April 18, 2006

In memoriam Donald Dukeman

Picture: Donald Dukeman and Mrs. Gertrude Stuber-Kirlin, sister of Bill Kirlin, Donald holding a model of Baggy Maggy. (May 2004, Honeybrook, Chester County, Penssylvania).

Bad news these days arrives every so often over the internet, one way or antother; web, VOIP, sms, chat, rss, any possible way over the ever increasing GooglePlex, copper or wireless.

This time is was Gmail that prepared us for the death of Donald Dukeman, followed by a sad post on Easter Sunday under one of my old Baggy Maggy postings: ‘Donald Dukeman has passed away’.

It was the internet where I met Donald for the first time, exactly two years ago. ‘I was the flight engineer on that fateful day’, he e-mailed, only days after I started an internet search into the origins of the little Baggy Maggy monument I’d biked into at Hoogstratensebaan on a sunny april Sunday morning, somewhere in the border area between Castelré en Hoogstraten.

My contacts with Donald – and Larry Hewin - resulted in a trip to Pennsylvania and West-Virginia, one month later, doing the interviews for a story in the our newspaper that ran later that summer.

The story was commemorating the 60th anniversary of the crash of Baggy Maggy, the B24 Liberator that came down on september 18, 1944 on the spot of the little monument that I’d run into.

While that story will be alive on the net for ages to come - just ask Google for Baggy Maggy – we cherished fond memories – of Donald and Pauline Dukeman, an we stayed in touch, over the internet.

With Donald who, like so many veterans, discovered the internet years after his retirement as a way to rediscover lost friends and crewmembers, decennia after they’d lost each other.

Like the survivors of the Baggy Maggy crew who had last seen each other minutes after they came crashing down from the heavens, and layed down in a Dutch meadow, wondering, thanking God that they had survived.

Then the Germans came running in for nearby Hoogstraten, separated them and kicked them to various prisoner camps in Germany.

Some survivors would only meet each other fifty years later, the Baggy Magy crew on behalf of amateur-historian Jos van Roozendaal, and all of them were using the internet intensively over the last ten years.

‘Duke’, like more men of his age, lambasting that devilish computer, wich he learned to operate when he was almost eighty, ‘so much more difficult than the instruments of a B24’

We will miss deerly the ‘warm regards’ under the regularly mails form dukeman dee at epix.net

Link: Photoalbum Baggy Maggy

Link: Baggy Maggy; Living on Borrowed Time

Link: Orbituary on LancasterOnline.Com

Nederlandse versie

Slecht nieuws arriveert dezer dagen steeds vaker via internet; web, mobiel, sms, chat, e-mail, rss, Google of een combinatie van moderne mogelijkheden, al dan niet via (draadloos) breedband.

Ditmaal was het Gmail dat ons voorbereidde op de naderende dood van Donald Dukeman, waarna op Eerste Paasdag het noodlottige nieuws mij eerst via een comment op mijn blog bereikte: ‘Donald has passed away’.

Op dezelfde manier heb ik Donald Dukeman leren kennen, op de kop af twee jaar geleden; via internet.

‘I was the flight engineer on that fateful day’, schreef hij, kort nadat ik op internet een zoektocht was begonnen naar het hoe en het waarom van het Baggy Maggy monument aan de Hoogstratensebaan in het grensgebied tussen Castelré en Hoogstraten. De contacten resulteerden een maand later in een bezoek aan de Verenigde Staten, ten behoeve van een verhaal in de krant ter gelegenheid van het feit dat het in september 2004 60 jaar geleden was dat Baggy Maggy neerstortte, op een steenworp van de Nederland-Belgische grens.

Terwijl dat verhaal tot in de eeuwigheid terug te vinden is door Google naar Baggy Maggy te vragen, koesteren we warme herinneringen aan Donald en Pauline Dukeman, en bleef er frequent contact, via internet.

Met Donald, die, zoals zovele oud-strijders, ver na zijn pensionering het net ontdekt had om contact te onderhouden met ex-bemanningsleden, decennia nadat ze uit elkaar gegaan waren.

Of, zoals in het geval van Baggy Maggy, elkaar voor het laatst gezien hadden nadat ze samen uit de hemel gevallen waren. Terwijl ze zich af lagen te vragen hoe ze de crash overleefd hadden, werden ze door toegestormde Duitsers gescheiden, en naar krijgsgevangenkampen gesleurd.

Ze zouden elkaar pas vijftig jaar later weer zien, de Baggy Maggy crew dankzij amateur-historicus Jos van Roozendaal, en allemaal gebruiken vanaf 1990 internet voor de contacten. Duke, zoals zoveel mannen van zijn leeftijd, meestal mopperend op die duivelse computer, die hij tegen zijn tachtigste onder de knie kreeg, veel moeilijker dan het instrumentarium van een B24 Liberator.

