« September 2009 | Home | November 2009 »

October 31, 2009

Doodskisten

Wie nieuwe Mercedessen verkoopt, leert mensen kennen. Het merk met de ster wordt gekenmerkt door de opvallende diversiteit der bezitters. Golfjes worden door miljonairs niet aangeschaft, bouwvakkers rijden nooit in oude Ferrari's.

Mercedessen rijden dwars door alle rangen en standen, nagelnieuw of oeroud. Wie nieuwe Mercedessen verkoopt, doet dat aan een gevarieerd publiek. De een laat de rekening naar de boekhouder sturen, de ander betaalt liefst contant, zonder bonnetje.

Garantie? Niet nodig, Mercedes.

"Het meeste zwarte geld", aldus een vriend die als verkoper met het merk is opgegroeid, "zat altijd bij de begrafenisondernemers."

Aan hem moest ik denken toen ik las dat Walmart doodskisten gaat verkopen. Walmart, qua winst en omzet de planeet Mars. Het grootste niet op de beurs genoteerde bedrijf in Amerika, 13,5 miljard dollar winst op een omzet van ruim 404 miljard, over de twee miljoen werknemers.

Kennelijk niet prettig om te werken, maar omdat de klant er koning is, en de prijzen het laagst, loop ik er graag binnen. Zo'n megamalletje als in Tilburg weggestemd is, past met gemak twee keer in een gemiddelde Walmart.

Dat Walmart verkoopt nu doodskisten, variërend van roestvrij staal tot zwaar verguld. En een 'American Patriot', voorzien van 'Stars and Stripes', voor militairen. Je moet ze online bestellen en er 48 uur op wachten, maar dan heb je ook wat, voor een appel en een ei.

Er breken zware tijden aan voor begrafenisondernemers. Ook hier, want zo'n trend waait snel over. Het zou me niet verbazen als ze over een half jaar bij de Aldi staan, naast de urnen en wierook.

 Posted: October 31, 2009, 01:42 PM | Comments (0) |

October 30, 2009

De politie is te lang je beste vriend geweest

Voor het blauw op straat is de maat vol: de politie heeft er geen zin meer in om als wandelende pispaal gebruikt te worden.

Terheijdenaar scheldt agenten uit en krijgt transactie. Rustige nacht in Breda, zeven mensen aangehouden wegens belediging. Dongenaar en vriendin aangehouden wegens belediging van agenten.

Bijrijder van dronken Ulvenhouter opgepakt wegens schelden. Straalbezopen Etten-Leurse vrouw gearresteerd wegens belediging. Roosendaal: vrouw aangehouden wegens agressief uitschelden van hermandad. Voetbalsupporters in Gilze; stappers in Bergen op Zoom, een boze boer in Hank, een spugende vrouw in Roosendaal en een Oosterhoutse puber: allen aangehouden vanwege belediging van een ambtenaar in functie.

Het is een maar een kleine greep uit berichten die dit jaar in deze krant gestaan hebben. Zouden we ze hier nog een keer afdrukken, dan zijn deze pagina's te klein. Niet verrassend; spraakwater is niet louter spreekwoordelijk. De termen drank en dronken komen vaak voor in die berichten. Is het niet de drank die tongen losser en de brutaliteit groter gemaakt heeft, dan hebben kennelijk ook ghb, een joint of andere genotsmiddelen een verlagende invloed op de grenzen van het fatsoen.

Wilco Smith is een van de agenten die weet waar het over gaat. Net als zijn collega's draait hij om de zoveel tijd horecadienst, waar niet iedere diender meer om zit te springen. Een bloemlezing van wat hij naar zijn hoofd geslingerd krijgt, is niet voor een gedrukte weergave geschikt. Sleutelwoorden: alarmerend, onbeschoft, ontoelaatbaar.

" Zelf voel ik me niet zo gauw aangesproken. Ik vind dat ik een brede rug heb, maar sommige dingen kunnen echt niet", aldus Smith. "Het is het uniform waar ze tegen beginnen te schreeuwen, niet de persoon, denk ik dan maar. Als ik bij de supermarkt in burger per ongeluk tegen diezelfde figuur op zou botsen, zou hij zich misschien netjes verontschuldigen."

Verschil in bevolkingsgroepen ziet Smith niet. "Nee hoor, jong of oud, autochtone of allochtone Nederlanders, dat maakt niet zoveel uit. Nuchtere en zo op het oog nette mensen kunnen als ze een bekeuring krijgen ook onbeschoft uit de hoek komen. Ik heb het zelfs met een advocaat wel eens meegemaakt."

Hij denkt dat het aantal stappers dat dronken is niet veel afwijkt van het aantal mensen die onder invloed van een ander genotsmiddel zijn. "Ze slikken of spuiten tegenwoordig van alles, of ze stoppen het in hun neus."

Maar hoe erg is het nu, vergeleken met vroeger? Is het mettertijd écht de spuigaten uit gaan lopen?

Smith, bezig aan zijn twaalfde jaar bij de politie, denkt zeker te weten van wel. "Zeker de laatste tien jaar en volgens mij hebben we dit jaar ook nog eens met een piek te maken. De laatste weken heb ik geweldig veel mensen onder invloed gezien."

De politiek speelt volgens hem ook een rol. "Dronken mensen, aboluut niet aanspreekbaar, moeten we netjes op hun gedrag aanspreken. Ik maak dat beleid niet, maar het is vaak niet werkbaar. Vroeger stond hier in Breda in het weekend zo'n rijdende politiekeet op de Grote Markt of de Havermarkt. Als het nodig was, kwamen daar tien agenten met de lange lat uit, maar dat kan tegenwoordig niet meer."

Lovende woorden heeft hij voor het initiatief 'Weekendje Weg' van burgemeester Peter van der Velden van Breda. Wie geweld pleegt in de binnenstad of op weg naar huis, kan van vrijdagmiddag tot maandagmiddag in de cel opgesloten worden. "Prima plan", zegt Smith, "daar hebben we echt iets aan."

Ook voor zijn collega Bas Douze, twintig jaar bij de politie, is de maat vol. Volgens hem is het te lang de verkeerde kant uit gegaan. Wat hem betreft is er nu een tijdperk aangebroken van zero tolerance en duidelijkheid. "We zijn misschien te lang bezig geweest met het vriendelijk bejegenen van mensen die over de schreef gingen. De politie, de praatpolitie, was je beste kameraad."

Duidelijkheid is volgens hem een pre. Duidelijkheid binnen de eigen gelederen, maar ook van de kant van de rechterlijke macht. "Zo'n uitspraak van een rechter die zegt dat uitschelden bij ons beroep hoort, heeft onmiddellijk effect op straat. Ik vind dat iemand die zegt dat je een klootzak bent, daar niet mee weg mag komen. En we horen veel ergere dingen. Maar we moeten het er zelf met zijn allen over eens zijn wat wel en wat niet kan. Het mag niet zo zijn dat een collega met een brede rug zijn schouders ophaalt, waar een ander bij dezelfde bewoordingen ingrijpt."

Douze ziet in Breda een negatieve invloed van de nachttrein en de Drechtsteden. "Vanuit Dordt en de plaatsen daar omheen komen ze vooral op zaterdag. Ik weet niet wat voor normen ze daar hanteren, maar het lijkt wel of ze daar denken dat ze er hier wat gemakkelijker mee wegkomen."

Internet heeft volgens hem ook invloed. "Kijk maar eens wat er bij jullie op de site allemaal aan reacties staan zodra het over de politie gaat, of op andere websites. Daar worden ook te vaak grenzen overschreden, ontoelaatbare uitspraken toegelaten. En zodra er wat aan de hand is, staan ze er met een mobieltje omheen en kun je het een uur later op YouTube zien. Voor sommigen is het beledigen en uitdagen, bedreigen en uitschelden een sport geworden."

