemaal geen probleem. Die je niet mist, had je allang op moeten zeggen en die je wel mist, even opnieuw aanmelden. De volgende keer - want die zal ongetwijfeld komen - pak ik het slimmer aan, want in mijn irritatie was ik nu iets te overhaast te werk gegaan. Een overgangsperiode van een maand of zo was beter geweest, maar in noodgevallen kan ik natuurlijk het oude adres alsnog een dag of wat activeren, ermee doen wat nodig is en vervolgens de boel weer dichttimmeren. Op mijn website komt mijn adres nergens meer in beeld en voor fora en dergelijke maak ik gebruik van andere tijdelijke accounts, die nadat ze een tijdje hun plicht gedaan hebben, afgeserveerd worden. Mispoes@krijnen.com lijkt me een geschikte en zodra daar de eerste spam op binnen komt, gaat-ie z'n naam waar maken.

Wie van plan is mijn voorbeeld te volgen, dient zich af te vragen of het helemaal ethisch verantwoord is. Daar ben ik nog niet helemaal uit, want tussen de ongeveer 1200 bouncers die vanaf gisteren terug gestuiterd worden, zitten mailtjes van nette mensen, die me te goeder trouw hebben geprobeerd te bereiken. Het zij zo, ik zie het niet als mijn schuld, maar van de spammers die nog steeds hun goddelijke gang kunnen gaan. Dankzij het ontbreken van wetgeving, maar zelfs al die er zou komen, zal het niet ophouden. Dat ligt aan de manier waarop internet 30 jaar geleden in elkaar gestoken is. Stel dat de Amerikanen - waar ze er een beetje huiverig van zijn vanwege allerlei commerci�le belangen - met een pasklare en ook nog controleerbare anti-spam wetgeving komen. Stel dat Donner er in Nederland ook in slaagt om zoiets in elkaar te draaien voordat-ie met de VUT gaat of het kabinet sneuvelt.

Dan zet je toch gewoon je servertje in Timbuktu of Oelan Bator of in een ander land waar ze nog nooit van dat soort dingen gehoord hebben. Wat dan? Terwijl niemand het antwoord op die vraag weet, heb ik mijn zaakje op een andere manier dichtgetimmerd. Het linkje 'contact' op mijn digitale speeltuin is geen e-mail adres meer, maar het voert naar een simpel formulier. Meer dan een bepaald aantal karakters weigert het te slikken en het perl-script erachter is volgens de programmeur die het me verkocht heeft, zowel fool- als misbruik-proof. Het logt het IP-adres van de afzender, dus wie me begint te vervelen komt op een zwarte lijst te staan en verder ga ik hier niet verklappen wat het nog meer doet. In mijn eerste twee dagen zonder spam ben ik aanmerlijk productiever geweest dan de afgelopen maanden het geval was. Wie me iets te melden heeft, doet dat via zijn browser en dit formulier. Als ik de moeite neem om u te antwoorden, dan ziet u mijn nieuwe adres vanzelf, maar het kan in ieder geval niet meer door spam-robots geoogst worden.

Posted by Leon at 06:10 PM | Comments (0)

April 17, 2004

Je moet je vijanden nooit haten

Wie The Godfather gezien heeft, kan zich de goede raad herinneren: �Nooit je vijanden haten, slecht voor je beoordelingsvermogen�. Bob Cringely leende deze wijsheid week van de maffia en omdat het alweer een tijdje geleden is dat ik Cringely genoemd heb, kan het wel weer.

Iedereen die iets met computers te doen of te maken heeft, zou Cringely moeten lezen, iedere week. Er zijn afleveringen bij dat ik er werkelijk geen touw aan vast kan knopen, maar ook van proberen te begrijpen kan ik wat leren, hoop ik dan maar.

Dat Cringely deze week uitlegt dat de enige manier waarop Microsoft ten onder kan gaan, is door zelfmoord te plegen, is op zich niet zo opzienbarend. Vrees niet: het is niet zo vergezocht als het lijkt. Microsoft kan goed vergeleken worden met Rome: Bill Gates heeft net zulke oogkleppen op als destijds Nero, zijn keizerrijk is net zo machtig, decadent en arrogant als dat in de Oudheid, voordat Rome in de hens werd gestoken.

