De timing is toeval. Terwijl 70 procent van de deelnemers aan een poll op de website van BN DeStem vindt dat het terrein van de voormalige suikerfabriek de lelijkste plek van Breda is, krijgt de grauwe muur aan de oostkant een kleurig smoel.

Fotoalbum: De Muur van de Bietenbak

Gesponsord in dezelfde geest, 378 jaar na het voltooien van het schilderij, door een Spaanse én een Nederlandse verffabrikant. De WK-finale vergeten spuit en rolt het artistieke SpaansHollandse verbond stug door aan het megakunstwerk.

Vrijdag is de officiële presentatie van het project van Braak! Volgens Tim van den Burg, een van de oprichters van dat collectief, kan het nog wel twintig jaar duren voor de muur weg is.

"Er ligt in Breda momenteel 160 hectare braak. Dat is ongeveer net zo veel als het hele centrum. Wij willen al die terreinen zolang het kan benutten voor tijdelijke projecten."

Braak! wil op de muur het verhaal van de Middeleeuwen van Breda uitbeelden. "Wij zien de muur als een prachtig canvas. De suikerfabriek is altijd een van de grootste iconen van de stad geweest. De muur van de bietenbak is het enige wat er van overgebleven is."

De muurschildering wordt vrijdagmiddag om vier uur feestelijk 'onthuld', met muziek van onder andere DJ Viezerik

Cato Kolenbrander (links), haar zus Emma (rechts) en Sterre Brugman (midden) zweren bij hun Blackberries. In de klas op het het Stedelijk Gym, de Nassau en het Onze Lieve Vrouwe Lyceum in Breda mogen die tijdens de les niet gebruikt worden, maar ze zijn grootgebruikers van WhatsApp en Ping. Nationale Offlinedag? 'Nooit van gehoord.' Hoe vaak ze erop kijken? 'Gewoon hoor, de hele dag door.'

De oproep om gisteren een hele dag offline te blijven was aan dovemansoren gericht. Niemand die er van op de hoogte was.
Zomaar een zonnige middag, langs een hockeyveld in Breda. Zeker weten doen we het niet, maar het lijkt er op dat van de heren van het eerste team van Push, die HDM ontvangen, niemand een smartphone in zijn zak heeft, net zomin als de scheidsrechters. Al was het maar omdat een iPhone door sommige heren misschien wel beter beschermd wordt dan hun eigen kroonjuwelen.

Yuri van Poppel uit Den Bosch is een straatschilderij aan het maken aan de Markkade in Breda. Hij gebruikt een iPhone 4. "Ik heb van het begin af aan een iPhone gehad, en verder ook alles van Apple." Van de nationale Offlinedag heeft hij niet gehoord. "Maar vandaag kijk ik er bijna niet op, omdat ik de hele dag aan het schilderen ben. Dus voor mij is het wel een beetje Offlinedag." Hij gebruikt zijn iPhone veel als camera, naast de voor de hand liggende communicatie-apps.

Raf de Boer gebruikt tot zijn volle tevredenheid een Samsung Galaxy, na een aantal jaren Nokia's. Hij heeft wel wat gelezen over de verslaving aan sociale media, maar niet dat er opgeroepen is tot een dag zonder smartphone. Die Offlinedag had voor hem ook niet gehoeven, want hij schat zichzelf niet verslaafd. "Nee hoor, ik kijk er alleen maar op als ik gebeld wordt, of een sms of een message krijg via WhatsApp. Dat is misschien tien keer per dag."

Martijn de Meulder, van Oosterhout naar Leiden verkast, prijst zijn HTC Titan. Hij had daarvoor een andere Windows Phone, een Omnia 7. "Het besturingssysteem van Windows Phone is veel doelgerichter dan Android of iPhone. Je zet iets met één klik op Facebook, mail lezen idem dito." Offlinedag? "Nooit van gehoord, maar ik was vandaag toevallig redelijk offline, de hele dag op een surfplank op Zandvoort gestaan. Normaal kijk ik er vijftien, twintig, dertig of veertig keer per dag op, schat ik." Foto Mariël Hidding.

