July 31, 2004

Late afternoon sun in Breda

Click on the thumbnails ...

 Posted: July 31, 2004, 08:41 PM | Comments (2) |

July 25, 2004

On a beautiful day in Yerseke

Strolling around in the old fishing harbour in Yerseke at low tide.
Rust in sunlight always makes beautiful pictures.
Click on the thumbnails and check out the album ...

 Posted: July 25, 2004, 07:59 PM | Comments (2) |

July 18, 2004

Storm over Breda

It was as short as furious: the storm that arrived yesterday evening, at approximately 06:30 pm. Lots of trees went down, cars were crushed, roofs were pierced by branches and trees, glass was shattered, barriers and gates lifted. Click the picture, this one shot at our heavily damaged baseball and softballgrounds on sunday morning, for more pictures.
Also pictures taken on different places in the city where the mini-twisters struck and caused havoc.

 Posted: July 18, 2004, 05:05 PM | Comments (4) |

July 16, 2004

Leuke vent voor ondeugend avontuur gezocht

'Hoi lieverd, ik zoek een leuke vent voor een ondeugend avontuur! SMS CHAT naar 9898 en wie weet klikt het! Lieve kusjes van Sanne xxx'.
Ik weet niet hoe het met uw populariteit en uw incasseringsvermogen gesteld is, maar ik begon het heen en weer van te krijgen van het dagelijkse sms'je van bovenstaand soort. Of van de sms-uitvoeringen van allerlei net zo bejaarde als geile moppen die iedere avond ongevraagd in mijn van bedrijfswege verstrekte mobieltje opdoken.
Ongevraagd en nooit besteld kost die flauwekul mijn baas me iets van anderhalve euro per bericht, als de spaarzame informatie die ik over desbetreffende nummer 9898 op internet heb kunnen vinden, tenminste klopt.
Omdat ik de rekening van mijn mobieltje nooit zie, kan ik dat niet zomaar verifiëren, maar dat zal wellicht vanzelf snel goed komen.