Een van de vijanden van Microsoft, die volgens Cringely de fout heeft gemaakt waar de maffioso voor waarschuwde, is Scott McNealy, directeur van Sun. Die zo'n bloedhekel aan Microsoft had, dat de beoordelingsfouten die uit de persoonlijke vendetta voortvloeiden, ertoe geleid hebben dat hij eieren voor zijn geld heeft moeten kiezen. Niet alleen heeft hij voor een fooi van anderhalf miljard dollar alle rechtszaken van Sun tegen Microsoft stopgezet, maar zelfs met droge ogen beweerd dat ze in het vervolg lief tegen elkaar zullen zijn.

Voor de achtergronden van deze boeiende affaire, die ook de nodige gevolgen gaat hebben voor de rechtszaak van de Europese Unie tegen Microsoft: duik in de archieven van Cringely. Verrekte interessant is hoe men bij Microsoft over anderen praat, net alsof je Caesar en zijn vermaledijde Romeinen neerbuigend hoort praten over dat kleine dorpje in Galli�. U weet wel, waar Asterix en Obelix woonden. Vergelijkbare tactieken blijken ze af en toe ook te hanteren. Zoals de slimmerik die Caesar ooit aanraadde om het hele dorp aan de Menhir te brengen, waarna snobisme en inflatie de saamhorigheid van de Galli�rs ondermijnden.

Stel: een bepaald bedrijf heeft besloten om de upgrade van een of ander pakket maar eens een jaartje uit te stellen. Een Romeinse consul, pardon, een vertegenwoordiger van Microsoft, geeft de directeur, het hoofd IT, en liefst nog een paar hotemetoten, het nieuwste Office pakket cadeau, met alles erop en eraan. Het werkt lekker en ze beginnen elkaar memo�s, documenten en spreadsheets toe te sturen, die vervolgens, zoals dat in ieder bedrijf gaat, ook naar beneden verspreid beginnen te worden. Helaas kunnen de mindere goden de in de nieuwe versies geproduceerde bescheiden niet lezen. Daar zorgt Microsoft wel voor, dat groot geworden is met het zorgvuldig vermijden van �backward compatibility�. Directie en IT besluiten vervolgens inderhaast tot upgrade. Als een telefoonfabrikant dezelfde praktijken toe zou passen en uw toestelletje zou niet meer werken, omdat er nieuwe op de markt zijn verschenen, zou de wereld te klein zijn, maar Microsoft komt ermee weg.

Omdat ze overal mee weg komen, net als Nero destijds, is dat aan het interne taalgebruik te merken. Cringely vergelijkt het met de taal die door George Orwell in 1984 beschreven is. Zoals �een neutrale PC�. In Microspeak is dat een machine waarop alleen maar software van Microsoft draait en niets anders. De belangrijkste concurrenten, de vervelendste luizen in de Microsoft-pels, noemen ze in Redmond NOISE (Novell, Oracle, Intuit, Sybase en Everybody else). Een �heterogene omgeving� is een netwerk, waarin alleen netwerkdiensten van Microsoft draaien.

Die Orwell-taal wordt niet alleen door Microsoft zelf verzonnen en gebezigd. Ook elders heeft de wurgende omhelzing van het bedrijf nieuwe termen opgeleverd. Volgens insiders zijn banken en investeerders bang om veelbelovende softwarebedrijven krediet te geven, omdat het gevaar bestaat dat Microsoft een �Netscape� met zo�n bedrijf uit wil halen. U weet wel, die prachtige browser, van het miljoenenbedrijf dat Microsoft de nek omdraaide door zijn Explorer gratis weg te gaan geven.

In Sillicone Valley hopen vele hardwarebedrijven dat hun producten zo goed zijn geworden dat ze opgekocht worden door Cisco of een andere grootheid. Veel softwarebedrijven daarentegen leven in angst. Bang dat de geur van hun niche-markt door de predator opgesnoven en leeggezogen wordt. Door Microsoft, dat doodleuk alle programmeurs wegkoopt. Is er nog hoop? Volgens Cringely gelukkig wel. Omdat de geschiedenis altijd, niet alleen in de oudheid, uitgewezen heeft dat alles wat zo groot als Microsoft is, onvermijdelijk ten onder zal gaan.

