logo-bns-app.png



« OS X: het gebruiksvriendelijke Linux? | Index | Laat maar komen, dat studieverlof »

February 02, 2002, by Léon Krijnen

De L-o-s-t spatie B-o-y-s punt   

Zou het misschien met ouder worden te maken hebben, dat alles steeds sneller voorbij lijkt te gaan en steeds langer geleden blijkt te zijn? Laten we het er maar op houden dat ik kennelijk lol heb in wat ik doe, want als dat niet het geval zou zijn, schijnt alles veel langer te lijken duren.

Hoe dan ook; tot mijn eigen verbazing kwam ik er zondagmorgen per ongeluk toevallig achter dat ik dit voorjaar iets te vieren heb: tien jaar op internet. Ik vond de rekeningen van het NEABBS en Compuserve toen ik, een enkele krachtterm uitend, tussen mijn computerrommel op zoek was naar het helpdesknummer van Euronet. Serendipity, heet dat, als je iets zoekt, maar iets anders tegenkomt. Dat woord past z in de Bullshit Bingo.
Het telefoonnummer had ik nodig omdat mijn ADSL plat lag. KPN was niet de schuldige, want de lijn was 'up', maar Euronet gaf geen sjoege. Ergens een router plat en dankzij dat mankementje mijmerde ik even weg in mijn digitale herinneringen. Ach, ja, mijn eerste password, toegekend door Compuserve: 'nimbly-pluck'. Dat rare e-mail adres: 104707.1136@compuserve.com. Meer een soort telefoonnummer, maar ik was er toen apetrots op.
En daarvoor, die aansluiting bij het NEABBS in Amsterdam, een bulletinboard vanwaar je via FidoNet een mailtje kon sturen dat op internet terecht kwam! Vanaf die oude Tulip 286, met cht megabyte geheugen, die nog steeds een tweede leven leidt als tekstverwerker - Word Perfect 5.1 - bij mijn zus in Amsterdam op zolder. Goed product, dat Tulipje, in tien jaar n keer het batterijtje van het geheugen vervangen, verder nooit iets kapot gegaan.
Verroest, ik heb zelfs nog handleidingen van mijn eerste laptop, negentien jaar geleden. Die Teleram Portabubble werd door de Duitse importeur omschreven als 'tragbarer rechner und schreibmachine'. Acht kilo woog het kreng, goed voor RSI avant le lettre van het sjouwen. Het bakbeest was zo groot als een 55 centimeter televisie. De printer zat achter een gleufje naast de donkerblauwe beeldbuis waar een soort kassarol uitkwam met piepkleine lettertjes.
Dat was de back-up als er geen bitje in Nederland aangekomen bleek te zijn, nadat je een kwartier had zitten luisteren hoe de telefoonhoorn in die twee rubberen flappen bovenop het apparaat op 300 baud (!) had zitten piepen en fluiten. Plakte ik die kassarol aan de wand van een telefooncabine en begon ik, zaklantaarn in de ene, vergrootglas in de andere hand, mijn verhaal aan een dictafoniste voor te lezen.
Toshiba's, Olivetti's, Tandy's, Compaq, Acer, ik heb heel wat van die dingen voorbij zien paraderen in de loop der jaren. Godzijdank waren ze allemaal van de baas, want met een laptop heb je n zekerheid: vroeg of laat gaat-ie naar de Filistijnen. Er dondert een bak koffie overheen, hij glijdt van de tafel af, de scharnieren van het scherm bezwijken, de stekker van het modem breekt af, of gewoon een DKW: 'Das Kreng Weigert'.
Verrekte lastig als je zoiets als sportverslaggever op de eerste dag van een veertiendaags toernooi in een buitenland overkomt. Vroeger kon je terugvallen op die dictafoniste, maar dat is slechts een van de vele beroepen die dankzij de techniek in de krantenwereld weggesaneerd zijn.
Sommige journalisten wentelen zich in de warme wetenschap dat er, wat er met de techniek ook gebeurt, altijd journalisten nodig zullen zijn. Ik hoop dat ook, maar dt zijn juist vaak de types wiens werk - nee, geen namen - door een beetje tekstverwerker en een paar macros z overgenomen kan worden.
De dictafoniste daarentegen is gerencarneerd, nu iemand dat uitgestorven beroep als gat in de markt ontdekt heeft. In Amerika kun je Copytalk bellen. Je krijgt er een mens van vlees en bloed aan de lijn en je dicteert je mailtje.
'Hallo, ik ben L-e-o-n punt en ik heb een boodschap voor de firma L-o-s-t spatie B-o-y-s te A-m-s-t-e-r-d-a-m punt. Willen jullie l-u-m-m-e-l-s dat verdomde systeem van jullie een flinke schop geven, zodat we weer kunnen werken. Punt-uit. Ja, drukt u maar op verzenden, dank u'.

Posted: February 2, 2002 08:20 PM (657 words).   

Comment over here or on my Facebook wall . . .