Al is het maar omdat, toevalligerwijze, net deze week een rondschrijven is verschenen met betrekking tot het privé-gebruik van de bedrijfsmobieltjes.
Vanzelfsprekend zijn tussen baas en werknemer allerlei relevante afspraken gemaakt over het rentmeesterschap van dat ding. Dus is er in die overeenkomst een bepaald bedrag vastgesteld voor de gesprekskosten en als dat overschreden wordt, zul je aan moeten tonen dat het beroepsmatig en in dienst van het bedrijf geweest is. Een hele normale afspraak, maar ik vrees dat-ie enigszins achterhaald is, zoals dat wel vaker gaat, door de zegeningen van de techniek.
Natuurlijk zijn er collega's - kijk en luister even om uw heen - die oeverloos zitten te lullen in een gsm en die op die manier hun budget overschrijden. Maar als ik even na ga hoe lang die ongein met dat 9898 nummer nu geduurd heeft - en dat was minstens een maand - dan wijst een simpel rekensommetje uit dat er vandaag of morgen een alarmbel gaat rinkelen bij de boekhouding, als de telefoonrekening van meneer Krijnen ineens zestig maal anderhalve euro hoger blijkt te zijn dan een maand eerder.
Als ik op het matje geroepen word, breng ik twee argumenten mee. Punt één is - afkloppen! - dat ik geslaagd ben om er een eind aan te maken met behulp van internet. Door Google Nederlandstalige websites te laten doorzoeken op sms in combinatie met 9898, kom je op een aantal websites en forums terecht die gewijd zijn aan het opzeggen van ongewenste sms'jes. Een ervan bevat lijsten van de nummers van de afzenders, netjes geschikt naar verschillende categorieën zoals sport, ringtones, moppen, horoscoop en erotiek. Op de detaillist staan ongeveer 700 nummers, met de manier om een al dan niet of nooit aangegane overeenkomst te beëindigen. Hetzij door een bepaalde tekst te sms'en, of door een bepaald nummer te bellen of door een mail te sturen. Mijn lastpost - 9898 - stond er niet bij, maar een forum pagina die in de cache van Google terecht gekomen was, bood soelaas: SEX UIT naar 9898 sms'en, en nou maar hopen dat ik er voorgoed vanaf ben.
Mijn tweede argument: de eigenaar van het mobieltje, in casu mijn baas, zou er voor moeten zorgen dat mijn toestel en mijn nummer beveiligd zijn tegen dat soort grappen. Net zoals alle computers achter de firewall hangen, waar de content gescand wordt op virussen en er ook nog een virusscanner op iedere individuele machine draait, moet een mobieltje ook beveiligd worden. Zou het daarmee over zijn?
Nou, nee hoor, alles is tijdelijk, en zeker in de snelle wereld van internet en mobiele telefonie. Het wordt nog veel erger.
Van de zaak krijgen we ze nog niet, maar de jeugd loopt er al mee weg: moderne dingetjes waar veel meer mee kan. Praten, sms'en, mailen, internetten, foto's maken en versturen en dan zal ik nog tientallen mogelijkheden vergeten. Maar ook wij krijgen die dingen straks vanzelf, want dan bezit het simpelste en goedkoopste instapmodelletje alle bovenstaande opties, terwijl er intussen weer nieuwe dingen uitgevonden zijn.
Het eerste voorbeeld van de ellende die de zegeningen onvermijdelijk zal vergezellen, is gearriveerd: Cabir, het eerste worm-virus dat de smart-phones, een mobieltje dat meer een computer is, lekker kan besmetten. Cabir is onschuldig, want alleen maar geprogrammeerd om te bewijzen dat het inderdaad werkt. Maar omdat Cabir werkt, komt er binnen de kortste keren een telefoonvirus dat net zoveel schade aan kan richten als de wormen Bug en Sasser op internet veroorzaakten.
Zo'n worm, geprogrammeerd door een grappenmaker, zou bijvoorbeeld alle adressen in je telefoonboek om zeep kunnen helpen of at random nummers aan andere namen gaan koppelen. Zo'n worm, geprogrammeerd door een crimineel, gaat vanaf jouw toestel geruisloos in het geniep 0900 nummers bellen en als je daar na een maand achterkomt, ben je duizenden euro's armer. Zulke wormen zouden ook - want ze draaien immers op een kleine computer die toevallig als telefoon gebruikt wordt - in kunnen breken in bedrijfsnetwerken. Netwerkbeheerders die beginnen te zweten, moeten maar niet verder lezen, want het wordt nóg erger: NTT DoComo presenteerde eerder deze week de N900iL. Dat is een telefoon die net zo gemakkelijk doet waar-ie voor bedoeld is - bellen - als draadloos contact maken met een bedrijfsnetwerk, zodat er gratis via het Voice Over IP protocol gebeld kan worden.
De boekhouder die over de rekening van de mobieltjes gaat, zal dat gratis bellen een prachtig idee vinden, maar de it'er die de bijkomende implicaties begrijpt, zou van het idee alleen al grijze haren moeten krijgen.
Intussen vraag ik me af of ik echt van Sanne af ben en of mijn mobieltje vanavond om 09.30 voor de eerste keer in een maand zwijgt.
Vanwege het zomerschema was dit de laatste bijdrage tot medio september. Prettige vakantie. Let up uw mobieltje!

 Posted: July 16, 2004, 11:36 PM | Comments (22) |

July 15, 2004

Met het stoomboek onder mijn kussen

De verbouwing gaat-ie zoals ie gaat. Afgelopen week voor loodgieter gespeeld; vier lengtes (5 meter) 22m roodkoper gehaald, een zooi verbindingsmofjes, een dikke buigtang, en een nieuwe gasleiding aangelegd. Iets van 17 meter om en in hoeken, door gaten en muren, achterlangs het oude keukenblok, met de boorhamer een gat gehakt in de scheiding tussen keuken en oude toilet. De de ene hoek 110 graden, de ander 80, omhoog, omlaag, door de muur, langs de muur enzovoort.
Slechts twee bochtjes verknald, alles netjes aan elkaar gesoldeerd, alles met het stoomboek onder mijn kussen.

