Krijnen.Com Krijnen.Com

Twee tepels, een bos seventies schaamhaar en een naakte koe

Was dat nou alles? Vraag ik me af nadat ik gisteren mijn complete Facebook gedoetje gedownload en vandaag gedeeltelijk doorgevlooid heb.
Was dat nou allemaal die ophef waard?
Wees gewaarschuwd: er gaat wat tijd inzitten: in mijn geval gaat het om ruim anderhalf gigabyte, de uitgepakte archive folder ‘facebook-leonkrijnen’ bevat 12.383 items. Het is opgebouwd als een HTML document met vier subfolders: html, messages, photos en videos.
Wat betreft de content; niks bijzonders. Het is gewoon alles wat ik sind januari 2011 gepost, gereageerd en geüpload hebt. Verder een overzicht van de ads die me voorgeschoteld zijn, die waar ik op geclicked heb, de adverteerders die in het bezit zijn van mijn contactgegevens, en de apps die ik geinstalleerd heb. Oh ja, en alle messages die ik ooit verstuurd of ontvangen heb. Allemaal dingen die je iedere dag kan bekijken via desktop of smartphone app.
Het enige wat ik een beetje raar vind, is dat mijn hele iPhone telefoonboek daar staat. Terwijl zowel in de app als op de desktop de toestemming om dat te synchroniseren uit staat. Daar kan verder niemand bij, maar toch zit me dat niet lekker. Ik denk dat ik zelf een setting verwaarloosd heb toen Messenger arriveerde, en daarmee destijds toegestaan heb dat dat bestand via Messenger binnengeslurpt wordt. Waar het dan weer om voor de hand liggende redenen dagelijks van pas komt.
Verder weet ik nu officieel, want me zojuist door Facebook officieel medegedeeld – dus dat zullen we dan maar geloven 🙂 dat mijn data niet maar Cambridge Analytica gegaan zijn. Dat had ik ook niet verwacht, want ik heb nog nooit een kwis, poll of spelletje op Facebook gedaan, en heb ook een aantal mensen ontvriend die me bleven bestoken met die flauwekul.
Ach; ik heb Facebook altijd gebruikt als een publicatie podium, als een soort verlengstuk van de krant en website, en dat blijf ik doen. Laat Lubach lekker naar de maan lopen met zijn discipelen 🙂
Kijk, het is niet allemaal goed en mooi wat Facebook gedaan heeft, of de manier waarop zich een oor aan hebben laten naaien door Cambridge Analytica, maar dat wil nog niet zeggen dat het allemaal shit is. Het blijft ook een geweldig mooi platform, zij het met een totaal achterhaalde vormgeving.
En dan nog iets: op 1 januari 2018 had Facebook 2.7 miljard gebruikers. Cambridge Analytica heeft volgens Zuckerberg com suis van 87 miljoen Feesboekers de data opgeslurpt. Als dat allemaal klopt gaat het om 1 op de 31 gebruikers.
Nog steeds ernstig, maar waarom heeft geen enkele journalist dat rekensommetje de afgelopen week even gemaakt heeft, ter vergelijking, ter perspectief. Lubach hoor je daar ook niet over. Nogmaals: het is niet goed wat er gebeurd, Zuckerbergs reacties zijn tot nog toe too little, too late, maar ik vind alle reacties een beetje overdreven. Ja, ik heb zelf ook overwogen om het te laten gaan, en alleen nog maar aandacht te besteden aan Google Plus en mijn eigen website. Wie die wil lezen abonneert er zich maar op via RSS en verder zoeken ze het maar uit. Misschien doe ik dat nog wel, en dan Facebook alleen nog maar als uithangbord gebruiken bij een nieuwe post.
De hypocrisie is ook iets waarom ik dat zou kunnen doen. Twee weken geleden had ik ineens een aanvaring met Facebook, over een post die ik in juni 2013 gepubliceerd heb, naar aanleiding van het overlijden van strafrechtadvocate Saskia Holleman. Ooit het meisje dat in 1970 naakt voor een koe poseerde, op die legendarische verkiezingsposter van de PSP.
Met een link naar het in memoriam in De Volkskrant, waarbij die poster afgedrukt was. Die verscheen dus ook als foto op mijn timeline, maar daar heb ik toen niets van gehoord. Vijf jaar later wordt die post en die gelinkte foto er via een nieuw algoritme uitgepikt en wordt ik op mijn vingers getikt door een onderbetaalde digitale detective in een Facebook center in India of de Filippijnen: Foei! Mag niet! Frontal nudity! Mijn poging om uit te leggen wat de historische context van die poster in Nederland bleek tevergeefs. Ik vroeg ze ook nog of ze op dit moment niks beters te doen hebben dan zich druk maken om twee tepels, een bos seventies schaamhaar en een naakte koe, met twee spenen zichtbaar. Gezien de nogal vormelijke reactie is die vraag daar niet in goede aarde gevallen, en staat er nu ergens een gele of rode vlag achter mijn naam.
Maar die heb ik dan weer niet terug kunnen vinden in mijn Facebook history 🙂