We zullen de ‘warm regards’ onder de mailtjes van dukeman dee at epix.net missen.

Posted by Leon at 11:56 AM | Comments (0)

September 18, 2004

Ontroerende woorden in Castelre

Op 18 september 1944 maakte de Baggy Maggy, een Amerikaanse Consolidated B24 bommenwerper, bij Castelre een noodlanding, waarbij radio-operator Bill Kirlin zijn leven verloor, terwijl hij dat van zijn gezagvoerder redde.
Zaterdagmiddag, zestig jaar na dato, werden Kirlin en de inmiddels overleden bemanningsleden bij het monument in Castelre uitgebreid herdacht.

Link: PhotoAlbum Baggy Maggy

De nog twee levende leden van de crew, Larry Herwin en Donald Dukeman, waren niet in staat om de trip naar Nederland te maken, maar de 88-jarige Gertrude Stuber-Kirlin, die zestig jaar geleden haar broer verloor, was er wel. Zij sprak ontroerende woorden tijdens de herdenking.

„Bill en ik waren de twee jongsten van een gezin met zes kinderen. We groeiden samen op, en waren elkaar zeer nader. Er is sinds 1944 geen dag gepasseerd zonder dat ik aan hem gedacht heb. Ons leven samen is veel te kort geweest, maar we zijn jullie allemaal zeer dankbaar dat hij hier op deze manier herdacht wordt.“

Verder werden kransen gelegd, en werden de Amerikaanse en Nederlandse volksliederen en The Last Post ten gehore gebracht door de Brassband uit Ulicoten.

Ook de ruiterij van Castelre en Wortel en het Kruis- en Handbooggilde gaven acte de presence. Gisteren bracht Mrs. Stuber-Kirlin, vergezeld van een vriend, haar zoon en diens vrouw, en enkele leden van het comite ‘Baarle zestig jaar bevrijd’, een bezoek aan het graf van Bill Kirlin op het oorlogskerkhof in Margraten.

Posted by Leon at 12:25 AM | Comments (0)

September 16, 2004

Herdenking Baggy Maggy met eregaste

De gezagvoerder en de boordwerktuigkundige zullen er niet bij zijn, maar de zus van Bill Kirlin wel. Mrs. Stuber-Kirlin, tachtig jaar oud, stapt in de loop van deze week in Pennsylvania weer monter in een vliegtuig om zaterdagmiddag in Castelre de zestigste verjaardag van de laatste vlucht van de Baggy Maggy als eregast bij te wonen.

De grote Consolidated B24 bommenwerper die in de namiddag van 18 september 1944 bij Groesbeek door Duitse granaten werd getroffen en bij Castelre een noodlanding maakte, waarbij radio-operator Bill Kirlin, de jongste broer van Gertrude, om het leven kwam.

De herdenking wordt gehouden bij het monument aan de Hoogstraatse Baan in Castelre, dat tien jaar geleden dankzij de inspanningen van de Ulicotense amateur-historicus Joos van Roozendaal opnieuw opgericht werd. Van Roozendaal is ook de man die begin jaren negentig van de vorige eeuw na jarenlang onderzoek en speurwerk de overlevende leden van de bemanning van de Baggy Maggy op wist te sporen.

In 1994 woonden drie overlevenden van de crash de vijftigste herdenking bij; bommenrichter George Sadler, schutter Eugene Shabatura en co-pilot George Scott, de man die het vliegtuig aan de grond gezet had. Zij zijn in het afgelopen decennium alle drie overleden, en de twee resterende overlevenden die Van Roozendaal destijds heeft kunnen achterhalen, gezagvoerder Larry Hewin en flight engineer Donald Dukeman, zijn vanwege lichamelijke problemen niet in staat om de lange reis naar Nederland te maken.

Ontvangst

De herdenking begint zaterdag, op de dag af zestig jaar na de crash, met een officiële ontvangst op het gemeentehuis van Baarle-Nassau. Vanaf 14.00 uur is er een samenkomst in zaal De Zwaan in Castelre, waar een hoek ingericht is met herinneringen aan de Baggy Maggy, Bill Kirlin en operatie Market Garden. Er zijn enkele persoonlijke bezittingen van de bemanning te bezichtigen, onderdelen van het vliegtuig, krantenartikelen, foto’s en posters. Voor geinteresseerden zal door Jos van Roozendaal uitleg gegeven worden.

Om 15.30 uur vertrekt vanaf De Zwaan een optocht naar het monument, waar om 16.00 uur (de Baggy Maggy kwam zestig jaar geleden tegen 17.00 uur uit de lucht vallen).

