February 24, 2001

De ene blote borst is de andere niet

Filtersoftware werkt niet goed genoeg, dus hou u kinderen in de gaten als ze achter de computer zitten. Aldus het Amerikaanse blad Consumer Reports dat zes verschillende pakketten filtersoftware onderzocht, plus de filtermogelijkheden van America Online, de grootste provider van de Verenigde Staten. Enkele dagen later volgde de Consumentenbond: in samenwerking met het Nationaal Jeugdfonds Jantje Beton werden acht verschillende internetfilters getest op het weren van seks, drugs en - wie weet - rock en roll.

Tenslotte zijn vooral in Amerika nogal wat fatsoensrakkers die de laatste categorie als een product van de duivel en zijn trawanten zien. De Consumentenbond en Jantje Beton hebben vier Amerikaanse filters in hun onderzoek betrokken, waarvan er maar een opdook bij Consumer Reports. De Amerikanen testten Cyber Snoop, Net Nanny, Cyber Patrol, Cybersitter 2000, Internet Guard Dog, Internet Security 2001 en Young Teen Settings van America Online. De Consumentenbond deed het met Safekidszone, McAfee, Symantec en Cyber Patrol. Verder legden de bond en Jantje Beton de filters van de NCRV (NCRVNet) en de Evangelische Omroep (Filternet) langs de meetlat van het fatsoen.
Als u wel kinderen, maar geen internet heeft, hoeft u zich geen zorgen te maken. Of zit uw kind zit de laatste tijd verdacht vaak bij een vriendje met internet? Misschien toch maar eens een cursus internet voor ouderen gaan volgen, of een bak koffie in een internetcafé pakken.
Er deugt namelijk niet veel van de filters. Volgens Consumer Reports slipt twintig procent door van de als 'verwerperlijk' aangeduide sites. Volgens de Consumentenbond verdient niet één van de geteste filters het predikaat 'veilig'. NCRVNet en Filternet doen het 'redelijk', Safekidszone 'matig', en Compuserve, CyberPatrol, McAfee, Symantec 'slecht'.
Twintig procent? Er zijn miljoenen seks-sites. Als twintig procent daarvan de filters ongehinderd passeert, blijft voldoende roze vlees voorhanden dat nog jaren ongehinderd bezocht kan worden. Dat leek me al wiedes voor die onderzoeken gehouden werden. Filteraars lopen tegen klassieke problemen op. Het eerste is op welke hoogte je de meetlat legt, het tweede hoe je gaat filteren. De hoogte van de lat wordt bepaald door de ideologen, het leggen door techneuten. Het is niet zo vreemd dat NCRV en Evangelische Omroep beter scoren dan de rest: de lat zal daar het hoogste liggen. Zodat er niet alleen veel kaf, maar ook veel koren voor de ogen van jeugdige bezoekers weggedorst wordt.
Met consensus over wat wel en niet mag is het probleem gedeponeerd op het bordje van de techneuten. De EO zal vinden dat sex bovenaan de lijst van te filteren woorden moet staan. Dat werkt, maar in Sussex balen ze daarvan. De universiteit aldaar doet het bijzonder slecht in de score van wetenschappelijke publicaties, als je daarop via de zoekmachine van America Online gaat zoeken. Er zijn meer van dat soort triviale voorbeelden, waar filters meer last veroorzaken dan goed doen.
Daarbij gaat het dan alleen nog maar om tekst. Inmiddels duiken er filters voor foto's en video's op. Dat lees ik tenminste links en rechts, maar ik geloof er geen bal van dat die dingen ooit zullen werken. Er zal nooit een programma komen dat het verschil onderkent tussen de blote borst van een pornoster en de gebronsde borst van een Masai-vrouw op een correcte geografische website. Of een programma dat het verschil ziet tussen een gezonde erectie en een verse komkommer. Ik zie de regel code weliswaar voor me - echo if erection neg; then cucumber?; else; - of zoiets, maar werken zal het nooit, zeker weten.
Er ligt een perbericht op mijn bureau over deze interessante materie, van het bedrijf Crypsys, specialist in data security. Er staat een stukkie in over het filteren van pornografische plaatjes. Ook hierin lees ik - maar ik geloof nog steeds niet dat het werkt - dat er speciale software is die het mogelijk maakt om plaatjes te filteren, waarna ze als negatief verzonden worden.
Wie weet is er een markt voor liefhebbers die van negatieven nog meer opgewonden raken dan van full-color, denk ik dan. Crypsys geeft overigens zelf toe dat na het toepassen van een nieuw filter, een nieuw programma, een nieuwe tool of een nieuwe encryptie op internet meteen nieuwe breekijzers opduiken. In de nieuwsbrief is verder geen poging tot humor of meligheid ondernomen, dus ik vermoed dat de desbetreffende zin een slip of the pc van de copywriter is. Ik schoot er desondanks hard van in de lach: 'De industrie die dergelijke afbeeldingen van het menselijk lichaam exploiteert, is krachtig en rijk genoeg om keer op keer nieuwe gaten te vinden'. Het zal me benieuwen.