De loodgieter keek nogal skeptisch toen ik het spul op kwam halen, maar gisteren heeft-ie hem goedgekeurd nadat-ie met zijn manometer de boel afgeperst had en alles gasdicht bleek te zijn, overigens ook tot mijn verrassing. Barst vandaag van de spierpijn, niet alleen van die buigtang, maar ook omdat ik het riool opengegraven en later weer dicht gemaakt heb zodat de loodgieter er een extra inlaat voor de nieuwe badkamer in kon passen; kreng bleek een meter diep te liggen. Verder druk bezig met pijpen aanleggen waardoor de diverse draden elektro, thermostaat, coax en cat5 straks doorheen getrokken moeten worden.

 Posted: July 15, 2004, 10:28 PM | Comments (9) |

July 10, 2004

De iPod als veiligheidsrisico?

Roken mag hier in het gebouw allang niet meer, maar als het aan marktonderzoeker Gartner ligt, krijgt mijn meeste geliefde gadget dezelfde status als sigaar, sjekkie en sigaret. Ik heb het nog nooit zo bekeken, maar het favoriete en meest gebruikte apparaatje in huis - vaker gebruikt dan de elektrische tandenborstel, het fornuis, de wasmachine, de televisie, de computer en de video-recorder - blijkt volgens die Amerikanen een levensgroot veiligheidsrisico te vormen.

De iPod, toevallig net zo groot als een pakje sigaretten, die sinds we hem in huis hebben op zijn beurt de cd-speler tot een overbodig apparaat gemaakt heeft. Hij staat onopvallend op een van de twee speakers, in een hoek van de kamer, de 30 gigagbyte harddisk gevuld met ongeveer 7000 nummers.

Met ondermeer een groot gedeelte van de cd's, in de laatste twintig jaar verzameld, geripped en netjes geindexeerd, alles met een of twee scrolletjes beschikbaar. Daarnaast een lading muziek die bij elkaar gedownload is vanaf weblisten.com, net zo netjes betaald en legaal. Al schijnen sommige platenmaatschappijen daar anders over te denken. Maar zolang de door hen afgevaardigde advocaten hun zin nog niet gekregen hebben bij opperste gerechtshoven, is weblisten.com nog steeds legaal en voel ik mezelf niet bezwaard om er mijn voorraadje tegen betaling gestaag verder te laten groeien.

Mooi, maar intussen wordt er geen iPod meer aan een bedrijfsnetwerk gekoppeld, als het aan Gartner ligt, want dat is levensgevaarlijk. Het zal wel, denk je dan, want ik ken bedrijfsnetwerken waar ik mijn iPod niet aan zou durven hangen, op het gevaar af dat mijn muziek daarna net traag begint te spelen als het content management systeem.

Nee, eventueel mee lezende collega's van IT, natuurlijk bedoel ik niet ons bedrijf. Maar vrees verder niet, mijn witte muziekmakertje komt hier de deur niet in om verschillende andere redenen.

Ik heb er namelijk een handje van om alles wat los is, te laten slingeren, zodat ik regelmatig op zoek moet naar mijn leesbril(len), mobiele telefoon, digitale camera en andere onmisbare parafernalia. Zo'n wit glanzend dingetje valt nogal op en voordat je het weet is het weg.

'Het zal wel' is overigens altijd mijn eerste gedachte als er weer krantenkoppen opduiken naar aanleiding van weer een opzienbarend rapport van Gartner. Het bedrijf weet het niet alleen iedere keer zo in te kleden dat nogal wat media met hun nieuws uitpakken, terwijl het achteraf allemaal nogal mee blijkt te vallen.

Een andere reden voor enige scepsis is dat Gartner met regelmaat als roeptoeter van Microsoft fungeert. Natuurlijk wordt dat iedere keer door beide partijen met klem ontkend. Maar zodra er een rapport opduikt waarin de conclusie is dat de peperdure databases en serverlicenties van Microsoft op lange termijn goedkoper blijken te zijn dan vergelijkbare gratis Linux-spulletjes, kun je er vergif opnemen dat Gartner het gemaakt heeft.

