May 30, 2009

Ziekenhuis

Ziekte en ongeluk zijn niet te voorkomen, al kan het geen kwaad uit te kijken met oversteken. Vissers die tijdens een storm tot God bidden, proberen immers ook uit de buurt van rotsen te blijven.

Ik mag tot dusver niet klagen - afkloppen! - maar na een spectaculaire koprol met de racefiets heb ik een heel circus van medici en therapeuten, wachtkamers, formulieren, afspraken, onderzoeken en behandelingen doorlopen.

Niks ernstigs, nadat schaafwonden, kneuzingen, bloeduitstortingen en blauwe plekken verdwenen waren, alleen een irritante schouder.

Zorgen maak ik me niet, want, aldus de laatste orthopeed met een opgewekte stem, 'tijd geneest de meeste blessures, het duurt alleen iets langer op uw leeftijd'.

Goed, waar het hier om gaat is de logistiek van dokter, zorg en ziekenhuis. Wie nu gaat zitten voor een klaagzang, moet ik teleur stellen.

Ik prijs mezelf in dit land te leven waar alles geregeld is zoals het gegaan is.

Alle afspraken, de wachttijden, de verzorging, de onderzoeken, de scans, de manier waarop je door balie of dokter te woord gestaan wordt; ik zou me niet voor kunnen stellen hoe iets beter had kunnen gaan.

Voor hen die anders en slechter ervaren hebben; dat spijt me, maar daar kan ik verder niets aan doen.

Misschien helpt de wetenschap dat er landen zijn waar je een week moet lopen naar een ziekenhuis, om daar dagenlang te wachten tot je aan de beurt bent.

Waar drie doodzieke mensen in een vervuild eenpersoons bed liggen.

Dat maakt het ongemak wellicht wat draaglijker.

 Posted: May 30, 2009, 12:26 PM | Comments (0) |

May 24, 2009

De Dalai Lama

Debatteer over de Chinese provincie Tibet en je staat tot aan je knieën middenin een moreel mijnenveld waaruit je zonder schade niet ontsnapt. Zo gek is het daarom niet dat Balkenende ervoor past om de dalai lama de hand te schudden.

Maar omdat de goedlachse goedheilige bij de jeugd, bij links en in de grachtengordel net zo salonfähig is als global warming, is JP de pispaal waar half Nederland met veel kabaal tegenaan staat te zeiken.

Wie niet mee gaat staan huilen en zich in de geschiedenis van Tibet en de dalai lama's verdiept, komt tot de conclusie dat het onmogelijk is om jezelf er een oordeel over aan te matigen.

Lees hier dat China het land sinds 1950 bezet houdt, lees daar dat Tibet al 700 jaar jaar een Chinese provincie is. Lees aan deze zijde over Chinese gruweldaden in Tibet, aan gene zijde gaat het over etnische Chinezen die door Tibetanen methodisch over de kling gejaagd zijn.

In één sprookje geloof ik zeker niet; dat de dalai lama de veertiende reïncarnant van zijn voorgangers is. Intussen hoor je hier niemand over twee bedenkelijke kantjes aan het gedachtegoed van de immer schaterende Tenzin Gyatso; hij is pertinent tegen gelijke rechten voor homo's én tegen de scheiding van kerk en staat.

"Bovendien", hoorde ik een emeritus hoogleraar uitleggen, een bedaarde man die zijn hele academische leven aan China en Tibet besteed heeft, "denk ik niet dat de Chinese regering een door Nederland verbannen Brabander die in Beijng de onafhankelijkheid van zijn onderdrukte provincie komt prediken, officieel zou ontvangen."

 Posted: May 24, 2009, 03:13 PM | Comments (0) |

May 17, 2009

Declaraties

Altijd goed voor reuring, woede, smoesjes en oproerkraaierij; declaratiegedrag van politici. Beschreven door journalisten die zelf ook declareren, derhalve zelf zeer zuiver op de graat.

In Engeland is over het gegraaid en gegrabbel prachtige pleuris uitgebroken. Zoals dat gaat; omdat het daar regent, zal het hier snel druppelen. De politieke tegenstanders van de vermeende boosdoeners houden zich koest, zodat me twee gezegdes te binnen schieten; stil zitten tijdens het scheren en als zondaar geen stenen gooien.

Conclusie: links en rechts in het politiek spectrum heeft de boel even hard vernaggeld. Al zijn er hilarische verschillen. Zo liet Labour hondenbrokken en porno op de rekening van de belastingbetaler aantikken, waar een conservatief het uitbaggeren van zijn slotgracht in rekening bracht.

