logo-bns-app.png



« BeOS is nog 'hotter dan zweetvoeten | Index | Onder redacteuren en techneuten »

September 30, 2000, by Léon Krijnen

Heb ik een vriend verloren?   

Of het net, internet, het web, mijn leven veranderd heeft? Ik weet het niet. Misschien moet ik de vraag bevestigend beantwoorden, al was het maar omdat ik tegenwoordig fulltime met internet bezig ben. Sommigen blijken een beetje afgunstig omdat ik van twee hobbies, stukkies schrijven en met computers spelen, n beroep heb kunnen maken. Misschien hebben ze gelijk, maar liefst zou ik met die twee liefhebberijen, constant een derde willen combineren: reizen.

Een half jaar na het end van een voorbij gevlogen sabattical van een jaar, begint het weer flink te kriebelen. Ben ik voor de verandering zelf stiekem een beetje jaloers op hen die in Sydney zitten. Bovendien: het werken met computers levert me dagelijks nog steeds zoveel ergernis op, dat ik ook wel weer eens tijdje helemaal zonder zou willen.
Met alle gedonder enerzijds en de lol anderzijds zou je dus kunnen zeggen dat computers mijn leven veranderd hebben, maar zo'n waarneming is vrij betrekkelijk. Mijn familie en mijn relaties heb ik niet via internet leren kennen, wel heb ik toevallig vorige week een auto gekocht die ik via internet opgespoord heb. Toch heeft internet nogal wat invloed op relaties. Ik doel niet op de in mijn ogen volslagen idiote uitslag van het zoveelste bezopen onderzoek over internetgebruik. Daaruit zou ditmaal moeten blijken dat driekwart van de Nederlandse bevolking verslaafd is aan internet. Pure kul, het enige doel van dat soort onderzoeken is volgens mij het promoten van de onderzoekers. Geen wonder dat Francisco van Jole dat soort statistiekenverzinners als 'heao-jugend' betitelt.
Internet relaties: een vriend van me, die ikzelf via internet had leren kennen, is twee jaar geleden via chatten en e-mailen tegen een Amerikaanse aangelopen. Het resultaat is dat-ie nu in Washington woont en werkt en over een paar weken in Breda komt trouwen. Diens leven is dus wel degelijk door - of via - het net ingrijpend veranderd.
Zelf heb ik door het schrijven van deze column honderden verschillende mensen leren kennen, van wie ik de meesten nooit ontmoet heb, en niet weet hoe ze eruit zien. Er zitten eenmalige contacten tussen, maar ook losse en regelmatige. In een enkel geval heeft dat tot levend contact geleid. Zo ben ik in Australie twee keer op bezoek geweest bij lezers van BN/DeStem Online die me via e-mail dwongen om op een barbeque te verschijnen nadat ze - op internet - gelezen hadden dat ik in de buurt was.
Zo nu en dan vraagt iemand me of ik toevallig een klasgenoot ben, van twintig of dertig jaar geleden, en soms klopt dat. Zo'n vraag heeft onlangs tot hernieuwd levend contact geleid met iemand die ik vijfentwintig jaar niet gezien had dus daar viel aardig wat bij te praten. Het was ook nog verrekte leuk, hetgeen met reunien in het algemeen vooraf altijd de vraag is.
De afgelopen week had ik een bizarre ervaring. In de krant stond een overlijdensadvertentie met een opvallende naam. Een combinatie van voor- en achternaam, waarvan er misschien nog een in Nederland rondloopt, maar die moet je dan toch echt met een lampje zoeken.
Nu had ik een vrij regelmatige briefwisseling met iemand van die naam. We ruzieden wat over besturingssystemen, en soms waren we het eens. Het was een hij - en abonnee van de krant- , waarvan ik verder, behalve zijn naam, niets weet. Geen gezicht, geen beroep, want daarover liet hij zich nooit uit, geen telefoonnummer, geen woonplaats.
Na het overlijdensbericht is het me een beetje vreemd te moede. Heb ik een vriend verloren, of leeft hij nog? Zijn e-mail-adres, hoewel totaal anders, was net zo opvallend als zijn naam. De eerste helft van dat e-mail-adres is hetzelfde als de naam van de website waar hij mee bezig was. De website is leeg. Zal ik een mailtje sturen naar dat adres? Zo van: 'Leef je nog?' Loop ik de kans om de gevoelens van nabestaanden te kwetsen, die misschien ook dat soort zaken afhandelen? Of weten ze daar niets van en blijft die mailbox, want bij een gratis provider, tot het eind der tijden ongelezen?
Zal 'mijn vaste columnist', zoals hij zichzelf noemde, ooit nog een teken van leven van zich laten horen, of is hij voorgoed naar cyberspace vertrokken?

Posted: September 30, 2000 09:03 PM (693 words).   

Comment over here or on my Facebook wall . . .