March 30, 2002

Een bejaarde op anabole stero拉n

Stop een paar honderd megabyte geheugen in een oude bak en Windows loopt een stuk lekkerder: een bejaarde op anabole steroïden. Ik kan er weer eens over meepraten nadat ze gisteren mijn oude desktop Toshiba op de krant opgewaardeerd hebben van 128 naar 320 megabyte geheugen.

Het blijft weliswaar Windows 95, maar het eind van dat tijdperk schijnt nou onderhand toch ook echt in beeld te komen. In de wandelgangen van Wegener gaat het bericht dat de standaard voor de inktkoelies opgekrikt gaat worden naar Windows 98. Een hele vooruitgang, zeg maar, zij het met een terugwerkende kracht van een jaar of vier. Achterom kijkend voortschrijdend inzicht.
Maar ach, 95, 98, ME, SE, 2000, XP, het zal me worst wezen zolang het werkt. De interfaces wijken, behalve dan dat Teletubby-gedoe van XP, nauwelijks van elkaar af, dus zoveel maakt dat ook niet uit. Bovendien heb ik iets met oude auto's en het is eigenlijk net zo charmant om met een antiek besturingssysteem te werken.
Wie met oude bakken rondkart, ontwikkelt mettertijd een feilloos gevoel voor naderend onheil. Piepje linksachter? Dat wordt een wiellager vervangen. Rammeltje in het vooronder? Zal het boutje zijn waarmee dat beugeltje aan het kick-down stangetje van de automaat vastzit.
Zo is het altijd wel wat en zo heb ik de afgelopen jaren ook aardig aan leren voelen wanneer de lagers van mijn digitale oldtimer op de krant vast beginnen te lopen. Het overkomt me nog wel eens dat ik ins blaue hinein, om maar in de juiste kleurstelling te blijven, met een felblauw screen of death verrast word, maar meestal weet ik die blauwe doodsvoorspellers voor te blijven.
De truc is, voor het te laat is, alle applicaties netjes afsluiten, of, als dat niet meer lukt, iets minder netjes via de beproefde combinatie control-alt-delete. Niet tweemaal, want dan is het effect hetzelfde als een crash, maar slechts éénmaal en dan kun je soms eventuele dwarsliggers kaltstellen. Ga, nadat alle programma afgesloten zijn, naar de folders waarin alle tijdelijke bestanden en alle sub-folders waarin de tijdelijke internet-bestanden zijn opgeslagen en gooi álles rücksichtlos weg. Smijt voor de zekerheid alle cookies er achteraan en u start binnen een minuut met een schoon en snel systeem. Zoals altijd: zonder garanties en zeker niet als u niet eerst alle applicaties heeft afgesloten, want dan kan er van alles lelijk fout gaan.
Meerdere lezers hebben me de afgelopen tijd gewezen op back-up applicaties zoals bijvoorbeeld Norton Ghost, terwijl XP ook zogenaamde 'roll back' mogelijkheden kent. Inmiddels beginnen er ook hardware-matige mogelijkheden op te duiken. Er zijn door twee verschillende firma's insteekkaarten op de markt gebracht, waarvan de specificaties er veelbelovend uitzien. De ene heet Boot and Go, de ander Reborn. Op het net kun je links en rechts jubelende beschouwingen over die dingen lezen.
Ze slaan in hun eigen geheugen, of op een beschermde partitie, een image op van wat ze dienen te beschermen. Kennelijk zo goed dat de ultieme lakmoesproef met glans doorstaan werd. Na het opstarten van het systeem werd in een test doodleuk de hele harde schijf geformatteerd, waarna de computer uitgezet en weer aangezet werd. Het duurde weliswaar iets langer dan normaal, maar het systeem krabbelde zonder protest overeind en alles werkte weer zoals voor het formatteren.
Gezien de prijzen van die dingen, tussen de vijftig en de tachtig euro, zullen we er snel meer van horen. Ideaal ook voor systeembeheerders: stop zo'n kaart in iedere machine in je netwerk en je hebt er geen omkijken meer naar. De helpdesk hoeft alleen maar tegen de klagende klant te roepen dat 'ie zijn bakkie even uit en aan moet zetten. Dat is volgens mij toch al de meest gegeven raad in internet-land, maar voor de verandering zou dat met zo'n kaart ook kloppen. Nou maar hopen dat er geen grappenmakers zijn die erin slagen om de kaart zelf met een virus te infecteren.

 Posted: March 30, 2002, 06:40 PM | Comments (0) |

March 23, 2002

Wat is het nummer van uw mobieltje?

