December 30, 2005

De gesneuvelde slaaf

Soms lijken computers levend, met menselijke eigenschappen. Zoals jaloezie, waar mijn trouwe werkpaard, de vette Dell Pentium 4 van de baas, last van leek te krijgen sinds hij mijn bureau delen moet met de oogverblindende iMac g5. De Mac, die ik nog niet mee naar huis genomen heb, geen zin om 's avonds nog vierkantere ogen te krijgen na een dag lang ploeteren op internet.
Jaloezie, of de duvel die ermee speelde; de Dell begon met de dag meer te mopperen, te haperen en te bokken. Resulterend in spectaculaire crashes, vergezeld van de vertrouwde blauwe schermen en onbegrijpelijke foutmeldingen.

Na een check van de afdeling systeembeheer bleek de tweede hard disk - de slave - de geest gegeven te hebben. Derhalve de schijf waarop ik de systeem back-up had weggeschreven, dus pure mazzel dat de eerste disk - de master - na het verwijderen van de kapotte slaaf niets bleek te mankeren, en XP fluitend aan de gang ging.

Dat op de tweede schijf ook een back-up van mijn complete muziekverzameling stond, heeft - afkloppen! - geen gevolgen gehad. Wie mijn digitale strapatsen de afgelopen jaren gevolgd heeft, herinnert zich dat ik via schade, schande en een enkele krachtterm, een paar dingen geleerd heb. Bijvoorbeeld één backup geen backup is, en een backup van de backup nog niet genoeg. Discipline doe je er ook mee op; als je die collectie waardevolle backups niet synchroniseert ben je na een crash aardig wat tijd kwijt met het uitzoeken van het wie, het wat en het waar.

Met de panne op de Dell lijkt mijn persoonlijke migratieproject de perfecte weg: zoveel mogelijk op de witte kist werken. Zo blijkt de alt-tab combinatie - na al die jaren in mijn linkerhand gebeiteld- de vaakst gebruikte en moeilijkst af leren combinatie.
Terwijl het met appeltje-tab goed zal komen, lijkt de meeste tijd in het overstappen van Paint Shop Pro naar PhotoShop te gaan zitten. Van virussen geen last, mede dankzij Virex van MacAfee, en de firewall is een hele leuke: Little Snitch, die als een duveltje uit een doosje met een grote fluit opduikt zodra een programma stiekem verbinding met internet probeert te maken. Mag dat?

p.s. Wie zich afvraagt waarom ik al de hele week naar 'Going Up The Country' van Canned Heat' zit te luisteren: dat heeft alles met de gesneuvelde slaaf te maken. De Dell verzorgde het in real-time showen van wat er dagelijks aan arbeidsvitaminen aan de internetredactie geslikt wordt door middel van de Now Playing plug-in van Brendan Fuller. iTunes draaide weliswaar vanaf de master van de Dell, maar aangezien die backup tijdelijk wijlen is, valt er even niks te pushen.

Muziek hebben we volop, dankzij mijn oerdoude Pentium 166, die al jaren dienst doet als jukebox, Creative soundcard, Klipsch boxen, en waarop ook een backup van iets van 4000 mp3'tjes. Er is echter nog maar een extra netwerkverbinding vrij, en driemaal raden wat daar aan hangt.

Juist, en op de iMac staat (uiteraard) ook een backup van de collectie, want een Mac zonder iTunes is als Sinterklaas zonder mijter.

Dus vandaag of morgen maar eens aan de slag, want Brendan heeft een week of wat geleden de Now Playing plug-in ook voor de Mac uitgebracht. Komt goed. Luister intussen eens naar de ingeblikte hitte, want Canned Heat was een band die er wezen mocht. Vlijmscherpe, kenmerkende mondharmonica, typische hoge stem in dat hele grote lijf van Bob Hite (The Bear). Mooie muziek!

Even Googelen leert me dat oprichters Alan Wilson (Blind Owl), Bob Hite ('Don't Forget To Boogie!') en Henry Vestine het tijdelijke reeds met het eeuwige verwisseld hebben, maar dat Fito de la Parra nu al bijna veertig jaar achter het drumstel zit.

