« April 2010 | Home | June 2010 »

May 31, 2010

Brulkikkers rukken op naar Nederland

Amerikaanse brulkikker in zijn element. Foto Wikimedia Commons

De Amerikaanse brulkikker nadert vanuit het zuiden de Nederlandse grens. De exotische amfibie zwemt en springt al langer rond in het noorden van België en staat nu op het punt de grens te passeren.

"Ik heb er vorig jaar voorbij Meerseldreef zelf een flinke in De Mark zien springen," aldus de Bredase boswachter Theo Bakker.

"Het is slechts een kwestie van tijd voordat we er hier mee te maken krijgen." Nederland kan niet veel meer doen dan afwachten, omdat er geen voorzorgsmaatregelen te nemen zijn tegen de kwakende immigranten.

Intussen is er wel een 'early warning system' opgezet in samenwerking met Belgische natuurbeheerders. In het kader van dat project ontving Staatsbosbeheer gisteren enkele tientallen boswachters en vrijwilligers voor een eerste cursus brulkikkerherkenning. Na de workshop in Breda vertrok het gezelschap naar Vlaanderen.

Daar werd men voorgelicht door Mieke Hoogewijs van de provincie Antwerpen. Zij noemt de Amerikaanse brulkikker - ook wel stierkikker genoemd - een gevaarlijke exoot. "Omdat hij zich erg snel kan uitbreiden en een grote invloed op zijn omgeving uitoefent. Bovendien kan de brulkikker een schimmel verspreiden die het uitsterven van sommige amfibiesoorten heeft veroorzaakt."

Waarnemingen kunnen via de telefoon en via verschillende websites worden doorgegeven. In Nederland worden de gegevens verzameld door de stichting Ravon, die zich inzet voor de bescherming van reptielen, amfibieën en vissen.

Bij de zuiderburen is het Natuurpunt Hyla dat zich daarmee bezig houdt.

Wordt het probleem niet vanzelf opgelost door de reigers?

Theo Bakkers: "Zo simpel is het helaas niet. De larven zijn eetbaar, maar de volwassen kikkers scheiden een stofje af dat reigers niet lusten. Als ze er al een naar binnen krijgen, want ik heb exemplaren van een kilo gezien."

Dan maar brulkikkerpoten op het menu?

"Dat is een van de redenen dat ze ingevoerd zijn," aldus Bakker. "Ze leveren kennelijk mooie kikkerbillen."

Toen de brulkikker een plaag dreigde te worden, is de import in Europa verboden. Het is nu de vraag of die maatregel op tijd gekomen is.

Eigenaren van koi en andere dure karpers dienen hun vijver extra in de gaten te houden. Om te beginnen slokken de volwassen brulkikkers alles op wat in hun enorme bek past.

Van alle inheemse amfibieën tot en met knaagdieren, hagedissen, jonge slangen en eendenkuikens.

Tot overmaat van ramp lopen koi en karpers in de paartijd van de brulkikkers een ander levensgroot risico. Ze worden door de zowel slechtziende als opgewonden mannetjes in een dodelijke paaromhelzing genomen.

Link: www.ravon.nl

Link: waarnemingen.be

 Posted: May 31, 2010, 09:05 PM | Comments (0) |

Besneden

De clou ben ik vergeten, maar als ik iets over de mannelijke besnijdenis hoor, moet ik aan Max Tailleur denken. De onsterfelijke Joodse Amsterdammer die met zijn linkeroog in zijn rechterbroekzak keek en daar zelf grappen over maakte.

Een ervan ging over een andere Jood die door een rabbi met een kartelschaar besneden was en daarom achterstevoren over zijn linkerschouder in het urinoir moest mikken.

Of zoiets.

Mijn probleem is het gelukkig niet, maar het blijkt een serieuze zaak: artsenorganisatie KNMG wil het besnijden van minderjarige jongens krachtig gaan ontmoedigen.

Dat standpunt is alleen al vanwege het belangrijkste argument te billijken: een kind kan zoiets zelf niet besluiten. De keus zou aan de meerderjarige overgelaten moeten worden. Al was het maar omdat het afknippen van je voorhuid onherroepelijk is.

In Amerika wordt volop besneden in niet-Joodse of Arabische kringen. De ingreep zou infecties en zelfs kanker kunnen voorkomen. Klinkklare nonsens volgens het KNMG, zolang je het boeltje iedere dag schoonpoetst.

Bovendien is er een verhoogd risico op nare effecten na de ingreep. Bloedingen, infecties, plasbuisvernauwingen en paniekaanvallen, en als het helemaal fout gaat zelfs penisamputaties.

Net als ik zullen de meeste mannelijke lezers nu de benen samenknijpen en onze zegeningen tellen.

Terug naar Max Tailleur, die het bij leven en welzijn oneens zou zijn met het artsengenootschap: Het is een blijk van zelfvertrouwen dat Joden van een pasgeboren jongetje iets afhalen zonder dat ze weten hoe groot het wordt.

