January 23, 2010

Dorus Dream

De mijne heet Dorus. Kever PickUp, geboren in 1969, op wiens achterruit in sierlijke gotische letters Dorus Dream gezandstraald stond toen ik hem in 1985 kocht. Dorus was de creatieve geest die een Kever én een VW Bus doormidden zaagde, om uit oud ijzer de rode droom te bouwen. De geëtste handtekening is gesneuveld, zijn naam is bekleven.

Blijkens een onderzoek van buro Memo2 dat bij Top Gear gepresenteerd werd, is Dorus niet de enige die als mens of huisdier aangesproken wordt.

Een op de vijf autobezitters in Nederland blijkt het blik benoemd te hebben, en spreekt het regelmatig liefkozend toe.

Dat laatste kan ik me niet herinneren. Wel dat ik hem enkele keren zijn huid volgescholden heb, en hem ook wel eens een schop verkocht heb. Zoals toen ik hem een Griekse veerboot op wilde rijden, op welk moment het kreng dienst weigerde.

Zwetend duwend met twee vloekende matrozen - zij in het Grieks, ik in het Engels - parkeerden we Dorus naast een wagen waarop een circus-olifant stond, aan de dunne.

Het overspannen beest, aan vier poten in smeedijzeren ringen geketend, wiegde de hele boot op en neer. Intussen de achterbak van Dorus vanonder zijn staart volspuitend.

Nadat we zonder koppeling met een knarsende en krakende versnellingsbak een golfplaten schuur met een VW logo gevonden hadden weigerde de besnorde garagist om aan een strontkar te werken: eerst wassen.

Het is maar één anecdote uit mijn vijfentwintig mooie jaren Dorus. Ooit begin ik er aan: Dorus, het boek.

Posted by Leon at 11:43 AM | Comments (0)

January 16, 2010

Kakelkwetter

Op wie ik ga stemmen, weet ik nog niet, maar na dat debat van woensdagnacht staat één ding vast: op iemand die niet twittert. Dat besloten hebbende was ik bang in de christelijke hoek te belanden, maar dat die vrees bleek na een paar seconden research ongegrond: zelfs Rouvoet en de SGP kwetteren kakelend mee.

In een moreel dilemma kom ik niet terecht, want ook Wilders twittert. Voor wat het waard is; wie de premier zoekt op Twitter komt allereerst een aantal grappenmakers tegen die zich profileren als Bak Ellende en vooral melige tweets verspreiden.

Dat is des internets, maar ik vraag me af wat de echte Martijn van Dam (PvdA, zuurkoollasagne) en de echte Maxime Verhagen (CDA, saté) bezielt om met volle mond rond te zingen wat ze aan het eten zijn. Je zou zeggen dat ze iets zinnigers zouden moeten doen dan ons daar mee lastig vallen.

Wie een beetje reist weet Nederland zo ongeveer het onbeschofste land ter wereld is qua mobiele telefoon etiquette. Nergens lopen zoveel mensen in de openbare ruimte zo ongegeneerd in hun apparaat te blaten als hier.

Toch hebben we daar regels voor.

In de auto, in de klas, in het ziekenhuis, in de bioscoop en het theater mag het niet. Ik kan zo nog wel een tiental voorbeelden verzinnen waar je het met een beetje gevoel voor fatsoen niet doet.

In de Tweede Kamer kan het kennelijk wel.

Tijdens dat debat zat de helft geconcentreerd te twitteren, zonder enige aandacht voor wie aan het woord was.

Als ik hem kan vinden krijgt de eerste parlementariër die nog nooit getwitterd heeft, mijn stem.

P.s. Ik Twitter hier

Posted by Leon at 04:21 PM | Comments (0)

January 09, 2010

Walvisjagers

Volgens Rudyard Kipling is het eerste slachtoffer in iedere oorlog de waarheid. Zo ook nu: de Japanners beweren dat de speedboot van Sea Sheperds zichzelf doormidden voer, de walvisbeschermers zweren dat de Ady Gil stil lag en geramd werd. Oordeel zelf: iedereen kan op YouTube zien wie het hardste liegt.

Intussen houd ik mijn hart vast. Gezien het amateurisme op de brug van de Steve Irwin, in commandovoering, methodieken en uitvoering, is het een kwestie van tijd voor er mensen omkomen.

Dat is het niet waard.

Walvissen zijn zwemmende zoogdieren. Ik geloof niet dat ze qua intelligentie en gevoelens dichter bij ons staan dan die prachtige koeien. Wel eens gezien hoe mooi de ogen van een varken en geit zijn?

In Australië en Nieuw-Zeeland, waar dezer dagen het meeste kabaal gemaakt wordt over walvissen schietende Japanners, worden ieder jaar miljoenen schapen, lammeren, varkens en koeien geslacht.

Het walvissendebat is op emotie gestoeld. Behalve op IJsland en in Japan zijn er geen politici die durven zeggen dat een walvis een zwemmende koe is. Met een mooier leven dan in een stal, en er zijn er inmiddels weer genoeg.

Waarom zouden ze niet gereguleerd bejaagd en opgepeuzeld mogen worden? Als actievoerders en politici koeien en varkens net zo lief zouden vinden als walvissen, wat zouden we dan nog mogen eten?

Haring, paling, sprot, tong, garnalen, mosselen, kabeljauw en wijting zijn kennelijk geen probleem.

Al wat klein en minder lief is, zoals sprinkhanen en kakkerlakken, ratten en muizen?

Posted by Leon at 02:34 PM | Comments (1)

January 01, 2010

Smetteloos

Het is 1 januari, alweer schitterend weer. Uitgelezen gelegenheid om de kater van witbier - champagne - witbier en de oorsuizingen van het vuurwerk eruit te wandelen in de polder. De zon verblindt, de snijdende wind begint naar het noordoosten te krimpen, plassen en sloten beginnen geluidloos te verstijven.

Aan de rand van de provinciale weg ligt het smetteloze gedenkteken dat alle vaste passanten kennen. Jaren geleden heb ik het uit nieuwsgierigheid bezocht.

Om er te komen moet je een meter of vijftig door de berm van de drukke weg modderen, vanaf de dichtstbijzijnde parkeerplaats. Eind vorige eeuw is er een meisje verongelukt.

Een blinkende steen, een paar ontroerende regels, verse bloemen. Voor altijd voortlevend verstild verdriet naast het voortrazende verkeer.

We wandelen er vaker, voor het eerst zien we iemand bij het gedenkteken. In een oranje veiligheidshesje, met twee emmertjes water. De steen wordt gepoetst, het perkje bijgewerkt, er komen verse bloemen uit de kofferbak.

Als alles klaar is, staat de eenzame figuur kaarsrecht voor de parafernalia, de rug naar de weg waar het drama zich ooit afgespeeld heeft.

Met een hoofdknik wordt een kruisje geslagen. Als de auto het gedenkteken passeert, klinkt tweemaal de claxon.

Een minuut later komt hij weer terug, nu richting Breda. Hij is omgedraaid op de rotonde, een kilometer naar het noorden.

De claxon laat zich nu driemaal horen, en het ritueel is nu echt voorbij. Het nieuwe jaar is begonnen, de herinnering aan het drama is weer smetteloos.

Zou de eenzame verzorger een opvolger geregeld hebben?

Posted by Leon at 03:29 PM | Comments (0)

December 19, 2009

Baalcadeaus

Goed voornemen, een jaar geleden: alles meteen afwerken. Niet helemaal gelukt, dus ben ik er nu op tijd bij. Het kan maar gebeurd zijn, nietwaar? Voornaamste voornemen: ik maak me niet druk meer.

Lach niet: u kent er een paar die dat voornemen ook hadden en we weten allemaal hoe het daarmee afgelopen is. Stil maar: ik ga me lekker niet ergeren aan de dingen die vlak voor kerst uw bloed doen koken.

Zoals de rijen in de supermarkt, de sneeuw, verkeerde cadeaus, alweer dezelfde kerstfilms. Doodergeren doet u zich, volgens een onderzoek waarvan de resultaten deze week gepresenteerd werden.

Om u op te naaien, hoef ik alleen maar aan te komen met onpersoonlijke cadeau- of tegoedbonnen, doe-het-zelfdingetjes en rommel uit de categorie lingerie, stropdassen, zakdoeken en sokken.

Ik weet nu dat zeventig procent van mijn medelanders kerst viert. Maar ook dat veertig procent van hen in de stress schiet en dat bijna de helft van u kerst niet meer dan obligate gezelligheid vindt.

Wie er garen bij spint, is Marktplaats, de initiator van dat onderzoek. Weliswaar zet dertig procent van u het baalcadeau gewoon in de woonkamer, maar dat is misschien omdat schoonmoeder regelmatig op bezoek komt.

Een derde zet de rommel op zolder of in de schuur. De rest is verstandiger: die zet het baalcadeau te koop op internet.

Nou maar hopen dat de gulle gever niet gaat zoeken op de postcodes van vrienden en bekenden, want dat levert pas ergernis op! Mijn goede voornemen: mezelf niet ergeren aan iedereen die zich loopt te ergeren.

Posted by Leon at 10:16 AM | Comments (0)

December 14, 2009

Geuzennaam

Inhoudelijk ga ik me er vandaag niet mee bemoeien: de zin en onzin die over het klimaat gespuid wordt. Door gelovigen én niet-gelovigen. Waar ik in dat debat sta, doet nu niet ter zake. Waar het vandaag om gaat, is de stuitende arrogantie van de hitteprofeten.

Wie het waagt om 'ja maar' te zeggen of een wenkbrauw op te trekken, wordt als klimaatscepticus weggezet. De wereld op zijn kop: de sceptici zitten volgens mij in Kopenhagen.

Waar ze – maar die constatering wordt daar genegeerd – een voetafdruk in kooldioxide achterlaten ter grootte van een jaar Marokko. Dat zuig ik niet uit mijn duim; die optelsom is geproduceerd via de meetlat van het Kopen- haagse rekenmodel. Arrogantie: een minister die boos beweert dat een onafhankelijk onderzoek naar de opwarming zinloos is.

Helaas is die constatering terecht; zinloos omdat alle onderzoeken die niet naar de zin van de doemprofetie verliepen, al decennia doodgezwegen worden. Hoogleraar geologie Salomon Kroonenburg heeft zijn hele wetenschappelijke leven besteed aan de invloed van het klimaat op de aarde.

Ook arrogant: in een debat ontvangt hij van een onderzoeker van de klimaatinquisitie het volgende vonnis: 'U bent de titel hoogleraar niet waard!' Waar ik sta, doet niet ter zake. Ik constateer dat voorstanders van de vermeende verwarming degenen die vraagtekens plaatsen als domme sceptici wegzetten en consequent op de man in plaats van op de inhoud spelen.

Ik ga mezelf die geuzennaam opspelden. Ook al zegt hij meer over dat gezelschap in Kopenhagen dan over zijn tegenstanders.

Posted by Leon at 02:07 PM | Comments (0)

December 05, 2009

Mackenbach

Mijn spiegelbeeld had geen seconde nodig om het origineel ervan te overtuigen zich beter niet als Ralf Mackenbach voor te doen. Of, als ik dat toch niet laten kan, mijn tapdansschoenen te laten zien en niet mijn gezicht.

Ouders en dochters, let desondanks op uw zaak, want er waart op internet een andere onverlaat rond die zich voordoet als de winnaar van het Junior Songfestival.

Het blonde lokaas houdt zich schuil in chatrooms en probeert zijn prooi van daaruit op de achterbank van de auto of in de slaapkamer te krijgen. Doet me denken aan die cartoon die over het web zwerft, al zolang forums en chatrooms bestaan.

Links zit een dikke, zwetende man met een stoppelbaard en een ontbloot bovenlichaam, een morsige sigaar in de mond, vliegen rond het hoofd, blikken bier om hem heen.

Hij tikt: "Ik ben zeventien jaar oud, blond met blauwe ogen, lange benen, navelpiercing, cup C en ik heb er zin in!"

Op de andere helft van de cartoon zit een andere viespeuk met uitpuilende ogen kwijlend de tekst in het chatvenster te lezen, zijn eigen joystick in de hand.

Treffender is nooit uitgebeeld dat je op internet nooit weet met wie je bezig bent.

Enige ijdelheid is ook mij niet vreemd, merk ik, als ik naar het fototje kijk dat hier en daar op het web mijn identiteit opfleurt. Alweer twaalf jaar oud, maar ja, die cowboyhoed staat me zo leuk.

Moreel gezien wordt het tijd voor een bijdetijdser portretje, dat meer recht doet aan de irritante realiteit.

Toch maar eentje van Ralf Mackenbach fotoshoppen?

Posted by Leon at 10:22 AM | Comments (0)

November 28, 2009

Dure fietsen

Ik ken iemand met een oogverblindende carbon maatfiets waar Lance Armstrong zijn neus niet voor zou ophalen. Mijn lach kon ik niet inhouden, toen hij vertelde dat van die Rolls Royce op twee wielen het stuur pardoes was afgebroken.

Ik proestte, ondanks de mitella, de pleisters, de blauwe plekken en de schaafwonden van de ook qua trots danig gekwetste verteller.

Ik heb recht van lachen, want ik ben meerdere malen met mijn Taiwanese najaarsaanbieding tegen de kasseien gegaan. Tot nog toe niks ernstigs, en nooit moest mijn aluminium ros gelast of uitgelijnd worden.

Hoe duurder de fiets, hoe meer er kapot gaat; een 4000 euro kostend frame van carbon kun je na een koprol bij het grofvuil zetten.

Bij de RAI en Veilig Verkeer Nederland willen ze dat niet horen. Die waarschuwen voor geknakte frames, gebroken trapassen, doorgezakte achterwielen, snel slijtende remvoeringen en giftige laksoorten.

Allemaal de schuld van die vermaledijde Chinezen die hier ieder jaar 1,4 miljoen nieuwe fietsen plempen voor 100 euro.

Leve de globalisering!

Aan me hoela!

Een mening over dat soort zaken moet je niet aan een branche-organisatie vragen. Kun je net zo goed een fanatieke vegetarier laten vertellen wat we met varkensstallen en rituele slachtingen moeten.

Die fietsen zijn binnen een jaar versleten, beweert de RAI.

Nou en?

Net of er in Nederland nog een fiets zijn eerste verjaardag viert, voordat-ie gejat is.

Luister: gewoon ieder jaar naar bouwmarkt of super voor een nieuwe Chinees; een stuk goedkoper dan een dure verzekeren.

Posted by Leon at 11:24 AM | Comments (0)

November 20, 2009

Placentavocht en aardstralenkastjes

Het lijkt me echt iets voor NAC, waar ze in aardstralenkastjes geloven. Helaas hebben ze zich nog niet wijs laten maken dat die dingen ook tegen de Mexicaanse griep werken. Dan hadden ze niet voor hoeven te dringen voor de bejaarden en de kleine kinderen bij de inentingen.

Wie denkt dat aardstralen helpen, gelooft in meer sprookjes.

Gratis goede raad Maaskant; stuur je geblesseerden Robin van Persie achterna, naar Belgrado. Daar masseert Mariana Kovacic gescheurde enkelbanden met placentavocht en dát helpt! Als hobbyklusser zou ik bijna vermoeden dat ze er epoxy in opgelost heeft.

Dat iedere scheur in ieder materiaal herstelt, en je vingers ook perfect aan elkaar kan doen kleven.

Ik ben razend nieuwsgierig, maar helaas laat de Servische Eucalypta geen pottenkijkers toe als ze in haar toverketel staat te roeren.

Je vraagt je ook af wat Wenger en de medische staf van Arsenal bezielt om Van Persie naar de Balkan af te laten reizen. Zouden ze gebeld hebben met de club-arts van PSV, Cees-Rein van de Hoogenband, pa van Pieter?

Die liet Orlando Engelaar en Danko Lazovic eerder dit seizoen ook door Kovacic behandelen. Cees-Rein vertelde voor Omroep Brabant deze week zelf absoluut niet bekeerd te zijn, maar ach, zo’n blessure geneest toch wel, en wrijven met warm water kan geen kwaad.

Waar de genezeres het placentavocht vandaan haalt weet niemand. Misschien heeft ze wel een paar geiten. Wees niet verbaasd als de enkel van Van Persie binnen drie weken genezen is, maar dat-ie Q-koorts blijkt te hebben.

Maar daar weet zo’n kwakzalfster ook wel soelaas voor, zoals het verorberen van een nageboorte of een doodgeboren geit.

Of een aardstralenkastje.

Posted by Leon at 04:50 PM | Comments (0)

November 14, 2009

Wedden dat?

Had ik vroeger vaker gewed, ik had veel papier moeten vreten. Rick Morrissey van de Chicago Tribune at gisteren voor de televisie zijn column op, mét salsa, om de smaak van de drukinkt te verzachten. Achter hem een juichende Joakim Noah, over wie Morrissey twee jaar geleden geschreven had dat-ie nooit door zou breken bij de Chicago Bulls.

"Als hij dat wel doet", eindigde de columnist, "dan vreet ik mijn column op." Het deed me denken aan een van de keren dat ik een sportcolumn beëindigde met een weddenschap: dat Co Adriaanse de winterstop niet zou halen als trainer van Willem II.

In 1997 knikkerde hij, na het tekenen van zijn contract, koffiejuffrouw Willeke Peijen het spelershome uit. Daarna werden alle spelers gemaand hun auto's netjes te parkeren en werd Co in de wandelgangen fluisterend de 'Tiran van Tilburg' genoemd.

Het kan verkeren; met kerst was Willem II nét geen koploper. Om het seizoen op de vijfde plaats te eindigen, met 'Co Kerstboom' tot en met het eerste seizoen van de 21ste eeuw aan het roer.

Kostte me een paar kratten bier.

Basketballer Joakim Noah stond te schateren terwijl Morrissey zijn column naar binnen propte. Dat gespring, de lach, het oogverblindende gebit, de kop vol krullen, deed me aan iemand denken.

Het zal toch niet?

Verroest: Joakim is een zoon van Yannick Noah, de fantastische tennisser die in 1983 Roland Garros won. Ma is Cecilia Rhode, voormalig miss Zweden, met erg lange benen.

Had Morrissey geweten dat het om zulke gezegende genen ging, dan had-ie nooit gewed.

Posted by Leon at 08:06 PM | Comments (0)

November 08, 2009

Harrie

Helaas: Harrie heeft het niet gehaald. Een kennelijk bijziende jager heeft het populaire stiefkind van Natuurmonumenten in Frankrijk uit de lucht geknald. Harrie zal het niet beseft hebben, maar hij sneuvelde door een speling van het lot boven Gravelines, een van de stranden waar op D-Day nogal wat Britten omgekomen zijn.

Misschien dacht die jager dat-ie een gans met een kromme snavel in het vizier had. Klaarblijkelijk was de man te goeder trouw, want hij heeft het zendertje dat de lepelaar droeg, netjes ingeleverd bij een vogelaar.

Bij Natuurmonumenten, waar ze Harrie zijn TomTommetje om zijn nek hingen en hem vervolgens goede reis wensten, zijn ze nu in rouw. Of de restanten van Harrie in de paté dan wel de soep terecht zijn gekomen weet ik niet. Dat ware wellicht het beste, want dan is zijn noodlot niet geheel nutteloos geweest.

Ik weet niet of er bij u een lampje ging branden, maar altijd als er een dier in het nieuws is, denk ik aan de Fabeltjeskrant.

Zo ook nu.

Want Harrie (Harry) Lepelaar was de eigenaar van het pretpark, te herkennen aan het lapje voor zijn rechteroog, gabber van Piet de Pad. Ze werkten allebei een tijdje voor juffrouw Ooievaar, maar kregen daar genoeg van en verkasten pardoes naar een ander bos.

Harrie zat drie jaar in de Fabeltjeskrant, om in 1974 spoorloos te verdwijnen. Vijfendertig jaar na dato weten we nu de oorzaak van zijn verdwijning: ook die Harrie had Frankrijk moeten mijden op weg naar zijn Afrikaanse overwinteringsadresje.