Geest van Christus Koning leeft nog steeds in Belcrum

Het langste leven van de verdwenen Bredase kerken heeft ie niet gehad, de Christus Koningkerk aan het Pastoor Pottersplein, in Belcrum. Het kortste ook niet.
De Heilige Kruiskerk in Breda-Noord werd maar 35 jaar oud, de Sint Jan de Doperkerk aan de IJpelaardreef 40 jaar. De Petrus en Pauluskerk aan de Graaf Hendrik III laan, de Goede Herder aan de Baliendijk, en de eerste Michaelkerk aan het Hooghout werden alle drie eind jaren ’50 ingewijd. Stuk voor stuk haalden ze hun vijftigste verjaardag niet.

Reageren via: Facebook
Zie ook: Google Plus & Photos

De Maria Onbevlekte Ontvangenis aan de Oranjeboomstraat stond er een jaar of 60, net als de Gerardus Majellakerk aan de Odilia van Salmstraat.
Allemaal verdwenen, al staat de toren van de herboren tweede mini Michaelkerk er nog steeds, een graadje uit het lood. Het icoon van Brabantpark is nog steeds steeds te koop, wachtend op iemand die graag heel hoog woont, én hele diepe zakken heeft. Want het is eigenlijk niet meer dan een uit de kluiten schoorsteen met een paar vloeren er in.
De Christus Koning is 72 jaar fier overeind gebleven, van de eerste steen in 1931 tot de eerste containers puin in 2003. De andere gesloopte kerken in Breda waren een langer gezegend leven beschoren voor ze ontwijd en afgebroken werden. De Barbarakathedraal aan de Haven, de Jozefkerk op de hoek van de Oranjesingel en de Terheijdenstraat, de Maria Hemelvaartkerk aan de Houtmarkt, en de Theresia van het Kind Jezus aan de Tramsingel.
Als kind ben ik begin jaren ’60 een paar keer op zondag verplicht naar de hoogmis in ‘De Belcrum’ geweest. Als logé bij de ooms en tantes van mijn moeder, aan de Merelstraat en de Speelhuislaan. Veel meer kan ik me er niet van herinneren, maar in het Stadsarchief bladerend door de foto’s van het verleden van de Christus Koningkerk valt me een ding op: de saamhorigheid spat er van af.
Niet alleen bij de bouw in de jaren dertig van de vorige eeuw, en bij restauraties en renovaties in de jaren zeventig. Ook tijdens tevergeefse pogingen om de sloop tegen te houden; de parochianen trokken samen op. Ze sjouwden en bouwden, timmerden mee, aan het interieur of aan de kerststal, organiseerden een groots 50-jarig jubileum, ze zongen en protesteerden. En harkten geld bij elkaar, en niet zo’n beetje ook. In 1986 werd een ruim een ton in gulden kosten splinternieuw orgel in de kerk geïnstalleerd. Voor het grootste gedeelte betaald door de trouwe parochianen die in zeven jaar 95.000 gulden bij elkaar wisten te sparen, met het verzamelen van duizenden tonnen oud papier.
Die saamhorigheid is er altijd geweest, in en rond de Christus Koningkerk. Vanaf het moment dat op een weiland ten noorden van het Bredase station in 1931 de piketpalen geslagen werden, tot sloper De Rooij zijn beulswerk begon.
De Christus Koning, getekend door architect J. Berben, werd in oktober 1932 geconsacreerd door bisschop Petrus Hopmans.
Volgens de Reliwiki, “een kruisvormige kerk in expressionistische stijl, met kenmerken van de Amsterdamse School. De gelijkenis met de Martinuskerk in Rucphen, ook een schepping van Berben, was groot. Er was een breed middenschip, zodat het altaar van alle kanten goed kon worden gezien. De zijbeuken waren smal en dienden vooral als looppaden.”