Baggy Maggy

Tenslotte iets anders, aangaande �De laatste vlucht van Baggy Maggy� van vorige week. Er komt binnenkort een vervolgverhaal, naar aanleiding van de reacties, m�t een interview met de man die voor het monument zorgt en die alles van Baggy Maggy weet, �n met interviews met de laatste overlevenden van de bemanning van de Consolidated B24 die in september 1944 in Castelre zijn laatste landing maakte.

Posted by Leon at 08:33 PM | Comments (0)

April 03, 2004

Google Gmail: waar of niet waar?

Je kan van Amerikaanse kranten en van CNN van alles vinden, maar niet dat ze zichzelf niet serieus nemen. Zoals de meeste Amerikanen, zou ik eraan toe willen voegen.
Waar men Engels spreekt, is het over het algemeen redelijk gesteld met ironie, zelfspot en relativeringsvermogen, met de Verenigde Staten als uitzondering. Het hindert me daar nooit echt, want de gemiddelde Amerikaan heeft andere eigenschappen die dat minpuntje goedmaken.

Maar als zowel CNN als New York Times, CNet en San Francisco Chronicle op de voorpagina van de website een nieuwtje melden, neem ik aan dat ze er zelf in geloven. Dat is iets anders dan dat ik het inhoudelijk ook geloof, zeker als het om iets met een politieke lading gaat, maar dat terzijde. Bovendien: van voorgaande jaren kan ik me niet herinneren dat ze op 1 april, Fool's Day, iemand ergens in hebben laten trappen.

Dus leek me dat bericht over Google in eerste instantie wel aardig, waar donderdagmorgen alle nieuwsdiensten op het web mee uit begonnen te pakken. CNN, zoals bijna altijd, als haantje de voorste: Google begint met een gratis e-mail service waarbij iedereen 1 gigabyte opslag krijgt, terwijl iedere mail die ooit ontvangen of verzonden is, via de zoekmachine van Google in een flits teruggevonden kan worden. Voor altijd! Volgens een officieel uitziend persbericht op de site van Google, waarin oprichters Larry Page en Sergey Brin uitgebreid aan het woord komen, zou je op 1 gigabyte minstens 500.000 pagina's e-mail kwijt kunnen. Nou reken ik mijn mail nooit in pagina's en als je dat wel doet, is de eerste vraag hoe groot een pagina is en de tweede hoe groot een mailtje is. De antwoorden weet ik niet, maar aangezien een gemiddeld mailtje - kijk zelf maar in uw mailbox - een of twee alinea's is, kun je op 1 gigabyte misschien wel 1 miljoen mailtjes kwijt. Aan de andere kant: als er maar genoeg virussen en/of andere attachments aan hangen, dan wordt het weer een heel ander verhaal. Of zoiets, maar mijn verwarring werd met het lezen steeds groter, terwijl er donderdagmiddag per uur tientallen websites en kranten bijkwamen die er juichend of sceptisch over berichtten, en er, net als Google zelf, derhalve als publicatiedatum 1 april boven plaatsten. Wat nou? Deze column sluit op donderdagmiddag, bij goed weer liefst zo vroeg mogelijk, want zowel de schrijver als de eindredacteur mogen graag een eindje op een fiets zitten, als de zon schijnt. Als u dit leest, is het derhalve zaterdag en hebben er vrijdag in de meeste kranten van Nederland stukkies gestaan over Gmail. Wat ik op moment van schrijven nog steeds niet weet, is wat er in die artikelen staat: iets over de opzienbarende mailservice van Google of een smalend stukkie over alle stommelingen die in de meest wereldwijde 1 april grap ooit getrapt zijn.