Het is lente, nieuwe geluiden. Al gaat het dwars in tegen de klassieke beleggersopvatting 'buy in october, sell in may', het lijkt erop dat de dot.com malaise het dieptepunt voorbij is en dat het tijd is om uw spaarcenten weer in nieuwe technieken te steken.

Let wel, ik geef geen adviezen en u kunt aan het eind van ieder reclamespotje horen dat in het verleden behaalde resultaten geen garantie voor de toekomst zijn. Dezelfde stem die u luidkeels en ronkend heeft aanbevolen om uw zuurverdiende euro's onmiddellijk over te maken, gaat tien decibel omlaag en schakelt tegelijkertijd in de overdrive. Probeer het zelf maar eens zo snel na te zeggen en u raakt buiten adem.
In een column in Circuits, het katern van de New York Times over internet en computers, lees ik dat er iedere minuut ergens in de Verenigde Staten weer een dot.com wordt opgericht. Dat zijn er dus 1140 per dag, oftewel 10.800 per week, rekening houdende met de 24-uurs economie.
Ik neem de New York Times serieus, maar hier past een pond zout bij. Zelfs al beschouwen ze iedere grappenmaker die een dot.com domein registreert als een startend bedrijf, dan nog. Tienduizend per week is ruim een half miljoen per jaar en dat lijkt me zelfs in Amerika erg veel, voor startende bedrijven, alleen in die sector. Of is het tegenwoordig zo dat ieder nieuwe bedrijf daar maar meteen .com achter zijn naam plakt, omdat je tegenwoordig zonder website geen zaken meer kunt doen? Dat kan natuurlijk ook, maar klip en klaar was dat artikel daarover niet. Het roept meer vragen dan antwoorden op, maar ach, het is een column en daarvoor gelden, godzijdank, andere wetten.
De New York Times en Circuits mag ik nog steeds gratis lezen, maar ik vraag me af hoe lang dat nog duren zal. Vroeger kon je er gratis het archief in, maar tegenwoordig moet je eerst een creditcard trekken, en een archive article pack aanschaffen. Dat pack artikelen mag je vervolgens uit het archief peuren.
Terwijl netbetalingen met creditcards allemaal prima werken - ik heb er als regelmatig gebruiker sinds 1995 nog nooit problemen mee gehad - zijn er intussen ook andere systemen opgedoken, zoals Pay-Pal. Dat bedrijf werkt als een soort digitale letter of credit tussen klant en leverancier en het loopt lekker: al 14 miljoen gebruikers.
In Nederland wil dat allemaal niet zo snel. Pinnen en chippen volop, maar om de een of andere reden wil de Nederlander niet massaal aan de creditcard. Dat is een probleem voor bijvoorbeeld uitgevers van digitale kranten, want ook wij zijn niet van plan om op het web alles weg te blijven geven. Fijn, gezellig dat u iedere dag bij ons op bezoek komt, maar omdat we geen filantropische instelling zijn, zal er op enig moment iets voor betaald moeten gaan worden.
Hoe gaan we dat doen? Je zou bijvoorbeeld een gedeelte van de website af kunnen sluiten voor niet-abonnees. De consequentie is dat je gebruikersnamen en wachtwoorden moet gaan verstrekken aan je abonnees. Het moge duidelijk zijn dat het weinig zin heeft om een algemeen wachtwoord te hanteren. En als je iedere abonnee om de zoveel tijd een nieuw wachtwoord wilt sturen, komt er meer organisatie en onderhoud bij kijken dan wenselijk is.
Een mogelijke oplossing voor de problemen van Nederlandse uitgevers komt uit Engeland. De Times gaat later dit jaar de bezoekers van bepaalde delen van de website laten betalen via de telefoonreking. Het is een hele slimme procedure die ze verzonnen hebben. De bezoeker die een bepaald artikel wil lezen en daar 40 eurocent voor over heeft, voert het nummer van zijn mobieltje in op de site. Ommegaand komt er binnen enkele seconden een sms'je met een wachtwoord, en de veertig cent worden verrekend via de afrekening van het mobieltje in kwestie.
Het is een elegante oplossing. Vrijwel iedere internetter heeft een mobieltje, en de problemen van de creditcard - hoge verrekeningskosten en terughoudendheid - zijn opgelost. Wat is uw 06-nummer?