 Posted: February 24, 2001, 02:30 AM | Comments (0) |

February 17, 2001

Uitdaging of huiveringwekkende zekerheid?

Of ik in Amerika of Australië zou willen wonen? Dat wordt me nogal eens gevraagd. In beide landen heb ik nogal wat tijd doorgebracht met reizen en werken. Nou ja, werken. Werken was altijd stukkies schrijven, over het reizen, of over de tennistoernooien die ik vroeger mocht verslaan.

Reizen door een land, al dan niet declarabel, biedt een aantal voordelen die je als inwoner moet missen. Het is misschien burgerlijk, ik geef het toe, maar de hoogte van het oprechte plezier dat ik beleef met in Nederland wonen en werken is een factor die onmiskenbaar mede bepaald wordt door onze riante arbeidsvoorwaarden.
In Australië hangt een redelijk sociaal vangnet, en kan je er niet meteen uitgeknikkerd worden omdat de aandeelhouders of de eigenaar van een een bedrijf minder rendement zien dan waar ze op gerekend hadden. In Amerika daarentegen weet je slecht een ding zeker: de baas kan je op ieder moment dat hem dat zint, op straat schoppen, de pink slip geven.
Twee vrienden, beiden werkzaam in de dot.com sector, de een in Washington, de ander in San Francisco, hebben de afgelopen week pink slips zien wapperen, al is het voor de een vooralsnog beter afgelopen dan de ander. In San Francisco betrof het een design- en reclamebureau, dat zich de afgelopen twee jaar, opgedragen door het moederbedrijf, een grote dot.com in Seattle, steeds meer op internet was gaan richten.
Mijn vriend daar, opgeklommen tot in de top van het bedrijf, kreeg op vrijdagmiddag de ondankbare taak toebedeeld om elf van zijn ondergeschikten op staande voet te ontslaan. Een en ander ging met gesmijt van deuren, gevloek en tranen gepaard, hetgeen niet bevorderlijk was voor zijn gemoedstoestand. Ook al omdat hij vrienden met kinderen en hypotheek de acht moest aanzeggen.
Lullig? Nog lulliger: toen hij maandagmorgen na een weekeinde vol chagrijn weer wilde gaan werken, had het moederbedrijf doodleuk de voordeur op slot gedaan te hebben en bestond het hele bedrijf niet meer.
De vriend in Washington zag op vrijdagmiddag hoe 39 man de wacht aangezegd werd, waaronder zijn eigen baas. Het ging net als in films. Ik citeer de e-mail 'roze strookjes' vanuit Washington: 'Rond negen uur doen de eerste geruchten de ronde dat de 'opschoning' is begonnen. Dat wordt rap bevestigt door meerderen en ongeveer een uur later komt er inderdaad een e-mail van onze interim CEO: 39 mensen zullen vandaag de deur gewezen worden. Het heeft niets met kwaliteiten te maken, alleen vanwege overlap in twee bedrijven, al met al vijfentwintig procent inkrimping'.
'Tod en ik geinden nog een beetje na het lezen van die email, want onze baas had al verteld dat bij een eventuele reorganisatie wij ons waarschijnlijk geen zorgen hoefde te maken. Dat veranderde gauw toen Tod met tranen in zijn ogen kwam vertellen, dat hij een pink slip had gekregen: hij kon vertrekken. Een secretaresse was hem komen halen voor een gesprek met de vice-president van human resources en deze had hem meegedeeld, dat over twee uur zijn e-mail en andere faciliteiten zouden worden beëindigd en hij ondertussen zijn spullen kon inpakken. Zo ging het de rest van de dag verder: mensen worden door personeelszaken opgetrommeld, waarna ze kunnen vertrekken'.
Tot zover het verslag uit Washington. Zo gaat dat dus in Amerika, en zo zou ik niet graag willen werken. Hoe zit dat hier? Het zou natuurlijk best kunnen dat de dot.com malaise met enige vertraging in Nederland arriveert, en onze moedermaatschappij Wegener besluit om de komende jaren geen stuiver meer aan internet te besteden.
Ik zou dat vervelend vinden, maar verstrekkender persoonlijke gevolgen dan dat ik dan als verslaggever bij de gemeenteraad van Zundert of een binnenbrand in Breda mijn contract uit zou moeten dienen, zou een en ander niet hebben. Is die zekerheid huiveringwekkender dan de schaduw van de pink slip die je scherp houdt, altijd uitkijkend naar nieuwe uitdagingen?