Douze en Smith zeggen het niet met zoveel woorden, maar ervaringen met geweld, of ze nou volgens de een wel en volgens de ander niet bij het vak horen, kunnen zeer ingrijpend zijn.

Het is ook een van de conclusies uit het het rapport van Jan Naeyé en Remy Bleiendaal van de Universiteit van Amsterdam. Het ligt inmiddels als boek in de winkel. Het rapport onderschrijft de ervaringen van de agenten: vrijwel alle politieagenten krijgen met geweld en agressie te maken, vooral in de nachtelijke uren van het weekend en bij het optreden tegen veelplegers. Zwaardere vormen van het gebruik van geweld vinden vooral plaats bij aanhoudingen; beledigingen komen relatief veel voor bij corrigerend of verbaliserend optreden. Volgens Naeyé en Bleiendaal is er te weinig eenduidigheid over het korpsbeleid.

Dat lijkt bij het korps Midden- en West Brabant op dit moment geen probleem te zijn. Wie eerst zijn oor te luisteren legt binnen de gelederen en daarna bij de top, hoort nagenoeg hetzelfde geluid. De politie kan nog steeds je beste vriend zijn, maar wel een die je met respect zal moeten benaderen: " We zullen het gezag terug moeten verdienen en dat gaan we ook doen."

 Posted: October 30, 2009, 04:53 PM | Comments (0) |

October 28, 2009

PCTools helemaal klaar voor 2010

Een firewall had-ie niet nodig, de flitsende barkeeper die in de trendy Salon 105 in de Rue Faubourg Saint Honoré in Parijs een gelikte presentatie van PCTools opluisterde met een oogverblindende demonstratie jongleren met brandende champagneflessen. Wij, u, de hele wereld, iedereen die een desktop, een laptop, of een mobieltje gebruikt, iedere apparaat waar een ip-adres aan te pas komt, doet dat beter wel vanachter een firewall.

Die brandwerende muur kun je gratis laten metselen door hem te downloaden vanaf PCTools, dat in Parijs de nieuwste versies van zijn beschermingspaketten presenteerde. Een honeypot zou ik het niet willen noemen, maar als je dan toch op de website van PCTools bent beland, dan kan het geen kwaad om een kijkje te nemen bij de andere producten.

Dat kijkje kregen de aanwezigen in Parijs als eersten in Europa voorgeschoteld. Algemeen directeur Tom Powledge sprak de aanwezigen toe via een videoboodschap vanuit San Francisco, waarna product manager Craig Cameron het toneel betrad en het woord nam. De jonge Australiër - PCTools heeft zijn roots Down Under - leidde hij de aanwezige IT-journalisten uit de Benelux en Frankrijk door de nieuwe productlijn.

Die bestaat uit drie producten: Internet Security 2010, Spyware Doctor met Anivirus 2010 en Spyware Doctor 2010. Alle producten bieden een breed scala van functie in een zo mogelijk nog breder spectrum aan beveiligingsproducten en technieken.

Het meest uitgebreide pakket is de Internet Security suite, met ondermeer de anti spam filtering, maar ook een Browser Defender. De laatste is een interessante: zoekresultaten worden gefilterd op basis van veiligheid. Nog een mooie: de BrowserGuard, die zogenaamde drive-by downloads blokkeert van valse audio- en/of videobestanden vanaf gevaarlijke of frauduleuze websites.

De volledige set functies uit de Security suite: BehaviourGuard, SiteGuard, CookieGuard, EmailGuard, BrowserGuard en NetworkGuard.

Volgens Craig Cameron is het vooral de door PCTools ontwikkelde behavioural technology wat de producten van het bedrijf onderscheidt van de concurrentie. Volgens hem is de BehaviourGuard (voorheen noemde het bedrijf dat zelf ThreatFire) een volstrekt unieke malware aanpak: "Hier maken we geen gebruik van digitale vingerafdrukken. We analyseren het gedrag in de context van wat er allemaal gebeurt op uw computer. Een proces zal alleen gestopt worden als we denken dat het iets slechts van plan is."

Cameron zegt dat door die benadering veel beter omgegaan kan worden met bedreigingen die tot dan nog niet gesignaleerd zijn". Hard nodig, want: "Er zijn tegenwoordig bedreiging die zichzelf binnen drie minuten kunnen muteren tot een nieuwe, tot dan onbekende bedreiging".

Verder zou belangrijk kenmerk van de PCTools portfolio de mogelijkheid zijn om te kiezen welke functies al dan niet naast elkaar te hanteren. Zo kan je er als gebruiker voor kiezen om de EmailGuard uit te schakelen als je de voorkeur geeft aan een e-mail filter dat je al had. Er zijn echter nog veel meer mogelijkheden, al kan het geen kwaad om die keuze alleen maar over te laten aan hen met verstand van zaken.

Slim en gebruikersvriendelijk: de mogelijkheid om over te schakelen naar een enregiebesparende modus, waarbij de batterij van de laptop zo weinig mogelijk belast wordt. Dan heb je ook nog de idle-modus: tijdrovende zaken zoals scans en updates zullen door het programma pas gerund worden als het in de gaten heeft dat de gebruiker aan de koffie of aan het lunchen is.

"We kennen allemaal de situatie waarin een heel bedrijf zowat tot stilstand komt omdat het weer eens update time is", aldus Cameron, "daar heb je met onze producten geen last meer van".

De eerste reacties en reviews betreffende de nieuwe productlijn zijn positief. Neil Rubenking van de Amerikaanse PCMagazine vatte het al vorige week zo samen: It totally knocked my socks off!

Zijn review is een aanrader, het gaat uitgebreid in op installatie, tuning, gebruik en update.

Dat PCTools iets goed gedaan en gemaakt heeft moge ook blijken uit het gegeven dat het testorgaan ICSA Labs afgelopen vrijdag de Spyware Doctor with AntiVirus heeft goedgekeurd voor Micorosoft Windows 7. Volgens ICSA Labs voldoen alleen de producten van ESET, Microsoft, Norman, PC Tools en Webroot aan de gestelde eisen voor het detecteren van malware, zonder dat er false positives opduiken.

Belangrijkste eis in het testproject: alle virussen moeten verwijderd worden zonder dat data of functionaliteit op enigerlei wijze negatief beïnvloed worden. Daar is PCTools in ieder geval al met vlag en wimpel geslaagd.

Zelf heb ik daar als Mac gebruiker helemaal niets mee te maken hebben. Dacht ik. Ik wist dat ik ooit op mijn oude G5 iMac Little Snitch als firewall geïnstalleerd heb, en dat ik daar ook iets van anti-spam en anti-fishing op heb staan. Wat, dat weet ik niet meer, want alles werkt, ik heb nooit problemen, laat slapen wat slaapt. Op mijn MacBook Pro, die ik in juni aangeschaft en geïnstalleerd heb, idem dito: Little Snitch en nog iets.

"Maar wat dan?", vroeg Craig Cameron me in Parijs geïnteresseerd. MacBook opengeklapt, effe kijken: iAntiVrus.

Triomfantelijke kreet: "Ha!", aldus de Australiër, "dan zit je goed. Die is ook van ons, ik wed dat daar nog nooit iets doorheen en dat je ook nooit merkt dat je het op je Mac hebt draaien". Dat klopt, voor zover ik na heb kunnen gaan.