Onder de toeschouwers is er anno 2012 bijna niemand meer die er geen op zak heeft. Wat dat betreft wijkt het publiek niets af van dat bij de voetbalvereniging JEKA, een kilometer verderop. Er worden uitslagen van reeds gespeelde duels mee doorgegeven aan bondsbureau of thuisfront, en als het spannend wordt, zijn er meerderen – jong en oud – die een live verslag improviseren voor iemand die ziek is of moet werken.

Scoorders langs honkbalvelden of tennisbanen gebruiken een app in plaats van een scorekaart: ieder punt, iedere fout verschijnt in real time op Facebook of een ander platform. Komt de bal in de buurt van het doel dan gaan er overal handen omhoog met de smartphone die ingezet wordt als foto- of videocamera. Er wordt tegen de handzame computertjes gepraat, naar geluisterd, of driftig op getikt. In maar weinig landen is de smartphone zo evenredig aanwezig in alle rangen en standen van de maatschappij als in Nederland. In bijna geen land is de smartphone zo nadrukkelijk aanwezig in het straatbeeld.

Niet alleen omdat er bijna nergens zo vaak en zo veel gebruik van wordt gemaakt, maar ook omdat nergens zo vaak zonder gêne luidkeels gebeld wordt als hier.

De oproep van de Nationale Academie voor Media en Maatschappij om gisteren voor één dag helemaal offline te blijven bleek aan dovemansoren gericht. Ruim honderd keer hebben we de vraag gesteld, niemand die er van gehoord had. Niemand ook die er aan mee deed.

In ieder geval één toeschouwer aan de rand van het hockeyveld gebruikte hem gisteren de hele dag niet, maar niet vanwege ikbenoffline.nl. Zijn goede hand zat van vingers tot voorbij de pols in het gips, dus dat was een beetje moeilijk tikken. Een iPhone 4S had ie helaas niet, want die had hij gesproken opdrachten kunnen geven.

Niemand met een smartphone die we het gevraagd hebben zag zichzelf als verslaafd.

Niemand zou zijn smartphone nog kunnen missen.

Sneller, leuker, makkelijker en liefst veiliger

Het is bijna niet voor te stellen dat de smartphone pas vijf jaar bestaat.

Dat wijlen Steve Jobs pas op 24 januari 2007 in San Francisco grijnzend een iPhone uit zijn broekzak haalde en met zijn vinger op het glas een verbinding tot stand bracht. Pas in juli van dat jaar kon je in Nederland het eerste intelligente mobieltje kopen, waarmee je kon internetten, en waar je zelf programma's op kon installeren. Apps, noemde Jobs die dingen.

Vijf jaar later is Apple dankzij de iPhone het rijkste bedrijf ter wereld geworden, met 315 miljoen verkochte exemplaren met het steeds verder ontwikkelde iOS-besturingssysteem. Inspiratie voor tientallen achter Apple aanlopende concurrenten die ook nog eens enkele honderden miljoenen smartphones ontwikkelden en verkochten. Met daarop vooral het door Google gratis geleverde Android-systeem, of het door Microsoft ontwikkelde Windows Phone-systeem.

In Nederland is inmiddels twee op de drie verkochte mobieltjes een volwassen smartphone. Zodat bijna iedereen altijd en overal online is.

Omdat de hardware nu zo goed en snel is worden minder snel nieuwe toestellen ontwikkeld. De strijd om nog beter en sneller wordt nu vooral door de softwareontwikkelaars gestreden. Steeds meer kleine bedrijven, vooral in Amsterdam en Eindhoven, brengen bijna iedere dag nieuwe apps uit. Sleutelwoorden: snel, leuk, gemakkelijk en stabiel.

Vooral veilig, want nu betalingsverkeer via smartphones in rap tempo toe gaat nemen, ontwikkelen criminelen net zo snel mee. Op zoek naar gaten in de beveiliging van alle nieuwe apps.

De film Spetters betekende 32 jaar geleden de doorbraak van Hans van Tongeren, een tot dat moment onbekende jonge acteur die uit Breda afkomstig was. Johannes Adrianus Maria van Tongeren werd op 18 januari 1955 in Breda geboren.