De stoet wordt gevormd door de ruiterij van Castelre en Wortel en de Brassband uit Ulicoten, en het kruis- en handbooggilde. De eregasten, Gertrude Stuber-Kirlin, haar zoon Ronald, schoondochter Sue en metgezel Clyde Hoffa, zullen worden vervoerd in een originele Amerikaanse staff car uit de Tweede Wereldoorlog.

Bij het monument volgen toespraken, het voorlezen van de namen van de bemanning, stilte, het blazen van de Last Post, kransleggingen en het spelen van het Amerikaanse volkslied en het Wilhelmus.

Zondag brengen het organiserende comite en de Amerikaanse gasten een bezoek aan het graf van Bill Kirlin op de begraafplaats in Margraten.

Posted by Leon at 12:23 AM | Comments (0)

June 20, 2004

Baggy Maggy: leven in geleende tijd

Maandagmiddag 18 september 1944 om 17:00 uur maakte Baggy Maggy een noodlanding bij Castelré. Een kwartier eerder was de grote Consolidated B24 bommenwerper bij Groesbeek getroffen door afweervuur. Bijna zestig jaar later ging ik voor de krant naar Amerika om te spreken met de laatste twee overlevenden van de bemanning van Baggy Maggy en de zus van radio-operator Bill Kirlin. Het werd een mooie trip, uitmondend in dit veel te korte verhaal.

Link: Fotoalbum Baggy Maggy
Link: Larry Hewin: Borrowed Time (Word, 1.2 Mb)
Link: Donald Dukeman: Destined to Survive (Word, 4.2 Mb)
Link: English translation
Link: print versie

Bij de landing in de buurt van Castelré raakte de Baggy Maggy total loss. De volgende dag werd het door de Duitsers met lichtspoormunitie in brand geschoten, terwijl het stoffelijk overschot van Bill Kirlin nog klem zat in het wrak. Het was het eind van een betrouwbaar werkpaard, dat haar sporen verdiend had tijdens tientallen aanvallen op Duitse doelen in Frankrijk en Duitsland.
Maggy vloog ook mee in de massale, legendarische aanval op de raffinaderijen van Plo&eauml;sti, helemaal aan de Roemeense Zwarte Zeekust. In september 1944 was het door de strijd getekend toestel, een versleten maar populaire kist, een beschermengel, die zijn bemanningen veilig terug bracht.
Tot haar geluk op 18 september 1944 bij Groesbeek op was en linksvoor in het toestel een granaat uit elkaar spatte. Gezagvoerder Larry Hewin, op dat moment 19 (!) jaar oud, kreeg scherven in nek en benen.
Terwijl hij achter zijn stoel op de grond lag en radio-operator Bill Kirlin het bloeden trachtte te stelpen, probeerde tweede piloot Richard Scott, geholpen door bommenrichter George Sadler, om Baggy Maggy in de lucht te houden.

Zestig jaar na dato is het stralend weer in Honeybrook, Pennsylvania. Vanuit de woonkamer van Donald en Paulene Dukeman heeft de bezoeker uitzicht op een sprookjesachtig tafereel: een Amish die aan het ploegen is. Acht muilezels naast elkaar, de boer erachter, met hoed, lange baard, in klederdracht. In een ander weiland naast een houten schooltje lijkt het of er een film opgenomen wordt: tientallen kinderen, stuk voor stuk in klederdracht, die in wuivend gras een partijtje aan het softballen zijn.
Het doet aan een andere film denken: Witness, waarin Harrisson Ford onderduikt bij de Amish. "Klopt", zegt de 80-jarige Donald Dukeman, die de laatste twintig jaar van zijn werkzame leven postbesteller in Penssylvania Dutch Country was, "een paar kilometer verderop staat de telefooncel waarin Ford in de film staat te bellent."

"George Sadler moest van Scotty met zijn hele gewicht op de pedalen gaan staan", aldus Dukeman, "terwijl Larry leeg lag te bloeden op het flight deck. We werden door een onzichtbare reuzenhand naar beneden geduwd. Alle meters van de motoren, temperatuur, oliedruk, toeren, stonden in het rood, het was een mirakel dat we zo lang in de lucht bleven."

Met een zuidwestelijke koers probeerde de bemanning een bevrijd stuk van Belgi&eauml; te bereiken, maar voorbij Baarle Nassau verloor Baggy Maggy haar laatste hoogte. Terwijl de propellors van de Pratt and Whitney motoren zand en aardappelen omhoog maalden, maakte het met 150 kilometer per uur een flauwe bocht naar rechts, om in stukken te breken tegen de een meter hoger liggende weg.
Bill Kirlin, die geweigerd had om zijn crash-positie in de veiligheidsriemen in te nemen, omdat hij het noodverband van Hewin niet los wilde laten, werd verpletterd door de 300 kilo wegende geschutkoepel, die door de klap van de romp brak.