Maar eens even een mailtje gestuurd naar gmail-feedback@google.com. Ruim een jaar geleden beschreef ik al eens een verrassende ervaring: als je een maitje naar Google stuurt, krijg je nog antwoord ook! Van een mens en niet van een robot. Dat ging toen om een probleempje met de cache van Google, die een priv�-document van mij bleef ophoesten, dat per ongeluk op mijn webserver terecht gekomen was en dat ik allang verwijderd had. Er kwam een keurig antwoord, ondertekend door The Google Team, waarin mij werd medegedeeld dat mijn probleem binnen een week opgelost zou zijn, na de eerstvolgende Google Dance, als de tienduizenden Linux machines het world wide web opnieuw geindexeerd zouden hebben. Donderdagmiddag stuurde ik geen vraag, maar een felicitatie - Good Joke! -, en volgde binnen enkele minuten het antwoord, zij het nu wel automatisch gegenereerd. �Bedankt voor de feedback, we houden u de komende maanden van de voortgang op de hoogte�. De deadline begint te dringen en nog steeds weet ik niet zeker of ik er wel of niet in zit te trappen. De websites van Slashdot en Webwereld zijn nog steeds de enigen die rekening houden met een 1 april-grap. Slashdot, waar nerds aller landen zich traditioneel en ritueel verenigen, wijst nog enigszins voorzichtig op de mogelijkheid. Het Nederlandse Webwereld daarentegen heft, geheel in een oeroude vaderlandse traditie, een priemend een waarschuwend vingertje: 1 april!

Webwereld schrijft dat Google laat weten dat Gmail ontwikkeld door een eigen programmeur, die, zoals iedere werknemer van Google, een dag per week mag besteden aan het ontwikkelen van een eigen project. De programmeur van Gmail, had wel �miljoenen M&M�s� nodig om zijn revolutionaire e-maildienst te voltooien, is Webwereld tussen de regels door opgevallen. Dat geintje van de chocolaatjes was mij niet ontgaan, maar een andere grap Webwereld wel. Elders in de documentatie wordt uitgelegd dat Gmail straks in tientallen talen beschikbaar gesteld zal worden, �zelfs in Klingon�. Ik heb nog tien minuten. Nog maar eens even langs New York Times en CNN gesurfd. Nog steeds prominent op de voorpagina. NYT heeft er het commentaar van een invloedrijk businessfiguur aan toegevoegd, zodat het er nu nog serieuzer uitziet. Bij CNN staat het nog steeds tussen de 'Top Stories', ingeklemd tussen importante berichten over Michael Jackson en Arnold Schwarzenegger. Wat u ook van die twee types denkt, dat is pas serieus nieuws. De van pedofilie beschuldige zanger wil in Afrika een kruistocht tegen aids gaan aanvoeren en de ex-body builder, tegenwordig gouverneur van California, heeft een cursus gevolgd hoe ongewenste intimiteiten in de toekomst te voorkomen. U heeft gemakkelijk praten, want als u dit leest, is het 3 april. Mijn deadline is aangebroken en ik weet officieel nog van niets. Gmail? Waar, of niet waar? Ik geloof er niks van, en gok daarom maar op het laatste.

Posted by Leon at 06:36 PM | Comments (0)

March 27, 2004

De Virgils zijn nu echt gearriveerd

Nokia zou zich zorgen moeten gaan maken en bij Sony kan de vlag uit. Net zomin als aan in het verleden behaalde resultaten kan aan voorgaande vaststelling geen enkel recht ontleend worden, dus trekt u geen conclusies uit wat mij op de Cebit opgevallen is, de jaarlijkse mega-computerbeurs in Hannover, waar de Utrechtse Jaarbeurshallen uitvergroot zijn tot zo ongeveer de omvang van Schiphol.
Waar de regerende grootheden de grootste stands bouwen in de mooiste hallen, of, als ze heel veel reclamebudget hebben, een eigen tijdelijke hal in elkaar zetten. Terwijl de beginnende boertjes met ambities ergens in een hoek een paar peperdure vierkante meters gehuurd hebben. Qua beurs mag de Cebit dan de overtreffende trap van groot wezen, maar echt nieuws viel er dit jaar niet zoveel te zien. Wel heel veel klein nieuws, wat dan allemaal weer neerkomt op nog meer nieuwe telefoons of allerlei hebbedingetjes die in de palm van een hand passen en waarin allerlei denkbare functionaliteit gecombineerd is.