In 1974 werd hij aangenomen op de Academie voor Vrije Expressie in Utrecht. Nadat hij die afgemaakt had, verhuisde hij naar de mime-opleiding van de Amsterdamse theaterschool. Als derdejaars leerling werd hij door Paul Verhoeven gecast voor de rol van Rien, een van de drie hoofdrollen in Spetters.

Ondanks de negatieve kritieken op Spetters betekende zijn rol een doorbraak van wat een veelbelovende carrière leek te gaan worden. In de twee jaar na Spetters acteerde hij in Nederland in de televisieserie Pim, en in de films Het Oponthoud en De Smaak van Water.

In 1982 speelde hij nog in de Amerikaanse productie Summer Lovers, met als tegenspelers Peter Gallagher en Daryl Hannah. Tot een doorbraak in Hollywood leidde die rol niet meer.

De na een motorongeluk verlamde Rien, de rol waarmee Van Tongeren in Spetters doorbrak, pleegt in de film zelfmoord. Ook in zijn volgende Nederlands film, Van de Koele Meren des Doods, zou de persoon die hij speelde zelfmoord moeten plegen.

Het contract was al getekend, maar voordat de opnames begonnen pleegde Hans van Tongeren op 25 augustus 1982 in Amsterdam zelf zelfmoord.

De week daarop werd hij op begraafplaats Vogelenzang in de wijk Ginneken in stilte begraven.

Op zijn grafsteen staat alleen zijn naam: Hans van Tongeren.

View Larger Map

Verstand komt met de jaren. Het antwoord op de vraag of die stelling mij past, laat ik graag aan u over. Aan ouder en strammer worden ontkom ik niet, maar cynischer of bedroefder zou ik mezelf niet willen noemen. Wel iedere dag nóg iets sceptischer.

Afgelopen week was het weer raak. Het NOS Journaal opende ermee, de talkshows en alle kranten - wij ook - er rap achteraan: het rapport over jongeren die lijden aan Fear of Missing Out.

Van de Nationale Academie Media en Maatschappij. Die naam deed me denken aan Joachim Sickbock. Kwaadaardig professor, die Olivier B. Bommel met pseudo wetenschappelijke rapporten en uitvindingen geld af probeert te troggelen.

Meestal net op tijd verijdeld door de intelligente en argwanende Tom Poes. Of aan Laarmans en Boorman en hun Wereldtijdschrift in Lijmen - Het Been van Elsschot. U mag mijn literatuurlijst gedateerd en onnozel noemen, maar het is een solide basis voor een gezonde scepsis.

Dat hele rapport over jongeren met Social Media Stress lijkt me flagrante flauwekul. Wij hadden het eerst eens goed moeten lezen en voorleggen aan echte wetenschapper alvorens er ook maar één zin uit te citeren.

Een pr stunt van een paar ondernemers die Elsschot goed bestudeerd hebben en met een minieme investering een onbetaalbare hoeveelheid publiciteit gescoord hebben.

Een goede raad van die grappenmakers wil ik u toch meegeven: morgen meedoen aan de nationale 'Ik ben offline' campagne. Zelf kan ik dat niet omdat ik weekenddienst heb.

Dat gaat tegenwoordig niet meer zonder gebruik te maken van de sociale netwerken. Misschien maandag toch maar even naar de arbo-arts, als eerste oudere met Social Media Stress.

Geen idee wat ik straks ga stemmen. Omdat ik met de kennis van vandaag, na het gedraai van gisteren, niet weet wat ze morgen gaan beweren.

Of pruilt Diederik eerst dat ie niet uitgenodigd was, om een dag later op te scheppen dat ie zelf niet wilde. VVD, GroenLinks, SP, D66?

Iedereen zit zijn knopen te tellen en te kijken of ze kleuren bij het campagnepak. Bij het CDA doen ze nu unaniem of ze allemaal altijd al tégen samenwerking met de PVV waren, en zijn ze collectief vergeten waar ze mét Wilders vóór waren.

Dat het CDA er nu niet in slaagt om een grote geest uit een fles te toveren kun je het Christelijk Draaikonten Appel niet kwalijk nemen. Echte leiders worden om de zoveel tijd geboren en kunnen niet op bestelling geleverd worden.