Wel vaker een fnuikend probleem, door de eeuwen heen, als schip of zijbeuken klaar waren en de pannen op het dak lagen: geen geld meer voor de toren. Zo ook in Belcrum, waar bouwpastoor Louis Michielsen voorjaar 1932 met de romp winddicht geen dubbeltje meer bij elkaar gecollecteerd en gebedeld kreeg. De door Berben getekende toren, die er ongeveer net zo uit had moeten zien als de toren die nog steeds in Rucphen staat, zou er nooit komen. In plaats daarvan werden op de onvoltooide torenromp de drie klokken gehangen. Oorverdovende begeleiders van vreugde, of verdriet in Belcrum.
De bouwpastoor werd op 2 oktober 1932 voor de inzegening van de kerk in de stromende regen opgehaald door een stoet van bruidjes, onder begeleiding van nonnen. Hij zou tot juli 1963 de missen blijven opdragen, voordat hij werd opgevolgd door pastoor A.P.A. de Nijs. In 1975 ging die met emiraat, waarna Jac Brooijmans de parochie tot het einde van de kerk voor zou blijven gaan.
Die sluiting verliep niet zonder slag of stoot. Net zoals ze al zestig jaar gedaan hadden, stonden de overgebleven parochianen als één man achter hun pastoor.
De Vereniging tot behoud van de Christus Koningkerk, 170 betalende leden sterk, knokte tot en met bestuursrechter Mr. C. van Vliegen om het behoud van het gebouw. Ze gingen in beroep tegen staatssecretaris Rick van der Ploeg, die de aanvraag tot plaatsing van de kerk op de rijksmonumentenlijst niet ontvankelijk had verklaard. Omdat ook het Bredase college geen zin om iets met het kerkgebouw te doen, was de gang naar de rechter de laatste strohalm van de laatste 170 Mohikanen van Christus Koning. Tevergeefs, want de rechter wees de verzoeken tot plaatsing op zowel de rijksmonumentenlijst als de gemeentelijke monumentenlijst onverbiddelijk af.
‘Christus Koningkerk snel tegen de vlakte’ kopte BN De Stem op 21 mei 2003 boven een samenvatting van Hélène Schenk: “De Rooy sloopbedrijven uit Waalwijk start vandaag met de voorbereidende werkzaamheden voor de sloop van de Christus Koningkerk aan het Pastoor Pottersplein in Breda. De gemeente zei gisteren geen protesten meer te verwachten uit de buurt, noch van het Comité Behoud Christus Koningkerk”.
Negen jaar later, op 12 juni 2012, vertelde Jac Brooijmans bij zijn 50 jarig jubileum als priester tegen Corné Luyken in BN De Stem dat hij er best moeilijk mee gehad had. “Er is zo ongelooflijk veel gebeurd op die plek. Maar ik begrijp het instituut. Wat moet je met al die kerken? Het is niet meer te onderhouden. Je mag tegenwoordig blij zijn als de kerk voor de helft is gevuld. Die leegloop is een logisch gevolg van de veranderende samenleving.”
Achteraf kun je concluderen dat die leegloop voor de Christus Koning een jaar of tien te vroeg gekomen is. Anno 2017 barst Belcrum bijkans uit zijn voegen van de ideeën. Die vrijwel altijd allemaal ook nog uitgevoerd worden, lichtend voorbeeld voor vele andere Bredase buurten en wijken. De Faam, PIER 15, Belcrum Beach, Pdium Bloos, Backer en Rueb, STEK, de Watertoren, stoomloc De Ooievaar op de Speelhuislaan, in Belcrum is altijd wel wat te doen. Had de bakstenen kerk er nog gestaan, dan hadden die Belcrummers van nu er wel iets voor weten te verzinnen. En uitgevoerd. De kerk staat er helaas niet meer, maar de geest, de saamhorigeid, die nog steeds springlevend in Belcrum.