De volgende morgen, op weg naar het Gare du Nord, duwt een charmante, vriendelijk glimlachende behulpzame Senegalees of Congolees me in de metro onder de Place de Charles de Gaulle door een zogenaamd klemmend poortje. Twee meter verder realiseer ik me dat-ie mijn portefeuille uit mijn rechterbroekzak gehaald heeft.

Zakkenrollers zijn niet zeldzaam in Parijs, maar het wonder is dat ik hem terugkreeg. De krachttermen waarmee ik hem achterna schreeuwde mijn fucking wallet terug te brengen zal ik u besparen, maar het hielp zowaar. Kennelijk was het gevaar dat het door mij veroorzaakte kabaal de overal aanwezige politie op de been bracht, hem te groot.

Misschien iets voor PCTools, dacht ik, terwijl ik opgelucht mijn geld natelde; een personal Firewall voor broek-, borst én kontzak. Die automatisch een hele hoop kabaal maakt bij een poging tot intrusion.

 Posted: October 28, 2009, 12:12 PM | Comments (0) |

Levensgevaarlijk?

Maltezer leeuwtjes zijn schattig, handzaam, lief en volgzaam; ideaal gezelschap en troeteldier van veel oudere dames.

Niet dan?

Mooi niet!

In Australië werden de Maltezertjes afgelopen vrijdag op een lijst van twintig meest aanvallende en gevaarlijkste hondensoorten Down Under geplaatst.

Twaalf Maltezer leeuwtjes, kennelijk met een kort lontje geboren, waren alleen al in de deelstaat New South Wales hoofdrolspelers in een bijtincident dat ernstig genoeg was voor een bezoek aan een ziekenhuis óf een aangifte bij de politie.

Op het 'Dog Attack Register' prijken de Maltezertjes nu tussen de bitbulls, blue heelers, Duitse herders en de Staffordshire bullterriërs. In totaal werden de afgelopen drie maanden 124 viervoeters afgemaakt na een incident waarbij tweevoeters in min of meer ernstige mate beschadigd raakten

 Posted: October 28, 2009, 11:43 AM | Comments (0) |

Wat is dit voor een vis?

Als je een hengel uitgooit weet je niet wat je aan de haak gaat slaan. Heeft de vis het aas gepakt en is hij opgehaald dan blijft de vraag soms staan: wat hangt er aan de haak?

Is het duidelijk wat het is, dan is het verschil tussen onder- en bovenmaats te meten, en kan het lot van de vis door de hengelaar bepaald worden: houden of terugzetten.

Maar wat als je niet precies wat je aan de haak hebt?

Is het misschien een beschermde vis die niet gevangen mag worden?

In Australië hebben ze een mooie manier gevonden om prangende vraag snel te beantwoorden: SMSFish.

Je maakt met je mobieltje een foto van wat naar adem happend hangt te spartelen, en stuurt die foto naar het ministerie van Landbouw en Visserij.

Ommegaand krijg je een sms terug met het antwoord op de vraag wat het is, en of het wel of niet beschermd is.

 Posted: October 28, 2009, 10:45 AM | Comments (0) |

Een sirene op je radio

Als ook u al een sirene op uw autoradio heeft gehoord, terwijl op het display !SIRENE! in beeld verscheen, hoeft u zich geen zorgen te maken: uw radio is niet kapot. U was in de buurt van een politie- of brandweerauto die een echte sirene voerde en tegelijkertijd met een sterke FM-zender inbrak op uw autoradio.

Automobilisten in en om Breda, Rotterdam, Utrecht en in de provincies Drenthe en Friesland kunnen de komende vier tot zes weken die sirenes op hun autoradio te horen krijgen.

Het gaat om een vervolgexperiment met het Flistersysteem, ontworpen omdat auto's steeds beter geïsoleerd zijn, terwijl de geluidsinstallaties steeds beter worden. Daardoor horen automobilisten vaak pas op het laatste moment de sirenes van hulpdiensten. De Flister breekt binnen een straal van 300 tot 400 meter op alle radioprogramma's. "Je hoort de hulpdiensten ver van tevoren, in plaats van dat je ze een seconde van tevoren in je achteruitkijkspiegel ziet", aldus CDA-Tweede Kamerlid Sander de Rouwe.

Hij verrichte maandagmorgen de aftrap van het experiment in zijn woonplaats Bolsward. Vorig jaar is in de stad Utrecht en in Drenthe met twee voertuigen met succes proefgedraaid met het systeem. Dit keer doen veertig voertuigen mee; twintig ambulances in Drenthe en Friesland, tien brandweerauto's in en om de stad Utrecht en zes politiewagens in de regio Rijnmond. Vanuit Waddinxveen en Breda doen twee wagens van het Korps landelijke politiediensten (KLPD) mee.

"Een voordeel is dat de aanrijtijd van ambulances wordt verkort. De hulpdiensten merkten direct dat zij sneller kunnen doorrijden", aldus De Rouwe. "Het zou mij een lief ding waard zijn als het systeem, een innovatie van Nederlandse bodem, volgend jaar na de zomervakantie landelijk kan worden ingevoerd."

Automobilisten die te maken hebben gehad met het Flistersysteem worden verzocht om hun ervaringen achter te laten via een vragenlijst op de website 'Sirene op uw Radio'. Volgens De Rouwe heeft de Flister de voorkeur boven de oplossing van Binnenlandse Zaken om de sirenes harder te zetten. "Het personeel krijgt last van zijn oren." Wel zou er wat hem betreft een nieuwe gedragsrichtlijn nodig zijn. "Sommige automobilisten gaan nu harder rijden, of wijken uit naar rechts of links als er een ambulance aankomt."

De Rouwe is naar Duits voorbeeld voor een waaier-oplossing, waarbij automobilisten uitwijken naar de zijkant zodat ambulances en andere hulpdiensten er tussendoor kunnen. In de Verenigde Staten en in Australië is het wettelijk verplicht om onmiddellijk in de berm te stoppen zodra er een sirene klinkt.

Flister, een particulier bedrijf dat in het project samenwerkt met Rijkswaterstaat, is ook bezig met systemen die via navigatieapparatuur waarschuwingen sturen. "Technisch goed haalbaar", aldus Toine van Buul van Flister, "maar logistiek iets lastiger. Om dat systeem werkend te krijgen, moet je met alle leveranciers en providers van navigatiesystemen om de tafel gaan zitten."

www.sireneopuwradio.nl

www.flister.nl

 Posted: October 28, 2009, 10:40 AM | Comments (0) |

October 24, 2009

Merci, monsieur . . .

Halve dag lopen piekeren nadat in de metro onder de Place de Charles de Gaulle een beleefde, behulpzame kerel, die me door een poortje hielp, mijn portefeuille uit mijn broekzak had gevist.

Geen getraumatiseerd gepieker; hij lapte het met charme, beleefdheden en een glimlach. Waar ik over bleef peinzen: waarom kreeg ik hem terug?

Waarom draaide die Senegalese of Congolese zakkenroller zich om, toen ik hem achterna schreeuwde mijn fucking wallet terug te geven? Begeleid door een paar klassieke vaderlandse krachttemen, hier niet voor herhaling vatbaar.

Portemonnee of portefeuille waren in Parijs beter geweest, maar haast en woede veroorzaken verkeerde keuzes. Waarom rende hij niet weg met geld, rijbewijs, bank- en Achmeapasje en credit cards?

Die in het buitenland onmisbare en zo lastig te vervangen parafernalia? Met mijn laptoptas om mijn schouder was ik kansloos geweest, zonder ook, gezien zijn atletische bouw.

Waarom wandelde hij vijftien meter terug, grijnzend en schouderophalend? Ik moest me nog bedwingen geen ‘merci, monsieur’ te zeggen, terwijl ik mijn geld natelde!