Weten die Fransen veel wat de Fabeltjeskrant is.

Posted by Leon at 10:36 AM | Comments (0)

October 31, 2009

Doodskisten

Wie nieuwe Mercedessen verkoopt, leert mensen kennen. Het merk met de ster wordt gekenmerkt door de opvallende diversiteit der bezitters. Golfjes worden door miljonairs niet aangeschaft, bouwvakkers rijden nooit in oude Ferrari's.

Mercedessen rijden dwars door alle rangen en standen, nagelnieuw of oeroud. Wie nieuwe Mercedessen verkoopt, doet dat aan een gevarieerd publiek. De een laat de rekening naar de boekhouder sturen, de ander betaalt liefst contant, zonder bonnetje.

Garantie? Niet nodig, Mercedes.

"Het meeste zwarte geld", aldus een vriend die als verkoper met het merk is opgegroeid, "zat altijd bij de begrafenisondernemers."

Aan hem moest ik denken toen ik las dat Walmart doodskisten gaat verkopen. Walmart, qua winst en omzet de planeet Mars. Het grootste niet op de beurs genoteerde bedrijf in Amerika, 13,5 miljard dollar winst op een omzet van ruim 404 miljard, over de twee miljoen werknemers.

Kennelijk niet prettig om te werken, maar omdat de klant er koning is, en de prijzen het laagst, loop ik er graag binnen. Zo'n megamalletje als in Tilburg weggestemd is, past met gemak twee keer in een gemiddelde Walmart.

Dat Walmart verkoopt nu doodskisten, variërend van roestvrij staal tot zwaar verguld. En een 'American Patriot', voorzien van 'Stars and Stripes', voor militairen. Je moet ze online bestellen en er 48 uur op wachten, maar dan heb je ook wat, voor een appel en een ei.

Er breken zware tijden aan voor begrafenisondernemers. Ook hier, want zo'n trend waait snel over. Het zou me niet verbazen als ze over een half jaar bij de Aldi staan, naast de urnen en wierook.

Posted by Leon at 01:42 PM | Comments (0)

October 24, 2009

Merci, monsieur . . .

Halve dag lopen piekeren nadat in de metro onder de Place de Charles de Gaulle een beleefde, behulpzame kerel, die me door een poortje hielp, mijn portefeuille uit mijn broekzak had gevist.

Geen getraumatiseerd gepieker; hij lapte het met charme, beleefdheden en een glimlach. Waar ik over bleef peinzen: waarom kreeg ik hem terug?

Waarom draaide die Senegalese of Congolese zakkenroller zich om, toen ik hem achterna schreeuwde mijn fucking wallet terug te geven? Begeleid door een paar klassieke vaderlandse krachttemen, hier niet voor herhaling vatbaar.

Portemonnee of portefeuille waren in Parijs beter geweest, maar haast en woede veroorzaken verkeerde keuzes. Waarom rende hij niet weg met geld, rijbewijs, bank- en Achmeapasje en credit cards?

Die in het buitenland onmisbare en zo lastig te vervangen parafernalia? Met mijn laptoptas om mijn schouder was ik kansloos geweest, zonder ook, gezien zijn atletische bouw.

Waarom wandelde hij vijftien meter terug, grijnzend en schouderophalend? Ik moest me nog bedwingen geen ‘merci, monsieur’ te zeggen, terwijl ik mijn geld natelde!

Het antwoord daagde boven de grond: voldoende blauw op straat. Hij nam het risico niet de aandacht te trekken van die in diepblauwe uniformen gedoste ME’ers in de buurt van de Arc de Triomphe.

Allemaal met revolver en gummiknuppel, sommigen ook nog met de mitrailleur gekruist voor de borst, een vinger aan de trekker. Alle uniformen heb ik de rest van mijn verblijf in Parijs goedendag gewenst.

Ze antwoordden keurig met ‘Bonjour, monsieur’.

Posted by Leon at 11:15 AM | Comments (0)

October 17, 2009

Mijn AOW

Sinds gisteren is de redactie waar ik werk in twee kampen verdeeld. Aan dze zijde degenen die straks op hun 65ste het pand met pensioen en AOW mogen verlaten. Aan gene zijde de stoempers die zich twee jaar extra het snot voor de ogen moeten werken.

Zelf kwam ik er te laat achter dat het kabinet mij ditmaal gunstig gezind is, anders had ik appelflappen en worstenbrood meegebracht.

Pech en mazzel waren aan de ronde tafel keurig verdeeld: vier om vier. Is mettertijd de rituele scheidslijn tien jaar na de fusie met het Brabants Nieuwsblad vervaagd, zitten we weer met een scheiding der geesten.

Omdat de gemiddelde leeftijd hier ruim halverwege de veertig is, leeft de vraag meer dan op een bedrijf vol jonge honden. Waar het woord toekomst maar één synomiem kent: onbezorgd.

Er blijken écht collega's te zijn die als een boer met kiespijn om mijn grappen lachen omdat ze straks een maand of wat tekort komen. Uit het gegeven dat ik het nieuws gemist had, mag u constateren dat het mij niet uitmaakt of ik straks wel of niet twee jaar langer door had moeten, zelfs mógen werken.

Maar ja, ga dat maar eens uitleggen aan iemand die iedere dag van negen tot vijf werkt met zichtbare tegenzin.

Sommigen hadden het gisteren maar druk met rekenen, in de tijd van de baas. Waarop er eentje de hem niet gunstig gezinde calculator van zich afschoof, om na enig nadenken een passende oplossing te produceren: "Ik meld me wel ziek met een burn-out op de dag dat ik 65 word. Tegen de tijd dat P&O en de arbodienst daar uit zijn, ben ik 67."

Posted by Leon at 11:14 AM | Comments (0)

October 11, 2009

Leve De Republiek!

Mooie tijden voor mij? Het is me de afgelopen weken plagend gevraagd door vrienden en bekenden die weten dat ik lid ben van het Nieuw Republikeins Genootschap. Nou, nee hoor. Dat de monarchie wankelt, zoals sommigen hoopvol verkondigen, dat betwijfel ik.

Ik vrees dat er meer voor nodig is dan reuring over vakantiehuizen, vliegtuigen, belastingontduikingen, plezierjachten en te riante vergoedingen voor prinsen en prinsessen, aangetrouwd spul en nieuwe nazaten.

Zolang we die poppenkast overeind houden moeten we dat goed doen, en dat kost een paar centen. Je kan ze bezwaarlijk in functie op vierhoog in de Bijlmer of in een rijtjeshuis in Wassenaar parkeren.

Mijn bezwaar tegen de monarchie is puur principieel: ooit waren we, ruim tweehonderd jaar lang, de eerste republiek ter wereld. De ware democratie waarin iedereen - dus ook u en ik - staatshoofd kan worden.

Door een royale hik in de geschiedenis is dat fout gegaan, zodat we nu met een prehistorisch rudiment zitten met vreemde bijverschijnselen. Verkiezingen doen we zoals dat hoort, maar als de winnaar bekend is, haast de formateur zich naar een door niemand gekozen weduwe met vier zonen en blauw bloed, om die om raad te vragen.

Wat haar familieleden intussen uitspoken op onze kosten interesseert me niet bijster; dat is onze eigen schuld zolang we de revolutie niet herstarten.

Tegelijkertijd de enige reden dat ik me niet thuis voel bij het Republikeins Genootschap. Het clubblad druipt iedere keer van de verontwaardiging over de hierboven vermelde reuring.

Beste republikeinen; daar gaat het niet om. Iedere monarchie is middeleeuws; zolang we die via de democratie in stand houden zullen we al die fratsen voor lief moeten nemen.

Om met wijlen Juliana te spreken: "Ach meneer, als ik geen koningin was, dan was ik republikein."

Leve de Republiek!

Posted by Leon at 10:45 AM | Comments (1)

October 03, 2009

Dierendag

Het dier is in, niet alleen morgen. Wees ervan overtuigd dat er één sector is die helemaal geen last heeft van decrisis; die van het huisdier en alle niches in die lucratieve wereld.

Fabrikanten van dierenvoer hoeven zich helemaal niet te sappel te maken: zou het zó slecht gaan dat het huisdier eruit gaat, dan worden de hondenbrokken en kattenpaté toch wel verkocht. Aan hen die te krap zitten voor de supermarkt, maar in de voedselbank niet gezien willen worden.

In tuincentra zie ik dekbedden voor grote en kleine honden die over de honderd euro kosten, winkeltjes waar je voor dertig euro een broekje, een shirtje of een halsband voor een mauwerd of keffertje kan kopen, floreren als nooit tevoren.

Een fotowedstrijd op onze website levert in één week duizend inzendingen op; grote en kleine honden, poezen, cavia's en konijen, paarden en pony's, vogels, hangbuikzijntjes, bokken, zowat alle passagiers van Noah.

Trots druipt van de onderschriften, oprechte liefde van de namen. Asiels en dierentuinen bestookten de media de afgelopen week met bestiale persberichten.

Zo krijgt het beestenspul morgen in Emmen speelvoer. De ringstaartmaki's mogen op jacht naar de krekels die op hun eiland worden losgelaten, en de schildpadden en vissen krijgen levende mosselen.

Zelf ben ik ben dol op honden en katten, maar ook een beetje overvoerd, beestenmoe en knorrig. Ik heb een beter voorstel: dat alle dierentuinen voortaan op dierendag de voordeur dicht doen, zodat er geen mens in kan.

Om vervolgens alle poorten en hekken van alle kooien en buitenverblijven voor één dag te openen; een vrolijke, dolle boel, waar ieder dier zijn ware aard kan laten zien.

Posted by Leon at 01:21 PM | Comments (0)

September 26, 2009

Dikbillen

Belgische dikbil met litteken van keizersnee op de linkerflank. Foto: Wikimedia Commons

Na een mooie fietstoertocht door België overweeg ik vegetariër te worden. Door de Noorderkempen peddelend heb ik de dikbillen niet geteld, maar het moeten er honderden geweest zijn; stuk voor stuk een litteken van een meter op de linkerflank.

Het via die ritssluiting op de wereld gekwakte kalf, maatje olifant, staat er nooit naast. De dikbil, gefokt voor haar spiermassa, geeft te weinig melk om het kalf, al vóór de geboorte opgefokt op spiermassa, in leven te houden.

Is het kalf een stiertje, dan gaat het meteen de deur uit, de pink ondergaat het lot van haar moeder. De spieren worden opgeblazen, de rits wordt een paar jaar lang geopend en gedicht, daarna wacht het slachthuis.

Het laatste lot van de loeiende bodybuilders op vier poten staat me op zich niet tegen, wel de onnatuurlijke weg die afgelegd is. Bovendien: wat pompen die Belgische boeren in die dikbillen?

De weilanden liggen op een steenworp afstand van Breda; God weet waar de slager hier zijn vlees vandaan haalt, waar de tussenhandel de biefstukken oppikt.

Meer vis eten misschien, het best zelfgevangen. Maar dat is tegen het zere been van de sportvissers: die worden boos dat de Poolse vissers de karpers niet terugzetten, maar opvreten.

Huh?

Waarom zou je anders vissen?

Mooie morele twist: de Partij voor de Dieren is tegen sportvissers omdat ze vissen pijn doen. Maar misschien zou Marianne Thieme het wel goed vinden dat jagers voortaan met een verdovingsgeweer op herten en zwijnen schieten, om ze na de foto weer weg te laten wandelen.

Posted by Leon at 10:53 AM | Comments (0)

September 19, 2009

PumAdidas: 'Das kan doch nicht!'

De Berlijnse Muur mag twintig jaar geleden gevallen zijn, in Herzogenaurath had je nog steeds de rivier. Rechts hoefde je er met Adidas niet te komen, want dan werd er op je voeten gespuugd. Links moest je niet proberen om op Puma pils te bestellen, want dan werd je straal genegeerd.

Ver voor de val van de Muur mocht ik mee met een uitstapje naar Herzogenaurath, cadeautje van wijlen Hennie Warmenhoven, de onderkoning van Adidas in Nederland.

Ik dacht op zaterdagmorgen de boel wat op te leuken door met een T-shirt van Nike aan het ontbijtbuffet van het Adidas-hotel te verschijnen, tot een geschokte ober in een smetteloze witte schort met drie zwarte strepen me dringend verzocht iets passenders aan te trekken: 'Das kann doch nicht!'

Het was een mooi verhaal van de twee broers - Adolf en Rudi Dassler - die in 1924 in Beieren een schoenfabriek begonnen en die schatrijk werden met de levering van het schoeisel dat het Duitse leger in de Tweede Wereldoorlog gebruikte.

Na de oorlog kregen ze slaande ruzie, waarop de een met Adidas verder ging en de ander Puma stichtte. Sindsdien was het dorp fanatiek in twee kampen verdeeld.

De broers spraken niet met elkaar, van de ene naar de andere fabriek overstappen was ondenkbaar, gemengde huwelijken waren not done.

Twintig jaar na de val van de Muur is de rivier overbrugd.

Twee directeuren schudden elkaar donderdag de hand, waarna de werknemers van Adidas en Puma een potje voetbalden.

De uitslag weet ik niet, maar ik wed dat Adolf en Rudi zich in hun graf omgedraaid

Posted by Leon at 02:08 PM | Comments (0)

September 13, 2009

Ik zoek Halal

Ik weet niet of kosher in het Arabisch hetzelfde is als in het Hebreeuws, wel dat Joden én Arabieren het varken als onrein dier zien. Mazzel voor de knorretjes, pech voor de blaters; men zou in het Midden-Oosten meer soorten shoarma dan louter lam kunnen kiezen.

Dat moslims varkens zó onrein vinden dat zoeken op varkensvlees op imhalal.com resulteert in een 'Haram Waarschuwing' van één op een schaal van drie lijkt me ook weer een beetje overdreven.

Net als het nut van het deze week gepresenteerde zoekapparaat dat zich presenteert als 'I search Halal, I am Halal'.

Mijn eigen naam levert geen waarschuwingen op, dus kennelijk ben ik rein.

Maar waar het voor nodig is?

Google kun je voor zover mij bekend niet verbieden om varkens in beeld te brengen, maar er zijn meer manieren om websites te filteren voor het oog van vrouwen, kinderen en gelovigen.

Ik weet waar u nu aan denkt, en dat doe ik ook. Perfect werkt het allemaal nog niet: het woord 'Wilders' levert weer een 'Haram Warning!' op, maar tik je 'PVV' in dan krijg je vijf pagina's met koppen en foto's van de geblondeerde politicus.

Twee onvermijdelijke vragen: hoeveel vragen heeft de PVV inmiddels over de kosten van allochtonen gesteld? Dat blijken er 79. Wat kost het beantwoorden van een kamervraag? Volgens een berekening uit 2004 gemiddeld € 1750, dus dat zal nu tegen de € 2000 zijn.

Oftewel: dat bombardement vol vragen heeft de belastingbetaler tot nu toe € 160.000 gekost.

Net zo'n zinloos weetje als de antwoorden die de PVV opeist.

Posted by Leon at 12:32 PM | Comments (0)

August 28, 2009

Proost!

Donderdagavond zag ik het licht. Eigenlijk was ik van plan om een paar pinten te gaan pakken in de stamkroeg, tot bleek dat daar op drie schermen voetbal vertoond ging worden. Dat was de eerste reden om thuis te blijven. Een te verwaarlozen probleem want niet dagelijks, maar de tweede reden is er een met meer impact.

Die overviel me toen ik bij de bierwinkel in mijn straat een sixpack Triples van een gerenommeerd Belgisch klooster afrekende: zes Euro en een paar dubbeltjes statiegeld!

Omdat ik hangend aan de toog altijd een bonnetje laat krassen ken ik de exacte prijzen niet, maar ik geloof dat ze er daar drie tot vier maal zoveel voor aanslaan.

Ik ben geen econoom en ik heb nooit een café gehad, maar ik vraag mezelf van alles af.

Waarom een Duvel in een blinkende brasserie in Antwerpen twee Euro kost, waarom een halve liter (!) Paulaner of Hefe Weisse in een perfect restaurant in Duitsland of Oostenrijk twee euro kost?

Waarom je daar in sfeervolle tenten met zijn tweeën voor 35 euro kan eten, inclusief twee halve liters witbier en een halve Veltliner?

Zowel in België als in Duitsland en Oostenrijk ben je ook nog bediend door vriendelijk en smetteloos gekleed personeel.

Het is natuurlijk onze eigen schuld; sinds de invoering van de Euro hebben we ons hier collectief uit laten melken door de alsmaar groeiende horeca.

Voor ons te hopen dat de horecasores de varkenscyclus en de kredietcris volgen; mooie mechanismen die de boel uitdunnen en de prijzen laten dalen. Proost intussen, vanuit mijn tuintje!

Posted by Leon at 02:04 PM | Comments (0)

August 22, 2009

Is een olifant kosher?

Hoeveel braadworsten haal je uit een olifant? Is het beest koosjer? Het zijn de vragen die me te binnen schoten bij het lezen van de laatste zin in het bericht over het trieste verscheiden van Olga: 'Wat er met het dode dier gaat gebeuren, is nog niet duidelijk'.

Ik vrees dat de bureaucratie het begraven op De Beekse Bergen in de weg zit, en dat de oven van het dierencrematorium een maatje te klein is, net als een tegel op het gazon van het dierenkerkhof.

Even googelen leert me dat de een beetje vrouwtjesolifant tussen de drie en de vier ton weegt, en dat het gemiddelde dierencrematorium tot maximaal 100 kilo in de oven wil proppen, hetgeen 220 euro kost.

Vier ton is 40 kruiwagens vlees van 100 kilo, dus dat loopt aardig in de papieren; bijna 9000 euro!

Ik wed dat de destructor in Son, waar ze ervaring hebben met het doordraaien van duizenden varkens en koeien, het voor een fractie van dat bedrag doet.

Het is een mooi dilemma waar de directie van de Beekse Bergen mee opgescheept is door die vechtpartij met fatale afloop tussen een paar vrouwtjesolifanten.

Tip: iedereen die wel eens naar Discovery of National Geographic kijkt, weet dat leeuwen en hyena's niet vies zijn van een smakelijke hap olifant.

Reuze zielig wat die arme Olga is overkomen, maar de loop der dingen valt helaas niet meer terug te draaien.

Aan stukken zagen met een kettingzaag en aan haar medebewoners van de Beekse Bergen voeren lijkt me de meest verstandige, natuurlijke, schone, voor de hand liggende optie: totale, groene, milieubewuste recycling.

If an elephant dies, what do you do?

Posted by Leon at 12:01 PM | Comments (0)

August 15, 2009

Plassende honden

Ik heb mijn portie hondenlief- en leed weer achter de rug; de logeerhonden zijn vertrokken. Bij het afscheid moest ik denken aan de serveerster van de familie Unterwöger in het wonderschone Obertilliach in Oost Tirol. Die ons over onze net zo vrolijke als luidruchtige Italiaanse tafelgenoten influisterde dat men ze daar altijd graag ziet komen, maar net zo graag ziet gaan, 'Der Italiener'.

Idem dito de honden. Het uitlaten, het gekwispel en het enthousiasme zal ik missen, net als het geblaf naar de postbode, de buren en de luchtballonnen, maar we zijn verlost van de haarballen, de kots en de druppels.

De achterbank van mijn auto is na een halve dag kloppen en zuigen redelijk haar- en zandvrij, de rozen en de lavendel in de tuin, favoriet dekbed van de grootste gast, beginnen zich te herstellen.

Op de hondenwachter hoef ik niet meer te letten. Die slingerde me op de bon, omdat lobbes, met zijn neus in mijn knieholte gedwee achter achter me aan slenterend, richting uitlaatterrein aan de overkant van de straat, vergeten was om de riem die hij altijd in zijn bek neemt, aan mij te overhandigen.

Daar heb ik niet over gezeurd, want ik weet dat het niet mag, de man doet gewoon zijn werk, en onze wegen hebben zich met een vriendelijk 'houdoe' gescheiden.