 Posted: May 31, 2010, 09:01 PM | Comments (0) |

May 27, 2010

Op een Bolleke of een Duvel de Belgische fietspaden op

De Nederlandse brouwers zullen er misschien wel een beetje jaloers op zijn: vier Belgische collega's die samen campagne voeren om toeristen op de fiets, én aan hun producten te krijgen. Samen met de Dienst Toerisme van de Povincie Antwerpen, die het zonder enige schroom in de markt zetten zoals het is: biertoerisme.

Link: www.beersofantwerp.be

Vanzelfsprekend, volgens Inga Verhaert, gedeputeerde toerisme: "Wereldwijd wordt kwaliteitsbier in één adem genoemd met Belgische bieren. De producten van De Koninck, Het Anker, Westmalle en Duvel-Moortgat vallen met de regelmaat van de klok in de prijzen. Desondanks wordt Antwerpen nog te vaak over het hoofd gezien bij de steeds populaider wordende bierreizen. Daar willen we met 'Beers of Antwerp' verandering in brengen. De Antwerpse streekbieren moeten een prominente en permante rol krijgen binnen onze toeristische productontwikkeling."

Beers of Antwerp is opgezet in samenwerking met de brouwerijen De Koninck, Het Anker, Duvel Moortgat en de abdij van Westmalle.
Het zijn niet de eerste bierroutes in België. Zo is er bijvoorbeeld al jaren de Caroluswandeling door de binnenstad van Mechelen, met stops in verschillende cafés.

De bollekesroute voert de fietser van rechter- naar linkeroever en terug naar de stad. Ze is 34 kilometer lang, waarbij de fietsers naar keuze meerdere malen kunnen afstappen bij enkele klassieke uitspanningen.

De Westmalle bierroute loopt van de trappistenabdij in Westmalle naar het trappistinnenklooster in Brecht, vice versa bijna 50 kilometer.

De Duvelroute is 36 kilometer lang. "Let op, die afstand is geen toeval", aldus Kris Baert, de pr-man van Duvel. Met een knipoog: "U kunt er onderweg zes maal aanleggen voor een Duvel, en dat maakt dan precies een marathon."

Een woordvoerder van de Dienst voor Toerisme zegt dat er wel contact geweest is met de Belgische politie over de nieuwe routes. "Maar alleen in het kader van de veiligheid. Het is verder geen probleem. We weten dat de meeste deelnemers aan fietsroutes hun verantwoordelijkheden en hun grenzen kennen. Ze weten allemaal goed dat ze ook nog naar huis moeten".

Voor wie zich tijdens de ritten tot Spa of koffie beperkt staan op infoborden langs de routes wetenswaardigheden over de bij de bereiding gebruikte ingrediënten en de brouwprocessen.

Beers of Antwerp ontstond geheel in de geest van het project: in een café, op de achterkant van een bierviltje. Uitgegroeid tot een ambitieus project, met een moderne website, waar alle relevante informatie te vinden is. "Nu alleen nog in het Nederlands", aldus Inga Verhaert, "maar binnenkort komt de Engelse versie live te staan. Zodat we volgend jaar doelgericht campagne kunnen voeren in Angelsaksische en Scandinavische landen. Later zullen er ook nog Franse, Duitse en eventueel andere talen volgen".

In België zijn annog 2010 nog steeds ruim 150 brouwerijen actief. Daarvan is een aantal in Antwerpen of de onmiddellijke omgeving gevestigd. Gaan die ook nog iets doen? Verhaert: "We zijn ervan overtuigd dat het project nog flink zal gaan groeien. Alle brouwerijen uit de provincie Antwerpen die zelf iets aan toeristische productontwikkeling willen doen, zijn van harte welkom als ze zich bij het project aan willen sluiten".

In de Sinjorenstad zelf kan ook langs bier gefietst worden.

Een route die begint bij de karakteristieke stadsbrouwerij van De Konick, aan de Mechelse Steenweg, vlakbij hartje Antwerpen.
Een paar pedaaltrappen verder ligt het Koning Albertpark, waar op het Galgenveld in de late Middeleeuwen terechtstellingen werde uitgevoerd. Op de hoek van dit park en de Mechelsesteenweg staat een stenen grenspaal met de opgestoken linkerhand. Het is de opgestoken witte hand in het rode logo van Brouwerij De Koninck.

De route voert verder via Park Spoor Noord, de oude industriële site van de Nationale Maatschappij van de Belgische Spoorwegen, tegenwoordig hedendaags stedelijk landschapspark, en het Mechelsplein. Op het plein staat een standbeeld van Willem Elsschot, op zonnige dagen zijn de tientallen terassen bomvol.

De Bollekesroute gaat daarna door de Sint Annatunnel. Deze oude voetgangers- en fietstunnel onder de Schelde verbindt de linker- met de rechteroever. Het lijkt een kopie van de oude voetgangerstunnel onder de Maas in Roettrdam, met de houten roltrappen en de kenmerkende akoestiek.

Boven op de linkeroever arriveren wandelaars en fietser op het Frederik van Eedenplein. Het plein en het park bieden het mooiste uitzicht op de stad Antwerpen. Aan de overkant prijken de gotische kathedraal en de Boerentoren, een van de eerste wolkenkrabbers op het Europese vasteland. Iets verderop liggen het strandje van Sint-Anneke en de haven.