 Posted: March 23, 2002, 06:42 PM | Comments (0) |

March 16, 2002

Maak van je hobby geen beroep

Sinds een jaar of zo hebben we hier een nieuwe hoofdredacteur en omdat we er in de afgelopen jaren een aantal voorbij hebben zien paraderen, weten we dat ieder nieuw opperhoofd een nieuw manifest met zich meebrengt. Ik zal u niet lastig vallen met wat ons laatste beleidsplan allemaal behelst, maar twee paragrafen hebben mijn bijzondere interesse.
De eerste, minder werken, heb ik via onbetaald verlof al enkele malen praktisch ingevuld, de andere, over job-rotation, biedt ook mogelijkheden.

Ik vraag me namelijk af of ik niet veel meer plezier aan mijn computerleven zou beleven als zich dat louter in mijn vrije tijd af zou spelen. Het op zich aangename gegeven dat een van mijn hobby's - met computers pielen - mijn beroep is, heeft namelijk als bijeffect dat de lol aan het end van de dag op en over is.
ADSL tunen, Apache installeren, webservertje draaien, firewall tunen, lekker klungelen met de database? Pfff, ik heb het wel gehad na het werkzame gedeelte van de dag gedeeltelijk in ergernis doorgebracht te hebben omdat er door duurbetaalde professionals elders een potje van gemaakt wordt. Vierkante ogen, geen neiging meer om thuis ook nog eens iets te gaan doen. Maak van je hobby geen beroep, want de lol gaat eraf.
Waarmee de vragen van enkele lezers beantwoord zijn, die graag willen weten of ik Norton Ghost inmiddels geïnstalleerd heb, waarom ik mijn domein niet gewoon zelf host, waarom ik niet zus, waarom niet zo? Het antwoord is simpel: geen zin en geen tijd, maar blijft u vooral schrijven. Want het schrijven van deze column blijf ik nog altijd het leukste onderdeel van mijn werk vinden, zeker door de contacten die ik daardoor in de loop der jaren opgebouwd heb.
Waarmee ik weer bij job-rotation beland ben: in desbetreffende paragraaf staat dat iedere redacteur of verslaggever bij deze krant om de vijf jaar van positie dient te veranderen. Er staat niet bij of op dat besluit terugwerkende kracht van toepassing is, want dan is mijn tijd hier al een jaar om. Derhalve zit ik volgend jaar misschien 100-jarigen te interviewen, of mag ik weer aan 16-jarige tennissters vragen of ze de bal goed geraakt hebben.
Zolang mijn job nog niet geroteerd is, blijf ik mezelf beroepsmatig aan computers ergeren en beperk ik mezelf in mijn vrije tijd tot mail lezen of versturen en af toe eens een virtueel reisbureau raadplegen.
Van collega Peter van der Hoest, die een soortgelijke column als deze voor de Haagsche Courant schrijft, heb ik begrepen dat je maar beter niet kunt gaan verhuizen als je ADSL hebt. Hij heeft een huiveringwekkend relaas geschetst van enkele van zijn lezers die er ernstig over schijnen te denken een bom bij het hoofdkantoor van KPN naar binnen te gooien. Hetgeen ik me levendig kan voorstellen omdat ik ook wel eens de bijkans onbedwingbare neiging heb om hetzelfde te doen, maar dan bij enkele andere gebouwen van waaruit mijn digitale leven soms zo zuur gemaakt wordt.
Dat stuk over verhuizen en ADSL interesseert me. Ik speel namelijk al langer met de gedachte om tijdelijk te gaan verkassen, want er zal toch een keer een nieuw dak op mijn huisje moeten. Dat zou dus een paar maanden kunnen duren, maar die ADSL verbinding blijft dan zitten waar'ie zit. Ik haal voor een paar tientjes een oude koelkast bij het kringloopcentrum waarin de computer tijdens de verbouwing stofvrij kan overleven en af toe doe ik de deur open.
Intussen denk ik na over een nieuwe machine en is mijn oog gevallen op iets heel bijzonders. Het knalgele apparaat heeft de afmetingen van een externe cd-speler, dus lekker handzaam. De inhoud is verbazingwekkend: twee GHz G4 processors, een gigabyte SDRAM geheugen, fire-wire, usb, dvd super drive, ATI Radeon video card en een harde schijf van 80 gigabyte. Mooie hardware, maar ook mooie software, want twee besturingssystemen geïnstalleerd, met ondersteuning en garantie: Mac OS X, én Yellow Dog Linux.
Het ding kost 3800 dollar en kan via internet besteld worden. Waar is mijn spaarpot?