Intussen blijkt er op het Chassépark een hondenwachter rond te lopen die dames met aangelijnde kleine hondjes aanspreekt als viervoetertje een pootje optilt om een paar druppels te laten vallen.

Dame in kwestie dacht dat het om een verborgen camera ging, maar het was serieus. Wees gewaarschuwd

Posted by Leon at 05:38 PM | Comments (0)

August 08, 2009

Religrappen

Van dat krampachtige gedoe van de EO en de ChristenUnie krijg ik hevige heimwee naar Don Camillo, Frater Venantius, en 'De lachende kerk' van Fons Jansen. Maar hoe zit het tegenwoordig met humor en religie?

Ik meen te mogen constateren dat aan de katholieke én aan de joodse kant van het religieuze spectrum wat meer ruimte is voor humor, die ook vrolijk en volop uitgeoefend wordt, dan in veel andere geloven.

Dat verondersteld hebbende: er zijn ook katholieken en joden, aanmerkelijk stijver in de leer, die niks om lol en lachen geven, zoals bij Opus Dei en het orthodoxe judaïsme.

De islam?

De zichzelf moslimfeministe noemende columniste Nahed Selim heeft de krampachtige relatie tussen humor en islam in een prachtig essay geanalyseerd.

In haar slotzin verwijst ze naar Godfried Bomans, volgens wie humor overwonnen droefheid is. Conclusie: we hebben nog duizenden islamgrappen nodig van duizenden dappere cabaretiers, striptekenaars, schrijvers en journalisten; er is nog een hoop droefheid te overwinnen.

In de humorloze achterban van christelijk Nederland valt ook het een en ander te overwinnen; daar blokkeerde men de aftrap voor een potje lol over het geloof.

Maar waarom zouden we niet over welke God dan ook mogen lachen?

'Wij maken toch ook geen grappen over het feit dat Guido Weijers geen vlees eet?', aldus een boze christen op onze website.

Ik weet niet of ik er om mag lachen, maar het is een hilarische gotspe; de veronderstelling dat een stand-up comedian beledigd zou worden door een grap.

Posted by Leon at 11:52 AM | Comments (0)

August 01, 2009

Gay Pride

Ik heb niets tegen homo's en lesbiennes. Ik werk met door mij zeer gewaardeerde collega's van de andere kant, ik heb homo's onder mijn beste vrienden, ik sta er samen mee onder de douche na mijn veteranenwedstrijdjes met bal en knuppel - softbal hebben we het hier over.

Kortom; het maakt me, om in termen te blijven, geen ene fuck uit hoe of met wie mijn medemens het doet; totaal irrelevant. Toch weet ik niet zo goed wat ik van Gay Pride vinden moet.

De lol gun ik iedere deelnemer en bezoeker, maar ik vraag me af of het nog nodig is, in Nederland, een van de homovriendelijkste landen ter wereld. Relevant lijkt mij de vraag of dat extravagante gedoetje een uitgebalanceerd beeld van homoseksuelen in Nederland geeft.

Ik ben niet de enige liberaal die zich dat afvraagt. Volgens een onderzoek van Top-X vind tweederde van de homoseksuele jeugd in Nederland dat Gay Pride een eenzijdig en verkeerd beeld van hen en de hunnen oplevert.

Ook saillant; als ik hardop mee begin te roepen dat iedere homo tegenwoordig de kans loopt om door Marokkaanse snotapen in elkaar te worden geslagen, zit Geert Wilders in zijn vuistje te lachen.

Maar wat is nu eigenlijk het nut van die optocht?

Grachten vol mensen die staan te roepen en te showen hoe bloot en mooi en homo dat ze zijn, bruggen bomvol bewonderaars die staan te klappen, juichen en applaudisseren.

Van mij mogen ze, maar waar gaat het om? Of moet ik er toch wat langer over nadenken; hoe zou mijn leven zijn als het toeval één string in mijn DNA anders geknoopt had?

Posted by Leon at 09:22 AM | Comments (0)

July 25, 2009

Jokvakanties

Oeroude West-Brabantse grap; 'we gaan dit jaar lekker op vakantie naar Richebergé'. Rijsbergen dus, terwijl andere grappenmakers naar Seven Mountain Corner of Williamtown vertrokken.

Momenteel actueel; jokvakanties. Mensen, wiens vakantiegeld dankzij de crisis door de DSB bank of een andere woekeraar is geïncasseerd, en die de schijn op willen houden, gaan op jokvakantie.

Wij hebben de komende veertien dagen een enorme lobbes van een hond op visite, waarvan de eigenaar een luxe villa in Spanje gehuurd heeft. Zou het, of zitten ze op de camping in Cadzand? De jokvakantie blijkt een reëel gegeven te zijn, gesignaleerd door ANWB trendwatcher Adjiedj Bakas.

In Engeland noemen ze het staycation, een stay-at-home-vacation. Nieuw is het allemaal niet; in Rotterdam grapten ze al in de jaren vijftig dat ze naar Balkonië gingen; met een krat bier het balkon op, de radio aan. Verdere varianten: Playa del Tuin, Playa del Balcona, Aanderijnië, Playa del IJssel, en de Costa del Maas.

Ik signaleer een andere trend: jokgolfers. Ze willen graag, maar hebben geen geld voor het golfvaardigheidsbewijs, laat staan het lidmaatschap en de fees voor de pro.

Geen nood, ze kopen een tas vol clubs en ijzers op Marktplaats of bij de Aldi, een plus-four broek en een paar witte bordeelsluipers met spikes.

Om vervolgens driemaal per week in het zicht van de buren de imago parafernalia plechtstatig op de achterbank te plaatsen, en langzaam de straat uit te rijden. Wat ze écht gaan doen weet ik niet, vermoedelijk een pint of een frikandel scoren.

Posted by Leon at 09:23 PM | Comments (0)

July 20, 2009

Blootgewoon

Bloot is de normaalste zaak van de wereld; nog nooit iemand met kleren aan geboren. Wie in God gelooft, weet dat die alles geschapen heeft, dus vanuit christelijke hoek zou je louter liefde, respect én onverhoolde bewondering voor ons vlees en bloed mogen verwachten. Klopt niet helemaal.

Terwijl de KRO bloot in beeld gaat brengen, heeft de EO presentator Venderbos verboden om met een bootje christelijke homo's en lesbiennes mee te varen tijdens de Canal Parade. Een mooie reden om bij fopshop of Beate Uhse een roze string aan te schaffen, en voor op die boot te gaan staan; laat maar komen die rechtszaak.

Blootgewoon van de KRO lijkt me een sympathiek initiatief. Al dan niet mooie of bekende mensen uit de kleren, verzameld op een naaktkalender, opbrengst naar een serie goede doelen.

Gezien de twee fotografen die de klus gaan klaren, hoeft niemand bang te zijn dat het een onsmakelijke uitgave wordt. Volgens de KRO zijn ze gewend 'om mensen op een integere manier te fotograferen'.

Vertaling: zelfs een opgegraven veenlijk weten ze tot centerfold te fotoshoppen, zonder dat er iets te zien is. Voorproefje is de promo-shoot van presentatrice Witzier; het enige echte bloot haar blinkende tanden.

De rest weggewerkt achter handen, armen, benen en schaduw; nauwelijks naakt te noemen.

Wel volgens actiegroep 'Christenen voor de Waarheid', die de KRO verregaande zedeloosheid verwijt, en overlopend van woede een actie op poten begonnen is.

Zeker vergeten dat Adam en Eva piemelnaakt waren toen ze in de appel beten.

Posted by Leon at 04:25 PM | Comments (0)

July 12, 2009

De flitsers

Ik woon in een volslagen idioot landje, denk ik minstens enkele malen per dag. Wie zo nodig een joint in zijn kop wil steken, doet maar, maar ik begrijp dat die Fransen er genoeg van hebben. Strikt in regelgeving én naleving, nemen ze ieder jaar tientallen tonnen wiet in beslag, kakelvers uit Les Pays Bas.

Is dat de helft, of slechts een percentage van wat ieder jaar door Hollandse kwekers aan Franse klanten geleverd wordt?

Kan allemaal, omdat ik in een land leef waar alles moet kunnen en van alles mag, ook wat niet mag. Enerzijds officieel niet gedoogd, anderzijds officiële ogen dichtgeknepen, volgens de wet niet mogelijk, maar beleidsmatig of pragmatisch toegestaan.

Ik klaag niet over de voordelen van mijn vrijheden, maar je hoeft geen hogere wiskunde gestudeerd te hebben om te begrijpen dat gedogen altijd uitwassen tot gevolg zal hebben. Ook uniek Nederlands: het doorlopend melden van de flitsers op de radio.

Deze week zat ik weer eens een dag in de auto, op verregende en verstopte wegen. Soms heeft het wel iets hilarisch, zo'n melding: een flitser bij kilometerpaal zoveel, midden in een file van zeventien kilometer.

Maar wat is het verschil tussen het waarschuwen van snelheidsovertreders en het waarschuwen van inbrekers? Voor dezelfde waanzin gaan die dj's voor zitten lezen waar alle politieauto's van Nederland zich bevinden, in real time.

Kunnen alle krakers en inbrekers hun navigators opnieuw programmeren om de veiligste route in te stellen, om hun volgende kraak zo ver mogelijk van de sterke arm te zetten.

Posted by Leon at 10:56 AM | Comments (0)

July 05, 2009

Proost!

Komkommertijd aangebroken, grijpen onderzoekers hun kans om te scoren. Soms samenzwerend met politici, die gaande het zomerreces imago en naamsbekendheid proberen te versterken.
Deze week werd door het Trimbos-instituut de stormbal gehesen over toegenomen alcoholgebruik in mijn leeftijdsgroep.

Terwijl politici roepen dat teenagers geheelonthouder moeten worden, naar Amerikaans voorbeeld. Ach, krijg je ook andere Amerikaanse toestanden van; zoals kids die zich op hun eenentwintigste verjaardag doodzuipen.

Of studenten, die op vakantie of via een uitwisselingsprogramma in een Bredaas café belanden en daar na tien flessen triple en een joint kotsend het toilet bevuilen. Misschien beter die levenslessen op tijd te leren.

Ik heb enkele keren het genoegen genoten te mogen tafelen met Amerikaanse geheelonthouders van de fanatieke, bekerende soort. Uitmondend in discussies waarin ik me zeer vermaakte, ernstig hoofdschuddende gezichten aan de andere zijde van de tafel, achter de flesjes biologische spa.

Uitgelezen moment om ze aan hun eigen geschiedenis te herinneren.

Op 16 september 1787 zetten de 55 Founding Fathers in opgewekte stemming koers naar een kroeg in Philadelphia, om bij te komen van vijf maanden vergaderen. Daar maakten ze 54 flessen Madeira soldaat, 60 flessen claret, 8 flessen whisky, 22 flessen port, 8 flessen cider en 7 schalen bowl zo groot dat er eenden in konden zwemmen.

Hoe groot de koppijn was is niet bekend, maar de volgende dag werden de handtekeningen gezet en was de USA geboren. Proost!

Posted by Leon at 01:34 AM | Comments (0)

June 13, 2009

De visboer

Een van de voordelen van ouder worden is dat je minder naar geleuter luistert. Van pseudo wijheid, honderden keren gehoord, tot luidkeels ontkennen wat ooit onwrikbaar waarheid was.

Ach, niet alleen hoe gekapt te worden en hoe gekleed te zijn golft op en neer op de modieuze menselijk variant van de varkencyclus, maar ook wat te denken, hoe te handelen, wat te doen.

Soms verrast me zowaar iets. Zo mag ik regelmatig een haring of twee achterover slaan, mét uitjes, genetisch niet in staat om een viskraam voorbij te lopen.

Al gun ik het die pekelende boevenbende eigenlijk niet. Tot begin juni proppen ze hun koelpakhuizen vol met Hollandse ouwe, om ze daarna met veel tam-tam als Hollands nieuwe te verpatsen.

Heerlijk én gezond, zo'n haring, niet dan?

Helemaal niet, volgens cardioloog Neumann van het Rotterdamse Havenziekenhuis, die er lekker mee scoorde. Volgens hem kan je pardoes dood blijven na het happen van een nieuwe haring, tot dan onbewust van je aangeboren hartfalen.

Terwijl notabene een maand geleden de Universiteit van Maastricht een persbericht de wereld instuurde met de volgende aanhef: 'Een vetarm dieet met koolhydraten en veel vette vis (bijvoorbeeld zalm, haring of makreel) helpt om diabetes en hart- en vaatziekten bij dikke mensen te voorkomen.'

Kunt u er nog een touw aan vastknopen?

Ik niet. Ook al ben ik al lang niet rooms meer, één gekoesterd ritueel uit mijn jeugd zal mij altijd heilig blijven. Op moment van schrijven is het bijna vrijdagmiddag en loopt het water me in de mond.

Op naar de visboer!

Posted by Leon at 01:02 PM | Comments (0)

June 06, 2009

Mijn DNA

Een heet en modieus onderwerp: DNA. Benieuwd hoe het mijne eruit ziet, op naar Google. Op "dna testing" reageert de digitale wereldwijzer met anderhalf miljoen resultaten, vergezeld door vijftien advertenties van laboratoria in binnen- en buitenland.

Als je een druppel bloed, pis of speeksel, een schaamhaar, een aambei of een teennagel opstuurt, met het nummer van je credit card of Pay Pal, dan arriveert ommegaand een blauwdruk met alle geheimen van je eigen stoffelijkheid.

Het kost een paar centen, maar dan heb je het ultieme bewijs dat je bestaat. Goedkoper kan ook, via zelftest pakketten, en helemaal gratis is ook mogelijk.

Elders op het web wordt uitgelegd hoe met zout, afwasmiddel, zuivere alcohol, een lepeltje, een borrelglaasje en een vergrootglasje eigen DNA zichtbaar te maken.

Ik krijg spontaan heimwee naar toen we in het natuurkundelokaal de aansluitingen van water en gas verwisseld hadden, en op de inductiedemo met de aluminium ring 220 in plaats van 12 volt gezet hadden. Het werd een onvergetelijke les; de ring dwars door het plafond, bulderend vuur uit de waterkraan.

Gevolgd door een halfjaar iedere woensdagmiddag en zaterdagochtend duizend strafregels: 'Ik mag niet spelen en spotten met gevaar en veiligheid'.

Dat lesje onthouden hebbende, pas ik voor een doe-het-zelf kit, voordat daaruit blijkt wat velen stilzwijgend vermoeden: dat ik stapelgek ben.

Aan een professionele test begin ik ook niet. Laat Gods water maar over Zijn akker stromen. Het leven is te leuk om mezelf zorgen te maken over wat mijn DNA zou kunnen voorspellen.

P.s. Het wetenschappelijkbewijs dat ik niet overdreven heb (en dat de strafregels terecht waren :-): Variation 2 is a potentially dangerous demonstration.

Posted by Leon at 11:42 AM | Comments (0)

May 30, 2009

Ziekenhuis

Ziekte en ongeluk zijn niet te voorkomen, al kan het geen kwaad uit te kijken met oversteken. Vissers die tijdens een storm tot God bidden, proberen immers ook uit de buurt van rotsen te blijven.

Ik mag tot dusver niet klagen - afkloppen! - maar na een spectaculaire koprol met de racefiets heb ik een heel circus van medici en therapeuten, wachtkamers, formulieren, afspraken, onderzoeken en behandelingen doorlopen.

Niks ernstigs, nadat schaafwonden, kneuzingen, bloeduitstortingen en blauwe plekken verdwenen waren, alleen een irritante schouder.

Zorgen maak ik me niet, want, aldus de laatste orthopeed met een opgewekte stem, 'tijd geneest de meeste blessures, het duurt alleen iets langer op uw leeftijd'.

Goed, waar het hier om gaat is de logistiek van dokter, zorg en ziekenhuis. Wie nu gaat zitten voor een klaagzang, moet ik teleur stellen.

Ik prijs mezelf in dit land te leven waar alles geregeld is zoals het gegaan is.

Alle afspraken, de wachttijden, de verzorging, de onderzoeken, de scans, de manier waarop je door balie of dokter te woord gestaan wordt; ik zou me niet voor kunnen stellen hoe iets beter had kunnen gaan.

Voor hen die anders en slechter ervaren hebben; dat spijt me, maar daar kan ik verder niets aan doen.

Misschien helpt de wetenschap dat er landen zijn waar je een week moet lopen naar een ziekenhuis, om daar dagenlang te wachten tot je aan de beurt bent.

Waar drie doodzieke mensen in een vervuild eenpersoons bed liggen.

Dat maakt het ongemak wellicht wat draaglijker.

Posted by Leon at 12:26 PM | Comments (0)

May 24, 2009

De Dalai Lama

Debatteer over de Chinese provincie Tibet en je staat tot aan je knieën middenin een moreel mijnenveld waaruit je zonder schade niet ontsnapt. Zo gek is het daarom niet dat Balkenende ervoor past om de dalai lama de hand te schudden.

Maar omdat de goedlachse goedheilige bij de jeugd, bij links en in de grachtengordel net zo salonfähig is als global warming, is JP de pispaal waar half Nederland met veel kabaal tegenaan staat te zeiken.

Wie niet mee gaat staan huilen en zich in de geschiedenis van Tibet en de dalai lama's verdiept, komt tot de conclusie dat het onmogelijk is om jezelf er een oordeel over aan te matigen.

Lees hier dat China het land sinds 1950 bezet houdt, lees daar dat Tibet al 700 jaar jaar een Chinese provincie is. Lees aan deze zijde over Chinese gruweldaden in Tibet, aan gene zijde gaat het over etnische Chinezen die door Tibetanen methodisch over de kling gejaagd zijn.

In één sprookje geloof ik zeker niet; dat de dalai lama de veertiende reïncarnant van zijn voorgangers is. Intussen hoor je hier niemand over twee bedenkelijke kantjes aan het gedachtegoed van de immer schaterende Tenzin Gyatso; hij is pertinent tegen gelijke rechten voor homo's én tegen de scheiding van kerk en staat.

"Bovendien", hoorde ik een emeritus hoogleraar uitleggen, een bedaarde man die zijn hele academische leven aan China en Tibet besteed heeft, "denk ik niet dat de Chinese regering een door Nederland verbannen Brabander die in Beijng de onafhankelijkheid van zijn onderdrukte provincie komt prediken, officieel zou ontvangen."

Posted by Leon at 03:13 PM | Comments (0)

May 17, 2009

Declaraties

Altijd goed voor reuring, woede, smoesjes en oproerkraaierij; declaratiegedrag van politici. Beschreven door journalisten die zelf ook declareren, derhalve zelf zeer zuiver op de graat.

In Engeland is over het gegraaid en gegrabbel prachtige pleuris uitgebroken. Zoals dat gaat; omdat het daar regent, zal het hier snel druppelen. De politieke tegenstanders van de vermeende boosdoeners houden zich koest, zodat me twee gezegdes te binnen schieten; stil zitten tijdens het scheren en als zondaar geen stenen gooien.

Conclusie: links en rechts in het politiek spectrum heeft de boel even hard vernaggeld. Al zijn er hilarische verschillen. Zo liet Labour hondenbrokken en porno op de rekening van de belastingbetaler aantikken, waar een conservatief het uitbaggeren van zijn slotgracht in rekening bracht.

Wat allemaal waar is weet ik niet, maar ik kan me herinneren dat ik als verslaggever op Wimbledon ieder jaar op de eerste dag aan de persbalie een knipje in mijn badge kreeg als de cadeautjes werden uitgereikt. Waarom, vroeg ik bij mijn debuut in 1982, nog naïef en onschuldig, aan perschef Geraldine, Britser dan Brits.

Dat was, verklaarde ze, helaas nodig om te voorkomen dat ik en mijn collega's nog een keer in de rij zouden gaan staan. Dat waren dezelfde collega's die, zo leerde ik later, de taxichauffeur tien pond fooi gaven in ruil voor tien blanco rekeningen.

En die schaterlachend vertelden dat ze China en Japan de bonnetjes bij de pinautomaten opraapten, om die thuis als diner te declareren. De boekhouder op de krant kon ze toch niet lezen . . .