Maar of ze nu wel of niet in het geniep door Microsoft betaald worden, met de iPod als een bedreiging voor de veiligheid van bedrijfsnetwerken hebben ze een punt. Hoewel ook dit weer zo'n voorbeeld is van publiciteitsgeilheid, want het gaat niet om de iPod, het gaat om alle apparaatjes en gadgets die via een usb-kabeltje aan de computer van een bedrijf gekoppeld worden.

Externe harddisks, digitale camera's, flash cards, memory sticks, mobiele telefoons, noem maar op. Hoe goed de firewall van een bedrijf ook is, zo'n bescherming heeft niet zoveel zin, als iemand, al dan niet opzettelijk, via de usb port zijn baas met een digitale verkoudheid besmet.

Geluidsspelers en camera's zie ik niet zo gauw een netwerk besmetten, AL bestaat de mogelijkheid om die twee apparaten te gebruiken voor waar ze niet in eerste instantie voor bedoeld zijn: het opslaan van andere gegevens dan muziek en foto’s.

Een andere argument van Gartner lijkt me onzinnig: het wordt gemakkelijker om bedrijfsgeheimen uit te wisselen. Het lijkt me dat iemand die dat van plan is en die niet helemaal van lotje getikt is, dat nou net niet via het illegaal kopiëren en transporteren van digitale data gaat doen.

Immers, je weet maar nooit in bedrijven waar zulke geheime gegevens behandeld worden. Waarschijnlijk worden daar al je sporen gevolgd en zo ongeveer iedere toetsaanslag in het geniep vastgelegd. Bij een krant speelt dat probleem niet zo erg, want daar ligt alle handel zo snel mogelijk op straat, want dat heet nieuws. Dat het in de sector niet echt lekker gaat, dat lieten de oplagecijfers van het eerste kwartaal zien en verder zou ik niet zo gauw weten wat er hier geheim is.

Desondanks is de behoefte aan een goed functionerend veiligheidssysteem evident, want als een hacker erin zou slagen om een van de redactionele systemen te infecteren of onderuit te halen ligt het hele zaakje zo lam. U hoort mij dus niet twijfelen aan nut of noodzaak van de firewall, of het uitschakelen van ingebouwde cd-spelers, floppies, flash-card readers en usb-poorten.

Aan de andere kant, een firewall kan ook te dik zijn. Daar kunnen we op de krant over meepraten, sinds er een nieuwe vorm van ‘content scanning’ op de firewall geinstalleerd is. Die brandmuur weigert om alles wat door onze de bezoekers op de website in een formulier is ingevuld, door te sturen naar onze mailboxen.

Wat-ie wel doorlaat een is een bedankje naar diezelfde bezoeker, die vanaf dat moment in de waan verkeert dat zijn mail is aangekomen. Als u al een week of wat op antwoord zit te wachten: u weet nu waar het aan ligt en verder zult u het even moeten doen met het cliche dat u ongetwijfeld kent van uw eigen it-afdeling: wordt aan gewerkt.

 Posted: July 10, 2004, 08:48 PM | Comments (0) |

July 08, 2004

Tactische Bespreking

Zes keer is Mart Smeets live bij Olympische Spelen geweest, tweemaal werkzaam vanuit Hilversum. Goed voor een boek, door zijn uitgever aangeprezen als ‘een fantastisch sportboek vol verrassende observaties en herinneringen.’ Of de lezer net zo enthousiast is over dit dagboek van een razende sportreporter is de vraag.
Wellicht deelt die de mening van Smeets zelf, als hij zijn eigen slotbeschouwing over de Olympische Spelen van 1972 nog eens naleest: ‘Ruim drie decennia later heb ik dat artikel van toen een aantal malen gelezen en ingezien wat een rammelend geheel het was ... Het was gewoon een slecht stuk, ik moest het vak nog leren ...’

Smeets veegt de verschillende vormen van journalistiek, die hij beoefent, op een hoop, als hij het dertig jaar later over zijn vak heeft. Smaken verschillen, en zo ook de opvattingen betreffende de kwaliteiten van Smeets de commentator. Hier echter gaat het over het vijfentwintigste boek dat Smeets de schrijver geproduceerd heeft. Wellicht komt hij in 2034 tot dezelfde conclusie ten aanzien van het boek dat hij in 2004 over ‘zijn’ Olympische Spelen geschreven heeft: een rammelend geheel.