Kwalijker dan die chronische vergeetachtigheid is dat ze de bewijzen van hun affaire met de blonde populist proberen weg te poetsen.

Op de website van het CDA is de webmaster met de grote voorjaarsschoonmaak bezig. Weg met alle standpunten die daar met de PVV tijdens anderhalf jaar living apart together gedeeld werden.

Verbod op dubbele nationaliteit, op boerka's? Hoppa, met een paar kliks naar een zwart gat gedirigeerd. Als een foute ex die uit alle groepsfoto's gefotoshopt is.

Echt CDA: een dag later zijn die standpunten weer terug gezet, alleen een beetje anders. Zoek zelf de verschillen maar, en wat ze precies zeggen en zeiden.

Iedere politicus mag van mening veranderen. Doen u en ik ook. Maar heb dan ook het lef om te zeggen dat je fout zat.

Zoals Gandhi, toen een verslaggever voorzichtig opmerkte dat een uitspraak van de kleine man met de grote ziel niet spoorde met wat hij een dag eerder gezegd had.

'Dat klopt', zei de Mahatma, 'maar vandaag weet ik beter.'

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Dat weet iedereen die met oldtimers in de weer is, maar als die Pick Up dan na 22 maanden eindelijk tip-top, gedoopt en geaccepteerd is en de restauratie afgerekend is verwacht je niet dat het splinternieuwe brandstofpompje het op dag twee begeeft.
Geen idee wat er van binnen fout gegaan is, maar de benzine piste er aan twee kanten uit zodra hij op spanning stond. Is geen lekker gevoel met een dubbele 12 volts stekker boven die dampende benzine die de tectyl in vellen van de bodem oplost. Alsof er een tros zwarte vleermuizen onder hangt.

Dus gaat ie nog een weekje terug naar Doesburg, zodat ze op de rollertestbank bij HR Engineering aan de overkant de Stromberg carburateur rijdend af kunnen stellen. Er zij kennelijk iets van 100 verschillende configuraties met de naalden in die carburateur mogelijk, dus het zal even puzzelen worden.

Intussen maar eens de CD in de iMac gestoopt met bijna 700 foto's van het ruwe restauratie werk. Voer voor de liefhebbers: het uithakken, slopen en slijpen, lassen en stralen, opbouwen, schuren, spuiten enzovoort.

Tot ik door die foto's bladerde had ik niet echt benul van hoeveel werk het geweest is en hoe goed de basis nu is.

Zowel vergeleken bij de oorspronkelijke Kever van 1969, als na de ombouw van 1984 en de eerste restauratie van 1988.

Tussen die bedrijven door heb ik er tussen 1986 en 2009 ongeveer 450.000 kilometer mee gereden, en de jaren daarna, als zomerauto, tegen de 50.000. Petje af voor die Tsjechen, nu ik die foto's zie.

Ook voor Jelle en Jeroen bij HotRod petje af voor de afbouw en de projectbegeleiding, en straks nog een keer petje af voor HotRod, als die Stromberg helemaal getuned is :-)

Hier een selectie van 300 foto's van het jaar dat ie in Tsjechië doorgebracht heeft. Van Oud naar Nieuw, van Rood naar Blauw.

In Google +: http://goo.gl/NJNK1
In Picasa: http://goo.gl/7vCXM

Groot en klein dierenleed bij een ochtendwandeling langs Mark en Mastbos. Richting Zeven Heuveltjes lag een paard dood te gaan na een misstap of een hartaanval. Brandweer erbij, paardenmensen en voorbijgangers in de stress. Ik had geen zin om daar voor papparazzi te spelen, dus geen foto gemaakt.

Een groep wandelaars op leeftijd bewaakte het uilskuiken. Terwijl pa ooievaar minder dan vijftig meter verderop op zijn gemak allerlei snacks liep in te slaan. Kikkers, wormen, insecten, eieren van weidevogels, mollen, jonge vogels; het gangbare menu van een ooievaar.

Uivers zijn bepaald bepaald geen vegetariers en een jong uiltje past ook wel in dat dieet.

