May 17, 2008

De staking

Stakers vechten met politie in de straten van Minneapolis, juni 1934. Foto: Wikimedia Commons

Een econoom is aan mij niet verloren gegaan; aan cijfers en formulieren heb ik een hekel.

Routine is wat in een enveloppe arriveert in een schoenendoos mikken, als die uitpuilt een middag gaatjes knippen en op volgorde in een Mickey Mouse-map stoppen. Bij de Belastingdienst zit ik automatisch 'in het uitstel'. Rond deze tijd bezorg ik mijn map bij de fiscalist, die al jaren naar mijn volle tevredenheid het boeltje verder afwerkt.

Geen rekenmeester, maar na het onbezorgde studentenleventje heb ik niet meer in het rood gestaan. Nog steeds zorgeloos, heb ik gemakkelijk praten, realiseer ik me, als politieagenten, brandweerlieden, buschauffeurs en de engelen in de zorg aan de alarmbel rammelen, en de salarissen en schalen in de krant komen.

Vindt U het gek dat ze af en toe staken?

Ik niet, en ik heb ook mijn buik vol van het geklaag over stakende buschauffeurs. We leven godzijdank in een land waar dat stakingsrecht in het verleden is afgedwongen door armoedzaaiers die het nog veel slechter hadden. We leven in een land waar ze het leger niet inzetten als stakingsbreker. We leven in een land waar we respect moeten hebben voor mensen die de touwtjes niet aan elkaar kunnen knopen en daarom naar het enige middel grijpen wat hen nog rest.

Toen ik woensdagochtend in alle vroegte een onnozele ziel bij een bushalte oppikte, had ik daar na honderd meter spijt van.

Meneer was er in geslaagd om het nieuws van de staking te missen, maar had er wel een oplossing voor: met de lange lat erover. De verleiding was groot om hem uit de auto te schoppen, maar ik heb hem toch maar netjes bij het station afgezet.

Posted by Leon at 12:01 PM | Comments (0)

May 10, 2008

Uitgebauerd

Ik weet niet of U genoten heeft van het huwelijk van de heer F. Bauer, maar ik heb er de buik vol van. Niet dat ik iets heb tegen de kennelijk net zo vriendelijk als eenvoudige kamper uit Fijnaart, zijn hoogblonde echtgenote, en zijn koters. Wat ik van zijn muziek vinden zou ik niet weten, want ik zou zo geen couplet of refrein mee kunnen zingen. Doet er ook niet toe, want iemand die Ahoy een week of wat uitverkocht krijgt, bezorgt een hoop mensen lol, en die gun ik iedereen van harte.

Zelf kijk ik bijvoorbeeld graag naar André Rieu vanwege de aanstekelijke gezelligheid.

Van Franske heb ik de buik vol van nadat ik er gisteren de handen meer dan vol aan gehad. Het is geen toeval dat ik beroepsmatig iets met de website van deze krant te maken heb.

Wel toeval en overmacht dat ik uitgerekend op de dag van hét huwelijk in mijn eentje een overdosis multi media zat te pompen, zonder mijn zieke collega's. Zoekt u daar niets achter, ze waren er dolgraag bijgeweest, al was het alleen maar om de sfeer die op dat soort hoogtijdagen op de burelen van rant en website heerst.

Ik zal u de melige en cynische grappen besparen, maar we hebben er heel wat gemaakt gaande het produceren en redigeren van de foto's, de video's en de verhalen. Dat allemaal terwijl ik me afvroeg wat er mettertijd van mijn vak verworden is.

Heel mediaal Nederland is gisteren op Willemstad en Oudenbosch gedoken als vliegen op een verse paardenvijg. Terwijl ik pieker over de vraag of we uw en onze tijd wellicht nuttiger hadden kunnen besteden, ben ik even uitgebauerd.

Posted by Leon at 11:34 AM | Comments (0)

May 03, 2008

Kattenkak

Hondenpoep blijkt een velen tot de verbeelding en wanhoop sprekend onderwerp te zijn.
Zelden zo veel reacties gehad, via mail, door de telefoon, op straat en in de kroeg, zelfs via een handgeschreven bedankbrief in een dure enveloppe, als op mijn bijdrage van vorige week.