Posted by Leon at 02:56 PM | Comments (0)

May 09, 2009

Mijn Turkenbak

Ooit ga ik een boek schrijven over mijn avonturen met oude auto's. Over de dierbare Duitsers die door mijn mobiele geschiedenis paraderen, en een paar jeugdfouten, zoals de twee Citroens, een GS en een CX.

De Fransozen reden redelijk, maar toen de onvermijdelijke problemen zich aandienden verdwaalde ik in een doolhof van onbegrijpelijke onderdelen, op een idiote manier aan elkaar geknoopt. Geef mij maar klassieke Mercedesen en Volkswagens, in elkaar gezet zoals het hoort.

De dagelijkse diender is een 22-jarige W124 6-cylinder 300D automaat, kenners weten dan voldoende. Mjn enige probleem met mijn bejaarde bak is het imago. Als lid van de Mercedes Benz Veteranen Club (ik heb ook een W180 van 1954) zie ik de W124 als een bijna klassieker; binnen een jaar krijgt-ie die status binnen de vereniging.

Het kan verkeren; binnen de incrowd van snelle internetters, die iets met mijn werk te maken hebben wordt er heel anders naar gekeken. Dat hippe volkje leased Toyota Avensis, Audi A4 en A6, Volvo's, Citroen C5, dat soort werk.

Ze weten niet beter of achter het stuur van een W124 zit een snor onder een pet, ernaast een vrouw met een hoofddoekje, vijf kinderen achterin, op het dak twee geiten en een inboedel; Krijnen rijdt een Turkenbak!

Deze week werd dat beeld verrassend bevestigd, toen mijn gade op winkelcentrum Moerwijk door twee beleefde heren werd aangesproken.

Jawel, met snor, de pet netjes in de hand, de ogen verlegen neergeslagen, mevrouw voor en mevrouw na; of die prachtige auto misschien te koop was.

Posted by Leon at 02:44 PM | Comments (0)

May 02, 2009

TuutTuut!

Zomaar een reden om weer PvdA te gaan stemmen: staatssecretaris Frank Heemskerk verlost ons van de telefoonhorzels. Die jongens en meisjes, soms beleefd en vriendelijk, maar helaas maar al te vaak irritant opdringerig, die ons dingen proberen aan te smeren.

Meestal melden ze zich tussen de soep en de aardappelen, of tijdens de openingstune van het Acht Uur Journaal.

Dezer dagen gaat het om goedkopere of groenere energie en proefabonnementen. Voordeel van de kredietcrisis: al een tijd niet meer lastiggevallen door effectenboeren die me hemelse rendementen voorspiegelen als ze mijn geld mogen beleggen.

Hoe zo'n gesprek verloopt, hangt van de stand van mijn petje af. Tref ik aan het eind van een dag vol gezanik op de krant een toontje dat me niet aanstaat, dan zijn de rapen gaar.

Op een poeslief toontje zeg ik: 'Momentje, even de radio zachter zetten', om verder te gaan waar ik mee bezig was. Dat werkt, al duurt het soms een minuutje eer tuut-tuut uit de hoorn klinkt.

Dankzij de handtekening van Heemskerk, gezegend en geprezen, onder een convenant met de telemarketeers, zijn we er voortaan vanaf. Surf stante pede naar www.bel-me-niet.nl en het komt goed.

Zou het?

Digitale schade en schande uit het verleden maakt me achterdochtig: die website ziet eruit als een malafide verzamelaar van adressen en telefoonnummers. Heeft Heemskerk zich door die digitale tollenaars in het pak laten steken, of niet?

Weet u wat; probeert u het zelf eens en laat me over een week of zes weten of u er echt vanaf bent.

Posted by Leon at 02:35 PM | Comments (0)

April 25, 2009

Bye bye, TNT

Ik vraag me af of Harry Koorstra op een receptie Steve Ballmer tegen het lijf gelopen is. De directievoorzitter van TNT lijkt wel wat geleerd te hebben van de CEO van Microsoft en diens legendarische grote waffel.

Aanvallen is altijd het devies van Microsoft geweest. Slaag je er niet in de concurrentie weg te vagen middels betere en/of goedkopere producten, dan maak je de tegenpartij zwart tot niemand er nog zaken mee doet.

TNT heeft nu de tactiek gekozen waar Microsoft altijd zo goed in is geweest: FUD, het zaaien van 'fear, uncertainty and doubt'. Terwijl het internet onmogelijk zou kunnen bestaan zonder Linux maakt Microsoft de Nederlandse gemeenten bang middels het verspreiden van angst, onzekerheid en twijfel over de open systemen.

Zodat ze niet overstappen van de peperdure Microsoft licenties op andere, goedkopere, of betere systemen. Haatzaaierij waar wij allen de dupe van zijn. TNT kan er ook wat van. Voortaan mag in Nederland de post bezorgd worden door iedereen die een fatsoenlijk businessplan overlegt.

Dat bevalt de voormalig monopolist niet, dus worden Global Mail, DHL, Sandd en Netwerk VPSP in een door Koorstra ondertekende brief weggezet als klungels die er niets van bakken.

Ik weet niet wat u ervan denkt, en of u de brief van Harry ook al ontvangen hebt, maar mij irriteert-ie hogelijk. Ik heb er geen idee van wie of wat bij mij de enveloppen in de bus doet. Wat me nu wel bijzonder interesseert, is waar en hoe ik voortaan mijn verjaardagskaartjes kan posten zonder dat TNT er nog aan te pas komt.

Posted by Leon at 07:42 PM | Comments (0)

April 19, 2009

De Eerste Indruk

Ik geloof niet dat ik ooit iemand op uiterlijk of manier van doen beoordeeld heb. Schijt aan de mantra 'je krijgt maar één keer de kans om een eerste indruk te maken'.

Helaas klopt-ie maar al te vaak; het merendeel van uw medemensen is in eerste instantie voornamelijk geïnteresseerd in hoe u eruit ziet, wat voor kleren u draagt, hoe mooi u bent, hoeveel geld u hebt, hoe charmant u zich voor kunt doen.

Ouder en wijzer, droeviger dan wel vrolijker; je kunt je in iemand vergissen. Nog nooit iemand binnen twee minuten zo zien veranderen als Susan Boyle. Ziet eruit als – oordeelt u zelf maar.

Laten we het er maar op houden dat aan kapsel, jurk, kousen, pumps, lijn en gebit het een en ander bijgespijkerd had kunnen worden. Let wel; voor mij hoeft het niet, ik hou van puur natuur, ik heb liever een lelijk iemand met wie ik lol kan hebben dan een centerfold zonder zelfspot.

Daar ontbrak het Susan niet aan, zoals ze zelf in sappig Schots opmerkte: '47 jaar oud en nog nooit door een vent gekust'. Op dat moment kijk je dus al anders tegen iemand aan die net haar eerste indruk gemaakt heeft.

Dat voor een bomvolle zaal die haar net niet hard uitlachte toen ze opkwam in 'Britain's Got Talent'. Om ongestoord een fantastische, daverende, torenhoge, fenomenale bek open te trekken, de jury achterover te blazen, tijdens het eerste couplet van 'I Dreamed A Dream' een staande ovatie te krijgen en de helft van het publiek de tranen over de wangen te laten lopen.

Oordeel zelf; ga naar Google en tik haar naam in. Schijt aan de eerste indruk!

Wikipedia: Susan Boyle

Posted by Leon at 09:00 AM | Comments (0)

April 11, 2009

Big Brother

Ik ben zó oud, dat ik 1984 in angst en vrees gelezen heb. Geïnspireerd door een charismatische geschiedenisleraar van de verkeerde kant: altijd meer met toekomst dan met verleden bezig. De jaren tachtig waren toen nog heel ver weg.

Het woord computer debuteerde dankzij (Apollo) Henk(ie) Terlingen tijdens het verslag van de landing op de maan, juni 1969. Nu ligt 1984 drie keer zo ver achter me als toen voor me, de vraag is of George Orwell gelijk had. In ’84 nog niet, de webcam moest nog uitgevonden worden.

Inmiddels is de door Orwell voorspelde Big Brother springlevend. Ik weet dat ik overal gevolgd word. Is het niet door mijn digitale Judas, het mobieltje dat constant aan het verraden is waar ik ben, dan wel door mijn e-mailtjes, ip-nummers, via parkeer-, pin- en chipautomaten, creditcard-slips, DNA in haren, snot en tenenkaas, en camera’s.

Camera’s boven de weg, op straat, in de winkel, in de aula van de schouwburg, op mijn werk. Ach, wie goed doet, heeft niets te vrezen. Bovendien: die dingen vormen een aan twee kanten snijdend mes. Zo werden binnen enkele weken diverse wetsdienaars die over de schreef gingen door beelden van hun eigen security cams betrapt. Dankzij al het gedigitaliseer weet niemand waarheen een video of foto verspreid is op het moment dat-ie (op)genomen is.

Nou nog een webcam in het torentje, waar Balkenende en kompanen over ons hoofd, achter onze rug, van alles zitten te verzinnen. Dan staan we helemaal quitte en is Big Brother geen vloek meer maar een zegen

Posted by Leon at 11:47 AM | Comments (0)

April 04, 2009

As

Wie van plan is een urn te legen in het bos; eerst een natte vinger in de wind. Voordat u er net zo uitziet als Walter en The Dude in The Big Lebowski, als ze de as van Donny tegen de wind in gooien. As verstrooien; eigenlijk mag het niet (overal). Maar omdat we in Nederland wonen, waar van alles kan wat eigenlijk niet mag, kunt u straffeloos as verstrooien in het bos.

U kunt ook de zee op, de lucht in (per vliegtuig of luchtballon) of André Hazes naäpen, wiens as in tien vuurpijlen richting Noordzee vloog. Men kan een urn met een raket buiten de dampkring te laten schieten.

Dat kost een paar centen, maar posthuum heb je dan ook wat. Wil u het zelf en gratis doen; kijk uit voor de boswachter. Die heeft het niet louter op loslopende honden gemunt, maar ook op open urnen. Volgens de Universiteit van Wageningen is as slecht voor het bos.

Raar, want het rapport 'Terug naar de natuur' bevestigt om te beginnen wat ik vermoedde; as, ook menselijke, is prima meststof. Perfecte recycling, en ook nog milieuvriendelijk, iederen tevreden, zou ik zeggen, maar dat heb ik verkeerd gezien.

Volgens de onderzoekers begint er van alles te groeien wat niet in het bos hoort, en vervolgens gaan de varkens er in wroeten en verspreiden de nieuwe flora. Voor je het weet is het een tropisch oerwoud waar dino's grazen en pterodactyli opstijgen.

Minister Verburg stuurde het rapport woensdag naar de Tweede Kamer, dus mijn conlusie lag voor de hand: één april. Dat had ik fout; het blijkt een serieuze zaak.

Pas op voor de boswachter als u uw urn gaat uitlaten.

Posted by Leon at 12:36 PM | Comments (0)

March 28, 2009

De Tweede Kamer: een bos vlooien

De jury hoefde niet te komen . . .

De Tweede Kamer doet me dezer dagen denken aan een bos vlooien op de rug van een hond, ruziemakend over de koers die het beest zou moeten volgen.

Vergis u niet; ik heb oprecht respect voor iedere parlementariër, en iedere politicus moet nou eenmaal iets vinden van de kredietcrisis en er iets over roepen.

Terwijl ze donders goed weten dat het niet uitmaakt wat geroepen of gedaan wordt, maar het spel moet zo gespeeld worden. We zijn het schoothondje van Duitsland; trekt de boel daar aan, dan zal het hier rap beter gaan.

In Australië is het niet anders. Volledig afhankelijk van Aziatische en Chinese handelspartners is de boel daar daverend ingedonderd.

Dus komt de regering met plannen, die door de oppositie met veel kabaal worden weggehoond. Ook qua rechtspraak is Australië met Nederland te vergelijken, vooral waar het gaat om bescherming van verdachten en de hoogte (laagte) van de straffen.

Er zijn twee grote verschillen; magistraten en advocaten dragen pruiken en het strafrecht kent de jury. Daarom kan het gebeuren dat gisteren een 19-jarig meisje van vervolging werd ontslagen, terwijl ze toch echt bekend heeft het hoofd van haar stiefvader met een jachtgeweer aan flarden te hebben geschoten.

Om vervolgens dat halve hoofd en de ledematen af te zagen en links en rechts te dumpen. De reden van sepot; de aanklager was er bij voorbaat van overtuigd dat de jury haar vrij zou spreken. Dat omdat het uitgebeende slachtoffer haar jarenlang misbruikt zou hebben.

Nogal wat populisten in dit land zouden een dergelijke gang van zaken toejuichen, maar ik krijg er geen lekker gevoel bij.

Posted by Leon at 12:46 PM | Comments (0)

March 21, 2009

Honden en katten

Wij houden allebei van honden én van katten en we hebben lol om hondenliefhebbers die een hekel aan katten hebben en om kattenmensen die honden haten.

Stoppen we ooit met reizen, dan gaat het geld naar een klein huisje met een flinke schuur en een enorme tuin.

Met z'n allen gezellig oud worden: een stel honden, een haan en een zooi kippen, twee ezels, een nest poezen, een duo hangbuikzwijntjes en wat verder aan komt lopen.

Dankzij de vogelhuisjes en mezenballen is het gekwetter in onze stadstuin oorverdovend; kool-, zwartkop- en pimpelmezen, vinken, roodborsten, de grauwe heggenmus, de gekraagde roodstaart, merels en zanglijsters knokken elkaar het kot uit.

Als de jongen vliegles krijgen, is het huisarrest voor poes. Toont ze toch trots miauwend een bek vol bloederige veren; ach, denk aan Darwin. Zie het als een rudimentje natuur: de zwakste uit het nest opgeruimd.

Waar het om ging; de tegenstelling tussen sommige hondenmensen (kattenhaters) en poezenmensen (hondenhaters). Tussen hen gaapt een kloof, groter dan tussen darwinisten en creationisten, communisten en kapitalisten.

Dus werd er door de bezoekers flink geruzied op onze website, toen daar enkele artikelen over stinkende, respectievelijk dood en verderf zaaiende katten werd gepubliceerd.

Vermakelijk leesvoer, vooral toen Google zich ermee begon te bemoeien en er een advertentie naast plaatste van een wollige kitten en een schattige puppy in innige omhelzing. Wat voor baasje ben jij?

Link: Kattenleger zaait dood en verderf

Link: 'Een uit de hand gelopen kattenhobby'.

Link: Wat voor baasje ben jij?

Posted by Leon at 06:33 PM | Comments (0)

March 18, 2009

Tot tien tellen . . .

Wie in Australië op te hard rijden betrapt wordt, is stekeblind, hardleers, dronken of gewoon dom. Geldt wat mij betreft ook voor iedereen die hier te zwaar op het gaspedaal leunt, maar de wetgever doet Down Under nóg beter dan hier zijn best best om weggebruikers er op te wijzen dat ze in de gaten gehouden worden.

Als op de radio, televisie én op de billboards beweerd wordt dat de politie extra haar best doet om aangeschoten chauffeurs te betrappen, dan kun je er donder op zeggen dat je gaande de lopende campagne minstens één keer per dag in een fuik terechtkomt. Is het niet 's morgens, dan wel 's middags, 's avonds of 's nachts.

Verrast was ik dus niet, toen ik om elf uur 's morgens voor de eerste keer moest blazen, maar wel stomverbaasd. Ik moest niet blazen, maar tellen, tot tien.

Piepjonge joviale agent, vers uit de outback, in charmant, lijzig en plat Queenslands: 'Cunt, mate'.

'Excuse me, officer?'

'Yeah, mate, cunt, cunt till ten'.

Tot tien tellen? Even dacht ik aan een verborgen camera, vooral toen ik geen blaaspijpje ontwaarde aan het apparaat, een soort iPhone, dat door het raam naar binnen gestoken werd.

'In het Nederlands of in het Engels, officer'. Schaterlachend: 'Don't care, mate, just cunt'. Bij tien flitste een groen lampje piepend aan. 'You're ok matey, on your way'.

Niet alleen drank en bij de wet verboden drugs in het lichaam van de tot-tien-teller, maar ook pijnstillers en slaapmiddelen worden door het futuristische apparaat genadeloos gesignaleerd.

'En slechte adem, mate', aldus de vrolijke diender, 'dus zorg dat je in Australië iedere dag je tanden poetst.'

Posted by Leon at 10:36 AM | Comments (0)

January 31, 2009

Mekka

Sommigen denken dat ik een gereïncarneerde straathond ben.
Zelf vergelijk ik mijn aangeboren gevoel voor navigatie liever met dat van een postduif; zet me midden in de nacht ergens op straat en het komt goed. Ik kijk naar de sterren, als het bewolkt is snuffel ik aan een lantaarnpaal en loop naar waar ik wezen moet. Aan mijn lijf geen TomTom; zon, maan, wind en sterren zijn mijn bakens.

Soms gaat het fout. Het zal de jetlag geweest zijn; de eerste nacht in mijn hotelkamer in Kuala Lumpur lig ik wakker van het pijltje aan het plafond. Ik snap voor wie het bedoeld is: het wijst de moslims onder de gasten de weg naar Mekka. Alleen; de verkeerde kant uit, is mijn stellige overtuiging na een blik op de sterren.

Pas na twee dagen valt het kwartje, als ik een Engelsman die Bahasa Malaysia spreekt, vraag wat het 'barat laut' aan het plafond betekent. 'Noordwest', is het antwoord, 'dat is de richting van Mekka, hoezo?'

Nooit eerder bij stil gestaan; in de westerse literatuur, in de krant, op de televisie, bidden moslims altijd met hun hoofd op de grond naar het oosten. Niet in Zuidoost-Azië. Daar ligt Mekka in het verre noordwesten, en bidden moslims met hun gezicht naar die kant. Dat probleem opgelost, heb ik nu een nieuwe vraag: hoe zit dat in het verre westen? Ligt Mekka vanuit Los Angeles gezien in het verre westen, of in het verre oosten? De manier om dat uit te vinden: een Arabische postduif loslaten en kijken welke kant hij uit vliegt.

Posted by Leon at 03:32 AM | Comments (2)

January 24, 2009

Veel te duur

Van sommige middenstanders snap je niet dat ze nog klanten hebben.
Zo kom ik al jaren niet meer bij de dichtsbijzijnde bakker. Dat nadat ik op een ochtend met nog wat mensen stond te wachten, terwijl de jongste bediende zich het apezuur werkte met het inpakken van appelflappen en Bossche bollen en het snijden van brood, intussen zwetend de heteluchtoven ladend en lossend.

Haar bazin was intussen op haar dooie gemak met iets anders bezig. Op mijn vraag wat ze aan het doen was, wierp ze een blik op me alsof ze een levensgrote kakkerlak ontwaardde. Ze antwoordde dat ze met een belangrijke bestelling bezig was en geen tijd voor klanten had. Ik was niet de enige die op dat moment hoofdschuddend haar winkel voorgoed verliet, maar jaren na dato staan er nog steeds mensen in de rij. Het zou kunnen dat er een nieuwe wind waait.

Mijn vorige fietsenmaker kon er ook wat van. De snijdende wind of de insecten in mijn ogen beu, besloot ik om mezelf op zo'n snelle fietsbril te tracteren. Het mocht wat kosten, vond ik, maar de brillen die de zoon van de eigenaar me liet zien, waren niet precies wat ik zocht. Wat me veel mooier leek, hing in een glazen kastje achter zijn rug, maar toen ik daarop wees, sprak hij – met een soortement van bestraffende blik – de onsterfelijke woorden: 'Die zijn veel te duur, meneer'. Dezelfde snelle bling-bril siert nu mijn fok als ik fiets, maar ik heb hem bij een andere winkel gekocht. Daar slagen ze er vaak in om me iets duurs aan te smeren, terwijl ik desondanks neuriënd het pand verlaat. Zo kan het ook.