 Posted: March 16, 2002, 06:43 PM | Comments (0) |

March 09, 2002

In naam van Oranje, open de poort

Ik ben weer up, zoals dat heet in het boeventaaltje van het wereldje waarin ik me niet alleen beroepsmatig, maar ook uit liefhebberij beweeg. Niet meer down dus, na een uitgebreide mail- en woordenwisseling met helpdeskfiguren zoals Rich, Tim, Rob, Sylvia, Jeff, Eric en misschien nog wel een stuk of tig anderen in Californië.

Die wellicht, kennelijk niet gehinderd door enige vorm van overleg met elkaar, vrolijk klachten over het ontoegankelijk zijn van een mailserver bleven beantwoorden naar dezelfde onbereikbare mailserver.
Kan het nog erger? Jawel, want minstens de helft van die grappenmakers, nog steeds niet gehinderd door overleg, last of ruggespraak, maakte er helemaal een potje van door op eigen houtje nieuwe passwords aan te maken voor mijn digitale toko. Sommigen stuurden, zoals ik verzocht had, een afschrift van hun acties naar twee zakelijke mail-adressen, anderen niet. Zodat ik van Rich (lange tenen), Sylvia (erg vriendelijk) en Jeff (bijzonder kortaf) binnen drie dagen de volgende passwords toegestuurd kreeg: setpass (hoe verzin je het), kut@3t (Sylvia is kennelijk niet van Nederlandse afkomst) en krijnen (gemakkelijk te onthouden, maar niet erg veilig.
Mijn humeur werd er dus bepaald niet beter op toen setpass, kut@3t en krijnen niet de sleutels bleken te zijn waarmee de poort geopend kon worden. Om helemaal naar het dieptepunt te zakken toen met name Rich en Jeff er op hun beurt blijk van gaven geïrriteerd te raken omdat ik ze begon te spammen met digitale versies van 'In naam van Oranje, doe open die poort'.
Dat stukje vaderlandse muziekgeschiedenis zal niet besteed zijn aan die Amerikanen, maar ik deed het met inwendig plezier, want ik moest denken aan de beiaardier van de Bredase Grote Kerk. Die werd een jaar of vijftien geleden abusievelijk in zijn eigen domein - om in termen te blijven - opgesloten, waarna hij onafgebroken herhalingen van desbetreffende melodie op zijn klokken begon te hameren. Het duurde even, maar op een gegeven moment begreep iemand het.
In mijn geval duurde het allemaal iets langer, want terwijl de ene helpdeskmedewerker mij liet weten dat'ie toch echt alles driemaal gecontroleerd had, had de andere er intussen weer een nieuw password op gezet. Het is uiteindelijk goed gekomen na een mail van mijn kant die zowel begon als eindigde met 'dammit'. Kennelijk niet correct in die kringen, want niemand heeft nog op reply gedrukt, maar wel effectief: de poort naar het vagevuur zwaaide na vijf dagen open.
Waarop ik om te beginnen als de wiedeweerga mijn hele site heb gedownload, vooral niet te vergeten mijn foto-archieven en de database waar al mijn columns van de afgelopen zes jaar in opgeslagen zijn. U kunt ervan vinden wat u wilt, maar mij zijn ze tamelijk dierbaar.
Daarna kreeg ik zowaar een warm gevoel na het lezen van alle mail vol bijval. Uiteraard vonden sommigen van u mijn jongste ervaringen met helpdesks in het algemeen en die van Verio in het bijzonder, heel herkenbaar. Andere wezen trots op de host waar zij gebruik van maakten: nooit problemen! Een aanrader ontving ik elf keer omdat de mailserver spontaan op hol geslagen was, dus de naam van die host zal ik niet onthouden.
Verschillende lezers raadden me aan om zelf een server te installeren, want ik heb immers ADSL thuis. Dat kan, maar ik merk in mijn werk dagelijks wat er allemaal fout kan gaan en hoe nauw de configuratie en beveiliging van een webserver luistert. Ik heb weinig zin om 's avond nog uren aan het beheer en de beveiliging van mijn eigen speeltuin te besteden. Dat gedeelte doe ik liever voor een paar tientjes per maand de deur uit, zodat ik me louter met het beheer van de content en het spelen met scripts bezig kan houden.
Drie lezers ten slotte blijken zich beroepsmatig met hosting bezig te houden en storten zich opportunistisch op mij, een mogelijke nieuwe cliënt in deze zo scherp concurrerende markt. De aanbiedingen zijn net zo scherp, waarvoor mijn dank. Ze worden, maar dat had u al begrepen, allemaal in overweging genomen.