Waarin ik beschreef dat de meeste Nederlanders het fatsoen ontberen om de drollen van hun viervoeter te ruimen als het beest ons aller openbare ruimte vervuild heeft. Ik heb me al vaker vermaakt met het gegeven dat ieder stukje in de krant over honden tot reacties van kattenmensen leidt, en omgekeerd.

In die tweestrijd neig ik naar het hondenkamp; kat en kater kakken het liefst onder struiken, en als ze dat in uw tuin doen, volstaat een straal water – op het beest gericht – om herhaling te voorkomen. Doeltreffender suggesties dienaangaande moet ik hier achterwege laten, anders staat de dierenbescherming voor de deur.

Wat betreft de getallen: negen van de tien waren het roerend met me eens: gewoon opruimen die shit, en niet zeuren. Echter; twee madammen kwamen me vanwege 'dat rare, stomme artikeltje' op hoge toon verzekeren dat ze áb-só-lúút niet van zins waren om met een plastic zakje achter hun mops of poedel aan te lopen.

Dat omdat ze al 85 euro per jaar aan hondenbelasting betalen en dat de gemeente daarom het boeltje maar op moet schonen. Pas bij de tweede schoot me een afdoend antwoord te binnen: 'Ik zou als ik u was aan Publieke Werken vragen of ze één keer per week uw eigen poepdoos komen schrobben; dan heeft u de rioolrechten er ook uit'.

Posted by Leon at 10:55 AM | Comments (0)

April 26, 2008

Laten gaan

Ik heb hem maar even gegoogeld omdat zijn onderzoek me aan 1 april deed denken, notabene namens de firma Kleenex, waaruit zou moeten blijken dat Nederlanders zichzelf emotioneler vinden dan Italianen.

Copyright: BN/DeStem

Het blijkt dat professor Vingerhoets bestaat, en dat-ie aan de KUB een duidelijke samenhang tussen de gemiddelde temperatuur in een land en de huilfrequentie doceert; hoe een land, hoe meer er gehuild wordt.

Ik weet niet of u wel een eens een Eskimo heeft zien huilen, maar van de documentaires op Discovery en National Geographic is me niet bijgebleven dat ze constant ijspegels aan hun oogleden hebben hangen. Ik probeer de resultaten van het onderzoek - zie kleenex.nl - te doorgronden, maar ik kom er niet uit.

Ik vraag me af wat het waard is, want als je mensen gaat vragen hoe ze zichzelf zien, blijkt daar niet meer uit dan wat ze beweren. De vraag is of ze de waarheid spreken, en als ze dat denken te doen, of dat de waarheid is. Volgens Vingerhoets huilen wij gemakkelijker dan Italianen, omdat we in ons koude kikkerlandje vaker binnen zitten en het binnen privé-kring wat gemakkelijker zou zijn om je emoties te laten gaan.

Zou het?

Italianen wonen in een van de mooiste landen ter wereld, waar altijd de zon schijnt, waar het leven een vrolijke puinhoop is, en ze lopen daar de hele dag lol te maken. Maar als er iets fout gaat kunnen ze ook fantastisch schelden, lijden, huilen en jammeren. Wat een onzin allemaal. Dat de Paus katholiek is, blijkt wellicht uit het volgende onderzoek van Vingerhoets.

Posted by Leon at 01:35 PM | Comments (0)

April 19, 2008

Hondenstront

Nu na de koperleidingen de putdeksels spoorloos uit de openbare ruimte verdwijnen, moet je oppassen dat de vullingen niet uit je gebit gekrikt worden. Nog erger; onbegrijpelijk, de gekoesterde parafernalia van het graf van overleden kind of ouder gejat en zonder scrupules bij de ijzerboer aangeboden.