Alle fietsroutes sluiten aan op de bekende knooppunten, of zijn voorzien van een eigen bewegwijzering.

 Posted: May 27, 2010, 11:01 AM | Comments (0) |

May 26, 2010

De PH BEN vaart weer na vier decennia

De heer De Jong kijkt naar de naast hem varende PH-Ben, waar hij veertig jaar geleden zijn eerste ballonvlucht in maakte.

Veertig jaar na de eerste vlucht ging de PH BEN zaterdagavond op herhaling. In Zundert koos de in volle glorie gerestaureerde luchtballon van Ad Haarhuis opnieuw het luchruim. Een zevental andere balonnen vergezelde de oldtimer van Ad Ballon. Daaronder de BN DeStem-ballon met aan boord de heer Kees de Jonge uit Zevenbergen.

Klik: Fotoalbum

Vier decennia geleden passagier van de PH BEN bij de maiden flight in Nederland. Bijna negentig jaar oud, maar nog zo scherp als een scheermes. De bejaarde eregast genoot bij de tweede ballonvlucht van zijn leven opnieuw met volle teugen. Van Zundert voorbij kasteel Maxburg in Meer naar Loenhout in België.

Zijn tweede landing in een lang leven is minder ruig dan de eerste, ook al wordt er zand gehapt. Gezagvoerder Coen Quirijnen kiest net voor het ondergaan van de zon voor een omgeploegd stuk land. Het blijkt ruller dan het zich uit de lucht liet aanzien. Stofwolken omhullen de mand als die door de leeglopende ballon een tiental meters als ploeg gebruikt wordt. "Maar nog altijd een stuk rustiger dan veertig jaar geleden", aldus Chris de Jonge, die voor de start zijn gehoorapparaat aan zijn dochter gegeven heeft: "Ik was bang dat ik dat zou verliezen. Veertig jaar geleden stond er veel wind. Bij de landing tuimelde ik zo maar uit de mand."

Chris de Jonge maakte de eerste vlucht in de PH Ben op 22 mei 1970. Samen met zat de Britse ballonvaarder Don Cameron en de Nederlandse ballonpionier Joe Boesman.

"De moderne ballonvaart, met gasbranders en nylon, is in Nederland allemaal begonnen met Jan IJzermans," vertelt de Bredase ballonvaarder Ad Haarhuis. Zijn bedrijf Ad Ballon is inmiddels eigenaar van de PH BEN. Hij heeft hem zorgvuldig gerestaureerd tot de eerste officiële oldtimer ballon met luchtvaardigheidsbewijs. In de PH BEN koos Haarhuis zaterdag zelf het luchtruim met een andere eregast, de opperbevelhebber der luchtstrijdkrachten, luitenant-generaal Jac Jansen. Beiden voor de gelegenheid getooid met de antieke helmpjes van begin jaren zeventig.

"IJzermans was in 1969 de pr-man van het Rotterdamse Benegas. Iemand die altijd vanuit zijn gevoel werkte, altijd op zoek naar nieuwe manieren om Benegas aan de man te brengen. Toen hij ergens in België een luchtballon zag varen, volgde hij hem tot de landing. Hij zag het meteen als een middel om zijn bedrijf te promoten."

De pr-man had de smaak te pakken en volgde later als toeschouwer een aantal landingen van de Petro Gasballon. "Dat was een zustermaatschappij van Benegas," aldus Haarhuis, "die hadden François Schaut als piloot ingehuurd. IJzermans slaagde er in om de Britse ballonvaarder Don Cameron naar Nederland te laten komen voor een proefvaart met zijn directeur, en dat was Chris de Jonge."

Die eerste vaart, in Jutphaas, markeerde het begin van de moderne ballonvaart in Nederland. De Jonge werd al bij de start zó gegrepen dat op nog geen honderd meter hoogte een ballon voor Benegas bestelde. Een uur later overleefde zijn enthousiasme de harde lading, waarmee geschiedenis was geschreven.

De bestelling van Chris de Jonge werd een paar maanden later afgeleverd, om op 27 juli 1970 Nijmegen voor de eerste keer op te stijgen.

"Omdat toen alleen de gasballonvaarder een ballonbrevet hadden, waren zij de aangewezen personen die met een heteluchtballon mochten varen", aldus Haarhuis. De eerste ballonvaarders die met de PH BEN omhoog gingen waren Jo en Nini Boesman van de Haagse Ballonclub, en Albert van de Bemde en Francois Schaut van de Belgische Ballon Federatie".

Veertig jaar later vaart de PH BEN opnieuw als een zonnetje. Al maakte de copiloot van Haarhuis, zelf als jachtvlieger gelouterd in de F16, zich vooraf wat zorgen over de landing. "Naar ik begrepen heb", aldus bevelhebber Jac Jansen, "noemen ze dat in deze wereld gecontroleerd neerstorten".