"Na de crash", zegt Larry Hewin twee dagen later in Williamsburg, Virginia, zes uur rijden naar het zuiden, "heb ik altijd het gevoel gehad in extra tijd, in geleende tijd, te leven. Het was zo oneerlijk. Ik lag onder de turret, maar door de klap schoof ik naar voren. Bill heeft mijn leven gered, maar daardoor kreeg hij de geschutkoepel op zijn kop. De neus van het toestel was weg, ik kroop eruit, en rende weg, gedragen door de morfine. Ik zakte in elkaar en kon door mijn verwondingen maandenlang geen meter meer lopen. In het kamp in Duitsland werden weddenschappen afgesloten dat ik het eind van de week niet zou halen."

De bemanningsleden zouden elkaar vijftig jaar lang niet meer zien. In Duitsland brachten ze acht maanden in verschillende krijsgevangenkampen door, om voorjaar 1945 terug te keren naar de Verenigde Staten. Het verbrande lichaam van Bill Kirlin werd door omwonenden op de plaats van de crash begraven, begeleid door Duitse saluutschoten. Na de bevrijding werd het verplaatst naar Baarle Nassau, waar het bijna een jaar later opnieuw opgegraven werd, om op het oorlogskerkhof in Margraten voor de laatste ter aarde besteld te worden.
Op de plaats waar Baggy Maggy gecrashed, verbrand en gesloopt was, waar Kirlin zijn eerste laatste rustplaats vond, stond tot halverwege de jaren vijftig een kruis met enkele regels tekst. Toen het door weer en wind gesloopt was, herinnerde niets meer aan de grote bommenwerper die er ooit geland was.
De overlevenden bouwden na de oorlog hun leven op en verloren elkaar tot 1994 uit het oog. Dat ze elkaar na vijftig jaar zouden gaan schrijven en ontmoeten was te danken aan een amateur-historicus uit Ulicoten met de vasthoudendheid van een terri&eauml;r: Jos van Roozendaal. Die op het spoor gezet werd door wijlen dr. Ed Loffeld, die begin jaren tachtig een serie artikelen over Baggy Maggy schreef in Ons Weekblad in Baarle Nassau. Van Roozendaal noemt ook de naam van de Belg Ed Ragas: "Die weet alles van wat er hier in de Tweede Wereldoorlog in de lucht gebeurd is."

Naar aanleiding van de artikelen van Loffeld slaagde Van Roozendaal er begin jaren negentig in om de toen nog levende bemanningsleden op te sporen, met elkaar in contact te brengen en sommigen te ontvangen. Tien jaar geleden, in september 1994, werd een monument onthuld op de plaats van de crash. Drie bemanningsleden en Gertrude, de jongste zus van Bill Kirlin, waren aanwezig, tot tranen toe geroerd: bommenrichter George Sadler, schutter Eugene Shabatura en co-pilot George Scott, de man die het vliegtuig aan de grond gezet had.

Larry en Barbara Hewin en Donald en Paulene Dukeman konden er destijds, vanwege lichamelijke ongemakken, niet bij zijn. Ttien jaar na dato is het trio bemanningsleden dat de bedevaart naar Castelré maakte, overleden, maar zijn zowel het echtpaar Dukeman als Hewin zeer wel in staat om de verslaggever met veel warmte en dankbaarheid te ontvangen.
Mrs. Gertrude Stuber Kerlin leeft ook nog. Inmiddels 88 jaar oud, stuurt ze haar eigen auto naar Honeybrook en arriveert met een dosis levenslust en humor die een twintigjarige niet zou misstaan.

Ze heeft een ontroerend werk bij zich; het plakboek dat ze bij begon te houden, toen haar jongste broertje, de oogappel van zijn vijf oudere zussen, het ouderlijk huis verliet om opgeleid te worden als radio-operator. Zijn laatste klassefoto, foto’s in sporttenue, de eerste ansichtkaarten vanuit de basis in Engeland, de laatste brief, de offici&eauml;le mededeling van missing in action, het overlijdensbericht, het in memoriam in de lokale krant, een foto van de gedenksteen aan de muur van de fabriek van textielmachines waar hij boekhouder was.
"Ik was het jongste zusje", aldus Mrs. Stuber-Kerlin, "mijn andere zussen waren al wat ouder, toen hij geboren werd, maar ik groeide samen met hem op. Ik mis hem nog iedere dag."