 Posted: December 30, 2005, 09:59 AM | Comments (2) |

December 22, 2005

Retroblogs

Is alles van waarde weerloos? Volgens Lucebert wel, maar die verkeerde kennelijk in een wat sombere bui toe hij die in de vaderlandse literatuur onsterfelijke zin opschreef in het gedicht 'De zeer oude zingt'. In een vrolijker stemming had-ie er net zo goed van kunnen maken dat iets van waarde niet kapot te krijgen is, een stelling die met een paar minuten filosoferen moeiteloos te onderbouwen is.

In de sfeer van deze XS moest het iets met Kerstmis te maken hebben, dus maar eens even Googelen wat Xmas op internet doet. Dat werd een leuk tripje in de nog zo korte geschiedenis van het internet als massamedium. Anderhalf decennium geleden begon dat aan te slaan, nadat Tim Berners Lee het web beschreef en de browsers ontstonden. Het is daarom niet helemaal toevalig dat ik precies tien jaar decennium geleden in een van mijn eerste computercolumns beschreef hoe je via het world wide web een digitale ansichkaart kon versturen.

Een skeptische eindredacteur vond dat in december 1995 maar een vreemd onderwerp. Volgens hem had niemand van onze lezers thuis internet, en zou mijn rare liefhebberij vanzelf snel overwaaien. Terwijl ik ernstig betwijfel of de collega in kwestie mettertijd aan internet geraakt is, verraste het me dat de kaartensite die ik destijds ontdekte nog steeds blijkt te bestaan. Sterker nog, er blijkt in tien jaar geen byte veranderd te zijn op 'The Electric Postcard'.

Hoe zou dat komen? Nou is dat wel vaker het geval met homepages of websites die gehost worden op universiteiten, maar het kan natuurlijk ook best zo zijn de applicatie op de webserver van het Massachusetts Institute of Techynology tot virtueel monument gebombardeerd is. Of zou deze virtuele retro-look, zoals dat gaat met meubels en gebruiksvoorwerpen uit de jaren zeventig of tachtig, anno 2005 weer helemaal in zijn?

Een aardige uitdaging voor de verloren uren tijdens de kerstdagen: uw blog qua smoel ombouwen naar begin jaren negentig van de vorige eeuw. Weet U niet meer hoe uw website er tien jaar geleden uitzag? Geen nood, ga naar de Wayback Archives en tik een adres in. De virtuele oude doos gaat open en van iedere website kunt u zien hoe die er toen (niet) uitzag. Schrik niet van de mijne.

 Posted: December 22, 2005, 04:41 PM | Comments (0) |

December 16, 2005

Bekeerd

Ter bescherming van mijn geloofwaardigheid ga ik even geen discussies aan over computers en besturingssystemen. Wie wil weten wat ik vroeger over Apple geschreven heb, duikt in mijn archief en denkt er het zijne van. Grijnzende Mac-gebruikers zullen het voortschrijdend inzicht noemen, maar er prijkt een hagelwitte platte machine op mijn bureau; toegetreden tot de Mac-parochie.

Toch bekeerd, want tot OS X klaar was, moest ik er helemaal niets van hebben. Maar toen dat besturingssyteem klaar was, en ik las dat het een grafische schil rond een compleet Unix systeem was, begon het te kriebelen. Vooral omdat de systemen waar een internetredactie mee werken moet, zoals in vrijwel iedere vaderlandse kantoortuin, gebaseerd zijn op spullen van de firma Microsoft.

Er zijn maar twee servers van de tientallen waar ik dagelijks mee moet werken, waar nooit problemen mee zijn. Niet mijn verdienste, want beheerd door nerds die er verstand van hebben, maar ze hebben godzijdank niks met Windows te maken. De een is een Linux Red Hat server die in vijf jaar nooit plat geweest is, de ander Krijnen.Com en dat is Unix (HP-UX 11i).

Een mooi grafische schil op Unix, dat sprak me wel aan. Maar ja, drie jaar geleden had ik mijn nieuwe Pentium net opgetuigd met XP toeters en bellen, dus besluit en investering, zoals dat in de politiek heet, in afwachting van betere tijden gereserveerd.

De toekomst is nu gearriveerd met een iMac g5 met 2,5 gigabyte geheugen. Na een weekje wennen, appeltje inplaats van control, paar ingeslepen futiliteiten, weet ik zeker: nooit meer terug naar Windows.