Het antwoord daagde boven de grond: voldoende blauw op straat. Hij nam het risico niet de aandacht te trekken van die in diepblauwe uniformen gedoste ME’ers in de buurt van de Arc de Triomphe.

Allemaal met revolver en gummiknuppel, sommigen ook nog met de mitrailleur gekruist voor de borst, een vinger aan de trekker. Alle uniformen heb ik de rest van mijn verblijf in Parijs goedendag gewenst.

Ze antwoordden keurig met ‘Bonjour, monsieur’.

 Posted: October 24, 2009, 11:15 AM | Comments (0) |

Bye Bye Nighty Night . . .

Ze mogen misschien langer zijn dan elders in het land; donker zijn de Brabantse nachten al lang niet meer. Ze zijn lichter dan goed voor ons is. Want plant, mens en dier gedijen beter als de nacht écht donker is. Om van de hemel maar niet te spreken: hoe donkerder het is, hoe meer sterren zichtbaar zijn.

Pas op de camping in Ardêche of Dordogne, op zee, of in het Afrikaanse of Australische binnenland komen sommige Nederlanders er pas achter hoe overweldigend een woud van sterren aan de hemel kan zijn. Thuis, als het donker lijkt te zijn, kijken we omhoog en vragen we ons af waarom er boven Nederland zo weinig sterren zichtbaar zijn.

Op het grootste gedeelte van de aarde wordt de mate van duisternis door de stand van de maan en het wolkendek bepaald. Niet in het kleine, volgebouwde Nederland; onze hemel wordt kunstmatig vanaf de grond verlicht. Het licht dat vanaf wegen, kassen, sportvelden en steden naar boven straalt, wordt verstrooid door moleculen en stofdeeltjes, om in een straal van ongeveer vijftig kilometer naar beneden gekaatst te worden. In Nederland is de hemel daardoor nooit zwart, maar grijs of geel. Ons firmament is tot 27 keer lichter dan het zou zijn als er ’s avonds op de grond geen verlichting zou zijn.

Vanavond en vannacht, tijdens de vijfde Nacht van de Nacht, mogen we wel genieten van de pracht van een donkere nacht. De website van de Nacht van der Nacht, met veel zwart en sterren geheel in stijl, loopt over van de activiteiten. De donkerste plekken van Nederland zijn er in kaart gebracht, er is een fotowedstrijd, en er zijn sterrenkaarten en nog veel meer te downloaden.

Net als voorgaande edities zijn er ook tijdens deze Nacht van de Nacht allerlei activiteiten die het daglicht niet verdragen, maar dan alleen maar omdat ze de schoonheid van de duisternis onderstrepen. Zo kun je in de Chaamse bossen met de boswachter op zoek naar nachtdieren, mag je in het donker de Biesbosch te land en te water doen, en is er een nachtwandeling vanaf Mattenburgh bij Hoogerheide.

Door het hele land zijn er activiteiten, variërend van nachtexcursies, avonturentochten en sterren kijken tot nachtfietsen, varen door het donker, spooktochten, nachtvlinderen en uilenwandelingen.

Mocht de bewolking vanavond opklaren, dan zal de maan niet dwarsliggen; als hij in beeld komt is het een kleine sikkel. Verder dragen het bedrijfsleven en de overheid hun steentje bij door hier en daar het licht uit te draaien. Honderden gebouwen, kerken, bruggen en monumenten, verspreid over heel Nederland, zijn vanavond niet verlicht.

Tientallen kantoren, alle vestigingen van IKEA, elektronicaketen BCC, Essent en ING doen vanavond het licht niet aan. In Noord-Brabant doven veertien gemeenten de verlichting van gebouwen.

Breda, Dongen, Drimmelen, Geertruidenberg en Gilze en Rijen hebben alle eigenaren van monumenten aangeschreven met het verzoek de aanstraling van het pand deze nacht uit te doen.

Ook de kerken in de gemeente Breda, de Dom in Utrecht, de Euromast in Rotterdam, de Grote Kerk in Alkmaar, het stadhuis in Gouda, de Martinitoren in Groningen en vele andere markante gebouwen komen in het donker te staan.

Voor het programma in de regio: www.laathetdonkerhetdonker.nl

 Posted: October 24, 2009, 10:38 AM | Comments (0) |

October 17, 2009

Mijn AOW

Sinds gisteren is de redactie waar ik werk in twee kampen verdeeld. Aan dze zijde degenen die straks op hun 65ste het pand met pensioen en AOW mogen verlaten. Aan gene zijde de stoempers die zich twee jaar extra het snot voor de ogen moeten werken.

Zelf kwam ik er te laat achter dat het kabinet mij ditmaal gunstig gezind is, anders had ik appelflappen en worstenbrood meegebracht.

Pech en mazzel waren aan de ronde tafel keurig verdeeld: vier om vier. Is mettertijd de rituele scheidslijn tien jaar na de fusie met het Brabants Nieuwsblad vervaagd, zitten we weer met een scheiding der geesten.

Omdat de gemiddelde leeftijd hier ruim halverwege de veertig is, leeft de vraag meer dan op een bedrijf vol jonge honden. Waar het woord toekomst maar één synomiem kent: onbezorgd.

Er blijken écht collega's te zijn die als een boer met kiespijn om mijn grappen lachen omdat ze straks een maand of wat tekort komen. Uit het gegeven dat ik het nieuws gemist had, mag u constateren dat het mij niet uitmaakt of ik straks wel of niet twee jaar langer door had moeten, zelfs mógen werken.

Maar ja, ga dat maar eens uitleggen aan iemand die iedere dag van negen tot vijf werkt met zichtbare tegenzin.

Sommigen hadden het gisteren maar druk met rekenen, in de tijd van de baas. Waarop er eentje de hem niet gunstig gezinde calculator van zich afschoof, om na enig nadenken een passende oplossing te produceren: "Ik meld me wel ziek met een burn-out op de dag dat ik 65 word. Tegen de tijd dat P&O en de arbodienst daar uit zijn, ben ik 67."

 Posted: October 17, 2009, 11:14 AM | Comments (0) |

Alle kraakpanden kunnen ontruimd worden

Krakers in Breda (linksboven) zien hoe de politie moeite heeft met de versperringen die ze hebben aangebracht. Per 1 januari kunnen alle kraakpanden worden ontruimd. archieffoto Ramon Mangold/het fotoburo

Als het donderdag in de Tweede Kamer aangenomen anti-kraakwetsvoorstel ongeschonden door de Senaat komt, dan lopen alle krakers in Nederland de kans op basis van die wet ontruimd te worden. Ook als ze al jarenlang in hetzelfde kraakpand wonen.

Aldus Jan ten Hoopen, lid van de Tweede Kamerfractie van het CDA, een van de indieners van de wet, die gisteren aandrong op een snelle behandeling in de Eerste Kamer. Liefst nog voor de kerst, in het vertrouwen dat de wet door de Senaat gefiatteerd zal worden, iets wat GroenLinks betwijfelt.

Kamerlid Ineke van Gent, zelf ex-kraakster, zegt zelfs zeker te zijn van het tegendeel: "Ik ben blij dat er nog een Senaat is, de indieners zullen daar nat gaan."

In de berichtgeving over het wetsvoorstel, dat donderdag onder enig door krakers geproduceerd kabaal werd goedgekeurd door de Tweede Kamer, werd vooral de nadruk gelegd op de strafbaarheid van komende kraken. Volgens het wetsvoorstel staat op het kraken van een pand gevangenisstraf van maximaal een jaar.

