logo-bns-app.png



¬ę Breedband?internet: zo doe je dat | Index | De ene blote borst is de andere niet ¬Ľ

February 17, 2001, by Léon Krijnen

Uitdaging of huiveringwekkende zekerheid?   

Of ik in Amerika of AustraliŽ zou willen wonen? Dat wordt me nogal eens gevraagd. In beide landen heb ik nogal wat tijd doorgebracht met reizen en werken. Nou ja, werken. Werken was altijd stukkies schrijven, over het reizen, of over de tennistoernooien die ik vroeger mocht verslaan.

Reizen door een land, al dan niet declarabel, biedt een aantal voordelen die je als inwoner moet missen. Het is misschien burgerlijk, ik geef het toe, maar de hoogte van het oprechte plezier dat ik beleef met in Nederland wonen en werken is een factor die onmiskenbaar mede bepaald wordt door onze riante arbeidsvoorwaarden.
In AustraliŽ hangt een redelijk sociaal vangnet, en kan je er niet meteen uitgeknikkerd worden omdat de aandeelhouders of de eigenaar van een een bedrijf minder rendement zien dan waar ze op gerekend hadden. In Amerika daarentegen weet je slecht een ding zeker: de baas kan je op ieder moment dat hem dat zint, op straat schoppen, de pink slip geven.
Twee vrienden, beiden werkzaam in de dot.com sector, de een in Washington, de ander in San Francisco, hebben de afgelopen week pink slips zien wapperen, al is het voor de een vooralsnog beter afgelopen dan de ander. In San Francisco betrof het een design- en reclamebureau, dat zich de afgelopen twee jaar, opgedragen door het moederbedrijf, een grote dot.com in Seattle, steeds meer op internet was gaan richten.
Mijn vriend daar, opgeklommen tot in de top van het bedrijf, kreeg op vrijdagmiddag de ondankbare taak toebedeeld om elf van zijn ondergeschikten op staande voet te ontslaan. Een en ander ging met gesmijt van deuren, gevloek en tranen gepaard, hetgeen niet bevorderlijk was voor zijn gemoedstoestand. Ook al omdat hij vrienden met kinderen en hypotheek de acht moest aanzeggen.
Lullig? Nog lulliger: toen hij maandagmorgen na een weekeinde vol chagrijn weer wilde gaan werken, had het moederbedrijf doodleuk de voordeur op slot gedaan te hebben en bestond het hele bedrijf niet meer.
De vriend in Washington zag op vrijdagmiddag hoe 39 man de wacht aangezegd werd, waaronder zijn eigen baas. Het ging net als in films. Ik citeer de e-mail 'roze strookjes' vanuit Washington: 'Rond negen uur doen de eerste geruchten de ronde dat de 'opschoning' is begonnen. Dat wordt rap bevestigt door meerderen en ongeveer een uur later komt er inderdaad een e-mail van onze interim CEO: 39 mensen zullen vandaag de deur gewezen worden. Het heeft niets met kwaliteiten te maken, alleen vanwege overlap in twee bedrijven, al met al vijfentwintig procent inkrimping'.
'Tod en ik geinden nog een beetje na het lezen van die email, want onze baas had al verteld dat bij een eventuele reorganisatie wij ons waarschijnlijk geen zorgen hoefde te maken. Dat veranderde gauw toen Tod met tranen in zijn ogen kwam vertellen, dat hij een pink slip had gekregen: hij kon vertrekken. Een secretaresse was hem komen halen voor een gesprek met de vice-president van human resources en deze had hem meegedeeld, dat over twee uur zijn e-mail en andere faciliteiten zouden worden beŽindigd en hij ondertussen zijn spullen kon inpakken. Zo ging het de rest van de dag verder: mensen worden door personeelszaken opgetrommeld, waarna ze kunnen vertrekken'.
Tot zover het verslag uit Washington. Zo gaat dat dus in Amerika, en zo zou ik niet graag willen werken. Hoe zit dat hier? Het zou natuurlijk best kunnen dat de dot.com malaise met enige vertraging in Nederland arriveert, en onze moedermaatschappij Wegener besluit om de komende jaren geen stuiver meer aan internet te besteden.
Ik zou dat vervelend vinden, maar verstrekkender persoonlijke gevolgen dan dat ik dan als verslaggever bij de gemeenteraad van Zundert of een binnenbrand in Breda mijn contract uit zou moeten dienen, zou een en ander niet hebben. Is die zekerheid huiveringwekkender dan de schaduw van de pink slip die je scherp houdt, altijd uitkijkend naar nieuwe uitdagingen?

Posted: February 17, 2001 02:35 AM (639 words).   

Comment over here or on my Facebook wall . . .