Na het uitpakken werden de eerste door Apple gewekte verwachtingen rap ingelost. Het opensnijden van karton en cellofaan nam de meeste tijd in beslag. Het ging zo: stekker, netwerkabel, muis en toetsenbord aansluiten; klaar.

Alles werkte, inclusief internet en eerste update van de software. Misschien moet je te lang met Windows gewerkt hebben om dat op prijs te stellen, maar ik kan u verzekeren dat het een lekker gevoel is en dat het snel went.
Dit stukkie is als eerste in BBEdit getikt, binnenkort meer.

 Posted: December 16, 2005, 04:20 PM | Comments (13) |

December 09, 2005

Even lekker chetten

Zinnen die in je hoofd blijven hangen. 'Aan het eind gaan we altijd even lekker chetten', is er zo een. Ooit gehoord in een interview met een klassiek geschoolde zangeres. De laatste tien minuten van haar exercities mocht ze van haar strenge pedagoge altijd even chetten, om de stembanden te ontspannen. Chetten: zingen zoals Chet Baker.

Pak een mp3 waarop de trompettist zingt, en zwijmel weg; wat kon die man ontaard relaxed zingen. Alsof zijn stembanden van vloeibaar fluweel waren.

Dat voor een zuipschuit, kettingroker en heroinejunk die in stijl gestorven is; kluts kwijt van driehoog uit een Amsterdams hotel gelazerd, ruggengraat gebroken op het op de stoep staande Amsterdammertje.

Afgelopen week las ik chatten in de krant, en dacht ik 'daar gaan we weer'. Weer een wethouder die zich door een communicatiekonijn met een digitale obsessie een chatsessie aan laat praten. Arbouw van Breda ditmaal, die, als alles goed gegaan is, gistermiddag met Bredase chatters is wezen chatten over de Ontwikkelingsvisie 2020.

Vanwege de deadline van deze bijlage kan ik er geen verslag van doen, maar dat was ik ook niet van plan. Ik zeg wat ik op de krant een paar keer per jaar laat weten aan collega's die een chatsessie op poten willen zetten: niet doen.

Chatten is goed voor pubers, eenzame daters, of voor ouders wier kinderen Down Under verkeren. Chatsessies met meer dan een handvol chatters moet je niet willen, want er zijn maar twee mogelijkheden: het gaat te goed of het gaat te slecht. Er komen er óf te veel op af, óf te weinig. Met te veel deelnemers zakt de chatserver door zijn hoeven, en als ie dat niet doet kan niemand de kakafonie van zinnen en tikfouten volgen.

Als het er te weinig zijn is het helemaal niks, en liegt de afdeling communicatie van de wethouder vandaag dat het een succes was. Toch ben ik Arbouw dankbaar. Dankzij hem even in mijn stoffige verzameling cd's gedoken en Chet Baker Sings door iTunes laten rippen. Tranen in mijn ogen; wat kon die man mooi chetten.

Toevoeging d.d. zaterdag 10 december:

Ha! Zei ik het niet? Chatsessie totaal mislukt :-)
Kijk maar: Haperende techniek nekt chattende wethouder

 Posted: December 09, 2005, 05:56 PM | Comments (6) |

Google: Gcube, Gbox of Gspot?

Stel dat je online een doosje kopen kan dat een dag later wordt thuisbezorgd. Het is net zo groot als een adsl modem, en je kunt er alle stekkers in steken die je in huis hebt. 240, USB, RJ-45, TJ-11, Cat5, analoge en digitale video, optisch geluid, glasvezel, en zonder stekkers doet het ding ook nog wat met WiFi en Bluetooth.
Steek er een stekker in en het werkt, of het nou high speed internet is, streaming video, geluid, games, VoIP, IPTV, ouderwetse telefoon, en u heeft er geen omkijken naar. Stel dat u zo'n doossie kopen kan, en kost minder dan een iPod of een XBox, zou u dat dan doen?