Ook Donald Dukeman laat prachtige parafernalia en collectors’ items zien, waaronder logboeken, een model van de Baggy Maggy, het loodzware handboek met de gedetailleerde beschrijving van ieder onderdeeltje dat hij als boordwerktuigkundige van het enorme vliegtuig uit zijn hoofd moest kennen.
Centraal in zijn bibliotheek, net als in de studeerkamer van Larry Hewin een klein luchtvaartmuseum, prijkt de Baggy Maggy File. Een dikke ringband, een stuk levenswerk van Jos van Roozendaal, een werk dat er om schreeuwt om door een uitgever bewerkt te worden. Of om gedigitaliseerd te worden, zodat het op een internetsite gepubliceerd kan worden.
De Baggy Maggy File is een boeiend verslag van de gebeurtenissen op 18 september 1944, en de dagen en maanden daarvoor en daarna. De opleiding van de bemanning, het leven op de basis Hardwick in Engeland, de ontberingen in de krijgsgevangenkampen, de humor, de dodenmars van Dukeman.

Daarnaast leest het als een roman over de speurtocht van Jos van Roozendaal naar de overlevenden. Die in de avonduren een VWO certificaat Engels haalde, zodat hij beter kon communiceren met zijn Amerikanen. Die vrienden voor het leven zouden blijven, en met veel respect en genegenheid over Van Roozendaal spreken.
Waar bij het zoeken naar wie of wat dankzij internet tegenwoordig net zo vanzelfsprekend als gemakkelijk is, moest hij zich begin jaren negentig behelpen met brieven en telefoontjes naar luchtmachtbases en vertegenwoordigers van veteranenorganisaties.
"Na iedere brief was het weer weken afwachten", aldus Van Roozendaal, die dit voorjaar een van de twee luiken cadeau kreeg die de boordschutters achter in het vliegtuig aan weerskanten openklapten, als ze hun mitrailleurs in stelling brachten.

"Baggy Maggy is niet helemaal verbrand, omdat de Duitsers er niet alleen alle de bruikbare spullen, maar ook de brandstof uitgehaald hadden. Voordat de restanten als schroot zijn afgevoerd, hebben omwonenden er van alles afgesloopt. Een 14-jarige jongen ging er met dit luik vandoor. Nu hij 74 jaar oud is, heeft hij het aan mij gegeven. De wielen hebben ze tot in de jaren zestig, tot ze van ouderdom uit elkaar vielen, gebruikt om gekapte bomen uit het bos te slepen."
Repeterend onderdeel van de Baggy Maggy File is Borrowed Times, het magazine dat Larry Hewin vanaf de hereniging met zijn bemanning op onbepaalde tijdstippen uit begon te geven. Met de indrukwekkende afrekeningen met hun verleden, die Hewin en Dukeman schreven. Hewin, die in het kader van zijn uitgaven meer plezier in het schrijven van zijn memoires kreeg, Dukeman op verzoek van kinderen en kleinkinderen.

Waar Hewin het schrijven kennelijk met speels plezier afgaat, is de kracht van Destined to Survive van de diep gelovige Dukeman de simpele en doeltreffende manier waarop hij met zijn oorlogsverleden van zich afgeschreven heeft. "Maar vergeet niet", aldus Van Roozendaal, "dat Donald het in krijgsgevangenschap slechter heeft gehad dan Larry. Hij heeft op het eind van de oorlog ternauwernood een dodenmars van tachtig dagen overleefd."

Hewin, Big Larry, was negentien, toen hij tot gezagvoerder van een B24 werd benoemd. Vanaf de eerste keer dat hij er een zag, had hij er een haat-liefde verhouding mee: "Het was een onhandelbaar monster, maar ik hield van de motoren. Die Pratt and Whitneys bleven draaien, ze brachten je altijd thuis, ook al waren ze aan gort geschoten."

Aan zijn leven in de geleende tijd, ontleende Hewin een gevoel dat hem nooit verlaten heeft: "Ik ben nooit meer bang geweest voor de dood, alles was meegenomen. Alles ging zo snel. Ik vloog een splinternieuwe B24 vanaf Nebraska via Nova Scotia en IJsland naar Schotland. In Engeland moesten we hem inleveren. Daarna vloog ik in allerlei machines tientallen vluchten boven Frankrijk en Duitsland, tot die laatste, over Holland, in de Baggy Maggy. Ik raakte zwaar gewond, overleefde acht maanden als krijgsgevangene en ik was weer thuis in Texas vóór mijn 21e verjaardag. Het was niet altijd even leuk, maar ik had het voor geen geld willen missen. Het heeft me een beter mens gemaakt."

Terwijl Van Roozendaal probeert om in het kader van de zestigste verjaardag van de crash een herdenking te organiseren, zullen Hewin en Dukeman beiden vanwege lichamelijke ongemakken zo goed als zeker niet kunnen komen. Wie er wel zin in heeft, is Gertrude Stuber-Kirlin, die, als het aan haar ligt, over twee maanden weer opgewekt in een vliegtuig naar Nederland stapt.

