Krijnen.Com Krijnen.Com

Play Ball and The Fat Lady . . .

playball.jpg
Het is oktober, voor honkballers league pennants en world series. Tegenwoordig allemaal gemakkelijk te volgen, dankzij internet of schotel. Ook de Nederlandse televisie besteedt er aardig wat aandacht aan, zoals het voor Nederland met een vierde plaats zeer geslaagde wereldkampioenschap in eigen land. Dat was vroeger anders. Begin jaren zeventig bestond honkbal op Nederland een en twee niet. Toen arriveerden de world series in de honkbalkantines hier in november op 8 mm kleurenfilm, door de liefhebbers ademloos bekeken.
In ‘Play Ball, honkbalverhalen uit de dug out van Nederland’ vertelt Han Urbanus hoe hij al in de jaren vijftig in honderden volle zaaltjes en kantines in heel Nederland een demonstratiefilm over het profhonkbal in Amerika versleet tijdens zijn spreekbeurten. Het hoofdstuk over de Urbanus-dynastie (Han, diens broer Charles sr. en Charles jr., zoon van Han), geschreven door Loet van Schellebeek, is alleen het kopen van het boek waard.
Play Ball is uitgebracht onder redactie van Theo Reitsma, gevuld door Andre Bisschop, Koen Greven, Kees Kooman, Franks Snoeks, Van Schellebeek en Reitsma.
Prachtig essay van Kees Kooman over Antillianen en Arubanen (hier hetzelfde, daar een heel verschil) in het Nederlandse honkbal: ‘Machinisten wachten niet speciaal op Antillianen’. Zal veel honkballers bekend voorkomen. Secretariaten draaiden destijds met de stencilmachine twee versies van het weekbericht. De Antilliaanse spelers kregen er een waarin de vertrektijden een half uur vervroegd waren. Dat hielp, meestal. Als het niet hielp, dan wachtte de bus toch wel, want missen kon je de snelheid en slagkracht van die immer opgewekte rijksgenoten niet.
Als het regende, vertrok de bus op tijd. Dan kwamen ze toch niet. Hudson John, met Simon Arrindel en Hamilton Richardson een van de eerste Antilliaanse iconen in het vaderlandse honkbal: ‘als ze hier aankwamen moest ik ze uitleggen dat machinisten niet op Antillianen wachten’.
Play Ball, honkbalverhalen uit de dug out van Nederland. Onder redactie van Theo Reitsma. Tirion Uitgevers, ISBN 9043907537, prijs € 16,95.
Dat was het stukkie voor de krant, en daar moest ik het qua lengte en ego bij houden. Lees verder voor meer.

Tactische Bespreking

smeets.jpg
Zes keer is Mart Smeets live bij Olympische Spelen geweest, tweemaal werkzaam vanuit Hilversum. Goed voor een boek, door zijn uitgever aangeprezen als ‘een fantastisch sportboek vol verrassende observaties en herinneringen.’ Of de lezer net zo enthousiast is over dit dagboek van een razende sportreporter is de vraag.
Wellicht deelt die de mening van Smeets zelf, als hij zijn eigen slotbeschouwing over de Olympische Spelen van 1972 nog eens naleest: ‘Ruim drie decennia later heb ik dat artikel van toen een aantal malen gelezen en ingezien wat een rammelend geheel het was … Het was gewoon een slecht stuk, ik moest het vak nog leren …’

The Fat Lady

wilhelmina.jpg
Het is weer voorjaar, zodat me verzocht is boeken en tijdschriften te ruimen, wat weg kan, weg te flikkeren, en de computer- en sportrommel zoveel mogelijk mee naar de krant te nemen. Aan zulke rituelen moet je vooral niet proberen te tornen. Het bijkomend voordeel is dat je weer eens wat tegen komt wat je lang geleden gelezen had, en weer uit je geheugen verdwenen was.
Zoals The Sportswit Hall of Fame, een amusante pocket die me, blijkens een signatuur voorin, op 20 januari 1984 op Barbados door Jeanne als verjaardagscadeau overhandigd is.

Guardian Angel, tot de eerstvolgende stoelgang

digitalangel.jpg
Nog maar eens even over die vreemde, vaak onverklaarbare tegenstellingen in Amerika. Waar veel techniek uitgevonden en ontwikkeld is, die, om raadselachtige redenen, vaak niet toegepast is. Verplicht contant betalen bij benzinepompen in New Jersey, de huur via een handgeschreven cheque overmaken, dat soort werk. Met via internet aangeschafte vliegtickets is het ook nog niet wat het zou moeten zijn.

Baseball as America

baseballasamerica.jpgNieuw was het niet voor me. Minder is het ook niet geworden, zo is me de afgelopen tien dagen gebleken: de Amerikaanse fascinatie voor alles met sport te maken heeft in het algemeen en de cijfertjes in het bijzonder. Aan mijn vaderlandse voetbalvrienden is de wijsheid niet besteed en geschiedkundigen die niks met sport hebben, halen hun schouders erover op, maar wie hart en ziel van Amerika wil leren begrijpen, zal het honkbal moeten leren kennen.

Don Camillo

camillo.jpg
Duiken er pardoes bisschoppen in de sport op. Het eerste wat me te binnen schoot was Don Camillo, gespeeld door de in een lange zwarte jurk geklede Fernandel, die op een stoffig veldje tegen een voetbal trapt, het paardengebit breed ontbloot.
Het is volgens mij ook een wederkerend thema, in soepjurken geklede priesters die in verfilmingen van historische streekromans een voetbalwedstrijd organiseren tegen de goegemeente van een aanpalend dorp, of, als het een progressief boek was, tegen de protestanten uit hetzelfde dorp.