Wat allemaal waar is weet ik niet, maar ik kan me herinneren dat ik als verslaggever op Wimbledon ieder jaar op de eerste dag aan de persbalie een knipje in mijn badge kreeg als de cadeautjes werden uitgereikt. Waarom, vroeg ik bij mijn debuut in 1982, nog naïef en onschuldig, aan perschef Geraldine, Britser dan Brits.

Dat was, verklaarde ze, helaas nodig om te voorkomen dat ik en mijn collega's nog een keer in de rij zouden gaan staan. Dat waren dezelfde collega's die, zo leerde ik later, de taxichauffeur tien pond fooi gaven in ruil voor tien blanco rekeningen.

En die schaterlachend vertelden dat ze China en Japan de bonnetjes bij de pinautomaten opraapten, om die thuis als diner te declareren. De boekhouder op de krant kon ze toch niet lezen . . .

 Posted: May 17, 2009, 02:56 PM | Comments (0) |

May 09, 2009

Mijn Turkenbak

Ooit ga ik een boek schrijven over mijn avonturen met oude auto's. Over de dierbare Duitsers die door mijn mobiele geschiedenis paraderen, en een paar jeugdfouten, zoals de twee Citroens, een GS en een CX.

De Fransozen reden redelijk, maar toen de onvermijdelijke problemen zich aandienden verdwaalde ik in een doolhof van onbegrijpelijke onderdelen, op een idiote manier aan elkaar geknoopt. Geef mij maar klassieke Mercedesen en Volkswagens, in elkaar gezet zoals het hoort.

De dagelijkse diender is een 22-jarige W124 6-cylinder 300D automaat, kenners weten dan voldoende. Mjn enige probleem met mijn bejaarde bak is het imago. Als lid van de Mercedes Benz Veteranen Club (ik heb ook een W180 van 1954) zie ik de W124 als een bijna klassieker; binnen een jaar krijgt-ie die status binnen de vereniging.

Het kan verkeren; binnen de incrowd van snelle internetters, die iets met mijn werk te maken hebben wordt er heel anders naar gekeken. Dat hippe volkje leased Toyota Avensis, Audi A4 en A6, Volvo's, Citroen C5, dat soort werk.

Ze weten niet beter of achter het stuur van een W124 zit een snor onder een pet, ernaast een vrouw met een hoofddoekje, vijf kinderen achterin, op het dak twee geiten en een inboedel; Krijnen rijdt een Turkenbak!

Deze week werd dat beeld verrassend bevestigd, toen mijn gade op winkelcentrum Moerwijk door twee beleefde heren werd aangesproken.

Jawel, met snor, de pet netjes in de hand, de ogen verlegen neergeslagen, mevrouw voor en mevrouw na; of die prachtige auto misschien te koop was.

 Posted: May 09, 2009, 02:44 PM | Comments (0) |

May 02, 2009

TuutTuut!

Zomaar een reden om weer PvdA te gaan stemmen: staatssecretaris Frank Heemskerk verlost ons van de telefoonhorzels. Die jongens en meisjes, soms beleefd en vriendelijk, maar helaas maar al te vaak irritant opdringerig, die ons dingen proberen aan te smeren.

Meestal melden ze zich tussen de soep en de aardappelen, of tijdens de openingstune van het Acht Uur Journaal.

Dezer dagen gaat het om goedkopere of groenere energie en proefabonnementen. Voordeel van de kredietcrisis: al een tijd niet meer lastiggevallen door effectenboeren die me hemelse rendementen voorspiegelen als ze mijn geld mogen beleggen.

Hoe zo'n gesprek verloopt, hangt van de stand van mijn petje af. Tref ik aan het eind van een dag vol gezanik op de krant een toontje dat me niet aanstaat, dan zijn de rapen gaar.

Op een poeslief toontje zeg ik: 'Momentje, even de radio zachter zetten', om verder te gaan waar ik mee bezig was. Dat werkt, al duurt het soms een minuutje eer tuut-tuut uit de hoorn klinkt.

Dankzij de handtekening van Heemskerk, gezegend en geprezen, onder een convenant met de telemarketeers, zijn we er voortaan vanaf. Surf stante pede naar www.bel-me-niet.nl en het komt goed.

Zou het?

Digitale schade en schande uit het verleden maakt me achterdochtig: die website ziet eruit als een malafide verzamelaar van adressen en telefoonnummers. Heeft Heemskerk zich door die digitale tollenaars in het pak laten steken, of niet?

Weet u wat; probeert u het zelf eens en laat me over een week of zes weten of u er echt vanaf bent.

 Posted: May 02, 2009, 02:35 PM | Comments (0) |