Dat blijkt allemaal reuze mee te vallen. De PH BEN maakt een mooie landing, en de dertien zandhappers in de BN/DeStem ballon komen er zonder schrammen en kleerscheuren vanaf. Een van de andere balonnen, met de verslaggever en de cameravrouw van Brabant10 aan boord, stuitert wat harder terug op moeder aarde. De inzittende koesteren een dag later een paar blauwe plekken, maar ook zij hadden de vlucht voor geen geld willen missen.

Net als de krasse 91-jarige, die in de invallende duisternis achter het stuur van zijn Volvo stapt om met zijn vrouw de terugreis naar Zevenbergen te aanvaarden. Kees de Jonge, met glimmende oogjes nog steeds genietend van zijn vlucht: "Het was alweer prachtig. Wat een ervaring."

Weer terug op aarde, met gezagvoerder Coen Quirijnen

Ad Haarhuis en luitenant-generaal Jac Jansen gespen de helmpjes om voordat ze in de PH-BEN stappen . . .

. . . en zijn in de lucht

 Posted: May 26, 2010, 04:21 PM | Comments (0) |

Van Roosmalen heeft weer een paspoort

Marc van Roosmalen en Marianne Thieme. Foto León Krijnen

Bioloog Marc van Roosmalen heeft weer een Nederlands paspoort. Van Roosmalen was zaterdag in Zundert, waar hij Marianne Thieme vergezelde bij een werkbezoek. Hij is door Time Magazine benoemd tot een van de 'Helden van onze Planeet'.

Volgens Amerikaanse wetenschappers is Van Roosmalen een van de grootste levende natuurkenners ter wereld. Hij heeft op zijn eentje tientallen levende soorten - dieren en planten - ontdekt en voor het eerst beschreven.

Zie ook Wired 16.06: Monkey Business

Van Roosmalen belandde in 2007 in een Kafkaiaanse nachtmerrie, toen de Braziliaanse overheid hem beschuldigde van het illegaal exporteren van apen en orchideeën.

De geboren Tilburger werd veroordeeld tot 16 jaar gevangenisstraf. Intussen is hij op vrije voeten, hangende een hoger beroep. Het kan nog jaren duren voordat er een definitieve uitspraak komt. Intussen raakte hij statenloos omdat Brazilië zijn paspoort innam, en hij zich tien jaar eerder tot Braziliaan had laten naturaliseren.

Thieme stelde er in 2009 als eerste Kamervragen over. Een en ander leidde er uiteindelijk toe dat Van Roosmalen in Nederland een nieuw paspoort op kon komen halen. Hij vertrekt vandaag weer naar Manaus, in het Braziliaanse Amazone-gebied, maar zal daar voorlopig niet de publiciteit zoeken, zei hij zaterdagmiddag in Zundert.

"Die rechtszaak en die veroordeling zijn er gekomen dankzij de mensen in het Amazonegebied die miljoenen hectares illegaal kappen ten behoeve van de sojateelt", zegt de bioloog die in wetenschappelijke kringen aanzien verwierf met zijn onderzoek naar primaten in het Amazonegebied.

"Zowel die mensen als corrupte figuren in de regering en bij justitie hebben er baat bij als ik er niet meer ben. Ik werd bij de zwaarste crack snuivende criminelen opgesloten in de hoop dat ik daar vermoord zou worden. Een mensenleven is daar niets waard, als je weet dat genocide er aan de orde van de dag is. Er worden hele indianenstammen letterlijk geruimd, vermoord omdat ze de sojateelt in de weg staan. De soja gaat als veevoer naar de Verenigde Staten en naar Europa, en levert op die manier een zware belasting op voor het milieu."

Volgens Marianne Thieme is het aan de Leidse en Tilburgse werkgroepen van haar partij te danken dat Van Roosmalen afgelopen vrijdag zijn nieuwe paspoort op kon halen. Ze hoopt dat Van Roosmalen dankzij zijn hernieuwde Nederlanderschap een betere bescherming zal genieten in Brazilië.

Van Roosmalen deelt die hoop, maar angst regeert nog steeds gedeeltelijk zijn leven. "Zolang ik me rustig hou in mijn huis in het Amazonegebied, met muren van vier meter hoog er omheen, ben ik redelijk veilig."

Het bloed kruipt intussen waar het niet gaan kan. "Ik wil een documentaire gaan maken over de genocide op de indianen in het Amazonegebied. Gesprekken opnemen met overlevenden en met familieleden van degenen die zijn uitgeroeid."

Vrijwilligster Anita Heck verzorgde gaande het intervieuw met Van Roosmalen een rondleiding door het Vogelrevalidatiecentrum in Zundert. Het is voorjaar, de hokken puilen uit van jong gevogelte dat met nest en al uit een boom gedonderd is, of om een andere reden bij het opvangcentrum afgeleverd is. „Bijvoorbeeld omzat ze illegaal gehouden werden, en daarom in beslag genomen zijn en door de AIVD hier afgeleverd zijn.”

Het gezelschap bewondert de roofvogels, waaronder een enorme Europese visarend. Een bijna net zo grote oehoe, een dood eendagskuiken in zijn bek, laat luidkeels horen waar hij zijn naam aan te danken heeft.