Gelukkig bleek nummer 114 al gebeld, u weet wel, het nummer van de Dierenpolitie. Die hadden beloofd een dierenambulance af te vaardigen. Het is maar dat u weet als het de komende maanden in de aanloop naar de verkiezingen weer over de Animal Cops gaat.

Ik ben niet joods en in de Tweede Wereldoorlog zijn geen familieleden afgevoerd of omgekomen.
Was dat het geval geweest dan had ik wellicht een uitgesproken mening over de heibel rondom Auke Siebe Dirk en zijn gedicht over zijn foute oudoom Dirk Siebe.

De bezwaren begrijp ik, en dat men daar niet overheen wil stappen, daar kan ik me ook iets bij voorstellen.

Net zoals bij de duivelse dilemma's in een verscheurde familie, met vier zonen in het verzet en een zwart schaap aan het Oostfront.

Moeilijke kwestie.

Doet me denken aan de oom van mijn moeder, die in de oorlog 'een beetje fout' was. Wat hij precies uitgespookt had, geen idee. Omdat deze favoriete oom net zo charmant als gewiekst was, een geboren sjacheraar, zal het met zwarte handel te maken gehad hebben.

Begin jaren zestig nam oom mij en twee neefjes - 10 en 11 jaar - een dagje mee naar Antwerpen, in zijn nieuwe Volkswagen 1600 Ponton.

Met zijn eeuwige sigaar in de mondhoek met de blinkende gouden hoektand zong hij luidkeels Janus, Janus, pak me nog een keer van Ria Valk mee.

Bij een Italiaan op de Keyserlei zette hij ons achter drie sorbets van een halve meter hoog. 'Niet te snel eten jongens, ik ga even een boodschap doen.'

Drie kwartier later kwam oom in een opperbeste stemming terug en kregen we zowaar nóg een ijsco. 'Thuis tegen niemand vertellen', zei hij met een vette knipoog.

Wisten wij veel dat hij dat ijs niet bedoelde. Nadat we thuis uit de school geklapt hadden over zijn boodschap, mochten we nooit meer met hem mee.

Pas jaren later begrepen we waarom.

Waar die vrolijke boef was wezen winkelen, terwijl wij van die lekkere sorbets zaten te genieten.

Aan de gelijkenis kan het niet liggen. Oordeel zelf aan de hand van het nieuwe statieportret in de krant, dat me door de hoffotograaf van de redactie door de strot geperst is.
Waarom? Gewoon, omdat het volgens de beeldmaffia hoog tijd was om weer eens iets te veranderen.
Goed, deze foto of de vorige; mij is het een volslagen raadsel waarom ik door mijn omgeving regelmatig met Statler én Waldorf vergeleken word.

Aha, dat zal het zijn! Nou begrijp ik waarom ik via via hoorde dat één collega siddert bij het idee bij het dagelijkse ochtendoverleg aan de ronde tafel tussen mij en de andere Statler of Waldorf van de redactie terecht te komen.

Die heeft gewoon moeite om op dat matineuze moment mijn scherpzinnige humor te doorgronden. De aanleiding tot deze ontboezeming is de zoveelste vergelijking met dat duo.

Een persbericht dat door mijn chef geforward werd over de opening van het Statler en Waldorf Café op het strand van Velsen Noord.

Met als toevoeging: 'goeie tent voor jou.'

Meer niet, maar ik vermoed dat ie me graag naar een cursus neurolinguïstisch programmeren en communiceren zou willen sturen.

Desnoods in Velsen, liefst in Wladiwostok.

Niet goed voor mijn zelfvertrouwen. Mijn tot nu toe vrij stabiele zelfbeeld begint er een beetje van te wankelen. Ik zie mezelf zo graag als het zonnetje in huis. Zou er iets aan mijn psycho-spiegel mankeren?

Statler en Waldorf zouden het antwoord wel weten.

Statler: 'Wat een waardeloze column.'
Waldorf: 'Verschrikkelijk.'
Statler: 'Walgelijk'.
Waldorf: 'Lezen we hem volgende week weer?' Statler: 'Natuurlijk!'