Ook na vijfentwintig boeken moet hij van schrijven nog veel leren, als hij de belangstelling van de lezer tenminste wil vasthouden. Bijzonder interessant om te lezen dat hij er, ondanks een fikse erectie, in slaagde om van een schitterende, poedelnaakte, roodharige Russische af te blijven. Dat ze ook nog voor de KGB bleek te werken past naadloos in het Kuifje-gehalte van de verzamelde anekdotes.

Terwijl zijn eigen geest sterker was dan het vlees, was dat volgens Smeets in 1992 niet het geval met een atlete van de Nederlandse ploeg. Die liet zich iedere morgen om 06.00 uur op het strand van Barcelona bestijgen door Braziliaanse kogelstoters, Franse handballers of Amerikaanse hardlopers. Hier handhaaft de schrijver de discretie. Daarmee gunt hij ons niet het antwoord op een prangende vraag: die van het effect van seks voor de wedstrijd.

Verder is het veel ‘mij’ en ‘ik’. Van alle elf hoofdstukken maar eens een pagina geturfd, nadat vanaf de eerste alinea het woordje ‘ik’ prominent in het oog prikt. Pak 'm beet, een stuk of tien per pagina, dat is iets van tweeduizend keer.

Ik, pardon, uw recensent, weet niet wat het gemiddelde aantal ‘ikken’ per autobiografie is, maar hiermee lijkt Smeets een record gevestigd te hebben.

Leon Krijnen



Een Olympische Reis - Mart Smeets. Uitgeverij L.J. Veen ISBN 9020406418, prijs 10 euro.

 Posted: July 08, 2004, 05:14 PM | Comments (2) |

July 03, 2004

Fleischpie is de vector van Pizzapie

Ik heb er nooit mijn best voor gedaan, en niet alleen daarom is het de vraag of ik er trots op mag zijn, maar een speling van het lot heeft me een 'one-hit wonder' in Google gemaakt. Er schijnen hele hordes te zijn die fanatiek proberen om zoiets voor elkaar te krijgen, maar dan met meerdere woorden, mij is deze eer pardoes in de schoot geworpen.
Uiteraard heb ik er niks aan en zou ik het liever in willen ruilen voor een winnende combinatie in de eerstvolgende Duitse Lotto, maar zolang die mazzel mijn deel niet is, koester ik mijn houtbestratingen.
Houtbestratingen? Tik dit woord in Google, en het maakt niet uit of u de zoekmachine alleen Nederlandstalige websites laat doorzoeken, of het complete web. Een resultaat, klik erop, blader door de index die verschijnt naar 17-04-1999 en lees en geniet. De liefhebber van dit nerdachtige gedoe snapt nu dat ik de boel een beetje heb moeten manipuleren, want waarom komt die index wel in beeld en het desbetreffende artikel niet?

