Met bloggers en bezoekcijfers is het niet anders. Zolang internet bestaat wordt er door gearriveerde media gegoocheld met hits, pageviews en sessies, en verschilt de nieuwe digitale wereld in niets van de oudheid, waarin men al wist dat statistieken de overtreffende trap van leugens zijn.

De kleine bloggers, waar ik mezelf onder schaar, kunnen er ook wat van. Op weblogs of verjaardagsfeestjes hoor ik ze weleens met een uitgestreken gezicht vertellen dat ze op vakantie gaan van wat ze met de advertenties van hun Google Adsense programma verdienen.

Zelf niet onverdienstelijk qua kijkcijfers is mijn hobby tegenwoordig gratis, want sinds enkele maanden worden de kosten van mijn server gedekt door Google. Da's leuk, maar van dertig dollar per maand kan ik niet op vakantie. Wellicht heb ik nu al een stommiteit begaan.

Ik mag toch aannemen dat de Belastingdienst niet alleen bezig is met alles voor ons gemakkelijker maken, maar dat ze intussen zelf - uiteraard via een dagelijkse portie Google - op beginnen te letten wie er allemaal adverteert via Google, en wat dat zo ongeveer dokt. Ik kijk dus niet vreemd op als in mijn volgende digitale aangifte naar Google gevraagd wordt, en dan maar hopen dat niet alleen iMac en breedband, maar ook de uren die aan bloggen en hacken besteed zijn, als aftrekpost beschouwd worden.

De komende tijd zal ik in moeten leveren op het door Google verstrekte percentage van mijn inkomen. Een bewust gekozen stapje terug, qua bloggen dan. Dit is mijn laatste bijdrage tot 15 april. Tot die tijd ben ik op vakantie.

Er wordt in die tijd niet geblogd, want backpacken door Zuid-Amerika is zoveel leuker zonder dagelijks een internetcafé te moeten bezoeken. Wie mij niet missen kan bladert maar wat door de archieven en de fotoalbums, waar als surprise wel eens een noodgedwongen dump als back-up van nieuwe foto's uit de Digital Ixus op zal duiken.

Zes weken zonder updates zal de pageviews en AdSense clicks niet ten goede komen. Waar ik het dan wel van doe? Eh . . . .