Gaat de kraak gepaard met geweld of intimidatie, dan is de maximale straf twee jaar. Gebeurt het geweld of de intimidatie in groepsverband, dan acht maanden maximaal. Maar biedt het wetsvoorstel nu ook de mogelijkheid tot ontruiming van in het verleden gekraakte panden?

Volgens Ten Hoopen is het antwoord overduidelijk: "Jazeker hoor, deze wet geeft iedere lokale driehoek de mogelijkheid om in actie te komen en een in het verleden gekraakt pand te ontruimen." Zodat vanaf 1 januari, aangenomen dat het wetsvoorstelt ook de Eerste Kamer passeert, iedere kraker in Nederland een bevel tot ontruiming zou kunnen verwachten, ondertekend door de burgemeester, korpschef en officier van justitie.

Amandementen van de PvdA en D66 haalden het donderdag niet. De PvdA wilde dat het kraken van een pand, ook als dat al langer dan een jaar leeg staat, slechts strafbaar is als de eigenaar er alles aan gedaan heeft om leegstand te voorkomen. De aanpassing van D66, over een evaluatie van de wet, werd ook weggestemd. "Daarmee staat nu helemaal niets meer het ontruimen van een gekraakt pand in de weg", aldus Ten Hoopen.

Een dag voor de stemming nam minister van Justitie Ernst Hirsch Ballin (CDA) al een voorschot op mogelijke ontruimingen, als reactie op een arrest van de Hoge Raad. Die oordeelde vorige week dat krakers 'huisrecht' hebben en daarom niet meer op basis van het strafrecht ontruimd mogen worden. Volgens de Hoge Raad zou de politie alleen maar panden mogen ontruimen als de burgerrechter dat besloten heeft. "Dit wordt nu eenduidig opgelost met het wetsvoorstel van de antikraakwet'', aldus Hirsch Ballin.

Als het wetsvoorstel tegen kraken ook door de Eerste Kamer wordt aangenomen, heeft het desbetreffende arrest van de Hoge Raad alle relevantie verloren.

Immers: ook al zouden ontruimingen in het verleden op basis van dat arrest juridisch niet door de beugel kunnen, ook al zouden die panden inmiddels opnieuw gekraakt zijn, dan kunnen ze nu opnieuw ontruimd worden.

Maar dan vanaf 1 januari 2010 wel geheel naar de letter van de nieuwe anti-kraakwet.

 Posted: October 17, 2009, 11:04 AM | Comments (0) |

October 14, 2009

Zo God het wil; maar in China gebouwd

De naam Deo Volente betekent 'Als God het wil' en het schip is in China gebouwd. Afgelopen vrijdag arriveerde het in Rotterdam, bovenop een tweede boot. Met zijn tweeën op een nog veel groter schip. Maandagmiddag werd het casco naar Raamsdonksveer gesleept om daar te worden afgebouwd. Deze Deo Volente is de volgende in een lange rij schepen met dezelfde naam, gevaren in de schippersfamilie Van Zwol. Volgens de planning zal het in maart volgend jaar gedoopt en gezegend worden.

Nu prijken er op de boeg een paar Chinese karakters waarvan Bert van Zwol niet weet wat ze betekenen. "Ik weet wel dat het casco een naam heeft omdat er in China geen boot zonder een naam te water gelaten mag worden", aldus Van Zwol. Samen met zijn vrouw Diny en zijn broer Piërre bestelde hij het 'grote Rijnschip' in juli 2007 bij de Chinese werf Yizheng Jianghai. Het heeft een laadvermogen van tweeduizend ton bij een lengte van 110 meter.

De familie voer toen nog op de vorige Deo Volente en de kredietcrisis had zich nog niet aangediend. Er was veel vraag naar schepen en de levertijden waren lang.

Nadat de contracten met de makelaar en de werf getekend waren, en de familie was begonnen met vier miljoen euro te investeren, veranderde de wereld rap. "Tja, we zullen de crisis nu even af moeten wachten", zegt van Zwol, die de vorige Deo Volente inmiddels verkocht heeft. Het schip, dat wordt afgebouwd op de werf van Bayens in Raamsdonksveer, staat op dit moment in de grijze primer.

Het ziet er keurig uit, in vergelijking met het casco ernaast, waaraan het tijdelijk afgemeerd is. Vijftien meter langer, het model nagenoeg hetzelfde, maar voor het oog van de leek een stuk roestiger en wat minder netjes opgeleverd.

Afkomstig van een andere werf dan de Deo Volente, kennelijk van een andere kwaliteit? "Er zitten wel wat verschillen tussen de ene en de andere werf", aldus de schipper, wiens vorige schip op dezelfde werf in China gebouwd werd. Over de boot van de buurman laat hij zich verder niet uit, maar hij is dik tevreden over de manier waarop zijn bestelling afgeleverd is.

Een vertegenwoordiger van de makelaar heeft er tijdens bouw en oplevering bovenop gezeten. Zelf is Van Zwol met zijn gezin twee keer naar China geweest om de vorderingen gade te slaan. Hij roemt de Chinese werf: " Een ongelooflijke dynamiek daar, keurig alle afspraken nagekomen, en ze spreken allemaal vloeiend Engels."

Doorslaggevend, naast de goede ervaringen bij de bouw van zijn vorige schip, was de prijs kwaliteit verhouding. "Er zijn er nog veel meer daar, en de prijs zal misschien niet zoveel uitmaken, maar wij hebben nu voor de tweede keer een keurig schip ontvangen."

Het wordt stevig aanpoten de komende maanden om het schip eind maart doopklaar te krijgen. "De motor, de as, de schroef, de boegmotor, navigatieapparatuur, de kajuit, de woonverblijven, en nog veel meer."

Terwijl zijn broer Piërre op een andere werf bezig is met de kajuit die er later opgetild gaat worden, steekt Van Zwol zelf ook de handen uit de mouwen. Met een slijptol werkt hij nog wat laspuntjes weg voordat het casco volgende maand gezandstraald zal worden voordat de primer en de afwerkingslagen erop gespoten worden. Tot de Deo Volente vanaf het voorjaar zand en grind, droge bulk en containers in de Benelux en Duitsland gaat vervoeren is Bert van Zwol schipper van een iets kleiner bootje; het pontje dat op de Bergsche Maas tussen Waalwijk en Drongelen op en neer vaart. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan; je bent schipper of je bent het niet.

 Posted: October 14, 2009, 11:25 AM | Comments (0) |

October 11, 2009

Leve De Republiek!

Mooie tijden voor mij? Het is me de afgelopen weken plagend gevraagd door vrienden en bekenden die weten dat ik lid ben van het Nieuw Republikeins Genootschap. Nou, nee hoor. Dat de monarchie wankelt, zoals sommigen hoopvol verkondigen, dat betwijfel ik.

Ik vrees dat er meer voor nodig is dan reuring over vakantiehuizen, vliegtuigen, belastingontduikingen, plezierjachten en te riante vergoedingen voor prinsen en prinsessen, aangetrouwd spul en nieuwe nazaten.

Zolang we die poppenkast overeind houden moeten we dat goed doen, en dat kost een paar centen. Je kan ze bezwaarlijk in functie op vierhoog in de Bijlmer of in een rijtjeshuis in Wassenaar parkeren.

Mijn bezwaar tegen de monarchie is puur principieel: ooit waren we, ruim tweehonderd jaar lang, de eerste republiek ter wereld. De ware democratie waarin iedereen - dus ook u en ik - staatshoofd kan worden.

Door een royale hik in de geschiedenis is dat fout gegaan, zodat we nu met een prehistorisch rudiment zitten met vreemde bijverschijnselen. Verkiezingen doen we zoals dat hoort, maar als de winnaar bekend is, haast de formateur zich naar een door niemand gekozen weduwe met vier zonen en blauw bloed, om die om raad te vragen.