Posted by Leon at 03:26 AM | Comments (0)

January 17, 2009

Islamtown

In de mooiste steden van deze wereld dool ik het liefst in de stadsdelen waar maar weinig geïntegreerd is. Zoals de fantastische Chinatowns in Sydney, New York, Singapore en San Francisco, de levendige Koreatowns, Mexicaanse wijken, Indiatowns en Jodenbuurten.

In de Russische buurt in San Francisco kun je dat heerlijke zwarte brood eten, in aantal Grieken gemeten, is Melbourne na Athene de tweede Griekse stad ter wereld, voor pizza ga je in een wereldstad naar Little Italy. Eigen cultuur en identiteit worden er fanatiek gekoesterd en bewaakt, culinair en commercieel optimaal gecultiveerd.

Ik denk dat de Amsterdamse stadsdeelvoorzitter van Slotervaart, Ahmed Marcouch, het goed gezien heeft met zijn pleidooi voor een bloeiende moslimgemeenschap in Amsterdam-West.

Laat maar komen.

Zelf neem ik er regelmatig een voorschot op, als koning klant bij Marokkaanse bakkers en slagers, waaraan sommige Hollandse middenstanders qua vriendelijkheid, kwaliteit en prijs een voorbeeld kunnen nemen.

Dat Geert Wilders bij dat idee opspringt als een bos vlooien op een brandende hond was te verwachten, maar ook de reacties van linkse signatuur verbazen me niet. Terwijl rechts het idee van Marcouch verkettert, vecht men zich er in zijn eigen PvdA onderling het kot over uit.

Misschien blijkt in deze barre tijden toch nog een potje subsidie over. Moeten ze de PVV en de PvdA samen maar een parlementaire verkenningsreis laten maken langs die prachtige stadsdelen die floreren zonder integratie.

Trouwens; wat is het verschil tussen een islamitisch stadsdeel en een dorp vol zwarte kousen?

Posted by Leon at 01:47 PM | Comments (0)

January 10, 2009

Ketkupolkka . . .

De dooi nadert, een voorspelling die mij in diepe twijfel stort. Moet ik vandaag wel of niet een stepslee kopen? Dan moet ik naar Arnhem, Hengelo of Genemuiden, om mezelf van een levenslang trauma te verlossen: dat ik op ijs niet vooruit kan komen.

Ik heb het geprobeerd in mijn jeugd, met botjes, met ijshockeyschaatsen, zelfs met noren, met en zonder stoel, maar het is nooit iets geworden.

Ik fladderde als de stomverbaasde eend die op water dacht te landen. Te slappe enkels, al hadden die het voordeel dat er nooit een enkelband afscheurde als ik er weer eens één verzwikte, zodat ik binnen twee of drie dagen weer normaal kon lopen.

Mooi, maar als mijn vrienden gingen schaatsen, stond ik aan de kant - of was ik lekker in een warm land. Het komt goed, want ik heb de stepslee ontdekt.

Met een Finse Ketkupolkka ga ik iedereen inhalen die me vroeger met een meewarige glimlach voorbij schaatste. Tik het woord in Google en als u net zo'n schaatsklungel bent als ik, gaat er een wereld voor u open.

Ik wil er één!

Dan moet er wel een ijsgarantie bij, want 200 euro uitgeven om er één dag van te genieten, is ook zoiets. Doet me huiverend aan een ander trauma denken: mijn ijssurfer.

De hele dag aan gebouwd op de dag dat Van Benthem voor de tweede keer de Elfstedentocht won. De volgende dag, op het ijs, stond er geen wind en begon het te dooien.

Elf jaar later kon er weer gesurft worden op ijs, maar toen kon ik hem nergens meer vinden. Moet ik mezelf er dan toch maar bij neerleggen dat vooruit komen op ijs niks is voor mij?

Posted by Leon at 02:41 PM | Comments (0)

January 03, 2009

Speeches

Bij toeval heb ik iets met de inauguratierede van de Amerikaanse president; hij wordt altijd op mijn verjaardag uitgesproken.

Toeval is niet dat de beroemdste speeches uit de geschiedenis maximaal 1600 woorden bevatten. Dat aantal in een begrijpelijk tempo uitspreken, duurt een kwartier tot twintig minuten en dan moet het al iets bijzonders zijn om het bordes niet in slaap te laten vallen.

Cubanen luisterden niet voor hun plezier vijf uur lang naar Castro, maar omdat ze niet weg durfden te lopen. Soms mag het wat langer.

Bij Obama bijvoorbeeld, wiens acceptance speech in november in meerdere opzichten zó historisch was dat-ie van de eerste tot de laatste (yes, we can!) van de 2000 woorden boeide. Nog zeventien nachtjes slapen en wachten op zijn veelbelovende inauguratie.

De Troonrede op Prinsjesdag bevatte ook 2000 woorden, maar vraag me niet waar het over ging: Beatrix vertelt nooit iets wat mij beklijft. John F. Kennedy ('vraag niet wat uw land voor u kan doen, maar wat u kunt doen voor uw land') deed het in 1600 woorden, en Martin Luther King had voor zijn onsterfelijke 'I have a dream' 1300 woorden nodig.

Je vraagt je af of de afdeling communicatie van de gemeente Breda ook King, Kennedy en Obama hebben zitten turven, want de nieuwjaarsspeech die voor burgemeester Van der Velden werd gefiatteerd, omvatte . . . . 1600 woorden.

Of het boeiend was, bepaalt u zelf maar, maar ik zou graag zien dat er in 2009 minder langdradig geluld wordt.

Voorbeeld: het telegram dat Victor Hugo ooit aan zijn Parijse uitgever stuurde toen hij wilde weten hoe zijn nieuwe roman ontvangen was: ? Het alleszeggende antwoord: !

Posted by Leon at 01:27 PM | Comments (0)

December 27, 2008

Vrijdag . . . ?

Gistermiddag, uitbuikend in de polder, onder een stralend zonnetje, tegen de straffe ooster in, leek de wereld er niet veel mooier uit te kunnen zien.

Tienduizenden grauwe ganzen maakten een oorverdovend kabaal rondom de eendenkooi aan de Schimmer tussen Terheijden en Wagenberg. Een buizerd belaagd door twee overspannen kraaien, blauwe reigers stokstijf aan de slootkant. Scholeksters en kieviten pleegden luidkeels overleg over de vraag alsnog een reisje naar de zon te boeken, in plaats van hier te overwinteren.

Op de hoek van de Witteweg, een restant van de Houtse Linies vaag herkenbaar, flitste een ijsvogel pardoes de weg over, om te verdwijnen over een gracht die in 1625 door Spinola is aangelegd. Een enkele wandelaar met een Maltezertje, twee lopers, een fietser, een echtpaar op de bok achter een tweespan zwarte Friezen. Wat een schoonheid, wat een rust.

Tot mijn lief droog opmerkte 'dat het bijna weekeind was'.

Huh?

Verlost van het misverstand dat tweede kerstdag een donderdag was, zit ik een uur later op de krant met een bak smerige automatenkoffie een column te tikken waarvoor ik nog minstens vierentwintig uur beschikbaar dacht te hebben.

Terug in de waan van de dag, in mijn ogen en oren gesmeten door de schermen en computers om me heen. Een moordende kerstman in Amerika, NAC dat in Rotterdam op zijn kloten krijgt, buschauffeurs en ambulancebroeders die hun leven niet meer zeker zijn, en morgen of overmorgen een nucleaire oorlog tussen India en Pakistan.

Ik wou dat het al wat langer licht was, dan liepen we dat rondje door die prachtige polder nog een keer.

Posted by Leon at 11:41 AM | Comments (0)

December 20, 2008

Angst

Angst - échte angst - kan zó verlammend werken dat je jezelf niet meer kan bewegen terwijl het koude zweet je uitbreekt en je sluitspieren zich automatisch ontspannen.

Terwijl ik het nooit mee hoop te moeten maken, en het ook niemand toewens, koester ik een grenzeloze bewondering voor hen die erin slagen om in doodsangst besluiten te nemen, acties te ondernemen, zichzelf of anderen te redden, of vechtend ten onder gaan.

De vraag is nu of ik respect op moet brengen voor mijn Iraakse collega Muntadhar al-Zaidi die deze week tijdens een persconferentie zijn schoenen naar het hoofd van George Bush heeft gegooid. Het is een vraag waar ik niet zomaar een antwoord op kan formuleren.

Om te beginnen schoot ik stiekem in de lach door de motoriek van Bush die tweemaal met een glimlach de schoenen soepeltjes ontweek als een bokser een rechtse directe, om vervolgens te grappen dat-ie maat 44 voorbij had zien komen.

Maar ik weet niet wat voor ellende Al Zaidi en de zijnen de afgelopen jaren - al dan niet dankzij George Bush - doorstaan hebben, dus ik matig me daarom ook maar geen oordeel aan over de beweegredenen van de schoenenwerper.

Maar één ding weet ik wel zeker: Muntadhar heeft nooit een paar schoenen naar het hoofd van Saddam Hussein gegooid. Die had er misschien ook om gelachen, maar hem daarna zijn stappers ongekookt op laten eten - met zijn geslachtsdelen erin - om hem vervolgens leven te villen.

Dat Muntadhar nu springlevend in de bajes zit, met een paar gekneusde ribben, en een gebroken arm, is hoe dan ook een prettige bijkomstigheid van de hem door diezelfde Bush tegen wil en dank door de strot geperste democratie in Irak.

Posted by Leon at 12:05 PM | Comments (0)

December 13, 2008

NAC: billen bloot!

Lachen; NAC en Jan Boeren, de agrariër uit Terheijden die aardstraalkastjes op mocht hangen bij NAC en bij sommige spelers thuis, vanwege de heilzame werking op wel en wee. Een club die dergelijke nonsens toestaat, vraagt om medelijden en problemen.

Lachen; NAC en Jan Boeren, de agrariër uit Terheijden die aardstraalkastjes op mocht hangen bij NAC en bij sommige spelers thuis, vanwege de heilzame werking op wel en wee. Een club die dergelijke nonsens toestaat, vraagt om medelijden en problemen.

Mij deed het denken aan Jan Cremer die in zijn eerste bestseller de boer opging om aardstralenkastjes te verkopen.

Als Cremer en zijn maat in het kwaad erin slaagden om zich de keuken in te lullen was succes gegarandeerd.

Als ze koffie kregen, deponeerden ze daar een handvol ephedrine in, waarop de boer in kwestie, die zich na enkele slokken nog nooit zó goed gevoeld had, acuut het ter demo onder de keukentafel geplaatste aardstralenkastje aanschafte.

Of NAC-directeur Theo Mommers er ook in geloofde omdat Jan Boeren stiekem iets in zijn koffie stopte zou ik niet durven te beweren, maar om de een of andere reden bljkt de wederzijdse liefde recent bekoeld. Mij deed het denken aan Jan Cremer die in zijn eerste bestseller de boer opging om aardstralenkastjes te verkopen.

Sommige kastjes schijnen er nog te hangen, maar sinds twee weken mag de mannelijke Yomanda van NAC veel minder, al wordt dat desgevraagd weer ontkend door Mommers.

Hoe dan ook; het eerste effect (op moment van schrijven, tegen de aftrap van Ajax-NAC) was acht doelpunten tegen en nul voor, een gegeven waar simpelen van geest conclusies aan zullen verbinden.

Ik zou wel eens willen weten wie zo'n kastje in de slaapkamer heeft hangen. Je zou bijna gaan denken dat dat de geblesseerden zijn, en dat Mommers dáár iets te voorbarige conclusies aan verbonden heeft.

Kom eens uit de kast, heren spelers, bloot met die billen! Waarom zou je er jezelf voor schamen, als je er heilig in gelooft?

Posted by Leon at 10:55 AM | Comments (0)

December 06, 2008

Vegetariërs

Vegetariër ben ik niet, maar ik eet nauwelijks vlees. Kwestie van voorkeur voor vis en Thaise soepen, curry's met visballen, paksoi, citroengras, kokos, garnalen en falafels.

Maar in Oostenrijk schaft mijn pot iedere avond een schnitzel ter grootte van een ouderwetse langspeelplaat en gun ik de forellen een rondje extra, voordat de kok ze uit het aquarium vist.

Had ik de ruimte; ik zou ieder voorjaar een Kuus en Knorretje halen, die de hele zomer gelukzalig aan laten modderen, om ze in november te laten kelen en uitbenen. Mijn beesten zouden een mooi leven hebben, met veel aaitjes en aandacht, maar dan was het mooi geweest.

Een half varken voor de behandelend vakslager, de rest de diepvries in; aan de slag met bloedworst, zult en chorizo. Vlees koop ik bijna nooit omdat ik niet van gesol met dieren hou. Het meeste dood beest in de super heeft geen leven gehad, terwijl het als lijk met water is ingespoten om een betere prijs-gewicht verhouding te realiseren.

Daar denk je aan als je achter zo'n truck met aanhanger zit, die in de zomerhitte met tweehonderd overspannen varkens van Nederland naar Italië scheurt, omdat er daar Parmaham op gestempeld mag worden.

Tot overmaat van ramp zou nu blijken dat je beter de ramen dicht doet achter zo'n vrachtwagen, teneinde niet besmet te worden door de mrsa-bacterie.

Zou het?

Ik wed dat het wetenschappelijk bureau van de Partij voor de Dieren snel met een verse waarschuwing komt: dat alle vis nu ook besmet is door passerende varkens. Je zou er uit balorigheid biefstuk en koteletten van gaan kopen.

Link: De vrijheid van een columnist

Posted by Leon at 10:27 AM | Comments (0)

November 29, 2008

Hup Gerrit

Foto: Roel Wijnants

GNU licentie

Van nature ben ik een beetje dwars, met een onbedwingbare neiging om dingen anders te bekijken. Dus zit ik me af te vragen waarom Gerrit Zalm genoegen neemt met driekwart miljoen, terwijl hij daar tot voor kort maar vier dagen voor hoefde te werken. De uren van die dagen overstijgen de 38,5 uur die u en ik van de baas aanwezig moeten zijn.

Bovendien denk ik dat de ex-baas van Gerrit aan het eind van de maand meer over moet maken op de rekening van Louis van Gaal (want die is, zoals we weten, niet gek) en het halve elftal van AZ.

Die trainer is een workaholic, maar zijn spelers niet; die halen echt geen vijf halve dagen werken. Omdat Gerrit niet van lotje getikt is, denk ik niet dat-ie via de Bahama's of Monaco de belastinginspectie tilt.

Zodat-ie, zolang de vlaktaks niet ingevoerd wordt, per jaar bijna vier euroton aan inkomstenbelasting op moet hoesten. Hoe je het ook wendt of keert, daar worden door de staat weer drie parlementariërs – bijvoorbeeld Agnes Kant, Femke Halsema én Geert Wilders, plús hun secretariaat – van betaald.

Er lijkt me dus niet zo veel aan de hand. Intussen is volgens sommige optimisten de bodem van de kredietcrisis bereikt. Als Gerrit doet waar hij voor aangenomen is en ABN/Amro-Fortis op weet te krikken, kunnen we met zijn allen meeliften door nú aandelen te kopen.

Dan pakken we dat salaris van Zalm driedubbel terug. Voor ik het vergeet: aan in het verleden behaalde resultaten, net zoals aan mijn adviezen . . .

Posted by Leon at 02:40 PM | Comments (1)

November 22, 2008

Evolutie

Ooit was ik katholiek, althans door mijn ouders als dusdanig ingeschreven bij het bevolkingsregister. Dus, totdat ik daar zelf iets over te vertellen dacht te hebben, gedoopt, gezalfd, de eerste communie door de strot gepropt, in de zesde klas op retraite voorgelicht door een stotterende pater.

Na de eerste klas op de Newman werden de ouders van deze puberende brugpieper verzocht hun lastpak elders onder te brengen en dat werd godzijdank de goddeloze Rijks HBS. Wat me van de lagere school niet bijstaat, is dat de evolutietheorie daar ontkend werd.

Wel dat de sprookjes van paradijs en appel, de onbevlekte ontvangenis en de wederopstanding in de godsdienstlessen werden verkondigd. Ik moet er aan denken vanwege het debat tussen Midas Dekkers en Johan Huibers, een discussie die me als liefhebber van Darwin zeer interesseert.

Fan van Sir Charles ben ik geworden nadat ik zijn boek The Voyage of The Beagle aanschafte in Ushuaia, Tierra del Fuego, de meest zuidelijke stad ter wereld, in een piepklein boekenzaakje, volgepropt met Darwin boeken en dingen.

Het is het verslag van zijn vijf jaar durende reis rond de wereld, waarin de gedachten groeiden die hij pas decennia later zou beschrijven in zijn Origin of Species.

Nauwelijks voor te stellen dat het genie pas 22 jaar oud was toen hij aan die reis begon. Iedereen zou dat boek eens moeten lezen, al was het maar om weerwoord te hebben tegen de niet nadenkende, niet analyserende, niet wetenschappelijke religieuzen die zeker weten dat de evolutietheorie een geloof is. Maar een fout geloof omdat het niet dat van hen is.

Update: Scheppolutie

Zie ook: De vrijheid van een columnist

Posted by Leon at 12:37 PM | Comments (0)

November 15, 2008

Zwarte Piet

Lang gedacht dat het een grap was van Anette Kraus en Petra Bauer. Zeg nou zelf, een Zweedse en een Duitse kunstenares die zich in het kader van het project 'Becoming Dutch' verbazen over Zwarte Piet.

Dat zo'n racistische karikatuur nog gepruimd wordt in zo'n multiculturele samenleving als de onze! Schande!

Ik had het mis: het blijkt Bauer (de Zweedse) en Kraus (de Duitse) een bloedserieuze zaak. Hebben die twee kunstenmakers niks beters te doen? Dat Bauer zich druk maakt om de kok in The Muppets, die alle Zweden mondiaal voor lul zet.

Terwijl voor Kraus de hele wereld braak ligt om uit te gaan leggen dat er überhaupt zoiets bestaat als Duitse humor, lijkt me. Veel gevoel voor timing hadden ze in ieder geval niet, om in eerste instantie in de hondsdagen van augustus, midden in de komkommertijd, uit te pakken.

Wellicht was het hen in het kader van hun onderzoek ontgaan dat Zwarte Piet pas medio november aan daken en schoorstenen doet. November, Sint en (Zwarte) Piet gearriveerd, is de discussie weer opgelaaid. Om een einde aan die nonsens te maken, stel ik voor dat we in de oneven jaren aan een Zwarte Sint en Witte Pieten doen en in even jaren omgekeerd.

Nog niet tevreden? We kunnen natuurlijk ook Soedanese en Surinaamse medelanders wit schmincken en een Chinees met een mijter op zijn kop op een gitzwarte knol zetten.

Zo goed?

Nu even geen gezeur meer, want ik moet vanavond aan het werk, op een klassiek Hollands kinderfeestje. Waar is mijn zak, waar is mijn roe, waar is de schoenpoets?

Posted by Leon at 07:39 PM | Comments (1)

November 08, 2008

Veiligheid

Zo'n twee tot drie keer per jaar worden de resultaten van het een of andere onderzoek gepresenteerd, en is het weer raak: ik blijk in een van de onveiligste steden van de regio te wonen.

Soms zelfs van gans het land, maar drie maanden later kan dat evengoed Groningen wezen. Gisteren was het weer raak; uitgerekend op de Nationale Goed Nieuws Dag scoorden Bergen op Zoom, Roosendaal, Breda en Oosterhout slecht op het gebied van veiligheid.

Zou het?

Ik snap er niet zoveel van, want ik heb me nog nooit écht onveilig gevoeld in het Haagje van het zuiden. Tegelijkertijd besef ik dat zo'n gevoel voornamelijk bepaald wordt door hetgeen je toevallig wel of niet overkomen is.

Zo koester ik geen warme herinneringen aan La Paz, nadat ik daar op klaarlichte dag door drie of vier stuks tuig (het ging nogal snel) van mijn camera werd beroofd.