 Posted: March 09, 2002, 08:02 PM | Comments (0) |

March 02, 2002

Eenzame nomade zoekt betrouwbare host

Ik heb mijn buik vol van Verio.Com, mijn Amerikaanse gastheer, waar ik me steeds vaker een digitale parasiet begin te voelen. Van de frustrerende contacten met de afdeling support van de grootste host ter wereld krijg ik het gevoel alsof ik een eenzame nomade ben op een ezel in de woestijn. Die via zijn postduiven tevergeefs probeert het Witte Huis te bereiken om zijn beklag te doen aangaande de Amerikaanse buitenlandse politiek.

Ze pronken graag - zoals de meeste Amerikanen - met zichzelf op de website waar ze hun diensten aanbieden. Verio is de grootste hosting company ter wereld en wil dat graag weten. 'Wij zijn', zo staat het er, 'de grootste, de leider op het gebied van allesomvattende internetdiensten. Wij zijn wereldomvattend, nadat we 54 grote lokale, regionale, nationale en internationale internetproviders hebben overgenomen. Nu we iServer, Hiway, DigitalNation, TabNet en anderen hebben gekocht, zijn we de allergrootste geworden'.
Waarna ze zich in het vervolg van de desbetreffende reclamepagina de ene na de andere veer in de reet steken. 'Integratie, organische groei, globale aanwezigheid, dominant aanwezig met 4000 verkoopkantoren in de Verenigde Staten en honderden in 170 andere landen. Robuuste, kwalitatief hoogwaardige, schaalbare platforms, strategische verkoop, allianties. Bla, bla, bla, mijn bullshit bingoformulier is zo vol.
Als ik het hele lulverhaal hier afdruk, is deze pagina te klein. Het gaat ook nog over geld. Volgens een onafhankelijk onderzoek is alleen de hostingmarkt in de Verenigde Staten dit jaar goed voor een omzet van zeven miljard dollar. Dat imposante bedrag zal bijgesteld moeten worden, want ik ben er zo snel mogelijk weg en dat gaat ze toch mooi een paar tientjes per maand schelen.
Ik weet zeker dat daar niemand van wakker ligt en juist dat is de belangrijkste reden om te verkassen. Mijn klachten doen er kennelijk niet toe, gezien de late, laconieke, onzakelijke en af en toe stupide reacties van de afdeling support.
Mijn gejammer betreft het gegeven dat mijn Telnet-account het bijna dagelijks niet doet, dat mij website via FTP onbereikbaar is en dat mijn mailserver niet werkt. Apache, het programma op de server dat de website voor de buitenwereld ophoest, blijft intussen wel werken, maar omdat al die andere gereedschappen het af laten weten, kan ik er geen letter aan veranderen. Soms duurt dat een paar uur, maar terwijl ik dit, steeds chagrijniger, zit te tikken, duurt het al zestien uur.
Of de formulieren die ik in het digitale Kafka-kantoor in Amerika ingevuld heb, beantwoord worden, weet ik niet, want die krengen werken met een autoreply naar het domein dat je om te beginnen in dient te vullen als het onderwerp van de klacht. Lekker handig vicieus, die cirkel: een klacht over een mail-account die niet werkt, wordt afgehandeld naar die mail-account.
Tegen beter weten verstuur ik mijn qua toonzetting steeds bozer wordende klachten daarom ook via reguliere e-mail naar de afdeling support. Die reageert in de regel binnen een minuut, maar dat is minder verrekte snel dan u denkt, want het is een stomme robot die je meedeelt dat er een klachtennummer geopend is.
Ik heb ze ook laten weten - want je moet toch wat in je machteloosheid - op zoek te gaan naar een host om de hoek. Daar kun je, als de frustraties heel hoog worden, altijd nog je auto tegen de gevel parkeren om ze wakker te schudden. Toen ik het grootste gedeelte van 1999 in San Francisco doorbracht en mijn domein nog in alle rust en tevredenheid door Tabnet gehost werd, ben ik een keer langs dat gebouw in Napa gereden. Nutteloze nieuwsgierigheid, maar ik kon het niet laten en redenen om ruiten in te gooien had ik destijds niet.
Ik ben me daarom, zoals dat heet, op vaderlandse hostingproviders aan het oriënteren. Kan ik tenminste zelf voor Pieter Storms spelen en dwars door de voordeur en de receptioniste naar de directie stampen. Ik heb mijn buik vol van Verio. Reageer niet op onderstaand adres. Verio.com garandeert niet dat het aankomt.

 Posted: March 02, 2002, 08:04 PM | Comments (0) |