Verlaten pretparken

De naam Seph Lawless klinkt te mooi om waar te zijn, en dat is ie ook. Het is een pseudoniem van een Amerikaanse fotograaf, wiens echte naam ik zo gauw niet kan vinden, in ieder geval niet op zijn WiKi: Seph Lawless
Hij komt uit Cleveland, Ohio, en is gespecialiseerd in vergeten en vergane industriële en stedelijke plaatsen gebouwen, al dan niet in de openbare ruimte. Via zijn website zijn prachtige portfolio’s te bekijken van wat ie allemaal gemaakte heeft heeft, en welke prijzen hij er mee gewonnen heeft: http://sephlawless.com/my-story/
Een van zijn meest recente projecten is ‘Abandoned: Hauntingly Beautiful Deserted Theme Parks’.
Boek via Amazon: https://goo.gl/ZQM5uH
Kindle versie: https://goo.gl/G7Et4p
Mooi hoor, ik krijg er acute zin van om ergens in iets ouds in te gaan breken. Het Land van Ooit was ooit, en is verdwenen, inmiddels voor het grootste gedeelte gesloopt en als wandelpark opengesteld. Daar valt niks meer te halen, maar wie weet komt De Efteling er ooit nog eens zo bij te staan.
Facebook: Verlaten Pretparken

Politiekevers

Dat de Bredase politie in de jaren ’60 een peloton Kevers ter beschikking had herinner ik me goed. Al was het maar omdat ik samen met wijlen de latere rugbyspeler en feestvarken Kees van de Kerkhoff en nog twee knapen in het kwaad in een Kever van de Maria Hemelvaart Kerk aan de Houtmarkt naar het politiebureau aan de Markendaalseweg ben getransporteerd. Een ritje van driehonderd meter, maar zelf lopen mochten we niet. Gearresteerd omdat we op onze vrije woensdagmiddag illegaal de kerk in waren geslopen. En ik de toren tot de haan had beklommen, hetgeen beneden op straat tot enige opwinding leidde. ‘Kees de Koster’ had ons daarom opgesloten en naar het balkon van de kerk aan de Ginnekenstraat geschreeuwd dat ie ons pas in de avond los zou laten. Om een half uur later toch maar de politie te bellen omdat we het orgel aangetrapt hadden. Intussen hadden we ook nog de brand in de sigaren van de organist gestoken, en een fles miswijn opgedronken – wat moet een organist daarmee?, vanaf het balkon proostend naar Kees.
Het was voorjaar 1965, dus het zou kunnen dat een van deze agenten ons toen verbaal onder handen genomen heeft. Voordat onze vaders aan het eind van middag uit hun werk een voor een tamelijk chagrijnig arriveerden (of deden alsof). De rest van dat jaar was ik niet veel woensdagmiddagen meer vrij.
In het Stadsarchief staan de namen erbij, bij de standaard Kever met kenteken EN-91-92: de agent die er naast staat is Jan van den Wijngaart, die destijds aan de Haagweg woonde.
Die achter het stuur zit ken ik nog wel van NAC: Jan Faes zittend in een dienstauto, van 28 februari 1925, overleden op 5 februari 1997).
De cabrio heb ik nooit gezien, het kenteken is niet te achterhalen. De datum waarop deze foto’s aan de rand van het Mastbos gemaakt zijn is niet bekend. Volgens het Stadsarchief tussen 1955 en 1960, de kentekenserie EN is van 1961. De cabrio, zo te zien aan de Burgemeester de Manlaan, is gedateerd ‘tussen 1955 en 1960’. Dat klopt denk ik, aan de wielen en het ontbreken van de richtingaanwijzers op de voorspatborden is te zien dat het er een uit een oudere serie is. De naam van de bestuurder is wel bekend: hoofdagent Piet Feskens. Ook een bekende Bredase ‘klep’. Hij nam afscheid in 1978.
‘Kees de Koster’, zoals de Bredase binnenstad hem kende, heette voluit C.M.A. Litzroth. Hij kreeg een jaar na onze arrestatie de pauselijke onderscheiding Pro Ecclesia opgespeld, maar ik geloof niet dat het een iets met het ander te maken. Mijn eigen bonus: op die woensdagmiddag in 1965 zat ik voor de eerste keer in een Kever. De rest is geschiedenis 🙂