"Natuurlijk kom ik, als er een herdenking is. Dat ben ik verplicht aan Jos van Roozendaal, aan de mensen van Castelré en Ulicoten, aan iedereen in Holland. Het is ongelooflijk hoe jullie daar de herinnering aan Bill levend gehouden hebben. Als God het wil ben ik er in september weer bij."

Posted by Leon at 08:53 PM | Comments (0)

June 19, 2004

Baggy Maggy: Living on Borrowed Time

On monday september 18, 1944, Maggy Magy crashlanded at Castelre. Approximately fifteen minutes earlier, in the vicinity of Groesbeek, the big Consolidated B24 bomber was hit by flak. Almost sixty years later our reporter visited two of the last survivors of the crew of the Baggy Maggy and the sister of radio-operator Bill Kirlin.

Link: Photoalbum Baggy Maggy
Link: Larry Hewin: Borrowed Time (Word, 1.2 Mb)
Link: Donald Dukeman: Destined to Survive (Word, 4.2 Mb)
Link: Original article in Dutch
Link: printable version

Baggy Maggy was a total loss after the crash. The next day is was set on fire by the Germans who shot it with tracers from a safe distance, while the dead body of Bill Kirlin was stil trapped in the wreckage. It was the end of a reliable workhorse that in the previous two years had earned a lot of respect by the crews who were flying her on missions over France, Holland and Germany. Maggy also took part in the famous raid on the Ploesti oil fields, all the way on the Black Sea coast in Romania.

In september 1944 she was marked by the battles she fought in, a weary but very popular plane, a guardian angel who always brought back her crew. Until she ran out of luck at Groesbeek on september 18, when a shell exploded somewhere under her nose. Commander Larry Hewin, only 19 years (!) old, took glowing red fragments in his legs and neck. While he was lying on the flight deck behind his chair and radio-operator Bill Kirlin was trying to stop the bleeding by applying tourniquets to his wounds, second pilot Richard Scott, aided by flight engineer Donald Dukeman, was frantically trying to keep Baggy Maggy afloat.

Sixty years later it"s a beautiful day in Honeybrook, Pennsylvania. From the living of Donald and Pauline Dukeman the visitor has a view on a fairy-like scene: an Amish farmer ploughing the fields in front of the Dukemans residence. Eight mules alongside, next to each other, the farmer standing on the plough behind them, dressed in traditional costume, hat on his head, long beard. In another meadow next to a little wooden school building it seems like someone is shooting a movie: twenty-odd children in traditional costumes having a good time, playing softball in knee high grass. The scenery looks like another movie, Witness.
"Right", says Donald Dukeman, who was a rural carrier in Penssylvania Dutch Coutry the last twenty years of his working life, "a few miles down the road, in Strasburg, you can make a phone call in the same booth that Harrison Ford was using in that movie".

"Scotty told George Sadler to hang on with his full weight on the rudder pedals, while Larry was bleeding to death on the flight deck.
I had to inform the rest of the crew in the waist we were going to crash, by going back through the open bomb bay, because our intercom had been shot out too. It felt like the invisible hand of a giant kept pushing us down. The needles of all indicators, temperature, oil pressure, rotations, were in the red, it was a miracle that we stayed in the air as long as we did."
By plotting a southwestern course the crew tried to reach a part of Belgium that was liberated by the Allies, but after having passed Baarle Nassau, Baggy Maggy lost het last precious height.

While the screws of the Pratt and Whitneys started to grind sand and potatoes, Baggy Maggy, at approximately 100 miles made a gentle right turn, only to crash hard onto the Hoogstratensebaan, more or less a kind of dike, one meter higher than the potatoe field. Bill Kirlin, who had refused to leave his commander and take his crash position, was crushed and killed by the 300 kilo heavy top turret, that broke loose off the fuselage because of the impact.

"After the crash", Larry Hewin says two days later in Williamsburg, Virginia, six hours driving south from Dukeman, "for the rest of my life I felt that I was living in extra, in borrowed time. In a way it was very unfair. I was the one that should have been killed by that turret, because I was lying right underneath it, while Bill was taking care of my wounds. At the moment of the crash I was thrown to the front, and Bill was hit by the turret. The nose of the plane was gone, and because the morphine Bill had given me I was able to ran away from the crash, afraid that everything was going to blow up. She didn't blow because Scotty did such a perfect job. Not only did he manage to put Bagy Maggy down in a such a way that nine out of ten men survived, he'd also killed the master switches during the crashes, so there were no sparks. When I finally sat down on the road, I would not walk for another four months, being in a terrible shape. Arriving in the POW camp in Germany a couple of Englishman were betting that I would not survive to the end of the week."