Wat haar familieleden intussen uitspoken op onze kosten interesseert me niet bijster; dat is onze eigen schuld zolang we de revolutie niet herstarten.

Tegelijkertijd de enige reden dat ik me niet thuis voel bij het Republikeins Genootschap. Het clubblad druipt iedere keer van de verontwaardiging over de hierboven vermelde reuring.

Beste republikeinen; daar gaat het niet om. Iedere monarchie is middeleeuws; zolang we die via de democratie in stand houden zullen we al die fratsen voor lief moeten nemen.

Om met wijlen Juliana te spreken: "Ach meneer, als ik geen koningin was, dan was ik republikein."

Leve de Republiek!

 Posted: October 11, 2009, 10:45 AM | Comments (1) |

De man van de peperdure boeken

Garrelt Verhoeven en Vanessa van Dam bij De Wereld Draait Door op 30 juni 2009

Boven de doodstille studeertafels hangen spionerende camera's, binnen kom je er via fluisterende uniformen, pasjes en poortjes. Bal- en vulpennen zijn vanwege lekgevaar streng verboden, op iedere tafel staat een doosje zachte potloden. Bewakers houden de bezoekers in het oogje, computers de temperatuur, vochtigheidsgraad en lichtinval.

Welkom in de studiezaal van afdeling Bijzondere Collecties van de bibliotheek van de Universiteit van Amsterdam. In de andere publieke ruimtes, zoals het sfeervolle restaurant en de tentoonstellingsruimtes, kan iedereen ongestoord binnen wandelen, maar om de studiezaal te kunnen betreden moet men lid worden van de bieb van de UVA.

Bij de ingang staat een opvallende antieke uitstalkast, het vergulde sierwerk mettertijd wat vervaagd, aan de voorkant twaalf brede ruggen zichtbaar: een complete De Grooten Atlas van Johan Blaeu. Gedrukt in 1662, bekend als de Atlas Maior; hij bevatte alle bestaande kaarten van die tijd, zowel in omvang als grafische dekking. Zo belangrijk is de Maior in de wetenschappelijke wereld dat vorig jaar van juni tot november studenten, onderzoekers en carthografen een half jaar lang dag iedere dag opnieuw in de rij stonden aan de Oude Turfmarkt: iedere morgen werd een nieuwe pagina van een vierkante meter omgeslagen.

De waarde van De Grooten Atlas? Garrelt Verhoeven weet zo goed als alles van de Bijzondere Collecties, maar hier aarzelt hij. "Onschatbaar, laten we het daar maar op houden." Enkele tonnen, meer dan een miljoen Euro? "Dat zou pas blijken als hij geveild zou worden, maar dat gaat niet gebeuren".

Als iemand weet wat de ruim 20 kilometer aan boeken, kaarten, atlassen, en andere ooit bedrukte of beschreven parafernalia waard zou moeten zijn, is het de Drs. Hoofdconservator Verhoeven. Die na het Mgr. Frencken college in Oosterhout Nederlands studeerde aan de Universiteit van Leiden, en via zijn specialisatie in de geschiedenis van het boek aan een glanzende carrière in kostbaar oud papier begon.

Na zijn afstuderen belandde hij in de wereld van het antiquariaat, waar hij na de historische de monetaire waarde van zijn wereld te uit en te na leerde kennen. Via de Koninklijke Bibliotheek, waar hij als projectleider verantwoordelijk was voor de digitalisering van de complete collectie, toen dat karwei afgerond was in 2004 door het bestuur van de Amsterdamse Universiteitsbibliotheek tot conservator geroepen. Om in 2008, hij is nu 43, tot de jongste hoofdconservator te worden benoemd. Zijn belangrijkste opdracht: de grootschalige ontsluiting en digitalisering van de Bijzondere Collecties.

Als er één collectie is die door de naam gedekt wordt, dan is het deze bijzondere: de ware bibliofiel zou er binnen gaan, zijn jas aan de kapstok hangen, een kruis slaan en tot zijn dood niet meer buiten komen.

Een beetje boekenliefhebber zou er jarenlang zou kunnen genieten en studeren; de omvang van de Bijzondere Collectie is adembenemend, de kwaliteit duizelingwekkend. We staan in een van de koele (altijd exact 17 graden celsius) en niet door daglicht getoucheerde kamers waar het publiek nooit komt, en stoppen bij de letter E.

Een schap van drie meter hoog, en een meter of zeven breed: alles van Frederik van Eeden. Correspondentie, manuscripten door schrijver en uitgever van opmerkingen voorzien, dagboeken, foto's, gesigneerde eerste drukken, notitieboekjes en liber amicorums.

De D zijn we ongemerkt gepasseerd, maar ook dat weet Verhoeven uit zijn hoofd; "Jawel, hoor, we hebben ook het een en ander van Charles Darwin. Door hem geschreven brieven, maar ook eerste drukken bijvoorbeeld".

Een stelling verder pakt hij een willekeurig boekje uit een kast; "Zomaar, ik weet nog niet wat dit is". Het blijkt een zeventiende eeuwse wetenschappelijk uitgave. Op zich niet bijzonder, ziet de conservator geworden antiquair aan omslag en titelpagina. "Dus moet er een andere reden zijn dat het hier staat". Hetgeen blijkt, na even bladeren. "Nu ze eenmaal hier zijn is schrijven in onze boeken een doodzonde, maar als het driehonderd jaar geleden gedaan is, dan kan het historische waarde hebben. Dit boekje staat vol aantekeningen van een onderzoeker of een politicus, zo te zien aan het handschrift en taalgebruik. Dit moet nog geïnventarisereerd, beschreven, gecatalogiseerd en gedigitaliseerd worden".

Hij laat een andere boekje zien uit die tijd, een kruising tussen een liber amicorum en een reisdagboek. "Studenten van welgestelde ouders gingen Europa in, reizen langs kerken en universiteiten. Daar lieten ze hun reisdagboeken signeren en versieren door de hoogleraren en studenten die ze bezochten. Maar als ze naar de hoeren gingen, dan kwam dat er ook in te staan, zij het in bedekte termen".

Wat het opus magnum van Garrelt Verhoeven zou moeten worden is de digitalisering van de Bijzondere Collectie.

Samengesteld uit uit meer dan 1000 deelcollecties, die al het bibliotheekmateriaal van vóór 1850 omvatten. Uit de jaren daarna alles wat uniek, zeldzaam of kostbaar is; gedrukte boeken, handschriften, kaarten, prenten, moderne typografie, affiches, foto's en globes. Onder de talrijke topstukken bevinden zich een negende-eeuws Caesar-handschrift, naast de Atlas Maior van Blaeu en het manuscript van de Max Havelaar van Multatuli. Ooit zal alles ingescand zijn en via internet te raadplegen.

Verhoeven is een moderne conservator, die er niet voor schroomt om de boer op te gaan, om de Bijzondere Collecties onder de aandacht te brengen, én de historische bibliotheek van Artis, waarvan hij ook hoofdconservator is.

Geïnspireerd door bijvoorbeeld de Verenigde Staten, waar in parken, ziekenhuizen, universiteiten en musea, overal in de openbare ruimte blinkende koperen plaquettes hangen waarop de naam van de sponsor die iets geschonken of mogelijk gemaakt heeft?

"Ja hoor", aldus Verhoeven, die in de jaren negentig van de vorige eeuw in Oosterhout furore maakte als starting pitcher voor de honkballers van het eerste van Twins, "laat maar komen, daar ben ik echt niet vies van".