Prins Dirk Derks

Deze foto uit de Beeldbank van Stadsarchief Breda kwam ik gisteren tegen in het Openluchtmuseum in Arnhem. De vergroting was onderdeel van de nieuwe en prachtige permanente expositie ‘De Canon van Nederland’. Die ik overigens iedereen aan kan raden. Net als het Openluchtmuseum zelf; er leuk. Rechtsonder op de foto staat keurig de bron vermeld: ‘Beeldbank Stadsarchief Breda’. Dat is alles, verder geen tekst. Er hagen nog een paar andere foto’s uit het Bredase archief tussen de honderden andere foto’s, kennelijk uitgezocht op het beeld; iets folkloristisch, historisch of typisch Nederlands.
Dat ik hem daar aantrof was een verrassing, maar de foto zelf niet. Die had ik al eens eerder in het Stadsarchief gezien: Frans Derks als Prins Dirk d’n Eerste tussen enkele vrolijke vierders. Dat deed hij in de jaren zeventig ieder jaar; met carnaval een avondje organiseren voor en met zijn collega scheidsrechters. Niet allemaal overigens. Wie een beetje op kon schieten met flamboyante Frans had er een goede vriend aan. Maar er waren er ook maar zat die hem wel konden schieten. Zelf heb ik hem vaak meegemaakt, als scheidsrechter, en daarna bij NAC en Brevok. We hebben een paar keer tegen elkaar staan schreeuwen. Dat waardeerde hij dan ook wel weer, dat ie een grote mond terug kreeg, en dan was het over en dronken we een pint. Toen hij in november 2010 80 jaar oud werd heb ik hem nog een keer geknipt en geschoren voor de weekly van BN De Stem.
De eerste keer dat ik die foto zag, en gisteren ook weer kwam die vent rechts me vaag bekend voor. Nog maar eens even gekeken in het Stadsarchief, blijkt dat ie inmiddels van een paar namen en een onderschrift voorzien is.
‘Van links naar rechts voorzitter COVS-district Zuid I, Frits Denee, Derry Barret (38 jaar, 8 kinderen, werkzaam op een scheepswerf in Cork te Ierland en scheidsrechter), scheidsrechterprins Frans Derks, uiterst rechts Lau van Ravens. Derry Barnett werd destijds tijdens wedstrijd PSV-Real in Eindhoven door een bierblik geveld. In Breda werd hij hiervoor vergoed door een feest met als symbool: bierblikjes’.
Kijk, nou hebben we een verhaal. De man die me bekend voorkwam is dus Lau van Ravens. Waar Derks overigens ook wel eens slaande ruzie mee gehad heeft, maar dat was zo te zien uitgepraat.
Maar eens even wat dieper diverse archieven in gedoken. Dat bierblik had grensrechter Barrett negen maanden eerder, op woensdag 14 april 1971, tegen zijn knar gekregen. Bij lange na niet zo goed in het collectieve geheugen blijven hangen als de glazen asbak die op 6 oktober 1979 bij NAC-Feyenoord de Drentse grensrechter Matena velde. Terwijl Barrett toch ook op een brancard het veld werd afgedragen, en een paar dagen vertroeteld werd in het Eindhovense Diaconessenziekenhuis.
PSV wist drie dagen later nog steeds wat voor maatregelen er genomen zouden worden met betrekking tot de werper van het bierblik, de 37-jarige seizoenkaarthouder en koopman Hans S. Voorzitter Ben van Gelder: “Misschien is het niet nodig. De man heeft zelf al gezegd dat hij nooit meer naar voetballen gaat.”
Ik denk niet dat ie bijna tien maanden later, op 5 februari 1972, op het carnavalsfeestjes was. Al zou het natuurlijk best kunnen dat Prins Derks, nooit wars van enige vorm van wat voor publiciteit dan ook, hem ter verzoening uitgenodigd had. Er staan nog een paar mensen herkenbaar op de foto, een eentje niet; die met zijn hoofd achter de hand met glas bier Lau van Ravens. Misschien was hij het 🙂
Eén persoon spinde garen bij het incident. De Amsterdamse persfotograaf Ron Kroon won in januari 1972 de hoofdprijs van 1500 gulden en een reis voor twee personen naar Japan voor de beste sportfoto van 1971 bij de expositie Holland Persfoto. Kroon (Amsterdam, 17 september 1942 – Huizen, 12 juli 2001) haalde met zwemmen de top op de 100 meter (halve finales bij de Olympische Spelen in Rome en Tokio). Nadat hij met zwemmen gestopt was werd hij sport- en celebrityfotograaf, later eindredacteur van AVRO’s Sportpanomara. Wiki: Ron Kroon
Overigens wordt Barrett in de Nederlandse kranten van die tijd consequent David genoemd. Maar hij heette Derry, en is in 1998 overleden: Remembering Derry Barrett by by Finbarr Buckley.