Eerst maar eens even in mijn eigen archief gedoken. 'Nog maar even en Virgil is daar�, schreef ik zes jaar geleden op deze plaats, op 31 maart 1998. 'Virgil' was een door Tom Clancy voorspeld apparaat, in zijn eerste boek uit de serie �Net Force�, afkorting voor �Virtual Global Interface Link�. Mezelf citeren mag, want geen plagiaat: �Virgil is net zo groot als de huidige Palm. Virgil een satelliet-telefoon die overal op de wereld via hetzelfde protocol werkt, met een supersnelle verbinding. Virgil is een Global Position Finder, een computer van 1000 megaherz, met een geheugen van een paar gigabyte. Virgil is alles, klok, modem, credit card scanner, haarscherpe kleurentelevisie, newsreader, digitale portemonnee, twee kanten uit werkende webcam, volledig voice-activated.�
Tot zover 1998. Clancy heeft vroeger dan hij verwachtte gelijk gekregen, want hij positioneerde zijn Virgils in 2010. Bijna. Een hoop van die nieuwe telefoontjes kunnen inderdaad foto�s nemen en verzenden, muziek opnemen en afspelen, en sommige hebben een GPS aan boord. Maar ze werken nog vrijwel allemaal via de nabije mast van een draadloos netwerk en nog niet wereldwijd, via een satelliet. Maar verder klopt die voorspelling van zes jaar geleden toch aardig.
Drie jaar geleden verschenen op de Cebit de eerste plasma schermen met een internetaansluiting. Natuurlijk zijn er nu nog veel grotere en mooiere plasma en LCD schermen, al dan niet als computermonitor, televisie of thuisbioscoop, geluidsinstallaties met nog meer speakers. Waar het huwelijk van internet en televisie toe gaat leiden is qua techniek niet zo moeilijk te voorspellen. Het zijn de commerci�le belangen en de politiek die het moeilijk maken om naar waarheid te gissen hoe de content straks tot ons komen zal. Dat zal in het kleine Nederlandje waarschijnlijk via glasvezel zijn, maar grotere en moeilijker te bekabelen landen zullen eerder digitale televisie via de satelliet krijgen. Hetgeen straks natuurlijk ook best in heel Nederland het geval zou kunnen zijn en niet alleen in het stuk Randstad waar Digitenne nu opereert.
Maar er zijn ook nieuwe protocollen die draadloos internet over grote afstanden mogelijk maken, hetgeen onvoorstelbaar veel mogelijkheden opent. Zowel voor de provider als voor de klant die met een vette hotspot zelf provider voor een hele wijk of een heel dorp zou kunnen gaan spelen. En wie snel en draadloos internet binnen kan halen, kan daar televisie op mee laten liften, als de bandbreedte maar voldoende is. Maak uw borst maar nat; met alle toegenomen mogelijkheden zullen sommige problemen evenredig toenemen: spam en virussen. Dus was het niet zo gek dat in de immense hallen op de Cebit, waar het om software ging, twee elementen een toonaangevende rol speelden: security en customer relationship. Beveiliging van netwerken, beveiliging van gegevens, afscherming en versleutelen, privacy, key-cards, tokens, sleutels, onkraakbare algoritmen, vertrouwen van klanten, dat waren de sleutelwoorden in die hallen.
Dat zijn dingen waar veel klanten het belang van inzien, maar er moet ook nog verkocht worden, en vooral in deze sector geldt dat wie de jeugd heeft, een zonnige toekomst tegemoet kan gaan. Die ziet er voor Sony Ericsson veelbelovend uit, als ik even voor trendwatcher mag spelen, terwijl Nokia, nog steeds marktleider in de zo dynamische wereld van digitale telefoons en communicators, zich zorgen zit te maken.
Waarom? In voorgaande jaren was de superblitse stand van Nokia, met enkele honderden vierkante meters altijd een van de grootste op de Cebit, zo goed als onbereikbaar. Je werd er zowat omver gelopen door opgewonden volk, al dan niet bezoeker of inkoper, die de nieuwste Nokia�s zowat uit de handen van de messcherpe Finse vertegenwoordigers trokken.
Het afgelopen weekeinde, waarin de Duitse jeugd de Cebit bestormde, ook al vanwege de fantastische World Cyber Games, leek de stand van Nokia op een spookstad in een Australische woestijn. Verveelde verkopers hingen een beetje rond, een sigaretje rokend, mijmerend over betere tijden, iedere passant bijna smekend aanstarend.
Hoe anders was het op dezelfde tijd op stand 32 in hal 26, bij Sony Ericcson: een compleet en overspannen gekkenhuis. Alsof Robbie Williams er live op het toneel stond, maar die was waarschijnlijk straal genegeerd door iedereen; het ging om de telefoons van Sony. Die zijn sexy, dat waren de dingen waar het om gaat: glanzend aluminium, messcherpe foto�s, 3D java games, MP3 speler, FM radio, daar kun je mee thuiskomen. Nokia zal ongetwijfeld dingetjes hebben die dat ook hebben of kunnen, maar het is de jeugd die bepaalt wat vet, cool en lekker is.
Gezien de verrassende beelden op de Cebit zou wel eens Nokia barre tijden tegemoet kunnen gaan, marktleider of niet.