Van publiciteit ook niet, als het maar in dienst van zijn collectie is. Sinds hij een paar keer op de televisie verscheen met een topstuk uit de collectie, onder meer bij De Wereld Draait door, werd hij tot zijn verrassing op straat herkend als de man met die hele dure boeken.

"Ik had de eerste keer een zeldzaam exemplaar meegenomen naar DWDD", zegt-ie lachend. "Iets wat ik een paar ton waard was. Zelf had ik er niet bij stil gestaan, ik had dat boek, wel in een beschermende verpakking, in mijn tas meegenomen, in de tram. De volgende morgen kreeg ik een telefoontje van het hoofdbestuur van de Universiteit; voortaan gaat er een stevige bewaker mee. Wel zo logisch, want niemand weet wanneer ik met zo'n boek in de studio aankom, maar als ik er eenmaal zit weten anderhalf miljoen mensen hoe laat ik ongeveer het pand verlaat".

Aan witte handschoentjes doet-ie niet meer, zoals Boudewijn Büch, die zijn topstukken altijd in witte handschoentjes kwam showen. "Het nadeel van die dingen is dat je er geen gevoel mee hebt, als je een bladzijde open slaat. Gewoon de handen wassen met zuurvrije zeep en daarna goed afdrogen, dat is voldoende".

Zuurvrij, het woord zal nog een paar keer opduiken. De lucht in het walhalla van de oude collectie, in de koele zalen in het voormalige monumentale Burgergasthuis aan de Oude Turfmarkt is zuurvrij, alle kasten en planken zijn zuurvrij. Een zuurvrij gebouw, want zure lucht, die vreet papier.

In de historische bieb van Artis blijkt een fout gemaakt te zijn gaande de eerste stappen van een miljoenen kostende restauratie. Timmerlieden hebben de leeggeruimde antieken kasten intern van verstevigingen voorzien, maar Verhoeven betwijfeld of het het juiste materiaal gebruikt hebben. "Dat moet met zuurvrij museum mdf, maar zo te zien is dit gewoon mdf en dat moeten we niet hebben. Als ik gelijk heb is dat jammer, maar dan moet alles er weer uit".

Zijn doel, naast de digitalisering die de komende decennia zijn beslag zal krijgen; zoveel mogelijk bezoekers naar de bibliotheek van Artis, en naar de bieb en de tentoonstellingen in de Universiteitsbieb en het aanpalende Allard Pierson museum zien te krijgen. Uitkijkend op de hyena's vanuit het gebouw van de zoölogische bieb aan de Midden Parklaan: "Dit is toch een unieke locatie; hier komen anderhalf miljoen bezoekers per jaar langs, die laat je toch niet zomaar passeren".

Langs zijn andere heiligdom, aan de Oude Turfmarkt, aan de overkant van het Rokin, passeren jaarlijks nog veel meer mogelijke bezoekers. Een groot gedeelte van hen toeristen die er in de ronkende, rokende rondvaartboten stappen. "Die leveren een aardige bijdrage aan de vervuiling, maar dat gaat veranderen; ze moeten binnen een paar jaar elektrisch aangedreven zijn, dus dan zal de lucht hier flink opfrissen".

Er is nog een hobby waar hij zijn beroep van gemaakt heeft: de straatliederen op de website van Het Geheugen van Nederland.

"Straatzangers zijn tegenwoordig nog maar zelden op markten en pleinen te horen is, maar het was eeuwenlang een vertrouwd straatbeeld. Ze brachten van alles ten gehore, een scala aan liederen ten gehore, variërend van moord- en rampliederen tot vaderlandse klassiekers, maar ook sentimentele krakers en bijtende spotliederen".

De meesten van die liedjes in gedrukte liedbladen en brochures die op straat werden verkocht. Ongeveer honderd jaar geleden ontstonden twee omvangrijke verzamelingen van deze straatliedjes, die nu bewaard worden door de Koninklijke Bibliotheek en het Meertens Instituut.

Garrelt Verhoeven en Hilde van Wijngaarden van de Koninklijke Bibliotheek zijn de projectleiders een door het ministerie van OCW gesubsidieerd samenwerkingsproject om de collectie straatliederen te digitaliseren. Hier gaat het niet alleen om de gedrukte tekst in te scannen, maar ook om de oorspronkelijke tekst te laten zingen door groot aantal hedendaagse Nederlandse zangers en zangeressen. Bijvoorbeeld Freek de Jonge, Nico van der Meel, Maarten van Roozendaal en Mieke Stemerdink dragen een steentje bij.

"Die vinden dat allemaal verschrikkelijk leuk", aldus Verhoeven, die het "een hele eer, maar ook een vreemde ervaring" vond om door Freek de Jonge in een privé try-out te worden toegezongen, als de enige bezoeker in een verder leeg theater.

Op de website van het Geheugen van Nederland staan nu al meer dan 7000 liedbladen en brochures met bijna 15.000 liedjes, waarvan de populairste melodieën op deze site te beluisteren zijn.

Hij denkt ook mee over de beveiliging van de collectie, die de laatste jaren aangescherpt is. "In de opslagruimtes mag nu bijvoorbeeld niemand meer alleen komen. Dat is een logisch protocol, maar het moest hier wel ingevoerd worden".

Nu de RFID chips steeds kleiner en beter worden zullen op termijn waarschijnlijk alle boeken "gechipt" worden. In iedere bieb in Nederland al een standaard procedure, maar die hebben dan ook geen twintig kilometer van onschachtbare waarde staan.

De Grooten Atlas van Blaeu zal dat lot ontlopen. Er zijn grenzen.

 Posted: October 11, 2009, 10:32 AM | Comments (0) |

October 08, 2009

Acht korte verhalen over opoffering en doodsgevaar

Ze doen helaas steeds bekender aan, de acht kort verhalen door minister Eimert van Middelkoop, over het octet mannen dat strak op een rij op De Parade van de Koninklijke Militaire Academie in Breda staat.

Zonder een spier op het gezicht te vertrekken moeten ze op dat moment de donkere momenten herbeleven, waarin ze zelf naar grote hoogten stegen.

Achter Van Middelkoop staat opperbevelhebber Peter van Uhm die, hoe kan het anders, op dat moment aan zijn in Uruzgan gesneuvelde zoon moet denken.

De vaandelwacht, eenheden van decorandi van de landmacht, de marine, de luchtmacht, de marechaussee en cadettenbataljons van de KMA zetten een eindeloos getrainde, strak geregisseerde, perfect uitgevoerde ceremonie neer.

Van Middelkoop vertelt acht korte verhalen van gevaar, leed en opoffering. Kort daarvoor heeft hij in een besloten bijeenkomst acht commando's onderscheiden, waarvan één postuum. Kapitein Bjórn Peterse sneuvelde niet in Afghanistan, maar kwam daarna om het leven bij een parachute training.

De andere zeven commando's zijn nog steeds in Afghanistan, of keren er binnenkort terug, zodat om veiligheidsredenen alleen hun voornaam bekend gemaakt werd; Gijs, Arthur, Maurice, Robin, Sven, Bart en Robbert.

Tussen de acht militairen, die op de Parade worden onderscheiden, staat Bredanaar Maurice Vissers. De sergeant van het wapen der infanterie, wiens gezicht een brede lach vertoont als het officiële gedeelte afgelopen is, als tientallen uniformen én burgers met uitgestrekte hand toestromen, is al net zo bescheiden als zijn mede-gedecoreerden.

Hem werd het Kruis van Verdienste opgespeld omdat hij in Afghanistan zonder dralen de leiding overnam toen zijn pelotonscommandant gewond raakte.