Of je dit soort streken als verdergaande verloedering van onze vaderlandse samenleving moet zien, zou ik niet weten. Wellicht van alle tijden, en wie weet blijkt het een globaal probleem, als je verder kijkt dan je neus lang is.

Typisch Nederlands daarentegen is de onbeschoftheid van hondeneigenaren, die te beroerd zijn om de stront van hun viervoeters te ruimen. Bij mij om de hoek ligt een strook hondenlosloopterrein van een kilometer lang, een meter of vijf breed, parallel aan een Singel, sieraad van de Parel van het Zuiden.

Zo gauw het een beetje geregend heeft, maar ook onder de zon, is de stank er niet om te harden. Er liggen honderden, duizenden drollen en plakkaten, in alle soorten, vormen en maten. De meeste honden wonen in een betere buurt, het prestigieuze Chassé in de Bredase binnenstad. Daar kan men wat leren van Australië en de VS, waar het prettig toeven is tussen hondenliefhebbers en hun beesten.

Er staan vuilnisbakken waaraan altijd voldoende plastic zakken netjes bevestigd zijn, en die worden gebruikt waar ze voor bedoeld zijn. Nog een verschil; als daar iemand zijn hurkende hond uit het oog verliest, wijst iemand hem er met succes op. Hier begin ik daar niet meer aan. Het is weer even wennen, terug in Nederland.

Posted by Leon at 10:00 AM | Comments (1)

April 12, 2008

Borstvoeding

Jammer dat Els Borst geen minister van Volksgezondheid meer is, want dat associeert wat gemakkelijker dan Ab Klink.
Die nu gehoor geeft aan een door de Kamer gesteunde motie van de ChristenUnie en van de Nederlandse vrouw eist dat kersvers kroost voortaan massaal via de borst gevoed wordt. Kan dat dat niet live, dan maar afkolvend, maar het moet gebeuren!

Copyright: BN/DeStem

Je vraagt je om te beginnen stomverbaasd af of ze daar in Den Haag niks beters te doen hebben, en vervolgens geïrriteerd waar ze zich nu weer mee bemoeien. Ik geloof best dat wetenschappelijk onderzoek uitgewezen heeft dat borstvoeding beter is voor zowel kind als moeder, maar laat ouders lekker zelf uitmaken hoe ze hun kind (op)voeden.

Bovendien worden ze door vroedvrouwen en consultatiebureaus bestookt met relevante informatie, terwijl het arbeidsrechtelijk al netjes geregeld is. Werkende moeders hebben recht op de sleutel van een fatsoenlijke ruimte waar ze af kunnen kolven en op een koelkast van de baas. Bij gebreke voldoet een telefoontje naar de OR of de ARBO-dienst; de bemoeizucht van de overheid is ook nog volslagen overbodig.

Een paar maanden geleden werden de resultaten van een ander wetenschappelijk onderzoek gepubliceerd: mannen die als puber en jong volwassene het meest geëjaculeerd hebben, maken als bejaarde het minste kans op prostaatkanker. Daar kan André Rouvoet ook mee scoren, dunkt me. Het wachten is op een motie van de ChristenUnie waarin de Nederlandse jongens opgedragen wordt om zo vaak mogelijk te masturberen.

Posted by Leon at 08:41 PM | Comments (0)

January 19, 2008

Zaterdag: The Life or Brian

Men kan van Geert Wilders denken wat men wil, maar de man is een gouden marketeer. Terwijl niemand weet waar zijn film precies over gaat, behalve dat-ie iets met de Koran en de Islam te maken heeft, lijkt het of we in de Koude Oorlog en de jaren vijftig beland zijn.

Ministers en burgemeesters in loopgraven, zandzakken voor de Nederlandse dijken; marine, land- en luchtmacht verkeren in verhoogde staat van paraatheid en de Arabische Europese Liga heeft aangekondigd een tegenfilm te zullen maken.

Die moeite kunnen ze zich besparen door The Life of Brian te hervertonen. In die onsterfelijke komedie, door het team van Monty Python in 1979 geproduceerd, worden zowel Jezus als het christen- én het jodendom op alle mogelijke manieren in de zeik gezet. Met de massale apotheose, waarin alle aan het kruis getimmerden in koor 'Always look at the Bright Side of Life' zingen.