Zou ik hier 's nachts op weg naar huis een keer in elkaar getimmerd zijn, of bij ongeschonden thuiskomst een leeggeroofd huis aangetroffen hebben, dan zou mijn beeld van Breda waarschijnlijk wat bleker zijn.

Misschien ben ik een struisvogel, maar ik tel mijn zegeningen; zolang je het niet opzoekt en de gelegenheid niet geeft, is de kans dat je iets overkomt iets kleiner.

Wie desondanks pech gehad heeft en regelmatig angstig over een schouder kijkt: weet dat de onderzoekers moord en doodslag ditmaal buiten beschouwing gelaten hebben. Dat omdat de gemiddelde burger daar maar zelden mee te maken krijgt.

'Had dat dan wél meegenomen', denk ik dan. Maar ja, dan was de uitslag veel minder alarmerend geweest, en scoor je er als onderzoeker niet mee. Al helemaal niet op Goed Nieuws Dag.

Posted by Leon at 12:40 PM | Comments (0)

November 01, 2008

Godslastering

Artikel 147 verdwijnt eindelijk uit het Wetboek van Strafrecht, maar daarvoor in de plaats wordt artikel 137 gewijzigd.

Hoe, dat weten we nog niet precies, maar als u, net als ik, geen geloof aanhangt, of een religie die niet onder de christelijk/joodse traditie valt, let dan op uw zaak.

Waar het om gaat: vloeken, godslastering. Dat mag niet volgens artikel 147, al werd zelfs Gerard van het Reve in 1968 door de Hoge Raad vrijgesproken nadat hij God had beschreven als een ezel waarmee hij geslachtsgemeenschap had. Daarna is het in het kader van 147 nooit meer tot een veroordeling gekomen, al werden er nogal wat zaken aangespannen. Zoals door SGP-jongeren die Madonna (what's in a name?) gestraft moest worden omdat ze tijdens een optreden wijdbeens aan een kruis ging hangen, een doornen kroon op haar kop. Maar pas op: als het aan minister Hirsch Ballin ligt, wordt in artikel 137 geregeld dat het krenken van iemands religieuze gevoelens gelijkgesteld wordt aan het beledigen van iemand zonder gelovige levensovertuiging.

Waarmee artikel 147 in monstrum 137 gereïncarneerd wordt. Was ik jong en wist ik nog niet wat ik wilde: rechten studeren.

Kredietcrisis of niet, als Hirsch Ballin zijn zin krijgt, breken gouden tijden aan voor advocaten die zich specialiseren in de medemens met smalle rug, dunne huid en lange tenen.

Als 137 heelhuids door de Kamers komt, staat alleen al voorgaande zin garant voor minstens drie rechtszaken; alle smalle ruggen, dunne huiden en lange tenen, die zich beledigd voelen. Je zou er bijna van gaan vloeken.

Posted by Leon at 02:28 PM | Comments (0)

October 25, 2008

Diskjockeys

Toeval en de baas, plus diverse verplichtingen, beslisten dat ik afgelopen woensdag zo'n zes uur in de file doorgebracht heb.

De paar cd's in het dashboardkastje grijsgedraaid, maar weer eens de radio aangeslingerd, ook al omdat ik wel wat file-informatie kon gebruiken, kruipend door de regen en de duisternis.

Vrolijk werd ik niet van al dat geouwehoer, niet achteraan in de 14 kilometer file voor Gorkum, om, toen ik daar uiteindelijk via een sluiproute aan wist te ontsnappen, in een verse opstopping van ongeveer dezelfde lengte tussen Vianen en Den Bosch te belanden.

Wat me verraste, was dat niet de kredietcrisis het voornaamste nieuws van de dag was, maar de verkiezing van de beste dj. Van wat vroeg ik me af; van de Gooise Matras, van de Grachtengordel, van Nederland?

Over navelstaren gesproken; het ging nergens anders meer over. Het leek me meer een wedstrijd over wie zich het belangrijkste kon maken. Zappen van het ene naar het andere kanaal bracht geen soelaas; het was de zelfbenoemde dag van de dj's, de ego's groter dan de ether die ze vullen met hun gebral.

De oplossing is nader: een nieuwe radio in mijn oude trouwe diesel, met bluethooth, mijn favoriete muziek stromend vanaf de iPod, met een voice-over met de filemeldingen van de verkeersdienst. Het is de enige manier om te ontkomen aan die oorverdovende kermis van ijdelheid en zinloos gezever, tot overmaat van ramp voor de helft gedirigeerd door de publieke omroepen, van uw en mijn belastingcenten betaald.

Posted by Leon at 08:10 AM | Comments (0)

October 18, 2008

Mafkezen?

De meneer en mevrouw van wie ik dinsdagmiddag op de A16, net voor de Drechttunnel, dacht dat ze stapelgek of aan de drugs waren, hebben een cadeautje te goed. Stuur me een maitje, vermeld merk en kleur van uw terreinwagen en het komt goed. Neemt u mij niet kwalijk.

Ik weet niet wat u denkt als er een stel naast u komt rijden met 120 kilometer per uur en fantiek begint te toeteren en rare gebaren te maken, nadat ze achter u al irritant met groot licht aan het knipperen waren? Drugsrunners, denk je dan, vallen je toch niet lastig als je van Rotjeknor naar Brabant rijdt?

Die doen het toch de andere kant uit? Met mijn auto was niks aan de hand: geen alarmsignalen, deuren dicht, geen lekke band, geen rook of vlammen in de spiegel. Wat m

Terwijl ik er nog steeds geen touw aan vast kon knopen, reden we naast elkaar de Drechttunnel in, het opgewonden stel de linkerpijp in, ik de rechterpijp. De tunnel uit bleek links een file te zijn ontstaan en was ik van die twee jojo's af.

Tot de Moerdijkbrug kon ik tachtig rijden, toen stokte het verkeer een beetje, keek ik toevallig vanuit een iets andere hoek in de spiegel en viel het kwartje: buiten, achter op de klep van de kofferbak, lag mijn mobieltje.

Posted by Leon at 11:46 AM | Comments (1)

October 11, 2008

Projectsaboteurs

Stel: je werkt voor een bedrijf waar je een van bedrijfswege ter beschikking gestelde laptop móet gebruiken. Stel, want dat schijnt hier en daar voor te komen, dat het kreng zonder al te veel problemen dienst doet. Stel dat je hem op een kwade dag in moet leveren en de volgende dag een nagelnieuwe ontvangt.

Die er in plaats van dertig seconden twintig minuten over doet om op te starten, waarna iedere handeling ook honderd keer zo veel tijd in beslag neemt als op zijn voorganger.

Als je er iets van durft te zeggen tegen het technisch politbureau is de schouderophalende reply dat zoiets normaal is, en dat de gegevens op de laptop nu veel beter beveiligd zijn dan op de vorige.

Ik zeg niet waar het voorgaande zich voorgedaan heeft, maar lach maar niet al te hard, want het kan u ook overkomen. Zou het mij gebeuren; ik zou overwegen om die laptop van vierhoog op de keien te keilen, maar dan ben je een saboteur.

Wacht; er is veel minder voor nodig om saboteur genoemd te worden. In het blad Computable lees ik net een stukje over projectsaboteurs. Blijkt dat een aantal projectleiders, geïrriteerd door klagende en zeurende eindgebruikers, een workshop projectsaboteur georganiseerd heeft.

Les één: eigenlijk moet je iedere eindgebruiker en vooral iemand die er een beetje verstand van heeft, als mogelijke projectsaboteur classificeren.

Was het mij allemaal overkomen; ik zou die laptop nu écht het raam uit lazeren, maar nu van acht hoog, op het moment dat die bende projectleiders het pand verlaat. Kennelijk is het niet alleen de financiële wereld die dezer dolle dagen op zijn kop staat.

Posted by Leon at 02:24 PM | Comments (0)

October 04, 2008

Spits

Mijn favoriete televisiezenders zijn BBC 1, 2 en 3, Discovery Channel, National Geographic en Animal Planet.

Ik heb een schotel of digitaal pakketje overwogen, maar het gevaar is dat ik hele nachten naar de Major League Baseball ga zitten koekeloeren, dus beter van niet.

De vaderlandse publieken ontvangen mij zelden en de commerciëlen ken ik slechts van naam.

Als late zapper passeer ik ze weleens op weg van de Beeb (kanaal 7, 8 en 9) naar mijn drie andere verslavingen op kanaal 19, 20 en 21. Ik verbaas me dan altijd over die (half)naakte meiden die in hun eigen borsten zitten te knijpen, terwijl ze hun gebotoxte lippen naar de camera tuiten.

Je zou jezelf voor minder definitief tot onthouding of herenliefde bekeren. Mijn onkunde van de Nederlandse televisie heeft één groot voordeel; ik ken nauwelijks bekende Nederlanders. Ik wist niet beter of Frits Spits was de dj bij de Vara die dertig jaar geleden in mijn eerste diesel tijdens de avondspits uit de Becker Mexico daverde.

Ik vermoedde daarom dat achter de naam van de auteur, die zo onbeschoft behandeld zou zijn door ene Matthijs van Nieuwkerk (ik zou niet weten hoe die eruit ziet) wellicht het junior - of neefje van - vergeten was.

Verrek, hij blijkt dezelfde te zijn! Het conflict is me niet helemaal duidelijk, maar het ene ego blijkt op de tenen getrapt door het andere, omdat het andere te weinig vroeg over het boek dat het ene geschreven had.

Of zoiets. Het zou zomaar kunnen dat ik iets belangrijks gemist heb, maar dat gevoel heb ik gelukkig niet.

Posted by Leon at 12:57 PM | Comments (0)

September 27, 2008

Mijn geld

Ook ik begin me af te vragen of mijn spaarcenten veilig zijn en wat ons pensioenfonds met mijn geld uitgespookt heeft.

Gisteren, in de rij bij de flappentapper, stopte een man met een chagrijnig smoel het een na het andere stuk plastic in de gleuf.

Pas viermaal was scheepsrecht in de vorm van een briefje van twintig euro, dat hij in zijn borstzak propte, terwijl hij me aankeek met een gezicht van: 'durf er eens wat van te zeggen'.

De grappen over de crisis hield ik daarom maar voor me, ook omdat straks ook mijn geld verdampt zou kunnen zijn voordat ik het kan pinnen.

Doet me denken aan de oostelijke, toen nog Australische helft, van Papoea-Nieuw-Guinea. Toen daar een banksysteem werd opgezet, kregen de inheemse boeren flinke subsidies van de Australische regering. Papiergeld weigerden ze, want dat was niks waard; ze wilden munten. Die werden in jutezakken naar Port Moresby verscheept, waarna de ontvangers bij de bank duizenden dollars met de hand uit lieten tellen en een ontvangstbewijs kregen. Met dat papier, waar ze ook geen fiducie in hadden, stonden ze de volgende dag weer voor de balie: 'Show me my money, man!' Niet alleen de volgende dag, iedere dag, jarenlang. De banken moest extra personeel aannemen dat de ganse dag geld zat te tellen.

Het lijkt me wel wat. Als we met zijn allen iedere dag naar de bank gaan om ons geld te laten tellen, hebben ze geen tijd meer om ermee te gaan gokken. Als er tenminste nog wat te tellen valt.

Posted by Leon at 11:35 AM | Comments (0)

September 20, 2008

De megamall

Ik ben dol op een mooie mall; hoe groter, hoe mooier, hoe liever. Zodra die er is in Tilburg, ben ik er een regelmatige bezoeker, zeker als er een Food Court in wordt ondergebracht van de orde van grootte en kwaliteit als dat van Chadstone in Melbourne, of een van de willekeurige Westfields in Australië of de Verenigde Staten.

Van mij hoeft Janus Oomen namens de Bredase tegensputteraars dus niet in Tilburg uit te gaan leggen dat ze in het Haagje van het Zuiden liever niet hebben dat de mega mall er komt.

Vrijheid, blijheid, dus hij doet maar, maar omdat ze in Tilburg iets minder bekrompen denken dan in Breda, lijkt niets meer mijn mall in de weg te staan.

Het is typisch Nederlands; zodra er iets nieuws gebouwd moet worden zijn er mensen tegen, waar op zich natuurlijks niets op tegen is.

Het probleem is dat, waar het ook om gaat, mensen die tegen iets zijn niet alleen veel meer kabaal maken dan zij die voor zijn, maar ook dat ze veel meer gehoor krijgen in de verzamelde media.

Meestal gelardeerd met vergezochte argumentatie, gepresenteerd als onwrikbaar gegeven. Zoals 'de verpaupering' van de binnensteden.

Als je de Bredase winkeliersvereniging moet geloven, is binnen een half jaar na de opening van de mall de haven verzand, zijn de etalages dichtgetimmerd en zitten alle zelfstandigen in de bijstand.

Kom, dames en heren, graag een beetje meer optimisme, ondernemerslust en fantasie. Dat vertaalt zich vanzelf naar een binnenstad waar ik af en toe eens in zal lopen, in plaats van de auto te pakken naar mijn favoriete mall.

Posted by Leon at 08:49 AM | Comments (0)

September 15, 2008

Ouderdom

Old age is a bitch, moppert men in het Angelsaksische taalgebied. 'Ouderdom is een kreng' hoor je hier nooit iemand zeggen als iets meer moeite kost dan vroeger. Nu mijn lijf wel eens iets eerder dan ooit protesteert, word ik steeds vaker geconfronteerd met collega's met wie ik decennia samen heb gewerkt.

En die nu van VUT, pensioen of de een of andere regeling gebruik gemaakt hebben, en met triomfantelijke, dan wel stille trom afgetaaid zijn.

Niet dat ik het hier niet meer naar mijn zin heb, maar als je er een tegenkomt met een glimlach van oor tot oor en een verbrande kop, dan zet je dat aan het denken. Voorlopig is het mijn probleem niet, want, te laat geboren, kan ik geen vutter meer worden.

Zul je zien dat de pensioengerechtigde leeftijd vlak voor de mijne een jaar of vijf opgerekt gaat worden. Ach, ik ken er ook een paar die niet stil konden zitten en daar heb ik ook altijd moeite mee.

Een ex-chef in ons grafisch bedrijf bestiert sinds zijn VUT een goed lopend schildersbedrijf. Nog mooier: de directeur-eigenaar die zijn toko een paar jaar geleden voor een miljoen of vijftien verkocht. Hij wil met zijn verhaal niet in de krant die hij zelf bezorgt, maar doet twee wijken.

Lekker vroeg opstaan, want dat had-ie zijn hele leven al gedaan, lekker anderhalf uur fietsen, en je krijgt er ook nog een paar centen voor. Het is derhalve niet uitgesloten dat u mij over een jaar of acht niet meer aantreft in de krant, maar dat ik hem wel bezorgd heb.

Posted by Leon at 12:28 PM | Comments (0)

September 08, 2008

De Noordpool

Wie zich niet hoofdschuddend, ach- en wee klagend achter het klimaatpessimisme schaart, wordt in de discussie over de vermeende opwarming van de aarde met een mix van medeleven en agressie tegemoet getreden.

Of doodgezwegen, zoals wetenschappers die niet begrijpen waarom kranten vol staan van stijgende zeespiegels en een Noordpool waar je omheen kunt varen.

Een van die sceptici is Prof. Begemann, fysicus en emeritus hoogleraar te Eindhoven. Die heeft vorige maand zelf in het pakijs vastgezeten, en vraagt zich af waar de nonsens vandaan komt: 'in en rond de Northwest Passage kwamen wij aan het einde van het zomerseizoen nog zoveel ijs tegen dat een gewoon schip daar niet doorheen kon.'

Volgens Begemann zijn de laatste zomers wellicht iets warmer geweest, maar wat je in de linkse klimaatkerk nooit hoort preken is dat de winters kouder en langer zijn, en dat de gemiddelde temperatuur eerder gedaald dan gestegen is.

Begemann herinnert er ook nog eens aan dat de gemiddelde temperatuur op de Noordpool in de jongste geschiedenis enorm op en neer gestuiterd is. Zo leefden 1500 tot 4000 jaar geleden op plaatsen die nu alweer honderden jaren onder meters ijs bedolven zijn, mensen van jacht, visserij en landbouw.

Ergo: enorme klimaatveranderingen in de afgelopen paar duizend jaar, waar mens en CO2 niets mee van doen hadden. Tijd voor een kritische toets van informatie over klimaatverandering, door deskundigen die geen belang hebben bij een eenzijdige berichtgeving.

Dus niet door politici, en, moet ik er helaas aan toevoegen, het merendeel van de media.

Posted by Leon at 07:54 PM | Comments (3)

September 02, 2008

Steve Jobs

Iedereen dient vroeg of laat waan voor eeuwigheid in te wisselen. Voor hen die in dit ondermaanse belangrijk lijken, is het in memoriam geprefabriceerd. Toen ik bij de krant begon, lagen in een stoffige la de necro's van prins en paus geduldig te wachten.

Tegenwoordig zit dat in computers, en waar mensen met die krengen werken, worden mooie fouten gemaakt. Zo verscheen, vier jaar voordat de einddatum klopte, de necrologie van Prins Bernhard op de website van de Haagse Courant. Andersom kan ook; als stagiair heb ik ooit geblunderd door een dode burgemeester te citeren als de lintenknipper bij de opening van een nieuwe school.

Gisteren raasde de necrologie van Steve Jobs web en wereld over omdat iemand bij het deftige Bloomberg, mega in financiële software, nieuws en gegevenshandel, op een verkeerde knop gedrukt had. Jobs, dat is Apple, en dat betekent nogal wat in Amerika.

Steve Jobs is onlangs genezen verklaard van alvleesklierkanker, maar voor hij die opbeurende mededeling ontving, heeft hij zijn ziekte acht maanden geheim gehouden, om de aandeelhouders niet al te nerveus te maken.

Je vraagt je af of degene die bij Bloomberg op de verkeerde button klikte dat per ongeluk gedaan heeft, of in opdracht van een effectenhandelaar met een paar honderd miljoen aan opties op het een of ander.

Ik ben benieuwd of die redacteur nog in functie is. Van mijn historische blunder herinner ik me dat de mij begeleidende eindredacteur de uitbrander ontving.

Die had beter moeten weten dan de door mij geraadpleegde almanak van Noord-Brabant, volgens welk naslagwerk de dode burgemeester nog steeds in functie was.

Posted by Leon at 11:06 AM | Comments (0)

August 28, 2008

De ziekte

Met Lance Armstrong heb ik nooit zoveel gehad. Dat-ie hard kon trainen en fietsen staat buiten kijf. Wat-ie tot zich nam niet, maar ik ben er al lang geleden mee opgehouden mezelf af te vragen wie slikt en wie zuiver op de graat is.

Als ploegartsen, laboratoria en elkaar het kot uitvechtende sportbonden het al niet eens worden, hoe zou ik er dan achter moeten komen? Wat me van Armstrong vooral niet beviel is dat-ie altijd liep te beweren de kanker verslagen te hebben.

Pure nonsens, een ziekte kun je niet verslaan. Bovendien degradeer je met dat soort uitspraken degenen die het met minder geluk dan wel slechtere verzorging af hebben moeten leggen tegen een ongeneeslijke ziekte, tot verliezers.

Irreële en irritante praatjes zijn dat, vooral voor nabestaanden. Mijn hart ging daarentegen open voor die fantastische Maarten van der Weijden. De acute leukemie overleefd, op zijn kale kop de littekens van een hersenoperatie voor altijd zichtbaar, was hij, de gouden medaille vers om de nek, de eerste om dat soort geleuter te voorkomen;

'Niks geen ziekte verslagen. Ik ben gaan liggen omdat ik niets anders meer kon, heb het vertrouwen aan mijn artsen gegeven en dankzij hen, dankzij de vooruitgang in de medische wetenschap, en niet te vergeten dankzij een vette portie mazzel, sta ik hier'.

Daar kan die Armstrong nog wat van leren. Ondanks het goede werk wat-ie doet, met zijn Foundation, zou-ie onderhand eens op moeten houden om in allerlei interviews de pechvogels onder ons wijs proberen te maken dat ze zelf een ongeneeslijke ziekte kunnen verslaan.