 Posted: February 17, 2001, 02:35 AM | Comments (0) |

February 10, 2001

Breedband?internet: zo doe je dat

Een lezer begrijpt niet dat ik op Bob Cringely leun, als ik besluit toch nog maar even te wachten met het bestellen van ADSL. Of ik wel weet wat in Nederland allemaal kan! We lopen voor op Amerika hier, en ADSL is goed en betrouwbaar! ADSL dus, die mogelijkheid zou ergens het komend voorjaar in West­Brabant beschikbaar moeten komen. Maar ik wordt altijd een beetje wantrouwig en terughoudend als er KPN aan te pas komt.

Dat heeft verschillende historische oorzaken, die nog stammen van toen ik nog niet eens internet had, en ik in een straat woonde, waar van alles gerenoveerd werd. Er werden meteen maar nieuwe telefoonkabels onder de stoep door getrokken, en er viel een briefje in de bus waarin me verzocht werd op een bepaalde datum de hele dag thuis te zijn zodat die nieuwe draad met mijn interieur verbonden kon worden.
Helaas bleek ik rond de voorgestelde datum voor mijn werk in het buitenland te vertoeven, en na enkele vruchteloze pogingen om een andere afspraak te maken, moest ik toch echt weg. Twee weken later weer thuis, lag er een nieuwe stoep, maar telefoon had ik niet meer. KPN gebeld, vanuit een telefooncel. Het antwoord was, na tien minuten wachten, dat het aan mij moest liggen. Want de hele straat hing aan de nieuwe kabel, en ik was de enige die klachten had. De tweemaandelijkse rekening arriveerde op tijd, maar de telefoon bleef doofstom. Het duurde drie weken voor ik ze zover kreeg dat er iemand langs kwam die aan de binnenkant het signaal opmat - geen signaal dus - waarna de stoep opgebroken moest worden. Omdat ik niet netjes thuis was, bleek uiteindelijk, had de PTT de oude kabel doorgeknipt, want de stratenmaker stond klaar. Een beetje bedrijf doet dat zo niet.
Ooit heb ik het genoegen mogen smaken drie monteurs ongevraagd op mijn voordeur te horen bonken. Tijdens het plaatsen van een wandje op de slaapkamer was een gipsplaatschroef schuin weggeschoten en had op mirakuleuze wijze zowel de fasedraad - 240 volt - aangeraakt, als de telefoonlijn ernaast. Bij mij klapte een stop, vandaar dat gebonk, de bel was dood, maar op de centrale, minder dan vijfhonderd meter van mijn huis, jankten de sirenes.
U heeft het niet van mij, maar als u er niet in slaagt om een servicemonteur aan de deur te krijgen: deze methode werkt perfect. Het was mijn schuld, maar ik krijg weer de pest in over de manier waarop ik als een snotaap door drie meesters bestraft werd. Doe je zo niet.