Uiteraard waren er destijds de nodige protesten uit behoudende hoek. Zo organiseerden nonnen én rabbi's in New York een protesttocht, en werd de film in Ierland, Noorwegen en sommige Amerikaanse staten verboden. (In Zweden werd-ie wel vertoond, titel van de trailer: 'Te leuk voor Noorwegen'). Een van de argumenten van regisseur Terry Jones - 'een religie die een marteling tot een icoon maakt, is zelf ziek' - spreekt me wel aan, maar daar gaat het hier niet om. Ik kan me niet herinneren dat de Nederlandse politiek destijds ook maar één woord aan The Life of Brian besteed heeft. Over tien dagen weten we of Wilders het nóg leuker gemaakt heeft dan Monty Python. Ik ben benieuwd.

Posted by Leon at 02:08 PM | Comments (1)

January 12, 2008

Zaterdag: Kunstenaars

Foto: René Kloeg

Vertrouw de kunst, maar niet de artiesten. Of ik die wijsheid goed begrijp, betwijfel ik, maar wel weet ik dat ik met schilders, beeldhouwers, dichteressen, architecten en ontwerpers beter niet in discussie kan gaan. Althans, niet verder dan 'mooi', of 'lelijk'.

Vertrouw de kunst, maar niet de artiesten. Of ik die wijsheid goed begrijp, betwijfel ik, maar wel weet ik dat ik met schilders, beeldhouwers, dichteressen, architecten en ontwerpers beter niet in discussie kan gaan. Althans, niet verder dan 'mooi', of 'lelijk'.

Aanschouw hun kunst, koop het als u het mooi vindt, en laat het links liggen als u het niks vindt. Probeer het vooral niet te begrijpen, want als u er bij de eerste aanblik van gruwt, wordt het niks mooier als iemand uitlegt wat de bedoeling is. Bijvoorbeeld de brug, die de kroon op de prachtige Nieuwe Haven in Breda had moeten worden. Gétver! Net of het historische Spanjaarsgat tot in de lengte der dagen een rol speelt in een apocalyptische Mad Max; een monumentaal fort achter een in elkaar geflanste en gelaste roestende relikwie, na een atoombom.

Ergeren doe ik mezelf er niet aan. Het misbaksel heeft een belangrijke functie: zonder dood geen leven, zonder iets lelijks geen moois. Een mens, met of zonder verstand van kunst, moet toch iets te vergelijken hebben.

Bespaar me duiding en laat me lekker mijn neus optrekken. Die brug wint niet aan schoonheid als de maker zonder een spoortje van humor expliceert dat-ie bedoeld is om aan de overkant te komen (oh ja?).

Waarom-ie een spleet in het midden open gelaten heeft? Omdat mensen die elkaar dankzij zijn brug bereiken, woorden tekort komen om elkaar iets uit te leggen. De laatste zin begrijp ik (geloof ik), maar dat schroot blijft pijn doen aan mijn ogen.

Copyright: @ BN/DeStem

Posted by Leon at 11:58 AM | Comments (1)

January 07, 2008

Zaterdag: tolerantie

Ik ben het niet vaak met Geert Wilders eens, maar af en toe heeft-ie een punt. Deze week noemde hij de oproepers tot meer tolerantie 'onnozele en naïeve dwazen'.
Dat ging over Doekle Terpstra en de zijnen die met hun in Trouw getimmerde manifest het nieuwe jaar openden. Beetje goedkoop om dat in die kerkelijke krant te doen, waar preken voor eigen parochie een stuk minder kost dan een hele pagina in De Telegraaf.

Gemakkelijk ook, omdat Terpstra drommels goed wist dat de minimale investering tot maximaal resultaat zou leiden, in deze tijden waarin de waan van de dag overheerst en alle Harten, Actua's, Goedemorgens, kranten en magazines van Nederland elkaar overschrijven, afzeiken en citeren.