Posted by Leon at 08:36 AM | Comments (0)

August 10, 2008

Tuut-tuut

Mijn telefoonnummer staat niet meer op de zwarte lijst van telemarketeers. Tijden niet lastig gevallen, maar de laatste tijd is het weer raak. Die zwarte lijst had ik gescoord door mijn techniek.

Consequent, als ik iemand aan mijn lijn kreeg die me een hypotheek, een belegging, een andere energieleverancier of een nieuwe credit card wilde aansmeren, zei ik: 'momentje, even de radio zachter zetten.'

Waarna ik de hoorn op tafel legde en verder ging waar ik mee bezig was. Meestal duurde het geen minuut voordat-ie tuut-tuut begon te doen; die jongens en meisjes hebben niet al te veel geduld, anders halen ze hun qoata en bonussen nooit.

Natuurlijk tikken ze bij grappenmakers als ik een sterretje achter mijn naam, en delen die digitale standwerkeers hun bestanden, zodat je steeds minder lastiggevallen wordt.

Dat ik momenteel weer de pineut ben, is een vervelend bijverschijnsel van het geven dat partnerlief zelfstandig geworden is. In het boeventaaltje van fiscus en vrije ondernemers heet dat zzp, de start-up heet Rataplan.

Zelfs de Kamer van Koophandel is een sjacherende bende tollenaars; Rataplan was koud een dag ingeschreven of de brievenbus begon te klepperen en de telefoon te rinkelen.

Folders en pasjes van groothandels waar Rataplan van alles wat het niet nodig heeft btw-vrij kan gaan halen, een tegoedbon voor vijftig euro Google Ads, van studiereizen, formulieren die alleen getekend hoeven te worden om tot over de nek in schulden te zitten, kilo's per dag.

Dat gaat ellemaal ongeopend de kliko in, maar wie verlost van van die herboren telefoonhorzels, die me iedere dag naar de directie van Rataplan vragen?

Posted by Leon at 10:55 PM | Comments (1)

August 02, 2008

Komkommertijd

Sommerloch, agurktid, la morte-saison, nyhetstorka, sezon ogórkowy, uborkaszezon, silly season. Niet alleen in Nederland is het momenteel komkommertijd, maar ook in Duitsland, Noorwegen, Frankrijk, Zweden, Polen, Hongarije en Groot-Brittannië.

In Zuid-Afrika, Australië en Nieuw Zeeland nu niet, daar staat in december en januari de onzin in de krant. Ik weet niet of u zich eraan geërgerd of mee vermaakt heeft, maar de afgelopen week was het raak.

Terwijl je zou gaan denken dat Radovan Karadzic zich nu heeft laten pakken omdat hij maximale exposure krijgt, sluipen de komkommers de kolommen in. Op een Italiaanse veerboot bekropen honderden teken een vrouw die niet gebeten werd, maar in Frankrijk werden twee dode jongetjes gevonden waar tanden in gezet zouden zijn.

De een met mysterieuze beten in zijn nek, de ander met veertig messteken die voor mysterieuze beten werden aangezien. Tragische gevallen, waar je in andere tijden niets van zou horen, al had die gek die in een bus in Canada op zijn dooie gemak zijn buurman met een jachtmes onthoofdde, in september de krant ook nog wel gehaald.

In komkommertijd krijgen uitvinders de aandacht waar ze de rest van het jaar tevergeefs om vragen. Dus gaat het bijna dagelijks over apparaatjes die een auto twintig procent zuiniger laten rijden, of op lucht, of die de uitstoot met de helft verminderen en meer van dat soort pseudo wetenschappelijk gedoe.

Doet me altijd denken aan de regel die er op Amerikaanse journalistieke opleidingen op dag één ingehamerd wordt: 'als het te mooi klinkt om waar te zijn, dan is het dat waarschijnlijk ook'.

Posted by Leon at 10:19 PM | Comments (0)

July 28, 2008

Dure diesel

Hij is net zou oud als melig, die grap over dure diesel; 'maakt me niet uit, want ik tank toch altijd voor een geeltje'. Ik moest er aan denken toen ik deze week mijn trouwe kilometervreter volgooide en het telwerk pas tegen de honderd euro stokte.

Op mijn leeftijd reken je dat om naar guldens en voor dat bedrag reed ik in de seventies een maand of drie in Nederland, of twee keer op en neer naar Albufeira. Denken aan dieselen maakt me weemoedig. Eind van de jaren zeventig karde ik in mijn eerste diesel met de ster, net als een paar vrienden.

Toen vonden we zeventig ouderwetse cent de liter een vorm van oplichting door de staat waar we niet aan mee wensten te werken. Al was het maar omdat-ie op dat moment in de USA een kwartje deed, en we wisten zeker dat dat per gallon was.

Dus deden we qua diesel alles wat god en overheid verbood, zoals rode diesel kopen bij een soepele boer of bij een regelrechte boef in België, en huisbrand- of ordinaire stookolie van dertig cent de liter opstoken. Ik garandeer u dat een oude Mercedes diesel altijd en overal op blijft lopen.

Het ging destijds fout nadat mijn beste maat naar het Rasopark in Hoeven verhuisd was, daar waar nu Transformanten wonen. De telefoon ging, net toen Jan huisbrandolie aan het hevelen was uit de 1200 liter tank die achter in de garage stond.

Het gesprek liep uit, en werd wreed verstoord door loeiende sirenes, toen het halve Rasopark met een centimeter stookolie bedekt was.

Opruimingskosten en boetes waren mega, waarmee alle besparingen van de voorgaande twee jaar in één klap teniet gedaan waren. Sindsdien tanken we netjes, zoals iedereen, aan de pomp.

Posted by Leon at 11:51 AM | Comments (0)

July 20, 2008

Tattoos

Een tattoo bezit ik niet, ook niet op een verborgen plek, en ik moet er ook niet aan denken.
Het gaat me te ver, zoals ik een psycholoog in een praatprogramma met een serieus gezicht hoorde doen, een ets op je huid een 'losers logo' te noemen.

Recent is mijn kijk op het tattoowereldje verbreed door een van de mooiste boeken die ik ooit gelezen heb. Until I find you van John Irving. Volop getatoeëer in het boek, met een hoofdstuk dat zich in Amsterdam in de herst van 1969 afspeelt.

Terwijl Henk Schiffmacher er niet alleen in figureert, maar ook het logo op de omslag ontworpen heeft. Ik kan me voorstellen dat iemand een kleine tattoo laat zetten op een plek die bijna niemand ooit ziet, maar het grootste probleem blijft hoe dan ook altijd overeind: als je erop uitgekeken bent, dan zit je er mee.

Piercings hebben nog het voordeel dat je de gaten dicht kunt laten groeien, en als je kapsel niet bevalt, dan groeit het vanzelf uit. Je kunt ze door een andere tattoo over laten krassen, zoals ik van Irving geleerd heb, of weg laten branden, maar dat is ook zo wat.

Tot overmaat van ramp wezen twee cardiologen deze week op een tot nog toe onbekend bijverschijnsel van tatoeëren of piercen: je kunt er een dodelijke hartinfectie van krijgen.

Dat een dag nadat ik gelezen had dat pindakaas slecht is voor astmapatiënten, en zo staat er iedere dag wel iets in de krant waar je iets van kunt krijgen. Misschien slecht nieuws voor de tattoo detailhandel, maar als ik er een zou willen, zou ik me er niet al te druk over maken.

Posted by Leon at 11:08 AM | Comments (0)

July 16, 2008

Reaguurders

De verbazing ben ik allang gepasseerd, maar af en toe ben ik nog verbijsterd over het niveau van de reacties op artikelen op onze website. Zoals onder de verhalen over agente Gabriëlle Cevat, die in Amstelveen doodgeschoten werd door een dronkelap.

Het overgrote deel van die reacties bevatten oprecht verdriet, medeleven en uiteraard ook boosheid. Trollen en volslagen idioten reageren ook, met teksten waar de honden geen brood van lusten.

De comments die op de website in beeld verschijnen, zijn stuk voor stuk gevalideerd door mij of door een van mijn collega's. Meestal is dat niet zo moeilijk en wordt na snelle lezing op de knop accept dan wel reject geklikt. Soms moet je er wat langer over nadenken, raadpleeg je een collega, soms maak je, al dan niet inderhaast, een verkeerde keuze.

Gelukkig kan op een website, in tegenstelling tot een krant die de brievenbus gepasseerd is, zo'n fout nog hersteld worden. Per dag worden tussen de vijftien en 25 procent van de honderden reacties geweigerd.

Sommige reaguurders zijn werkelijk van God los, velen anoniem, te laf om hun echte naam of e-mail- adres in te vullen, verborgen achter het ip-adres van het bedrijf waar ze werken, de plaatselijke bieb of weten we veel waar.

Een ervan, die van verschillende namen en e-mailadressen gebruikmaakt, reageerde zowaar op een mailtje naar een van die adressen.

Mijn vraag was of-ie zijn toon wat matigen kon. Zijn reply: 'Het is niet mijn bedoeling om met zo'n links stuk stront in discussie te gaan.'

Tja, wat moet je zo iemand antwoorden?

Posted by Leon at 12:00 PM | Comments (0)

June 14, 2008

Dertien

The number 13, believed to be unlucky, has been skipped over at a horse stable

Een bijgelovige coach kun je niet serieus nemen, eigenlijk net zomin als een krant die horoscopen publiceert.

Omdat ik deze column op vrijdag de dertiende moest schrijven, uren voordat in Bern de oranje-blauwe kraker begon, wist ik niet of de daverende koppijn, terwijl u dit leest, van feestvreugde of kater is.

Bijgelovig ben ik niet, al heb ik jaren gespeeld met rugnummer dertien.

Bij toeval, want toen een apetrotse sponsor nieuwe pakken presenteerde, dreigde een Antilliaanse vriend stante pede de club te verlaten omdat hem 13 was toegekend.

Ik haalde mijn schouders op, pakte het shirt, en heb het minstens dertien jaar gedragen, zonder blessures of ongeluk. Ooit had ik een coach die me op de eerste training vroeg wat mijn geboortedag was.

Ervaring hebbende met charlatans, noemde ik een willekeurige datum, waarop-ie me met een peinzend gezicht toevertrouwde dat-ie dat goed gezien had en dat mijn sterrenbeeld best goed paste in zijn ideale opstelling.

Halverwege het seizoen was-ie godzijdank opgerot en redden we maar amper het vege lijf in het degradatiegedonder.

Het komt kennelijk op alle niveaus voor, want die Franse coach kent de sterrenbeelden van zijn spelers beter dan hun voornamen. Ik snap niet dat ze dat gelul van Domenech over leeuwen in de verdediging en schorpioenen in de aanval pikken.

Zouden die gasten nou echt zo dom zijn?

Ik luister liever naar Aboriginals, met hun genetisch bepaalde, prachtige hese stemmen.

Die geloven weer in andere dingen, maar als je ze vraagt hoe oud ze zijn, krijg je een verrassend antwoord: 'Weet ik niet, ik ben in de zomer geboren. Op een zondag'.

Posted by Leon at 11:53 AM | Comments (1)

June 07, 2008

Puntmuts

Of ik maandag kijk?. Ik weet niet; ik heb niet veel meer met Oranje. Te veel kapsones, te weinig prestaties, anderhalf decennium ergernis. Hoe anders was dat twintig jaar geleden. Ik zat zeventien dagen op Wimbledon en heb vanuit die groene kathedraal nog nooit zo van Oranje genoten als toen.

Van het openingsduel tegen Rusland staat me niet veel meer bij, maar van de tweede, tegen Engeland, des te meer. In een bomvolle perszaal, waar tennis even niet bestond, werden alle weddenschappen met Engelse vrienden en collega's gewonnen dankzij de drie pegels van Van Basten.

Het werd een lange nazit in The Dog & Fox, en daarna in Downs Wine Bar, ons vaste restaurant in Wimbledon dorp. De volgende morgen hing in het perscentrum een officiële oekaze dat vanwege het onbeschaafde kabaal een dag eerder geen voetbal meer gekeken mocht worden.

Geen nood, de Spaanse eigenaar van Downs, nog maar amper klaar met geld tellen, gooide voor de wedstrijden tegen Ierland, Duitsland en de finale al 's middags de tent open.

Zodat wijlen Menno Oosting, nadat hij een pak slaag van Mats Wilander had gekregen, geen enkele tennisjournalist aantrof, en naar Downs belde; om te vragen hoe de stand bij Nederland-Duitsland was.

Verder regende het in Londen de week daarna pijpenstelen, voornamelijk, ook tijdens de finale in München, won Edberg pas op maandag 4 juli van Becker, en was Nederland weer helemaal tot rust gekomen toen ik tien dagen na het EK thuis kwam.

Maar wat een mooie Wimbledon was het, dankzij Oranje.

Vooruit, hoop doet leven; waar zou mijn puntmuts zijn?

Posted by Leon at 10:15 AM | Comments (0)

May 31, 2008

Gluurders

Sommige nieuwsberichten kun je zomaar overschrijven, je naam eronder zetten, et voilà: alweer een column. Zoals dat over het trio Friese mannen dat donderdag voor de rechtbank in Leeuwarden werkstraffen tegen zich hoorde eisen vanwege het jarenlang begluren van plassende vrouwen.

Van de kop alleen kreeg ik acuut heimwee naar allerlei films uit mijn jeugd. Met aan de ene kant van een breed spectrum Pietje Bell, Fernandel, Louis de Funès, Jacques Tati en klassieke Tirolers, en aan gene zijde Fellini, Kubrick, en Turks Fruit.

Maar ja, we leven in 2008, en al gaf de officier van justitie in zijn requisitoir zelf toe dat een voorkeur voor plasseks niet verboden is, het kán en mág niet. Creatieve geesten; ze trokken van dorpsfeest naar dorpsfeest, waar ze in de schemer de toiletten vernielden. Om vervolgens, nacht en ontij aangebroken, op een strategische plaats (ik neem aan dat je daar voeling voor krijgt als je het maar vaak genoeg doet) op de loer te gaan liggen.

Twee saillante details: ze staken stilletjes een hand in de straal, waardoor een van de slachtoffers, voormalig Nederlands kampioen powerliften, van de schrik pardoes twintig kilo afgevallen is.

Terwijl ik niet weet waarom ik nu ineens aan Sonja Bakker denken moet, vraag ik mezelf af of de rechter, mocht het tot een taakstraf komen, enige invloed uit zal oefenen op de plaats waar de respectievelijke werkstraffen uitgevoerd moeten worden. Maar misschien moet de magistraat eerst een klinisch psycholoog consulteren met de vraag of het verstandig is om deze fanatieke gluurders van de natte gemeente toiletten schoon te laten maken.

Posted by Leon at 11:07 AM | Comments (0)

May 25, 2008

De Duvel

Ik ben een van die fietsende idioten die in te strakke, felgekleurde tricots, de door niemand te winnen strijd tegen ouderdom en aftakeling krampachtig naar de verlenging proberen te knokken.

Vrijwel altijd in het vlakke laagland, maar één keer per jaar moet er een puist beklommen worden. Gisteren de eerbiedwaardige madam d'Huez, waar ik nog een appeltje mee te schillen had.

Vorig jaar zat ze me dusdanig dwars dat ik er maar net in slaagde om al kafferend en tierend op mezelf de bezemwagen voor te blijven.
Daarmee was mijn hele klimseizoen verpest, maar gisteren heb ik wraak kunnen nemen en ben ik prinsheerlijk haar flanken op gepeddeld. Verder zal ik u niet lastig vallen met (tussen)tijden en bochten, zodat alleen de filosofische vraag resteert waar we het eigenlijk voor doen.

Om eerlijk te zijn: behalve voor lol en voldoening zou ik geen goede reden kunnen verzinnen.

Niet voor mijn ego, want ondanks dat het zo lekker ging, heb ik iemand van 100 kilo, meerderen veel ouder dan mezelf, een herstelde hartpatiënt met zes bypasses, een blinde op een tandem, een heel elftal dames en minstens drie half gehandicapten met aan een kant een half been of een klompvoet, voor moeten laten gaan.

Niet goed voor het ego dus, en ik geloof ook niet dat ik er ooit een dag ouder van geworden zal blijken te zijn. Maar ja, hoe meet je dat? De kwaliteit van het leven? Ook maar betrekkelijk, een verstandiger iemand zit met een goed boek, en sigaar en een glas wijn in de tuin. Laten we het maar op de gezelligheid houden. Op naar een Duveltje of drie, want die zijn vandaag verdiend.

Posted by Leon at 10:08 AM | Comments (1)

May 17, 2008

De staking

Stakers vechten met politie in de straten van Minneapolis, juni 1934. Foto: Wikimedia Commons

Een econoom is aan mij niet verloren gegaan; aan cijfers en formulieren heb ik een hekel.

Routine is wat in een enveloppe arriveert in een schoenendoos mikken, als die uitpuilt een middag gaatjes knippen en op volgorde in een Mickey Mouse-map stoppen. Bij de Belastingdienst zit ik automatisch 'in het uitstel'. Rond deze tijd bezorg ik mijn map bij de fiscalist, die al jaren naar mijn volle tevredenheid het boeltje verder afwerkt.

Geen rekenmeester, maar na het onbezorgde studentenleventje heb ik niet meer in het rood gestaan. Nog steeds zorgeloos, heb ik gemakkelijk praten, realiseer ik me, als politieagenten, brandweerlieden, buschauffeurs en de engelen in de zorg aan de alarmbel rammelen, en de salarissen en schalen in de krant komen.

Vindt U het gek dat ze af en toe staken?

Ik niet, en ik heb ook mijn buik vol van het geklaag over stakende buschauffeurs. We leven godzijdank in een land waar dat stakingsrecht in het verleden is afgedwongen door armoedzaaiers die het nog veel slechter hadden. We leven in een land waar ze het leger niet inzetten als stakingsbreker. We leven in een land waar we respect moeten hebben voor mensen die de touwtjes niet aan elkaar kunnen knopen en daarom naar het enige middel grijpen wat hen nog rest.

Toen ik woensdagochtend in alle vroegte een onnozele ziel bij een bushalte oppikte, had ik daar na honderd meter spijt van.

Meneer was er in geslaagd om het nieuws van de staking te missen, maar had er wel een oplossing voor: met de lange lat erover. De verleiding was groot om hem uit de auto te schoppen, maar ik heb hem toch maar netjes bij het station afgezet.

Posted by Leon at 12:01 PM | Comments (0)

May 10, 2008

Uitgebauerd

Ik weet niet of U genoten heeft van het huwelijk van de heer F. Bauer, maar ik heb er de buik vol van. Niet dat ik iets heb tegen de kennelijk net zo vriendelijk als eenvoudige kamper uit Fijnaart, zijn hoogblonde echtgenote, en zijn koters. Wat ik van zijn muziek vinden zou ik niet weten, want ik zou zo geen couplet of refrein mee kunnen zingen. Doet er ook niet toe, want iemand die Ahoy een week of wat uitverkocht krijgt, bezorgt een hoop mensen lol, en die gun ik iedereen van harte.

Zelf kijk ik bijvoorbeeld graag naar André Rieu vanwege de aanstekelijke gezelligheid.

Van Franske heb ik de buik vol van nadat ik er gisteren de handen meer dan vol aan gehad. Het is geen toeval dat ik beroepsmatig iets met de website van deze krant te maken heb.

Wel toeval en overmacht dat ik uitgerekend op de dag van hét huwelijk in mijn eentje een overdosis multi media zat te pompen, zonder mijn zieke collega's. Zoekt u daar niets achter, ze waren er dolgraag bijgeweest, al was het alleen maar om de sfeer die op dat soort hoogtijdagen op de burelen van rant en website heerst.

Ik zal u de melige en cynische grappen besparen, maar we hebben er heel wat gemaakt gaande het produceren en redigeren van de foto's, de video's en de verhalen. Dat allemaal terwijl ik me afvroeg wat er mettertijd van mijn vak verworden is.