Deze week had ik een extern ISDN­modem nodig, en liep ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een Primafoonwinkel in. Ik heb het vijf minuten aangezien, waarin ik dood neer had kunnen vallen zonder dat het personeel iets bijzonders opgevallen zou zijn. Er is nog steeds te weinig personeel, nog steeds kun je er geen nummertje trekken. Ik ben het modem bij een computerwinkel gaan kopen, waar ik vriendelijk en met verstand van zaken snel geholpen werd. Het zijn van die kleine dingen in dat soort ervaringen die bepalen of je wel of geen klant blijft. Op het moment dat iemand van een afstand tegen me iets roept van 'Sorry, druk, ik kom zo bij u', dan blijf ik fluitend een kwartier wachten, maar als ze me straal negeren ben ik weg.
Paar KPN­dingetjes die me te binnen schoten, toen ik de nieuwe Emerce zat te lezen, waarin directeur Cees van den Heijkant mag vertellen waar KPN Telecommerce allemaal goed in is. Ik zat door het blad te bladeren vanwege een special over alle (on)mogelijkheden van breedband­internet, en als je dan alles vergelijkt met een jaar of vier geleden, dan lijken alle verhalen van nu heel veel op die van toen.
Eens zal iedereen over voldoende breedband beschikken, eens zullen we streaming video on demand binnen kunnen halen. Dat wisten we vier jaar geleden ook, dat het binnen een jaar of vier vijf allemaal gebeurd zou zijn. Intussen zijn er een hoop letters en afkortingen bijgekomen, zoals WAP, UMTS, GPRS, ADSL, PLT, satelliet, FWA, en glasvezel, maar opschieten doet het nog niet.
Het blijft nog even hetzelfde liedje: komt eraan, technisch haalbare maximum snelheid, maar geen provider die zwart op wit garandeert dat die maximum snelheid altijd beschikbaar zal zijn. Omdat ik voor zes maanden in Amsterdam gedetacheerd ben, geniet ik nu dagelijks van een internetverbinding van 2 megabit per seconde. Niet echt genoeg voor streaming video, maar ik kan u verzekeren dat het verslavend snel is. ADSL gaat ook tot 2 megabit per seconde. Als KPN me op dit moment een contract onder mijn neus houdt, waarin staat dat ze die 2 mb garanderen, dan leg ik mezelf voor vijf jaar vast, en ga ik nooit meer naar een andere club. Zo doe je dat.

 Posted: February 10, 2001, 02:36 AM | Comments (0) |

February 03, 2001

Een nieuwe computer voor vijftig gulden

De computer van de nabije toekomst ziet eruit als een tijdschrift van plastic. Hij wordt, net als Haagse Post en Playboy, op een drukpers gedrukt. Bij de firma Rolltronics in Menlo Park, Californië, zijn ze druk bezig met het ontwikkelen van het prototype. Het ding is, als het van de band loopt, ruim een miljard gulden waard, maar ieder volgend exemplaar gaat niet meer dan vijftien dollar kosten, met Nederlandse btw en invoerrechten, pak 'm beet, vijf tot zes tientjes.