Maar wat me in dat manifest vooral tegenstaat, is dat de term tolerantie verkracht wordt. Ik wil helemaal geen bevolkingsgroepen tolereren. Tolereren doe je mensen die uit hun bek stinken, die op het werk of in de kroeg luidkeels onzin uitkramen, onaangenaam gezelschap zijn, waar je niet al te veel mee te maken wilt hebben. Als je oproept om allochtonen of wie dan ook tolerant tegemoet te treden, dan is dat een uiting van hoogmoed en arrogantie.

Je geeft er mee aan dat je zelf hoog op een ladder denkt te staan, en dat je de rest als minder ziet. Iemand tolereren omdat-ie in een of andere God gelooft, doe ik niet en ik weiger getolereerd te worden omdat ik dat niet doe. Wel respecteer ik ieders opvattingen en levenswijze, hopende dat men dat de mijne ook doet.

Posted by Leon at 10:50 AM | Comments (0)

December 29, 2007

Vuurwerk

Om hem postuum een rund te noemen, ook al heeft-ie ermee gestunt, dat gaat me te ver, maar het is een triest feit dat dit jaar al vier dagen vóór oudjaar het eerste vuurwerkslachtoffer gevallen is.

@ BN/DeStem: Vuurwerk

We mogen hopen dat het geen omen is van veel meer ellende, nu de officiële verkoop oorverdovend van start is gegaan. Bij mij om de hoek zit een leverancier die alleen al in de etalage voldoende voorraad voorhanden heeft om een wolkenkrabber mee op te blazen.

De afvalbakken in de omgeving zullen er niet meer aangaan. Die zijn de afgelopen weken stuk voor stuk gesneuveld, want ze zijn bij de jeugdige genie zeer in trek vanwege de mooie nagalm. Het is de leeftijd die me dit soort overpeinzingen bezorgt, want uiteraard lustte ik er als puber - en ook nog als oudere jongere - ook pap van.

De met mijn eerste baantje als afwashulp zuur verdiende pieken (1,50 per uur) werden in december in rotjes en voetzoekers omgezet, die in suikerbieten of hondendrollen werden gepropt. Om op het juiste moment, als een witte auto of deftige dame naderde, ontstoken te worden.

Dat was toen, en nu is nu, en dankzij de spotjes op de televisie waag ik me niet eens meer buiten als het spul de lucht ingaat. Ik heb een paar keer zelf iets langs mijn hoofd horen fluiten, en ambulances met gillende sirenes gehoord, terwijl het feest nog lang niet afgelopen was. Ik steek de fik in mijn laatste sigaar en blijf lekker binnen. Maak er iets moois van in 2008, en wees voorzichtig.

Posted by Leon at 09:32 AM | Comments (0)

December 24, 2007

Sigarenrook

Verstokt roker ben ik nooit geweest, maar rond deze tijd steekt, vaker dan goed voor me is, een sigaar uit mijn knar.

De rook begint immer in herfstvakantie en Belgische Bierweek te kringelen. Tot en met de Nieuwjaarsreceptie, waarna goede voornemens daadkrachtig worden uitgevoerd, en de omzet in Havana's in mijn stamcafé instort.

Dit zal mijn laatste sigarenwinter zijn, want als ik het wel heb mag na 1 juli in de horeca niet meer gepaft worden. Al zou het natuurlijk kunnen dat er zulke vernuftige oplossingen komen als in de legendarische Temple Bar in Dublin. Daar prijkt in het midden een open platje. Kwestie van een flink gat in het dak, een straalkachel en een paar asbakken, alle verstokte rokers zielsgelukkig; ze staan binnen, maar ze mogen roken omdat ze buiten staan. Voor mij hoeft het niet; ik ben niet zó verslaafd dat ik me volgend jaar met een glas in de hand naar het terras haast om daar de fik in de bolknak te steken.

Doet me denken aan de Japanse bankier die voor het eerst op Wall Street was en aan wie gevraagd werd wat zijn eerste indrukken van die peperdure omgeving waren.