Posted by Leon at 09:40 PM | Comments (0)

March 20, 2004

Big Brother in dienst van de vergeetachtige medemens

Een maand geleden ging het op deze plaats over RFID; radio frequency identification chips. 'Miljarden kleine big brothers in de doos van Pandora� stond er boven. Enkele lezers stuurden bezorgde mailtjes; of het echt al zo ver was met die dingen, en waar dat allemaal toe zou leiden in de toekomst? Die zorg, zo realiseerde ik me achteraf, kwam wellicht door de teneur van mijn stukje.

Ik vind het een fascinerende en prachtige techniek, maar ik wilde daarbij tegelijkertijd even wijzen op allerlei mogelijke vormen van misbruik die er gemaakt kunnen worden van iedere (nieuwe) vorm van techniek.
Sommige lezers denken altijd mee. Een van hen, Hans Postelmans, wees me erop dat de chip die tegenwoordig steeds meer honden in hun nek hebben misschien wel gebruikt zou kunnen worden om te meten en door te geven waar en hoeveel het beest dagelijks poept. Vergezocht? Wie weet pieken bloeddruk en temperatuur van ieder zoogdier eventjes als-ie zit te persen, dus er moet iets mogelijk zijn.
Cultuurhistoricus Karel Leenders, iedere week weer goed voor een ontnuchterende voetnoot onder wat ik meende te weten, wees me erop dat niemand zich druk hoeft te maken op de manier waarop gegevens verzameld worden. 'Potlood en papier is high-tech genoeg�, aldus Karel, 'goed oplettende politiemannen met notitieboekjes kunnen zonder chippie de kentekens van growshop-klanten noteren en met een simpel belletje identiteit en adres opvragen. Om vervolgens te gaan kijken met een hasjhond of meneer wellicht grootleverancier in plaats van gebruiker is.�
Een andere reden om u niet druk te maken om de gegevens die via RFID door de overheid verzameld zouden kunnen worden: hoe meer, hoe onmogelijker om iets zinnigs te doen met de hoeveelheid data. Het kan best zo zijn � wie durft met zekerheid het tegendeel te beweren? � dat het high-tech-gekke en terrorisme-parano�de Amerika ieder ergens ter wereld gevoerd telefoongesprek en iedere verzonden e-mail afluistert en opslaat. Kan best wezen, maar dan zou het land tien keer meer controleurs in dienst moeten hebben dan er inwoners zijn, wil er iets zinnigs met de inhoud gedaan worden.
Ongeacht slimme computerprogramma�s die via superslimme algoritmen duizenden e-mails en telefoongesprekken per seconden op patronen en parameters zouden kunnen scannen, en sirenes af doen gaan als Bin Laden met Marokko belt. Gerede kans dat dit stukkie, dat digitaal naar geabonneerden verzonden wordt, in het Pentagon een belletje doet rinkelen. Want er staan woorden in die de digitale geigerteller uit doen slaan: Bin Laden, Marokko, Pentagon, terrorisme.
Zo werkt dat, maar daarna zou het op het beeldscherm moeten verschijnen van iemand die Nederlands gestudeerd heeft, voordat de conclusie getrokken kan worden dat er geen arrestatieteam dwars door mijn voordeur gestuurd hoeft te worden. Maakt U zich pas zorgen als beweerd wordt dat op artifici�le intelligentie gebaseerde programma�s besluiten of U wel of geen gevaar voor de nationale veiligheid bent. Pas dan zou ik gaan twijfelen aan het aloude adagium dat wie goed doet niets te vrezen heeft.