Het heeft even geduurd - 22 maanden - maar dan heb je ook wat: een paar weken eerder dan verwacht wordt Dorus volgende week op- en afgeleverd. Jeroen heeft hem proef gereden, gestuurd, geremd, en ge-APK'ed. Versnellingsbak en de Stromberg carburateur zijn de laatste twee maanden uit elkaar gepeurd en gereviseerd. De bak heeft nu een 'langere' eindoverbrenging, prettiger cruisen. Lakschade links achter, waarvan niemand weet van wie wat of waar, is bijgespoten.

Nou nog een klassieke retro radio die er uitziet als een jaren vijftiger, maar wel met een iPhone ingang en Bluetooth. Al was het maar omdat die rode knopjes van de huidige radio nogal vloeken met het blauw. Net als het reservewiel en de sluitingen van de riemen. Komt goed.

Wat je ook wel ziet: een kapotte buizenradio in het dashboard en een moderne in het handschoenenkastje. In Nederland worden ze verkocht door Paruzzi in Yrseke. Of een oude boombox achter de stoelen en daar de iPhone aan hangen. Ook nog even terug naar de bekleder in Mierlo voor de achterwand van de cabine.

In de achterwand, als hommage aan Dorus, de man die de koets in 1984 en '85 gebouwd heeft, de achterruit waarin hij destijds Dorus' Dream heeft laten stralen. Dat ruitje heb ik in 1987-'88 bij de eerste restauratie (de koets stond op een doorgerotte bodem toen ik hem kocht) vervangen, maar ik heb het origineel altijd netjes bewaard.

Waar Dorus de bouwer en naamgever gebleven is, geen idee, maar als hij zich meldt, dan doen we een keer een bakkie op en bij het bakkie. Moet lukken, met die social media.

Zonder koketteren kan ik iedereen aanbevelen ieder jaar een maand of twee naar een of meer straatarme landen te gaan. De blik wordt verruimd, bescheidenheid, dankbaarheid en relativeringsvermogen groeien. Waarna je bij terugkeer de eerste weken verbijsterd hoort waar men zich hier boos en druk over maakt. Over mobieltjes en internet die het een paar dagen niet doen, bijvoorbeeld.

Opmerkelijk: een financieel-economische analyse in een krant voor Amerikaanse expats waarin Nederland 'het volgende Griekenland van West Europa' genoemd wordt. In Nicaragua is Nederland om meer redenen populair. Vanwege de comités die in de jaren zeventig en tachtig geld en goederen bij elkaar sprokkelden voor alle sloebers die daar klem zaten.

In het met ruim achtduizend vierkante kilometer immens grote Meer van Nicaragua ligt het wonderschone vulkaaneiland Omotepe. Bediend door de veerboot Brakzand, die decennia vanuit Friesland naar Ameland en Terschelling op en neer voer.

Door Nederland aan Nicaragua geschonken, door een onverschrokken Fries onverzekerd de Atlantische Oceaan overgevaren, omdat vervoer en verzekeren onbetaalbaar waren. Bananen, bonen, tabak en maïs liggen nu niet meer te rotten op de kade, boeren en de plukkers hebben een miniem inkomen.

Iets van 500 dollar. Per jaar.

Terug in het volgende Griekenland van West-Europa blijken prangender problemen aan de orde. De gemeenteraad vergadert over de vraag of houders van een wietpas familieleden mee mogen nemen als ze behoefte aan een blowtje hebben. Gaap.

Link: Nederlandse veerboot begint tweede leven in Nicaragua

Klik: meer foto's

Vijf weken geleden feestelijk geopend, na jaren van vertraging en overlast. Afgelopen nacht in schoonheid verstild tot ijspaleis: het rioolgemaal van architect Lode Havermans aan de Markendaalseweg in Breda.

Wat daarvan overgebleven is zal waarschijnlijk pas na de dooi bekeken kunnen worden. Het kan niet anders of er moet enige schade aangericht zijn. De pompen hadden automatisch afgesloten moeten worden bij vorst, maar dat is kennelijk niet gebeurd.

De trottoirs rondom het rioolgemaal zijn aan alle kanten met een centimeters dikke ijslaag bedekt, tot en met de bushalte van Veolia. De gemeeente heeft inmiddels enkele hekken geplaatst.