Met een uitgestreken gezicht presenteerde hij een verrassende conclusie. In Japan is er maar één klasse vrouwen die op straat openlijk rookt.

De man had voetstoots aangenomen dat de keurige mantelpakjes die op hoge hakken voor de zwarte glazen draaideuren een filter stonden te roken daartoe behoorden. Het was hem dus vooral opgevallen dat de hoeren in New York zo netjes gekleed waren.

Posted by Leon at 07:46 AM | Comments (0)

December 17, 2007

De Nachttrein

De nachttrein bezorgt me een beetje heimwee. Omdat er vroeger in Breda alleen maar nachtkroegen waren waar je zonder stropdas niet naar binnen mocht, togen we na sluitingstijd naar Antwerpen.

De Bob was de schaarse geheelonthouder, of de goeie gast die aan het begin van de avond wat minder dronk dan de rest. Met zeven man in een Lelijke Eend schoot het niet echt op, om soms bij Wuustwezel een chagrijnige Zwarte Zwaan te treffen die het gezelschap stappers in spe zonder pardon terug naar Olland stuurde.

Achteraf, nu iedereen wijzer is, is het besef gearriveerd dat die escapades misschien niet al te verstandig waren, maar gezellig was het wel. Met ons is het altijd goed afgelopen, al is er een Deux Chevaux vol vrienden ooit over de kop gegaan, godzijdank zonder ergere gevolgen dan bulten en schrammen.

Ik vraag me af wat voor maatschappelijke fenomenen de nachttrein in de provincie op gaat leveren. Met Rotterdammers die in Brabant gaan stappen, is het net zoals met Marokkanen in het algemeen: een procent of vijf verpest het voor de rest en stigmatiseert daarmee een hele stad, een hele bevolkingsgroep.

Je kunt erop wachten: terwijl hele hordes gezellig gaan stappen en zingend in de nachttrein op huis aangaan, zijn er een paar die aan de noodrem rukken, ruiten ingooien en perrons onderkotsen. Dat gedoe gaat breed uitgemeten worden, het blijkt onbetaalbaar, en de nachttrein ontspoort. Dat zou jammer zijn voor alle nachtuilen, dus probeer het gezellig te houden.

Original at BN/DeStem

Posted by Leon at 09:08 AM | Comments (0)

December 08, 2007

Het Journaal

Het is hier een land van zanikers en zeurpieten en het NOS Journaal is de moeder van alle gezever. Het zou een betrouwbare, onafhankelijke, verslaggevende en analyserende rots in de nooit aflatende branding van de waan der dag moeten zijn.

Maar het is mettertijd verworden tot een breikransje dat het iedereen, van kleuter tot hoogbejaarde, gezellig naar de zin wil maken, met Philip Freriks in de rol van Tante Betje.

De twee populairste pispalen van de redactie binnenland zijn ProRail en De Spoorwegen. Deze week opende het journaal met zeven minuten gezeur over onderhoud, op een toon alsof heel Nederland in Abu Ghraib zit, waar ProRail en de NS stroomstok en zweep hanteren.

Wordt dat onderhoud niet gepleegd, dan krijgen we hier spoorwegen zoals in India of Zuid-Amerika, zou je zeggen, waar men overigens veel meer ellende gewend is, maar met minder tevreden is, meer lacht, en evenredig minder klaagt.

Maar waar ging het nou eigenlijk over? Zoals de woordvoerder van ProRail expliceerde: noodzakelijk werk dat we in het weekeinde en in de nacht doen, teneinde de reiziger zo min mogelijk lastig te vallen. Vallen er ook treinen uit? Jawel, helaas, sorry, eentje, de laatste op maandagavond, maar dan zetten we bussen in...

Om zeven over acht ben ik gaan zappen, want ik kon me niet voorstellen dat iets wat men minder belangrijker achtte dan dit drama, mij zou kunnen boeien. Misschien maar de raad van wijlen Wolkers opvolgen en de televisie voorgoed het raam uit smijten.

Posted by Leon at 04:43 PM | Comments (0)