For fifty years the members of the crew wouldn't see each other. In Germany they spent the next eight months in different POW camps, to return to their home country in may 1945. The burned body of Bill Kirlin was buried on the spot of the crash by inhabitants of the area, while two Germans fired a salute. After the liberation it was exhumed and buried again at Baarle Nassau, where is was exhumed again one year later, to be brought to Bill's final resting spot at the American Cemetry at Margraten in the winter of 1945.

At the Hoogstratensebaan, where Baggy Maggy was crashed, burned and scrapped, and where Bill Kirlin found his first last resting spot, remained only a wooden cross, with a few words on it. After the cross perished around 1955 because of wind and rain, nothing reminded the big bomber that came crashing down from heaven in september 1944.

While the survivors rebuilt their lives in the United States, they completely lost track of each other until 1994. A Hollander, with the tenacity of a terrier, was responsible for the fact that after fifty years they would start to write, and finally meet each other. Jos van Roozendaal is an amateur historian, living about ten kilometers from the crash site in Ulicoten. He got interested in Baggy Maggy when another amateur historian, the late Dr. Ed Loffeld, wrote a series of articles in the weekly newspaper Ons Weekblad in Baarle Nassau. Van Roozendaal himself also mentions the name of Ed Ragas from Belgium: "he knows everything there is to known about waht happenened in the air over here during World War Two. I could not have done what I have done without Ed Loffeld and Ed Ragas".

Inspired by the articles of Loffeld, Van Roozendaal succeeded in the beginning of the nineties to get in contact with the surviving members of the crew, and to persuade some ot them to come to Holland. Ten years ago, on the fiftieth anniversary of the crash, a new memorial was unveiled at the spot of the crash. Three members of the crew, and Gertrude, youngest sister of Bill Kirlin, were present; bombardier George Sadler, left waist gunner Eugene Shabatura and co-pilot George Scott, the man who landed Baggy Maggy for the last time.

Ten years ago Larry and Barbara Hewin, and Donald and Pauline Dukeman could'nt make it to Holland, due to different reasons. Ten years later Sadler, Shabatura ans Scott have passed away, but Mrs. and Mr. Dukeman as well as Mr.s and Mr. Hewin are happy to receive a reporter from Holland. Mrs. Gertrude Stuber-Kirlin is also still alive and well. Never mind the fact that she is 88 years of age; she's driving herself from Reading to Honeybrook, bringing long time friend Clyde Hoffa, and arriving with a huge zest for living, as big as her sense of humour, joking and laughing like a twenty year old girl.

Careful she unpacks a touching peace of work: the diary she started to maintain when her kid brother, the apple of his elder sisters eyes, was still in high school, the book following the rest of his too short life. His work as bookkeeper at a textile machine producer in Shillington, leaving for the service, being trained as a radio operator. Pictures of Bill between his classmates at high school, at the service, in a baseball uniform. The first postcards he sent from his base in England, his last letter, the official statement of his missing in action, the offial death announcement , the obituray notice in a local newspaper, a picture of the memorial stone at the wall of the textile works.

"I was the youngest sister" says Mrs. Stuber-Kirlin, the other sisters were a few years older when he was born, wich is a considerable difference when you are so young as we were, so we grew up together, being very close to each other. I still miss him very much".

Donald Dukeman also shows beautiful memorabilia an collectors items; log books, a model of Baggy Maggy, the heavy and thick B24 manual with the accuracte descritions of thousands of parts that he, once a flight engineer, still knows inside out.

One of the cornerstones of his library, just as Larry Hewins study a miniature flight museum in his own right, is The Baggy Maggy File. A thick ring binder, a life's work of Jos van Roozendaal, a work that cries out to be published, a possible bestseller. Or at least to be digitised and to be publisehd on a website.

The Baggy Maggy File is a fascinating report of what happened on september 18, 1944, on the months leading to that date, and in the sixty years thereafter. The training of the crew in America, life on airfield Hardwick in England, hardship and deprivation as prisoners of war in the camps in Germany, the ever present humour, the deathmarch Dukeman had to walk.

Is also reads as a detective about the search for the survivors that Jos van Roozendaal started somewehere around 1990. To be able to better communicate with his new American friends he qualified in nightly hours for a certificate in English. His Americans became friends for life, and they speak about him with immense respect and a lot of warmth.

Where searching for whatever who or what these days is relatively simple because of the internet, Jos van Roozendaal simply had to make do something, and wait. Numerous letters to veterans organizations, airbases, telephone calls, and then wait again.

"After each letter I had to wait at least yet another couple of weeks", says Van Roozendaal, "until finally I got my breakthrough when a retired colonel passed my letters on to some members of the crew".