„Waar de kuikens vandaan komen?”, vraagt Marianne Thieme. Anita Heck windt er geen doekjes om: „Dat zijn mannelijke eendagskuikens. Daar hebben ze niets aan. Die worden door zo’n bedrijf hier afgeleverd. Zo gaat dat.”

Ze wijst op een paar vertederende bosuilen, die over een verrassend wrede inborst blijken te beschikken: „Als je ze de kans geeft dan peuzelen ze hun buren op”. De buren in kwestie, een paar met de ogen knipperende ransuiltjes, horen het zwijgend aan. Net als het gezelschap dat even de kluts kwijt lijkt te zijn. Soms is de natuur weerbarstiger dan haar beschermers zouden willen.

Volgens Marianne Thieme zou uit de laatste cijfers van onderzoeker Maurice de Hond blijken dat ruim 700.000 Nederlanders overwegen om op haar partij te stemmen. Een aantal dat goed zou zijn voor een zetel of tien.

Volgens de lijsttrekster is de crisis een van de redenen dat veel mensen zich tot Partij voor de Dieren aangetrokken voelen. „Mensen hebben niet alleen hun buik vol van het gegraai. Ze voelen zich ook bij ons thuis omdat wij van het kortetermijndenken af willen.

Omdat wij de aarde leefbaar willen houden voor mens én dier. Wij staan niet alleen voor een maatschappij zonder die graaicultuur, maar ook voor een diervriendelijke, duurzame en regionale landbouw. Dat blijkt steeds meer mensen aan te spreken, die, als ze een stemwijzer invullen, bij ons uit blijken te komen”.

Marianne Thieme luistert naar Anita Heck. Foto León Krijnen

 Posted: May 26, 2010, 04:11 PM | Comments (1) |

May 22, 2010

Een knipoog naar de blije, drinkende mens

Als gezellige proevers die wel eens een vreemd biertje in de kroeg probeerden, belandden ze begin deze eeuw op een cursus bierbrouwen. Inmiddels hebben Ad Kusters, Jeen Brouwer en Johan Cornelissen zelf een man of honderd opgeleid tot amateurbrouwer.

Ondertussen fanatiek experimenterend met gerst, gist, hop, water en suiker, en wat er nog meer aan te pas komt bij het maken van bier.

Inmiddels produceren ze acht tot tien keer per jaar hondervijftig liter bier: een licht bier, een witbier, een dubbel of een tripel.

Maar ze willen meer. Als het aan de drie brouwers van huisbrouwerij De Pimpelmeesch ligt, is alles wat ze de afgelopen tien jaar gedaan hebben een opstapje. Naar de revival van een volwassen brouwerij in Chaam, waar ooit twee professionele brouwerijen de hele omgeving naar hop en gerst lieten geuren. Met de mooist mogelijke namen van concurrenten die elkaar het leven zo zuur mogelijk maakten. De ene brouwerij heette De Morgenster, de andere De Avondster.

Als het aan Kusters, Brouwer en Cornelissen ligt, staat er straks dus weer een brouwerij in Chaam. Waar Chaamse Pel, Chaam Witbier, Chaams Dubbel en Chaams Triple gebrouwd en gebotteld gaan worden. Als de logische en onontkoombare bekroning van een uit de hand gelopen hobby.

Wie wel eens geproefd heeft van de producten van het Chaamse trio, op de huisbrouwerij in Chaam of op de jaarlijkse Meermarkt in het Belgische Meer, zal zich geschrokken afvragen waar de meest spraakmakende producten gebleven zijn. De Blonde Snol, De Vurige Non en de Heisse Weisse.

De liefhebber van die smaken hoeft zich geen zorgen te maken, zegt Ad Kusters, de man die door zijn twee companen unaniem aangewezen wordt als de smaakmaker van het gezelschap als het om het bier gaat. „Die namen hebben we ooit ’s nachts om twee uur verzonnen, nadat we een avond aan het bottelen en proeven waren geweest. Trappist mag niet, want dat is een beschermde naam. Op een gegeven moment riep iemand dat-ie de tripel een ‘heerlijk blonde snol’ vond.”

De Blonde Snol, een naam die stond volgens het brouwtrio, bleef op de zelfgedrukte etiketten staan. Het assortiment zou later worden aangevuld met twee namen, in dezelfde onbezorgde geest geschonken: De Vurige Non en de Heisse Weisse.

Een goede raad voor wie nog een fles met die kenmerkende etiketten heeft staan: goed bewaren, want ze worden zeldzaam. Onder het nieuwe beleid van de in Chaam geboren en getogen brouwers gaat De Pimpelmeesch vanuit Chaam met Chaamse namen de wereld veroveren.

Onder het logo van het vogeltje met zijn kobaltblauwe kruintje prijken namen als de Zilverpel

(oftewel het Chaamse Hoen), het Chaams Tarwebier, de Chaamse Dubbel en de Chaamse Tripel. Gestreefd wordt naar samenwerking met restaurants die het Chaamse Hoen op tafel zetten. „Het zou natuurlijk schitterend zijn als ze daar onze Zilverpel bij serveren”, aldus Johan Cornelissen. Lachend: „Er zijn een paar gerenommeerde restaurants die een Chaams Hoen opdienen. Die hadden we niet hoeven vragen of ze hun gasten een Blonde Snol of een Vurige Non voor willen schotelen.”