Van Middelkoop: "Door zijn initiatief, durf en handelen was de eenheid in staat om door te gaan. Hij heeft bewust een groot risico genomen door onder vuur voorop te gaan, terwijl hij om het overzicht te behouden in een regen van kogels onbeschermd boven pantser bleef."

Trots, op wat-ie gedaan heeft, en op de woorden van de minister? Sergeant Vissers uit de Haagse Beemden, momenteel gelegerd in Haaksbergen, binnenkort weer gestationeerd in zijn woonplaats, reageert nuchter.

"De onderscheiding is opgedragen door anderen, maar ik voel me daarmee wel vereerd", zegt hij. "Ik wist natuurlijk van te voren dat ik de tweede in lijn was. Raakt je commandant dan gewond, dan heb je een paar seconden nodig om jezelf te herpakken en de juiste besluiten te nemen."

Het is geen usance dat militairen zich uitlaten over nut en noodzaak van de Afghaanse missie. Ook Vissers laat zich er desgevraagd niet over uit, maar: " We zijn er naartoe gegaan, en we zitten er nog. Zolang dat zo is kunnen we maar één ding doen, en dat in ons werk zo goed mogelijk doen."

Op naar de receptie?

"Niet al te lang. Na de receptie gaat het uniform uit en ga ik met mijn maten in de binnenstad van Breda een biertje drinken."

De andere zeven gedecoreerden: eerste luitenant Alex Spanhak, korporaal Mark Groen, sergeant Rene Neef, sergeant-Majoor Jacob van Velsen, korporaal Martijn Nieuwenhuis, wachtmeester Dayrohn Wiesken, en opperwachtmeester Marc Hammink.

 Posted: October 08, 2009, 04:01 PM | Comments (0) |

October 03, 2009

Dierendag

Het dier is in, niet alleen morgen. Wees ervan overtuigd dat er één sector is die helemaal geen last heeft van decrisis; die van het huisdier en alle niches in die lucratieve wereld.

Fabrikanten van dierenvoer hoeven zich helemaal niet te sappel te maken: zou het zó slecht gaan dat het huisdier eruit gaat, dan worden de hondenbrokken en kattenpaté toch wel verkocht. Aan hen die te krap zitten voor de supermarkt, maar in de voedselbank niet gezien willen worden.

In tuincentra zie ik dekbedden voor grote en kleine honden die over de honderd euro kosten, winkeltjes waar je voor dertig euro een broekje, een shirtje of een halsband voor een mauwerd of keffertje kan kopen, floreren als nooit tevoren.

Een fotowedstrijd op onze website levert in één week duizend inzendingen op; grote en kleine honden, poezen, cavia's en konijen, paarden en pony's, vogels, hangbuikzijntjes, bokken, zowat alle passagiers van Noah.

Trots druipt van de onderschriften, oprechte liefde van de namen. Asiels en dierentuinen bestookten de media de afgelopen week met bestiale persberichten.

Zo krijgt het beestenspul morgen in Emmen speelvoer. De ringstaartmaki's mogen op jacht naar de krekels die op hun eiland worden losgelaten, en de schildpadden en vissen krijgen levende mosselen.

Zelf ben ik ben dol op honden en katten, maar ook een beetje overvoerd, beestenmoe en knorrig. Ik heb een beter voorstel: dat alle dierentuinen voortaan op dierendag de voordeur dicht doen, zodat er geen mens in kan.

Om vervolgens alle poorten en hekken van alle kooien en buitenverblijven voor één dag te openen; een vrolijke, dolle boel, waar ieder dier zijn ware aard kan laten zien.

 Posted: October 03, 2009, 01:21 PM | Comments (0) |

October 01, 2009

Crisis laat ook de feestwereld niet onberoerd

Bitterballen of knakworst in plaats van kaviaar, geen Gordon of bigband op het podium, maar een lokale clown, pianist of stand-up comedian. De economische crisis heeft ook in de wereld van amusement, feest en catering zijn sporen achtergelaten, maar dramatisch is het volgens de betrokkenen geenszins. Kwestie van aanpassen en inspringen.

"Wie er geen last van heeft, is Huub Hangop", aldus Victor Bakker van Kavel7, die het West-Brabantse multi-talent in de stal heeft, 'Huub is honderd procent crisis-proof".

Goed nieuws voor heer Hangop, maar hoe gaat het verder in de regionale entertainment-industrie?

Iets minder vrolijk: "Het is allemaal wel wat minder, zullen we maar zeggen", aldus de in het Bredase Blushuis gevestigde Bakker. "In november en december hadden we nog nergens last van, maar vanaf maart is het minder geworden."

De pijn zit hem voornamelijk in de afname van de bedrijfsfeesten, de activiteiten waar Kavel7, onder meer aanbieder van het concept 'De Nacht van de Natte Zakdoek', het van hebben moet.

Lichtpunt: Victor Bakker - persoonlijk ook actief als dj Funkievik - zegt duidelijke aanwijzingen te hebben dat het dieptepunt inmiddels gepasseerd is. Hetgeen volgens hem ook te danken is aan inspelen via een veranderde aanpak: "Rechtstreeks benaderen, via mailings, bellen, netwerken. Je laten horen, actief de boer op, je moet toch wat. Zaten we in een lager segment, dat van de kinderfeestjes en verjaardagen, dan hadden we het nu iets gemakkelijker gehad, denk ik."

Als het om de evenementen, themafeesten en catering gaat, is De Arjan van Dijk Groep een heel grote. In Fort Sint Gertrudis in Geertruidenberg, 't Kruithuis Arsenaal in Woudrichem, Kasteel Dussen, Jayselings Royal Palace in Wernhout, het Arsenaal in Woerden, en nog 23 andere grote historische en hedendaagse toplocaties in Nederland kan gegeten, gefeest, gedanst en gedronken worden.

Halleluja horen we niet als we het hoodfdkwartier in Oosterhout vragen of er nog veel gefeest wordt in deze zware tijden. "De sector heeft flinke klappen gehad", aldus woordvoerder Roland Ernst, "al mogen wij niet echt klagen."

Dat komt volgens Ernst omdat de Arjan van Dijk Groep het vooral moet hebben van de grote bedrijfsfeesten. "Die gingen vrolijk door in november en in december, en ook nog in het voorjaar. Dat is logisch, want dat soort feesten is maanden van te voren gepland."

Juist die sector kende volgens Ernst al een dalende trend, die zich ver voor de crisis aftekende. Gevolgen van die trend?

"Dat we al wat lager in de markt zaten, waardoor we geen harde klappen hebben gehad. We hebben nog niemand hoeven te ontslaan dit jaar. Het is nu allemaal wat kleiner, maar wel gezelliger. Tot twee, drie jaar geleden moest iedereen kaviaar, nu zijn het wat meer bitterballen."

Dat gezellige past ook goed bij ons, in bourgondisch Brabant.

Volgens Quality Bookings uit Almere, een van Nederlands grootste artiestenbureaus, is de crisis goed voor die artiesten, die een goed verhaal te vertellen hebben, zoals cabaretiers met een aangepast programma. Advies van QB-eigenaar Robert de Vries aan schnabbelende artiesten: "Niet zomaar wat liedjes zingen, meerwaarde leveren aan marketing- en communicatiestrategieën; dat is jullie toekomst."

Die boodschap zal voor Huub Hangop overbodig zijn. Diens 'Wat ben je lelijk van dichtbij!' scoort nog steeds lachsalvo's, vooral als hij rechtstreeks gericht is tot de directeur op het bedrijfsfeest.

 Posted: October 01, 2009, 10:08 AM | Comments (0) |