Avans

Ik ben nu wel razend nieuwsgierig naar de inhoud van dat rapport dat de directie van Avans over zichzelf heeft laten maken om het vervolgens geheim te houden. Vanwege die cryptische verklaring die op het Ministry of Muggles gedicteerd lijkt te zijn. Die zeventien meldingen van ongewenste omgangsvormen, waarna een directrice het veld moest ruimen, waar ging dat eigenlijk over? Wat is er precies allemaal gebeurd daar? En nu, na deze intrigerende zin, is mijn belangstelling helemaal brandend geworden: ‘Dit gaf ruimte aan medewerkers voor privileges uit het verleden’?
Wat voor privileges? Uit het verleden? Dus die mochten toen wel, maar nu niet meer? What the fak? A la Harvey Weinstein? Of a la de ene na de andere minister van Trump qua plezierreisjes?
Waar gaat het over, waar hebben we het over? Die school barst kennelijk bijna uit zijn voegen, dat geven ze dan zelf nog wel toe: ‘Het lukte de directie niet om de organisatie aan te passen aan de eisen van een groeiende academie met als gevolg toenemende werkdruk en onduidelijke besluitvorming’.
Ja, ja, maar wat betekent dat nou allemaal precies? Wat klopt er allemaal niet, en wat is er allemaal fout gegaan?
Ach, overal waar het zó kookt en borrelt begint het vanzelf snel te schuimen. Die snelkookpan barst of gaat fluitend lekken. Dat rapport valt wel een keer over de rand.
Voor wat het waard is. Want een school die een eigen afdeling laat rapporteren over onwelkome zaken, dat is net zoiets als een bisschop die zijn pastoors opdracht geeft om een rapportage te produceren om het resultaat vervolgens als biechtgeheim te kwalificeren.
De directie had er beter aan gedaan om een externe onafhankelijk partij in de hand te nemen. Maar ja, ook dat komt nu misschien vanzelf goed.

Reageren op Facebook? Hier op mijn account, en hier op Facebook/Breda

Lewis Powell

Lewis Powell.jpg
Deze foto zag ik eind augustus voor de eerste keer op de website van Wired. Fascinerend, intrigerend, Vooral ik er na even doorlezen achter kwam dat die jongen zo heel iets anders is dan ik in eerste instantie dacht.
Op de uitsnede in kleur zou het een jongen kunnen zijn die klaar staat voor een catwalk in Parijs of New York, in 2016. Mooie kop met klassieke lijnen, scherp kapsel, ragtag look shirt.