De Zilverpel werd ontwikkeld in samenwerking met de Chaamse Hoender Club, die in 2001 werd opgericht. Doel: het Chaamse Hoen, ook wel bekend als Kaamse Kiep, Kaamse Pel of Zilverpel, niet alleen voor uitsterven behoeden, maar ook naar volle glorie terug fokken. Het is een gehard ras, bekend om de hoge eierproductie en de fijnvlezigheid en specifieke smaak van de gecastreerde hanen.

Met de smaak van de Zilverpel, uiteindelijk bepaald via expirementeren en proeven, hebben Brouwer, Cornelissen en Kusters de afgelopen maand twee grote stappen gezet op weg naar het realiseren van hun droom: van De Pimpelmeesch een professionele brouwerij maken. „Op wat voor termijn weten we niet, al zou het een slok op een borrel schelen als de Staatsloterij er de hoofdprijs in zou steken”, lacht Jeen Brouwer.

In afwachting van een De Pimpelmeesch gunstig gezinde trekking, hebben ze vijfhonderd liter Zilverpel laten brouwen bij ’t Hofbrouwerijke in het Belgische Beerzel. Op recept van Kusters. „Best spannend”, legt hij uit. „Met hondervijftig liter zit er al verschil tussen het ene en het andere brouwsel, dus het was even afwachten hoe die vijfhonderd liter ging smaken.”

Het antwoord: perfect. Daarom wordt het binnenkort een paar dagen flink aanpoten. Na het vervoer van Beerzel naar Chaam moeten er van het brouwsel met de hand zeshonderd pijpjes en vierhonder driekwartliterflessen gevuld en geëtiketteerd worden.

De tweede stap was naar de notaris, waar De Pimpelmeesch tot stichting werd bekrachtigd. „Er moest wel iets gebeuren”, aldus Kusters. „We zijn nu een rechtspersoon, met de Zilverpel hebben we een basis en nu kunnen we in commercieel opzicht het een en ander gaan ontwikkelen. Als thuisbrouwer mag je verder helemaal niks, behalve je eigen brouwsel maken en opdrinken.”

Nu nog een gebouw, uiteraard in Chaam. De kelder en de garage van de karakteristieke woonboerderij van Kusters worden te krap.

„We zijn op zoek naar betaalbare huisvesting, liefst in een pand met een authentieke uitstraling. Dat pand moet passen bij het ambachtelijk karakter van ons brouwproces. Nu we een stichting zijn, kunnen we vergunningen aan gaan vragen om alcoholhoudende dranken te brouwen, te schenken en te verkopen.”

Een businessplan is er nog niet; eerst wordt een onderzoek gestart naar de financiële mogelijkheden voor de benodigde inversteringen.

Naast hun bieren hebben de Chaamse biermakers een filosofie ontwikkeld waarin de verbondenheid met hun dorp en de streekproducten centraal staat. „Samenwerking behoort absoluut tot de mogelijkheden”, aldus het driemanschap. „Sterker nog, dat moet. Maar wel met partijen die ambachtelijk bereide, geteelde of gefokte producten promoten. Als we op die manier zouden kunnen samenwerken, kunnen we met zijn allen de bekendheid van de ambachtelijke streekproducten veel beter vergroten.”

Dat zou ook moeten gebeuren via de activiteiten waar de drie brouwers al tien jaar mee bezig zijn: het organiseren van proeverijen en het geven van brouwcursussen. „Maar ook door het geven van lezingen over onze passie en door ons altijd te profileren op allerlei evenementen, tot in de verre omgeving”, aldus Johan Cornelissen.

Etiketten met een Blonde Snol, een Vurige Non of een Heisse Weisse zullen niet meer op de flessen geplakt worden. Maar de knipoog blijft. Het logo, de lachende pimpelmees met zijn blauwe kuif, is de knipoog naar waar de drie vrolijke brouwers van Dorpsbrouwerij De Pimpelmeesch voor staan: de blije, drinkende mens.

Pagina BN/DeStem als PDF (1.1mb)

 Posted: May 22, 2010, 11:17 AM | Comments (1) |

Met zijn allen

Als Harold Camping gelijk krijgt, hebben we nog 364 dagen de tijd. Op 21 mei 2011 is het Dag des Oordeels en komt Jezus al zijn aanhangers ophalen. Vijf maanden later vergaat moeder aarde, mét alle ongelovigen.

Ik lig er niet wakker van, en doet u dat ook maar niet. Om te beginnen heeft Camping, inmiddels tachtiger, hetzelfde onheil al vaker voorspeld.

Bovendien: zolang de wereld bestaat zijn er figuren en sektes volgens wie de wereld allang ontploft had moeten zijn. Los van het door hen verkeerd gegokte tijdstip krijgen ze ooit gelijk. Iedere sterrenkundige kan u precies uitleggen waarom de aarde over ruim drie miljard jaar door de zon opgeslokt wordt. Aan de aantrekkingskracht tussen zon en aarde kunnen we niets veranderen.