Heel mediaal Nederland is gisteren op Willemstad en Oudenbosch gedoken als vliegen op een verse paardenvijg. Terwijl ik pieker over de vraag of we uw en onze tijd wellicht nuttiger hadden kunnen besteden, ben ik even uitgebauerd.

Posted by Leon at 11:34 AM | Comments (0)

May 03, 2008

Kattenkak

Hondenpoep blijkt een velen tot de verbeelding en wanhoop sprekend onderwerp te zijn.
Zelden zo veel reacties gehad, via mail, door de telefoon, op straat en in de kroeg, zelfs via een handgeschreven bedankbrief in een dure enveloppe, als op mijn bijdrage van vorige week.

Waarin ik beschreef dat de meeste Nederlanders het fatsoen ontberen om de drollen van hun viervoeter te ruimen als het beest ons aller openbare ruimte vervuild heeft. Ik heb me al vaker vermaakt met het gegeven dat ieder stukje in de krant over honden tot reacties van kattenmensen leidt, en omgekeerd.

In die tweestrijd neig ik naar het hondenkamp; kat en kater kakken het liefst onder struiken, en als ze dat in uw tuin doen, volstaat een straal water – op het beest gericht – om herhaling te voorkomen. Doeltreffender suggesties dienaangaande moet ik hier achterwege laten, anders staat de dierenbescherming voor de deur.

Wat betreft de getallen: negen van de tien waren het roerend met me eens: gewoon opruimen die shit, en niet zeuren. Echter; twee madammen kwamen me vanwege 'dat rare, stomme artikeltje' op hoge toon verzekeren dat ze áb-só-lúút niet van zins waren om met een plastic zakje achter hun mops of poedel aan te lopen.

Dat omdat ze al 85 euro per jaar aan hondenbelasting betalen en dat de gemeente daarom het boeltje maar op moet schonen. Pas bij de tweede schoot me een afdoend antwoord te binnen: 'Ik zou als ik u was aan Publieke Werken vragen of ze één keer per week uw eigen poepdoos komen schrobben; dan heeft u de rioolrechten er ook uit'.

Posted by Leon at 10:55 AM | Comments (0)

April 26, 2008

Laten gaan

Ik heb hem maar even gegoogeld omdat zijn onderzoek me aan 1 april deed denken, notabene namens de firma Kleenex, waaruit zou moeten blijken dat Nederlanders zichzelf emotioneler vinden dan Italianen.

Copyright: BN/DeStem

Het blijkt dat professor Vingerhoets bestaat, en dat-ie aan de KUB een duidelijke samenhang tussen de gemiddelde temperatuur in een land en de huilfrequentie doceert; hoe een land, hoe meer er gehuild wordt.

Ik weet niet of u wel een eens een Eskimo heeft zien huilen, maar van de documentaires op Discovery en National Geographic is me niet bijgebleven dat ze constant ijspegels aan hun oogleden hebben hangen. Ik probeer de resultaten van het onderzoek - zie kleenex.nl - te doorgronden, maar ik kom er niet uit.

Ik vraag me af wat het waard is, want als je mensen gaat vragen hoe ze zichzelf zien, blijkt daar niet meer uit dan wat ze beweren. De vraag is of ze de waarheid spreken, en als ze dat denken te doen, of dat de waarheid is. Volgens Vingerhoets huilen wij gemakkelijker dan Italianen, omdat we in ons koude kikkerlandje vaker binnen zitten en het binnen privé-kring wat gemakkelijker zou zijn om je emoties te laten gaan.

Zou het?

Italianen wonen in een van de mooiste landen ter wereld, waar altijd de zon schijnt, waar het leven een vrolijke puinhoop is, en ze lopen daar de hele dag lol te maken. Maar als er iets fout gaat kunnen ze ook fantastisch schelden, lijden, huilen en jammeren. Wat een onzin allemaal. Dat de Paus katholiek is, blijkt wellicht uit het volgende onderzoek van Vingerhoets.

Posted by Leon at 01:35 PM | Comments (0)

April 19, 2008

Hondenstront

Nu na de koperleidingen de putdeksels spoorloos uit de openbare ruimte verdwijnen, moet je oppassen dat de vullingen niet uit je gebit gekrikt worden. Nog erger; onbegrijpelijk, de gekoesterde parafernalia van het graf van overleden kind of ouder gejat en zonder scrupules bij de ijzerboer aangeboden.

Of je dit soort streken als verdergaande verloedering van onze vaderlandse samenleving moet zien, zou ik niet weten. Wellicht van alle tijden, en wie weet blijkt het een globaal probleem, als je verder kijkt dan je neus lang is.

Typisch Nederlands daarentegen is de onbeschoftheid van hondeneigenaren, die te beroerd zijn om de stront van hun viervoeters te ruimen. Bij mij om de hoek ligt een strook hondenlosloopterrein van een kilometer lang, een meter of vijf breed, parallel aan een Singel, sieraad van de Parel van het Zuiden.

Zo gauw het een beetje geregend heeft, maar ook onder de zon, is de stank er niet om te harden. Er liggen honderden, duizenden drollen en plakkaten, in alle soorten, vormen en maten. De meeste honden wonen in een betere buurt, het prestigieuze Chassé in de Bredase binnenstad. Daar kan men wat leren van Australië en de VS, waar het prettig toeven is tussen hondenliefhebbers en hun beesten.

Er staan vuilnisbakken waaraan altijd voldoende plastic zakken netjes bevestigd zijn, en die worden gebruikt waar ze voor bedoeld zijn. Nog een verschil; als daar iemand zijn hurkende hond uit het oog verliest, wijst iemand hem er met succes op. Hier begin ik daar niet meer aan. Het is weer even wennen, terug in Nederland.

Posted by Leon at 10:00 AM | Comments (1)

April 12, 2008

Borstvoeding

Jammer dat Els Borst geen minister van Volksgezondheid meer is, want dat associeert wat gemakkelijker dan Ab Klink.
Die nu gehoor geeft aan een door de Kamer gesteunde motie van de ChristenUnie en van de Nederlandse vrouw eist dat kersvers kroost voortaan massaal via de borst gevoed wordt. Kan dat dat niet live, dan maar afkolvend, maar het moet gebeuren!

Copyright: BN/DeStem

Je vraagt je om te beginnen stomverbaasd af of ze daar in Den Haag niks beters te doen hebben, en vervolgens geïrriteerd waar ze zich nu weer mee bemoeien. Ik geloof best dat wetenschappelijk onderzoek uitgewezen heeft dat borstvoeding beter is voor zowel kind als moeder, maar laat ouders lekker zelf uitmaken hoe ze hun kind (op)voeden.

Bovendien worden ze door vroedvrouwen en consultatiebureaus bestookt met relevante informatie, terwijl het arbeidsrechtelijk al netjes geregeld is. Werkende moeders hebben recht op de sleutel van een fatsoenlijke ruimte waar ze af kunnen kolven en op een koelkast van de baas. Bij gebreke voldoet een telefoontje naar de OR of de ARBO-dienst; de bemoeizucht van de overheid is ook nog volslagen overbodig.

Een paar maanden geleden werden de resultaten van een ander wetenschappelijk onderzoek gepubliceerd: mannen die als puber en jong volwassene het meest geëjaculeerd hebben, maken als bejaarde het minste kans op prostaatkanker. Daar kan André Rouvoet ook mee scoren, dunkt me. Het wachten is op een motie van de ChristenUnie waarin de Nederlandse jongens opgedragen wordt om zo vaak mogelijk te masturberen.

Posted by Leon at 08:41 PM | Comments (0)

January 19, 2008

Zaterdag: The Life or Brian

Men kan van Geert Wilders denken wat men wil, maar de man is een gouden marketeer. Terwijl niemand weet waar zijn film precies over gaat, behalve dat-ie iets met de Koran en de Islam te maken heeft, lijkt het of we in de Koude Oorlog en de jaren vijftig beland zijn.

Ministers en burgemeesters in loopgraven, zandzakken voor de Nederlandse dijken; marine, land- en luchtmacht verkeren in verhoogde staat van paraatheid en de Arabische Europese Liga heeft aangekondigd een tegenfilm te zullen maken.

Die moeite kunnen ze zich besparen door The Life of Brian te hervertonen. In die onsterfelijke komedie, door het team van Monty Python in 1979 geproduceerd, worden zowel Jezus als het christen- én het jodendom op alle mogelijke manieren in de zeik gezet. Met de massale apotheose, waarin alle aan het kruis getimmerden in koor 'Always look at the Bright Side of Life' zingen.

Uiteraard waren er destijds de nodige protesten uit behoudende hoek. Zo organiseerden nonnen én rabbi's in New York een protesttocht, en werd de film in Ierland, Noorwegen en sommige Amerikaanse staten verboden. (In Zweden werd-ie wel vertoond, titel van de trailer: 'Te leuk voor Noorwegen'). Een van de argumenten van regisseur Terry Jones - 'een religie die een marteling tot een icoon maakt, is zelf ziek' - spreekt me wel aan, maar daar gaat het hier niet om. Ik kan me niet herinneren dat de Nederlandse politiek destijds ook maar één woord aan The Life of Brian besteed heeft. Over tien dagen weten we of Wilders het nóg leuker gemaakt heeft dan Monty Python. Ik ben benieuwd.

Posted by Leon at 02:08 PM | Comments (1)

January 12, 2008

Zaterdag: Kunstenaars

Foto: René Kloeg

Vertrouw de kunst, maar niet de artiesten. Of ik die wijsheid goed begrijp, betwijfel ik, maar wel weet ik dat ik met schilders, beeldhouwers, dichteressen, architecten en ontwerpers beter niet in discussie kan gaan. Althans, niet verder dan 'mooi', of 'lelijk'.

Vertrouw de kunst, maar niet de artiesten. Of ik die wijsheid goed begrijp, betwijfel ik, maar wel weet ik dat ik met schilders, beeldhouwers, dichteressen, architecten en ontwerpers beter niet in discussie kan gaan. Althans, niet verder dan 'mooi', of 'lelijk'.

Aanschouw hun kunst, koop het als u het mooi vindt, en laat het links liggen als u het niks vindt. Probeer het vooral niet te begrijpen, want als u er bij de eerste aanblik van gruwt, wordt het niks mooier als iemand uitlegt wat de bedoeling is. Bijvoorbeeld de brug, die de kroon op de prachtige Nieuwe Haven in Breda had moeten worden. Gétver! Net of het historische Spanjaarsgat tot in de lengte der dagen een rol speelt in een apocalyptische Mad Max; een monumentaal fort achter een in elkaar geflanste en gelaste roestende relikwie, na een atoombom.

Ergeren doe ik mezelf er niet aan. Het misbaksel heeft een belangrijke functie: zonder dood geen leven, zonder iets lelijks geen moois. Een mens, met of zonder verstand van kunst, moet toch iets te vergelijken hebben.

Bespaar me duiding en laat me lekker mijn neus optrekken. Die brug wint niet aan schoonheid als de maker zonder een spoortje van humor expliceert dat-ie bedoeld is om aan de overkant te komen (oh ja?).

Waarom-ie een spleet in het midden open gelaten heeft? Omdat mensen die elkaar dankzij zijn brug bereiken, woorden tekort komen om elkaar iets uit te leggen. De laatste zin begrijp ik (geloof ik), maar dat schroot blijft pijn doen aan mijn ogen.

Copyright: @ BN/DeStem

Posted by Leon at 11:58 AM | Comments (1)

January 07, 2008

Zaterdag: tolerantie

Ik ben het niet vaak met Geert Wilders eens, maar af en toe heeft-ie een punt. Deze week noemde hij de oproepers tot meer tolerantie 'onnozele en naïeve dwazen'.
Dat ging over Doekle Terpstra en de zijnen die met hun in Trouw getimmerde manifest het nieuwe jaar openden. Beetje goedkoop om dat in die kerkelijke krant te doen, waar preken voor eigen parochie een stuk minder kost dan een hele pagina in De Telegraaf.

Gemakkelijk ook, omdat Terpstra drommels goed wist dat de minimale investering tot maximaal resultaat zou leiden, in deze tijden waarin de waan van de dag overheerst en alle Harten, Actua's, Goedemorgens, kranten en magazines van Nederland elkaar overschrijven, afzeiken en citeren.

Maar wat me in dat manifest vooral tegenstaat, is dat de term tolerantie verkracht wordt. Ik wil helemaal geen bevolkingsgroepen tolereren. Tolereren doe je mensen die uit hun bek stinken, die op het werk of in de kroeg luidkeels onzin uitkramen, onaangenaam gezelschap zijn, waar je niet al te veel mee te maken wilt hebben. Als je oproept om allochtonen of wie dan ook tolerant tegemoet te treden, dan is dat een uiting van hoogmoed en arrogantie.

Je geeft er mee aan dat je zelf hoog op een ladder denkt te staan, en dat je de rest als minder ziet. Iemand tolereren omdat-ie in een of andere God gelooft, doe ik niet en ik weiger getolereerd te worden omdat ik dat niet doe. Wel respecteer ik ieders opvattingen en levenswijze, hopende dat men dat de mijne ook doet.

Posted by Leon at 10:50 AM | Comments (0)

December 29, 2007

Vuurwerk

Om hem postuum een rund te noemen, ook al heeft-ie ermee gestunt, dat gaat me te ver, maar het is een triest feit dat dit jaar al vier dagen vóór oudjaar het eerste vuurwerkslachtoffer gevallen is.

@ BN/DeStem: Vuurwerk

We mogen hopen dat het geen omen is van veel meer ellende, nu de officiële verkoop oorverdovend van start is gegaan. Bij mij om de hoek zit een leverancier die alleen al in de etalage voldoende voorraad voorhanden heeft om een wolkenkrabber mee op te blazen.

De afvalbakken in de omgeving zullen er niet meer aangaan. Die zijn de afgelopen weken stuk voor stuk gesneuveld, want ze zijn bij de jeugdige genie zeer in trek vanwege de mooie nagalm. Het is de leeftijd die me dit soort overpeinzingen bezorgt, want uiteraard lustte ik er als puber - en ook nog als oudere jongere - ook pap van.

De met mijn eerste baantje als afwashulp zuur verdiende pieken (1,50 per uur) werden in december in rotjes en voetzoekers omgezet, die in suikerbieten of hondendrollen werden gepropt. Om op het juiste moment, als een witte auto of deftige dame naderde, ontstoken te worden.

Dat was toen, en nu is nu, en dankzij de spotjes op de televisie waag ik me niet eens meer buiten als het spul de lucht ingaat. Ik heb een paar keer zelf iets langs mijn hoofd horen fluiten, en ambulances met gillende sirenes gehoord, terwijl het feest nog lang niet afgelopen was. Ik steek de fik in mijn laatste sigaar en blijf lekker binnen. Maak er iets moois van in 2008, en wees voorzichtig.

Posted by Leon at 09:32 AM | Comments (0)

December 24, 2007

Sigarenrook

Verstokt roker ben ik nooit geweest, maar rond deze tijd steekt, vaker dan goed voor me is, een sigaar uit mijn knar.

De rook begint immer in herfstvakantie en Belgische Bierweek te kringelen. Tot en met de Nieuwjaarsreceptie, waarna goede voornemens daadkrachtig worden uitgevoerd, en de omzet in Havana's in mijn stamcafé instort.

Dit zal mijn laatste sigarenwinter zijn, want als ik het wel heb mag na 1 juli in de horeca niet meer gepaft worden. Al zou het natuurlijk kunnen dat er zulke vernuftige oplossingen komen als in de legendarische Temple Bar in Dublin. Daar prijkt in het midden een open platje. Kwestie van een flink gat in het dak, een straalkachel en een paar asbakken, alle verstokte rokers zielsgelukkig; ze staan binnen, maar ze mogen roken omdat ze buiten staan. Voor mij hoeft het niet; ik ben niet zó verslaafd dat ik me volgend jaar met een glas in de hand naar het terras haast om daar de fik in de bolknak te steken.

Doet me denken aan de Japanse bankier die voor het eerst op Wall Street was en aan wie gevraagd werd wat zijn eerste indrukken van die peperdure omgeving waren.

Met een uitgestreken gezicht presenteerde hij een verrassende conclusie. In Japan is er maar één klasse vrouwen die op straat openlijk rookt.

De man had voetstoots aangenomen dat de keurige mantelpakjes die op hoge hakken voor de zwarte glazen draaideuren een filter stonden te roken daartoe behoorden. Het was hem dus vooral opgevallen dat de hoeren in New York zo netjes gekleed waren.

Posted by Leon at 07:46 AM | Comments (0)

December 17, 2007

De Nachttrein

De nachttrein bezorgt me een beetje heimwee. Omdat er vroeger in Breda alleen maar nachtkroegen waren waar je zonder stropdas niet naar binnen mocht, togen we na sluitingstijd naar Antwerpen.

De Bob was de schaarse geheelonthouder, of de goeie gast die aan het begin van de avond wat minder dronk dan de rest. Met zeven man in een Lelijke Eend schoot het niet echt op, om soms bij Wuustwezel een chagrijnige Zwarte Zwaan te treffen die het gezelschap stappers in spe zonder pardon terug naar Olland stuurde.

Achteraf, nu iedereen wijzer is, is het besef gearriveerd dat die escapades misschien niet al te verstandig waren, maar gezellig was het wel. Met ons is het altijd goed afgelopen, al is er een Deux Chevaux vol vrienden ooit over de kop gegaan, godzijdank zonder ergere gevolgen dan bulten en schrammen.

Ik vraag me af wat voor maatschappelijke fenomenen de nachttrein in de provincie op gaat leveren. Met Rotterdammers die in Brabant gaan stappen, is het net zoals met Marokkanen in het algemeen: een procent of vijf verpest het voor de rest en stigmatiseert daarmee een hele stad, een hele bevolkingsgroep.

Je kunt erop wachten: terwijl hele hordes gezellig gaan stappen en zingend in de nachttrein op huis aangaan, zijn er een paar die aan de noodrem rukken, ruiten ingooien en perrons onderkotsen. Dat gedoe gaat breed uitgemeten worden, het blijkt onbetaalbaar, en de nachttrein ontspoort. Dat zou jammer zijn voor alle nachtuilen, dus probeer het gezellig te houden.

Original at BN/DeStem

Posted by Leon at 09:08 AM | Comments (0)

December 08, 2007

Het Journaal

Het is hier een land van zanikers en zeurpieten en het NOS Journaal is de moeder van alle gezever. Het zou een betrouwbare, onafhankelijke, verslaggevende en analyserende rots in de nooit aflatende branding van de waan der dag moeten zijn.

Maar het is mettertijd verworden tot een breikransje dat het iedereen, van kleuter tot hoogbejaarde, gezellig naar de zin wil maken, met Philip Freriks in de rol van Tante Betje.

De twee populairste pispalen van de redactie binnenland zijn ProRail en De Spoorwegen. Deze week opende het journaal met zeven minuten gezeur over onderhoud, op een toon alsof heel Nederland in Abu Ghraib zit, waar ProRail en de NS stroomstok en zweep hanteren.

Wordt dat onderhoud niet gepleegd, dan krijgen we hier spoorwegen zoals in India of Zuid-Amerika, zou je zeggen, waar men overigens veel meer ellende gewend is, maar met minder tevreden is, meer lacht, en evenredig minder klaagt.

Maar waar ging het nou eigenlijk over? Zoals de woordvoerder van ProRail expliceerde: noodzakelijk werk dat we in het weekeinde en in de nacht doen, teneinde de reiziger zo min mogelijk lastig te vallen. Vallen er ook treinen uit? Jawel, helaas, sorry, eentje, de laatste op maandagavond, maar dan zetten we bussen in...

Om zeven over acht ben ik gaan zappen, want ik kon me niet voorstellen dat iets wat men minder belangrijker achtte dan dit drama, mij zou kunnen boeien. Misschien maar de raad van wijlen Wolkers opvolgen en de televisie voorgoed het raam uit smijten.

Posted by Leon at 04:43 PM | Comments (0)