Scholierenstaking?

scholierenstaking-1.jpg
Met oprecht respect voor het megamegakarwei wat ze op het stadsarchief verrichten met het taggen van de tigtienmiljoen foto’s van de Bredase geschiedenis: er gaat wel eens iets fout.
Zoals bij deze twee, die als onderschrift meegekregen hebben: ‘Scholierenstaking op de Rijksscholengemeenschap (Rijks-HBS)’ Foto: Johan van Gurp, 9 mei 1984.

Ik ga Via Breda, maar waarom woont hier niemand?

CSM.jpg
In alle rust een rondje over het voormalige CSM terrein gelopen, nadat Alfred Arbouw daar het kunstwerk ‘Ik ga Via Breda’ van Nina Lenting had onthuld.
Hoeveel honderdduizenden tonnen aan beton en staal zou daar nog in de grond zitten? Genoeg – en ook massief genoeg – om een kleine stad op te bouwen, maar het zal toch de bedoeling zijn dat het er ooit uit gehaald wordt.

Keverstraatje

Keverstraatje.jpg
Ze wonen maar twee huizen van elkaar, maar ze staan vrijwel nooit naast elkaar, de blauwe en de beige. Vandaag toevallig wel, in de zomerzon, even een Keverstraatje. De andere klassiekers zijn Fransozen en Françaises, gespot tijdens een weekje fietsen in het prachtige Touraine, door de dalen en over de heuvels tussen de Loire, de Cher, de Indre en de Vienne.

Hugo Brouwer

hugo-brouwer.jpg
Een week of twee geleden was ik er al eens heen gereden, nadat ik gehoord had dat het in volle glorie op de ‘cour’ van het Graaf Engelbrecht College in de Haagse Beemden was herboren. Maar toen was de poort dicht, en kon ik er niet goed bij met de camera.
Vandaag stond de zon goed, de poort was open, en het staat er prachtig bij: het behouden reliëf van Hugo Brouwer.

De Belcrum

vinkstraat.jpg
Onderstaande column heb ik op verzoek voor het nieuwe Belcrum Magazine geschreven.
Mijn vroegste herinneringen aan De Belcrum dateren van eind jaren ’50. Gezien de exact 9 maanden tussen de huwelijksdatum van mijn ouders en mijn verjaardag is het aannemelijk dat ik verwekt ben tijdens de huwelijkreis op de fiets naar Limburg.

Osprey

osprey.jpg
Na de zeearend heeft nu ook de visarend de Biesbosch ontdekt als favoriete vrijplaats, jachtterrein, consultatiebureau, en speelterrein voor de kinderen. Dat mooie sprookje wordt jubelend in de markt gezet door de visboswachters van Staatsbosbeheer en de verzamelde birdwatchers van Nederland.

De lijkwade

lijkwade.jpg
Ik was mijn column van zaterdag 11 april, over de lijkwade, tijdens een weekje vakantie vergeten. Tot er vandaag een ontroerend handgeschreven briefje in een enveloppe met een postzegel erop bezorgd werd.
Dat was na jaren overigens de tweede in één week, dus wie weet wordt het nog een trend. Al was die eerste brief dan wel weer een jaar in de brievenbus op het Spinveld blijven liggen. Vanwaar we in september 2014 naar het Trivium in Etten-Leur vertrokken zijn, maar waar nu kennelijk nog steeds post voor BN De Stem bezorgd wordt.
Wat me niet verrast, want ook al hebben we 33 jaar aan het Spinveld gezeten, daar werden in 2014 nog steeds brieven bezorgd die aan Dagblad De Stem, Reigerstraat 16 in Breda gericht waren.

Google NIK

Google-NIK.jpg
Het was me ontgaan, terwijl Henk de Hooge het toch op Dutch Cowboys gemeld had, zodat Cees Maas me vanmorgen via Twitter wakker moest maken: Google NIK is gratis geworden.
Tot frustratie van Cees, die er niet zo lang geleden 120 dollar voor betaald heeft. Dat was overigens een goede prijs, want de prijs was tot vorige week 149 dollar. Anyway, bedankt Cees, ik heb hem gedownload en NIK heeft zichzelf als plugin in PhotoShop en Aperture genesteld.