Dat komt omdat ik een paar maanden geleden ergens op mijn webserver een opdracht heb gegeven om die file te laten blokkeren voor de spiderbots van Google. Enerzijds nieuwsgierigheid hoe zoiets werkt, anderzijds of het me zou lukken om een enkele hit in Google te scoren. Verder was ik nieuwsgierig naar de ware frequentie van de Google Dance. Zie dat fenomeen maar als een spionagespin, een satelliet die om de zoveel weken over alle internetcomputers ter wereld scheert, de inhoud ervan opzuigt en daarna opslaat in het meer dan tienduizend Linux-machines tellende serverpark van Google in Mountain View, ten zuiden van San Francisco.
Hoe vaak Google precies danst, weet ik nog steeds niet, want nadat ik dat slagboompje voor die ene file gezet had, was ik het de volgende dag glad vergeten. Terwijl ik me voorgenomen had om iedere dag even 'houtbestratingen' in Google te tikken, om te zien wanneer dat mooie woord in de Google index van twee hits naar eentje gekrompen was.
Dat ik er donderdagmiddag (de deadline van deze rubriek) weer aan dacht, kwam omdat ik, op het web op zoek naar inspiratie, op een leuk stukkie stuitte. Waarin iemand een Engelse zin op een vertaalwebsite (Lost in Translation) vijf keer achter elkaar naar steeds een andere taal had laten vertalen en daarna weer terug naar het Engels. Bijvoorbeeld: 'When the moon hits your eye like a big pizza pie, that's amore.' Dat wordt dan: 'If the moon fixes its eye like a great vector of Fleischpie of the vector of Pizzapie, is the lover.'
Dat wordt dus nooit iets, denk je dan, een huwelijk tussen taal en computers. Hetgeen u overigens bijna dagelijks in deze krant kunt constateren, omdat iemand per ongeluk blind heeft gevaren op de ingebouwde spellingcontroleur van Hermes, sinds alweer bijna een jaar ons redactionele tekstverwerkingssyteem.
Op de internetredactie gebruiken we dat systeem nauwelijks, alleen maar om wat dingen uit te halen ten behoeve van de website, maar desondanks heb ik zelf al een paar memorabele aanvaringen met de spellingcontrole gehad. Zoals bijvoorbeeld in een sportcolumn, waarin het woord Wimbledon voorkwam, waarop dat miljoenen kostende systeem er vrolijk Ombladen van maakte. Vaste lezers van deze rubriek weten dat ik als enige editor TextPad gebruik, zonder welk onvolprezen programma ik geen regel code meer zou kunnen schrijven, maar waarin ik ook alle artikelen en mail produceer. Naast de talloze opties van TextPad met betrekking tot macro's, coderen, clippings en libraries, is er een mogelijkheid om spellcheckers in verschillende talen aan te roepen. Dat heb ik één keer gedaan, waardoor, vijf jaar na dato, die ene hit in Google nog steeds springlevend. Gevolg van een bug, oprispend op het moment dat ik al na de eerste zin zag dat die spellchecker helemaal niks was. Mijn verhaal maar zelf doorgelezen hebbende, klikte ik op het achtereenvolgens op 'ignore all', zijnde de opdracht voor de spellingcontrole om met zijn poten van alle letters af te blijven, op 'save' en op 'send', want de deadline was verstreken. Ze zaten er op de krant in Nederland op te wachten.
Kennelijk was de nood zo hoog dat de eindredacteur in kwestie het verhaal maar met een half oog las, want de volgende dag stond het zowel op de website als in de krant: 'houtbestratingen, vliegescheet en duinpannen'. Terwijl ik toch echt 'hotelovernachtingen, vliegtickets en dinerbonnen' geschreven had.
Ongetwijfeld komt op dit stukkie een reactie van cultuurhistoricus Karel Leenders, want die doet dat altijd als er een raakvlak is tussen wat er op internet gaande is en zijn eigen vakgebied: de Brabantse cultuurgeschiedenis. Het kan toch bijna niet anders of ooit moeten ook in deze contreien ergens houten bestratingen gelegen hebben, al is het maar in de tijd van de Batavieren.
Mijn nieuwsgierigheid brengt me terug naar Google, want wie weet wat 'houten bestratingen' oplevert.
Krijg nou wat: ook één hit, maar dan wel eentje van twee achtereenvolgende woorden: 'Toen deze compacte materie te drassig werd, legde men houten bestratingen aan, de voorlopers van de Korte Ridderstraat die de Mageleinstraat met de Donkersteeg verbond.'
De link in kwestie voert naar een flash-bestand op de officiële website van de gemeente Gent. Het is een oproep om deel te nemen aan een internationale wedstrijd voor de herinrichting van het Emile Braunplein in de West-Vlaamse stad. Zoals iets wel vaker blijft hangen in cyberspace: de wedstrijd blijkt al drie jaar geleden gesloten te zijn.
Zoals dat wel vaker gaat in de ware wereld: er is destijds een winnaar uitgeroepen, maar er is nog geen piketpaal in de grond geslagen. Ik ben benieuwd of de stadsarcheoloog nog restanten van de houten bestrating tegen komt als het zover is.

 Posted: July 03, 2004, 08:36 PM | Comments (3) |