Enkele weken geleden deponeerden anonieme grappenmakers iets in de afvoergoten waardoor de boel enorm begon te schuimen. Dat ging met zo'n kracht gepaard dat enkele betonnen afdichtingen uit hun voegen getild werden.

Iedere dag ouder en verstandiger verbaas ik me vaak ook hoe mijn bovenkamer door iets hogers geregeld lijkt te zijn. Alsof een soort van grappenmakende God touwtjes aan elkaar knoopt of uit pure baldadigheid knetterende kortsluitingen veroorzaakt.

De cassiere, vriendelijk, twintig of zo, weet van niks. Associaties vechten om voorrang. Het komt niet in me op te hulp te schieten, in beslag genomen door mooie herinneringen. Over zich vervelende huisvrouwen in de jaren zeventig die dachten dat Pleegzuster Bloedwijn alcolholvrij was.

Mooi niet dus.

De postbodes en glazenwassers die daar hun voordeel mee deden.

Proost!

Twee uur eerder lag ik bij de tandarts voor regulier onderhoud, vandaar dat flossdraad. Boven de stoel is anno 2012 een flatscreen aan het plafond bevestigd, zonder geluid. Mazzel, want nu weet ik hoe Wheeler Dealers afgelopen is, waarbij ik een dag eerder op de bank in slaap gevallen ben.

De tandarts is jong en roodharig.

Op mijn vraag of ze een van mijn favoriete films tijdens de behandeling op zou laten staan kijkt ze verbaasd.

Marathon Man?

Waarin de duivelse SS-tandarts Laurence Olivier de wortelkanalen van de vastgebonden Dustin Hoffman zonder verdoving te lijf gaat.

Ze denkt van niet.

Volgende stap in het project wedergeboorte Dorus: de stoelen zijn klaar. Goede en snelle service van Remko van Klaassens Customs in Mierlo: vorige week vrijdag afgeleverd, vandaag klaar.

In Doesburg gaat de komende week de versnellingsbak er uit om de tandwielen en er een langere na te lopen en er eventueel een langere 4e versnelling in te zetten: met maar 2000 toeren rustig cruisen op de snelweg.

Of dat nodig is: geen idee. Ik weet niet welke bak er bij de ombouw in 1984 in gezet is, die van de donor Kever of die van de donor voor de motor, een Type 3 1600. Ik weet alleen dat ie de keien uit de straat trok en bij volgas uit de teller liep, en die ging tot 140.

Dus misschien was die bak qua verhoudingen al optimaal, maar het kan na een kilometer of 400.000 geen kwaad om hem even open te maken om te kijken hoe het er van binnen uitziet.

Of misschien wel veel meer kilometers: die 400.000 heb ik er tussen 1986 en 2010 zelf mee gereden, maar de donors waren allebei van 1969. Geen idee wat het boeltje in de eerste 17 jaar gedraaid heeft.

Wordt - zoals altijd - vervolgd.

Nog nooit zoveel felicitaties gekregen op mijn verjaardag. De hoeveelste? Ik wed dat de meeste vrienden en vreemden die me gisteren een nog langer en gelukkiger leven toegewenst hebben dan ik al had, dat niet eens weten.

Op naar internet, voor het antwoord. Daar kwamen alle felicitaties vandaan die de godganse dag op mijn iPhone en dwars door de verjaardagshits van Spotify tingelden tussen de Duvel, de worst en de gehaktballen in de ware wereld.

Met dank aan Facebook, waar ik kennelijk iets verkeerds geactiveerd had. Al stond er nog een ander vinkje fout, waardoor driekwart van de digitale ansichtkaarten als privé boodschap arriveerden, inplaats van op mijn openbare muur van ijdelheid.

Hartstikke leuk en gezellig, soms regelrecht ontroerend, maar de vraag is wat het waard is. Los van de morele verplichtingen, qua wederdienst dien ik vanaf nu ook elke dag minstens een vriend - of vijand - op Facebook uit de grond van mijn hart iets toe te wensen.

Aan de andere kant: het is wel reuze gemakkelijk zo. Want of je nou wel of niet meedoet aan die digitale felicitatiegekte: het is toch niet bij te houden. Iedereen die het gedaan heeft: proost en bedankt!