Uiteindelijk gaan we daarom met zijn allen, als een mot die in een kampvuur eindigt.

Weinig redenen derhalve om aandacht te besteden aan de laatste voorspelling van Camping. Behalve dan de snelheid waarmee die de afgelopen weken om de aarde begint te razen.

Dankzij Family Radio, dankzij internet. FamilyRadio.com ziet er niet uit, maar de schijn bedriegt hier.

Alles werkt, het zenuwcentrum van een razendsnel groeiend imperium, met gepreek in alle talen die je maar kan verzinnen.

Kortegolf of FM, via de kabel, de website of de satelliet: er is geen uithoek op aarde waar Family Radio niet ontvangen, gehoord of bekeken kan worden.

Niet verrassend: via de opvallendste button op de website kan je veilig een digitale donatie verrichten. Ook in het Roemeens. Zouden die skimmers er achter zitten?

 Posted: May 22, 2010, 09:31 AM | Comments (0) |

May 18, 2010

De Rotterdamse brandgrens, zeventig jaar later

De Rotterdamse brandgrens is een twaalf kilometer lange lijn. De brandgrens is de verbinding tussen twee steden: de stad uit het interbellum en de moderne stad die na 1945 op de puinhopen van het verwoeste hart van de havenstad gebouwd is.

Afgelopen vrijdag Gisteren zeventig jaar geleden, op 14 mei 1940, stond het centrum van Rotterdam in brand. Door een bombardement dat minder dan een kwartier duurde, werd het oude hart van de havenstad vernietigd. Achthonderd Rotterdammers kwamen om, tachtigduizend werden er dakloos. Er werden 24.000 woningen, 32 kerken en twee synagogen verwoest.

Vier jaar geleden besloot het Rotterdamse gemeentebestuur tot de definitieve fysieke markering van de twaalf kilometer lange brandgrens. De door rode vlammetjes gemarkeerde brandgrens is klaar, vrijdag werd het bombardement met een uitgebreid programma herdacht, en werd het boek ‘Brandgrens Rotterdam 1930/2010’ aan burgemeester Aboutaleb aangeboden.

Het boek gaat niet over de oorlog en het bombardement, maar brengt de lezer terug naar een stad die niet meer bestaat. Het is een fascinerende kijk in het laatste decennium van het oude Rotterdam. Het boek neemt de lezer mee langs wat in mei 1940 de brandgrens zou worden.

Al bladerend wordt de lezer ooggetuige van het Rotterdam in de jaren dertig. Een havenstad die zichzelf graag profileerde als het grote voorbeeld Chicago, een stad die op de drempel van een nieuwe tijd wil moderniseren, maar die tegelijkertijd door een hevige crisis wordt geplaagd.

Binnen de brandgrens verrees de nieuwe stad, die een groot contrast vormt met het Rotterdam van de jaren dertig. De aanpak van het boek is verrassend: 265 pagina’s ben je in het Rotterdam van de jaren dertig, in je achterhoofd op weg naar de foto’s van de vliegtuigen en het bombardement.

Die komen niet: een pagina verder stap je van zwart-wit pardoes naar full color in het Rotterdam van vandaag. Met Rotterdammers van vandaag zittend, wandelend en fietsend op de brandgrens.

Het gaat te ver om te zeggen dat Rotterdam het bombardement en de brandgrens koestert, maar de stad is er wel in geslaagd om een voorbeeld af te leveren hoe met het verleden om te gaan. Met een complete website, met het boek, met de brandgrens zelf.

Drie wandelingen die het best in deze volgorde afgelegd kunnen worden: eerst de historische website waar de brandgrens ook op Google Maps uitgezet is, daarna door het prachtige boek, en uiteindelijk, liefst op een mooie meidag, de echte wandeling.

Historicus Paul van de Laar overhandigde vrijdag het eerste exemplaar.

Brandgrens Rotterdam 1930 |2010

Redactie: Atelier Brandgrens o.l.v. Paul van de Laar en Koos Hage

ISBN: 978 90 6868 538 1 Prijs: € 39,90

Gebonden uitgave 320 pagina’s, ruim 500 illustraties.

Uitgeverij THOTH, Bussum.

www.brandgrens.nl

vvvrotterdam.nl

PNG van pagina uit de krant (2.5 mb)

 Posted: May 18, 2010, 11:41 AM | Comments (0) |

May 15, 2010

Hup België

Geen twijfels meer over België, na een gezellige persconferentie in de knusse brouwerij van De Koninck, midden in Antwerpen. Er moeten nog wat vlekjes weggepoetst worden tussen Vlamingen en Walen, maar dat komt goed. Of niet, en dan is er ook niets aan de hand.

Zolang ze bestaan knokken ze elkaar de kotten uit over taal en nog wat, struikelen er kabinetten, en staan ze weer op.

Het hoort er gewoon bij. Vlaams of Waals: alle Belgen hebben meer talent om van het leven te genieten dan hun noorderburen.