Toevallig belandden er afgelopen week twee persberichten in mijn inbox over de zegeningen van RFID met betrekking tot onderwerpen waar ik op hetzelfde moment in de ware wereld mee te maken had: bejaarden en wasmachines. Het een heeft niks met het ander te maken; vanaf de zijlijn participeer ik in een prachtig project in Breda waarin leerlingen van middelbare scholen als vrijwilligers senioren via een serie cursussen het internet op helpen. Verder is het hoofdlager uit mijn wasmachine gelopen, zodat-ie van de onbalans tijdens het centrifugeren vanuit de keuken met veel kabaal zowat de kamer in wandelde. Terwijl internet tegenwoordig de aangewezen plaats is voor prijsvergelijking, bleek een oeroude methode het best om tot een mooi prijsje te komen: met de papieren reclamefolder van de ene stuntende witgoedhandelaar in de hand naar diens concurrent.
Als de nieuwe wasmachine over een paar jaar sneuvelt, zal de daaropvolgende ongetwijfeld voorzien zijn van een dingetje dat RFID praat en leest. Tegen die tijd zit er in iedere onderbroek en sok een RFID en waarschuwt de wasmachine als U iets te heet probeert te wassen of als een rode sok de witte lakens roze dreigt te kleuren.
De bejaarde leerlingen die ik de afgelopen weken meegemaakt heb, waren nog best bij de les, maar RFID kan een zegening zijn voor hen die met geheugenverlies te kampen krijgen. In een onderzoek aan enkele Amerikaanse universiteit zijn de chips, allemaal voorzien van een uniek id-nummer, verstopt in kleding, tandenborstels, scheermesjes en boeken van alleenwonende bejaarden. Via RFID houdt een centrale pc in de smiezen met wie iemand contact heeft, of hij wel genoeg contact heeft, of hij nog leeft en beweegt, wat-ie uitspookt.
Terwijl de Amerikaanse Alzheimerstichting zeer ge�nteresseerd is in wat met die dingen mogelijk is, steekt de in dat project deelnemende producent uiteraard louter loftrompetten af over de zegeningen van RFID. Die in de gezondheidszorg, met betrekking tot de veiligheid op straat, fabrieksprocessen en toezicht op natuur allen maar goede dingen kunnen brengen.
Althans, volgens Intel, hoofdsponsor van die experimentele onderzoeken. Het kan allemaal kloppen en het zal allemaal kloppen, maar niemand heeft straks iets t'ze kiezen.
De chips duiken op in alles wat U koopt en terwijl de politiek zoals altijd overal achteraan loopt, is het wachten over de eerste publicaties over misbruik van die schitterende nieuwe technieken.
Zeg nou zelf; acht U minister Donner in staat om daar op dit moment iets zinnigs over te zeggen?

++++++++++++++

Tot zover de column in de krant van zaterdag. Ik mag de komende dagen van de baas werk en plezier combineren: op naar de Cebit! De computerbeurs in Hannover, qua ziel en oppervlakte zo ongeveer een kruising tussen Schiphol en de Jaarbeurshallen. Er gaat geen laptop mee, maar wel mijn racefiets in de kofferbak. Ik ga logeren bij Frau Muller, aan de rivier onder Hameln, veel gezelliger dan in zo'n hotel met allemaal van die computerfreaks in driedelig gestreepte pakken. Hameln ligt aan de Weser, en tevens aan een fantastische fietsroute van Bremen naar Budapest, die verder naar het zuiden zowel langs de Fachwerkstrasse als langs Die Romantische Strasse voert.
Bremen - Budapest staat nog op mijn verlanglijstje, maar voor de komende dagen is mijn programma 's morgens een paar uur fietsen en daarna naar de Cebit, computers en computernieuwstjes kijken. Ik kom er volgende week in de krant op terug, en aangezien het perscentrum op de Cebit ook van enige gemakken voorzien is, zal ik vanaf daar mijn MovableType bespelen. U hoort nog van mij, vanuit Hannover.

++++++++++++++++

Posted by Leon at 04:35 AM | Comments (0)