Die computer wordt als volgt gefabriceerd: een lang lint van plastic, ongeveer net zo breed als een A-4'tje, dat door een digitale pers getrokken wordt. De eerste afdruk vormt de isolerende achterkant. Daarna worden er een paar pagina's geslagen met flinterdunne batterijen. Het plastic lint rolt door, en er wordt een laag aansluitingen op gedrukt, bijvoorbeeld voor usb, video, modem of netwerk.
Volgende drukgang: pagina's met processors, een video pagina, een audio pagina, en een partij pagina's die met geheugen bedrukt worden. We zijn er bijna: alleen het scherm, het toetsenbord, en de laatste pagina met een touch screen en platte speakers moet nog worden geprint, waarna het geheel wordt opgevouwen, in elkaar geperst, en afgesloten met de laatste beschermende pagina. Het geheel is minder dan een centimeter dik, weegt een paar ons, en loopt dagen achtereen voor de batterijen moeten worden herladen.
Aldus een verslag van Bob Cringeley, op wiens mailinglist, zonder enige valse bescheidenheid I, Cringely getiteld, ik met veel plezier geabonneerd ben. Bob is een profeet, die in de jaren zeventig met ene Steve Jobs in diens garage knutselde aan wat later de eerste Apple's zouden worden. De omvang van de respectievelijke ego's stond een langdurige samenwerking in de weg, maar Cringeley verliet de garage niet zonder een karrevracht opties op Apple aandelen. Daardoor is hij multimiljonair geworden, een die leuke dingen doet. Zo beweert hij in dertig dagen een vliegtuig te hebben gebouwd, maar om erachter te komen hoe hij 'm dat gelapt heeft moet ik via zijn website voor veertig dollar een videoband aanschaffen.
Wat-ie iedere week keurig op tijd doet, is een verrekte interessante column schrijven over wat er gaande is, en fout gegaan is, op en rond het web. Zonder last of ruggespraak: geen deadlines, geen hoofdredacteuren die roepen dat de toon wat gematigder mag, geen advertentieverkopers die kwaad zijn omdat ze contracten verliezen vanwege de toon van zijn opinies. Cringeley kielhaalt wie hij wil, en wie naar zijn website surft ziet welke maat hij zichzelf aanmeet. Centraal geplaatst grijnst hij de wereld in, geflankeerd door, eveneens breedlachend, Steve Jobs en Bill Gates.
Cringely voorspelt, kraakt vaak af, prijst soms, en hij over wie het gaat huivert voor hij begint te lezen. Maar hij was ook niet te beroerd om in zijn eerste column van dit jaar op 4 januari al zijn voorspellingen voor het jaar 2000 nog eens na te lopen en te constateren dat hij er van de twintig keer zeven keer finaal naast had gezeten. Zo had hij voorspeld dat Steve Jobs Apple zou verkopen, hetgeen niet gebeurde. Wrong, aldus Bob, om eraan toe te voegen: 'maar hij zal zelf willen dat-ie het wel gedaan had', wijzend op de dramatische val van het aandeel Apple.
Ik doe het thuis met een ISDN-account van KPN. Omdat ADSL volgens Euronet in april in Breda beschikbaar komt speel ik met de gedachte mijn ISDN op te waarderen naar het bliksemsnelle ADSL. Ik wacht nog even met het invullen van het bestelformulier na het lezen van de laatste column van Cringely. Wat een ellende. Eerst maar eens een paar maanden afwachten tot een beetje bekend is wat de ADSL-pioniers in Nederland er van vinden.
Voordat ik, net als Bob, alleen maar gedonder met de hardware krijg, en in de slag moet met helpdeks van drie verschillende betrokkenen (Euronet, KPN en de leverancier van de kastjes), die elkaar de zwarte piet toeschuiven, terwijl er bij mij niks werkt. Cringely heeft zich een alternatief aangeschaft: internet via de satelliet, van de firma Starband. Nog niet in Europa gearriveerd, maar dat komt wel. Lees Cringely, voordat u zich iets aan laat smeren, waar u later spijt van krijgt. En hou Rolltronics in de gaten.

 Posted: February 03, 2001, 02:37 AM | Comments (0) |