Neem die persconferentie. Onbestaanbaar in Nederland dat vier brouwerijen met de Dienst voor Toerisme vier bierroutes voor fietsers samenstellen. Drie door het Vlaamse land, een dwars door de stad.

Al zal hier misschien een VVV zijn die een rondleiding bij Brand of een kopje koffie bij een abdij suggereert. Maar het is niet te vergelijken met de manier waarop ze dat in België aanpakken.

In het hol van De Koninck proost de directeur van Duvel op een route: 'Precies 36 kilometer lang. Maar let op, dat is geen toeval, daar is over nagedacht. U mag onderweg zesmaal aanleggen voor een Duvel, dat maakt een mooie marathon.'

Wie in Nederland zoiets verzint krijgt te maken met Klink én Rouvoet, de ANWB, de Consumentenbond, de Anonieme Alcoholisten, politie en justitie, de Bond van Bezorgde Ouders, het RIAGG, de pastoor, de dominee en de SP.

Zo niet in België. Om elf uur 's morgens arriveren de dienbladen met prachtige kazen, Duveltjes en Bollekes. Laat ze maar schuiven, die Belgen. Kunnen we hier nog een hoop van leren.

 Posted: May 15, 2010, 03:44 PM | Comments (0) |

May 08, 2010

In de sterren

Soms zit je gezellig te ouwehoeren met iemand, die pardoes verklaart tot welk sterrenbeeld hij of zij behoort.

Hetgeen dé verklaring zou moeten zijn voor handelingen, gebeurtenissen en redeneringen. Soms lukt het me dan om mijn ogen niet al te opvallend ten hemel te slaan, maar het gesprek is overleden; mijn aandacht is weg.

Als die types vragen wanneer ik geboren ben, zeg ik: op een mooie zondag. Vertel jij maar wanneer. Wie gelooft dat de stand van maan en sterren op de dag dat hij de baarmoeder uitgeperst werd iets met zijn karakter of de loop der dingen te maken heeft, moet dat zelf weten.

Mij is hij kwijt; er zijn zinniger en leuker gesprekken te voeren. Vraag me niet wat de heersende trend is in de stand van de planeten, maar de sterren zijn kennelijk hot. In zowat ieder interview is het raak.

Zanger Jan Smit: mijn sterrenbeeld is steenbok, die zoekt zijn grenzen op. Een manager van Rijkswaterstaat zegt in onze krant waterman te zijn, waarmee zijn roeping is verklaard.

Gaap, om er toch een planeet bij te betrekken: niets nieuws onder de zon. Zolang we bestaan, zijn oorlogen gevoerd en hongersnoden verklaard op basis van de stand der planeten.

Gelukkig was het gezonde verstand in 1200 ook al zo ver ontwikkeld, dat de filosoof en natuurkundige Maimonides in zijn Responsa tot een afdoende definitie van de astrologie kwam: het is geen wetenschap, maar een ziekte.

Wijsheid die niet besteed is aan watermannen, kreeften, weegschalen, steenbokken en hun resterende octet soortgenoten.

 Posted: May 08, 2010, 10:33 AM | Comments (0) |

May 02, 2010

Cowboys in Paradise

Mijn probleem is het helaas niet meer, maar heren met een sixpack buikspieren en vakantiebestemming Bali: wees gewaarschuwd. Smalle heupen, een platte bruine buik, een hagelwit gebit, een charmante glimlach en bollende biceps vormen voldoende redenen om er gearresteerd te worden.

Op Kuta Beach liet de veiligheidschef deze week dertig jongens oppakken. De golf van arrestaties past in de langzaam voortsluipende islamisering van Indonesië, die nu zelfs van het islamitische Java naar het hindoeïstische Bali lijkt te zijn overgestoken.

Zijn er op Java ordetroepen actief die meisjes op hoofddoeken en kleding controleren, jongens die er op Bali té goed uitzien, worden opgepakt omdat ze gigolo zijn. Althans, volgens oberfeldwebel I Gusti Ngurah Tresna, die, zoals dat gaat in Indonesië, dat besluit echt niet in zijn uppie heeft durven nemen.

Uit welke laag de order afkomstig is, is lastig na te gaan; waar die door geïnspireerd werd, is in dit geval niet zo moeilijk. Dat is door de documentaire Cowboys in Paradise van regisseur Amit Virmani, die vorige week op een filmfestival in Zuid-Korea in première ging.

Dat de Kuta Cowboys zichzelf en buitenlandse dames al jaren vermaken op Bali, dat wisten de Indonesische apparatsjiks heus wel. De vermakelijke manier waarop Virmani Bali dat in beeld gebracht heeft, beviel minder.

Ach, de gekneusde lange tenen helen wel weer. Vrijgezelle dames kunnen gerust zijn: de Kuta Cowboys werken tijdelijk in de cel aan hun sixpacks, maar zet de massage- en zonneolie maar klaar. Komt weer goed.

 Posted: May 02, 2010, 11:06 AM | Comments (0) |

DC over de 25.000 followers

Bier en bitterballen: we hebben nu meer dan 25.000 followers op Dutch Cowboys :-)

 Posted: May 02, 2010, 10:30 AM | Comments (0) |