Terwijl ik het antwoord op die vraag niet eens afwacht, is een belangrijker vraag wie dat ding maken gaat.
Dat antwoord, volgens Bob X. Cringely is Google, zodat nog maar een vraag resteert: hoe het ding heten gaat? Volgens Bob drie mogelijkheden: Gbox en Gcube klinken al lekker, en Gspot is natuurlijk een prachtige naam.
Zelf moest ik even aan Virgil denken, waar ik al enkele malen eerder aan gerefereerd heb, voor de eerste maal in 1998. Lees die na, en zie dan de Virgil als een draagbare Gspot. Whatever.
Lees in ieder geval de twee laatste columns van Cringely, en kijk uit naar de laatste van deze maand, waarin hij afrekent met zijn eigen voorspellingen van het afgelopen jaar.
Zelf ga ik me de komende dagen - weken - met mijn eigen high tech doossie bezig houden, want ik heb gisteren eindelijk mijn 20inch iMac G5 opgehaald. Het heeft even geduurd vanwege levertijden, eerst van de Mac zelf, vervolgens nog even wachten op de twee gigabyte geheugen die apart besteld moest worden.
De installatie van die witte doos is om te beginnen geheel en al volgens alle door Apple gewekte verwachtingen verlopen. Gisteren op de krant uitgepakt, stekker in het stopcontact, netwerkkabel erin, totaal - met het verwijderen van piepschuim en cellofaan - vijf minuten werk.
Vijf minuten, en alles werkt!
Internet, de ingebouwde camera, mail, infrarode afstandsbediening in de vorm van een Shuffle, muziek, noem maar op.
Nou nog een Gspot, en het digitale leven is volmaakt.

Bob X. Cringely: The Sweet Spot (By Choosing Where NOT to Compete, Google Can Win the Broadband Game)
Last week: The Google Box (Taking over the digital world four ounces at a time)

 Posted: December 09, 2005, 09:19 AM | Comments (4) |

December 02, 2005

Stralingsangst

Sommige mensen denken dat ze ziek worden als ze in de buurt van een hoogspanningsleiding wonen, anderen denken dat hun hersenpan begint te koken als ze er een mobiele telefoon tegenaan houden. Ik denk dat het allemaal meevalt, maar dat je beter niet vlak voor een werkende radarinstallatie kan gaan staan.
Dat is een groot uitgevallen straalkachel, die een mens binnen een tel tot een verbrande mot reduceert. Wellicht dat die veronderstelling binnenkort wordt gelogenstraft door Mythbusters, maar als ik gelijk heb, wordt dat een spectaculaire aflevering. Verder schijnen er vanuit het heelal constant miljarden deeltjes dwars door de aarde geschoten te worden, dus ik maak me niet zo druk om een beetje straling.

Voor mensen die dat wel doen, zijn er hardware equivalenten van de bachbloesemdruppels die sommige goedgelovigen aanwenden teneinde hun verlatingsangst binnen de perken te houden.

Er zijn hulpmiddelen voor wie ervan overtuigd is dat zijn hersenkronkels krommer worden vanwege gps, radar, gsm, wifi of wat er in deze tijden van draadloos gedoe op hem afgestraald wordt. Vergeet niet dat uw magnetron ook een radarinstallatie is en dat uw televisie er ook wat van kan. Wie bang van straling is: er zijn tinnen hoeden en blikken jassen, die door Emil DeToffol via zijn Amerikaanse webwinkel aan de man gebracht worden. Lijkt me wel iets voor carnaval. Maar als ik stralingsvrees zou hebben, ging ik naar Albert Heijn om aluminiumfolie aan te schaffen.

Op angst speculerend hebben de kwakzalvers van de 21e eeuw een assortiment metaal voor de catwalk ontworpen. De topmodellen zijn voorzien van signaalapparatuur die de drager waarschuwt wanneer hij zijn stalen bril op moet zetten of de ijzeren capuchon over het hoofd moet trekken. Maakt u zich niet ongerust als harnas en maliënkolder terug keren in het modebeeld, want het zal wel los lopen. Weet dat de zon per seconde miljoenen malen meer straling op ons afvuurt dan we met zijn allen in een jaar fabriceren.

Die wetenschap is een extra zorg voor liefhebbers van klimaatcomplotten, die denken dat het met zon, ozon en klimaat de verkeerde kant uitgaat. Voor die groep ligt een nieuw model op de tekentafel: een harnas met airco. Intussen ga ik lekker door met draadloos internetten.

 Posted: December 02, 2005, 02:04 PM | Comments (0) |