Het is vandaag weer Apple-dag, wereldwijd. Een paar keer per jaar slaagt de software- en computermaker uit Cupertino erin om wereldwijd het nieuws te beheersen. Op een manier waar alle uitgevers, marketeers en fabrikanten alleen maar van kunnen dromen.

De mijne heet Dorus. Kever PickUp, geboren in 1969, op wiens achterruit in sierlijke gotische letters Dorus Dream gezandstraald stond toen ik hem in 1985 kocht. Dorus was de creatieve geest die een Kever én een VW Bus doormidden zaagde, om uit oud ijzer de rode droom te bouwen. De geëtste handtekening is gesneuveld, zijn naam is bekleven.

Op wie ik ga stemmen, weet ik nog niet, maar na dat debat van woensdagnacht staat één ding vast: op iemand die niet twittert. Dat besloten hebbende was ik bang in de christelijke hoek te belanden, maar dat die vrees bleek na een paar seconden research ongegrond: zelfs Rouvoet en de SGP kwetteren kakelend mee.

Hier op de krant wordt er nogal eens over gepraat, niet alleen tijdens de lunch, maar ook regelmatig gaande een overleg over een verhaal over internet, over muziekrecensies, over films. Onvermijdelijk komt de vraag ter sprake: hoe doe jij dat?

Volgens Rudyard Kipling is het eerste slachtoffer in iedere oorlog de waarheid. Zo ook nu: de Japanners beweren dat de speedboot van Sea Sheperds zichzelf doormidden voer, de walvisbeschermers zweren dat de Ady Gil stil lag en geramd werd. Oordeel zelf: iedereen kan op YouTube zien wie het hardste liegt.

De meeste cabriolets en de wat zeldzamer exemplaren staan allemaal in de winterstalling, anderen blijven dapper door de sneeuw ploegen: Kevers. De luchtgekoelde Volkswagens, die zolang ze bestaan een reputatie hoog te houden als het om altijd starten gaat, ook als het min vijftig is.

Paradepaardje in de showroom van Rien Mol (niet te koop): een muisgrijze 96, bouwjaar 1962. Foto Thom van Amsterdam>

Vandaag verstrijkt de deadline van het tweede bod van het Nederlandse Spyker Cars op Saab. Rijders van het Zweedse merk wachten in spanning af. Een eerste bod van Spyker mislukte eind december. General Motors (GM) zou op dit moment met meerdere geïnteresseerden in Saab in onderhandeling zijn.

Het is 1 januari, alweer schitterend weer. Uitgelezen gelegenheid om de kater van witbier - champagne - witbier en de oorsuizingen van het vuurwerk eruit te wandelen in de polder. De zon verblindt, de snijdende wind begint naar het noordoosten te krimpen, plassen en sloten beginnen geluidloos te verstijven.

In zeven jaar tijd is het een kroonjuweel van NAC geworden: het NAC museum. Schreeuwend om een lokatie die meer recht doet aan de juwelen in de schatkamer van geel-zwarte historie. Bijna verstopt aan de achterkant van het Rat Verleg stadion, voor de deur een paar containers en de spoorlijn richting Rotterdam Zuid.

Goed voornemen, een jaar geleden: alles meteen afwerken. Niet helemaal gelukt, dus ben ik er nu op tijd bij. Het kan maar gebeurd zijn, nietwaar? Voornaamste voornemen: ik maak me niet druk meer.

Je hoeft er geen verstand van te hebben, laat staan een absoluut gehoor, om te horen dat het iets aparts is: de speakers van Kalkmann Audio.

Inhoudelijk ga ik me er vandaag niet mee bemoeien: de zin en onzin die over het klimaat gespuid wordt. Door gelovigen én niet-gelovigen. Waar ik in dat debat sta, doet nu niet ter zake. Waar het vandaag om gaat, is de stuitende arrogantie van de hitteprofeten.

Buik helemaal van Flash? Althans; van de manier waarop het je browser vertraagt, en je laat wachten, wachten en wachten terwijl er iets aan het renderen is? Er is soelaas, en niet alleen voor Safari op een Mac OS X.

Vanmorgen opgedoken via de Twitter van Brad Stone van de New York Times: Apple koopt Lala. Gisteren zwierven er al wat geruchten rond op het web, vanmorgen vroeg is het volgens Stone in kannen en kruiken gegoten: Apple has acquired digital music startup Lala.

Mijn spiegelbeeld had geen seconde nodig om het origineel ervan te overtuigen zich beter niet als Ralf Mackenbach voor te doen. Of, als ik dat toch niet laten kan, mijn tapdansschoenen te laten zien en niet mijn gezicht.