Only a few weeks ago he was presented with an unexpected gift: on of the hatches through wich one of the two waist gunners aimed his machine gun at German fighters. "Baggy Maggy didn't burn completely after the Germans set if on fire. The reason for that was that they'd first removed all valuables, including the precious fuel. Before the remains were scrapped, people in the area salvaged a lot of things. A 14-year old farmhand took the hatch. Now that he is 74, he has given it to me". The big wheels of the main landing gear of Baggy Maggy served another farmer well way into the sixties, until they finally disintegrated; he used them to haul timber from woods surrounding the crash site.

Repeating part of the Baggy Maggy File is Borrowed Times, the magazine that Larry Hewin started to publish at irregular intervals after he was reunited with his crew, thanks to Van Roozendaal. Other parts of the file are the impressive essays in which Larry Hewin and Donald Dukeman are writing about their time at war. Hewin, after he started Borrowed Time, clearly started to like writing more and more, Dukeman started his file because his children and grandchildren kept asking him about his past.

Where Hewin, with a lot of humour playing with words, has a knick for writing, de power of the religious Dukeman is the simple but efficient way in which he has finally buried his wartime past. "You also have to consider", says Van Roozendaal, "that Donald had an even worse time in prison camp than Larry did. At the end of the war he barely survived that terrible deathmarch from north to south Germany.

Hewin, "Big Larry", was nineteen when he was appointed as commander of a B24. Form the very first moment he saw one, it was hate and love: "I hate the plane, but I loved the engines. She was an unruly monster to fly, but those Pratt and Whitneys kept spinning forever. They brought you home, even if they were shot to pieces".

To what happened in 1994 and 1945, and to his life in borrowed time, Larry Hewin has derived something that has stayed with him until now, close to his 80th birthday. "I've never been afraid to die anymore, everything was a bonus. It all went so fast back then. As it happened I flew my crew in a brand-new B24 all the way from Lincoln, Nebraska, via Nova Scotia and Iceland to Scotland. In England we had to turn her in and then I flew all kind of missions in different machines over Holland, France and Germany. Bombing missions, and supply missions, like the one that finally got us shot down over Holland. I was seriously wounded, almost killed, couldn't walk for months, was brought to Germany, spent the remaining eight months of the war in different camps, after the liberation to camp Lucky Strike in France, shipped back to the US, and I was back in Texas before my 21th birtday. I wasn't alsways fun, but I wouldn't have missed it. I'd like to hink is has made me a better man".

While Jos van Roozendaal is pushing to get a memorial service going in september, it is not very likely that Larry Hewin or Donald Dukeman will be able to attend, due to fysical problems, infirmieties of old age. But Gertrude Stuber-Kirlin hardly can't wait to hear a date; "Of course I will be there when they do something. I am morally obliged to do so. Obliged to Jos van Roozendaal, to the people of Castelre and Ulicoten, to everybody in Holland. It is unbelievable how you people over there have kept Bills memory alive. If God is willing, I definitely will be there in september...".

Posted by Leon at 09:53 PM | Comments (0)

April 10, 2004

De laatste vlucht van Baggy Maggy

Hoe een fietstocht op zondagmorgen door het grensgebied tussen Baarle-Nassau en Hoogstraten � dankzij het world wide web � een vervolg krijgt in een drukke correspondentie met hoogbejaarde Amerikaanse oorlogsveteranen, overlevenden van de crash van Baggy Maggy.

Link: English translation

In de berm van een binnenweggetje tussen Castelr� en Hoogstraten staat een monument. Vorig wielerseizoen bleek ik mijn camera vergeten te hebben toen ik in een ander Belgisch weiland zag hoe een mannelijk mini-pony-hengstje, in kennelijke staat van hevige opwinding, tevergeefse pogingen ondernam om een knots van een werkpaard te bestijgen. Dat ik daarmee destijds een nominatie in de categorie �humor� van de strijd om de Zilveren Camera ben misgelopen is de reden dat de Digital Ixus nu als nummer ��n op de checklist van iedere fietstocht staat, v��r de reservetubes en het fietspompje.

Maar een foto gemaakt van dat intrigerende monumentje, brandschoon, goed onderhouden, verse bos bloemen. Met een bronzen plaquette, die me om twee redenen nieuwsgierig maakte. Weliswaar verloopt de grenslijn aldaar grillig, maar met de kerktoren van Hoogstraten, drie of vier kilometer verderop in het zicht, was ik er bijna zeker van in Belgi� te zijn.

Desondanks is het monumentje geplaatst door de Nederlandse ANWB. Verder roept de tekst op de plaquette nogal wat vragen op. Te lezen is dat op maandag 18 september 1944 om 17:00 uur de 24-jarige Amerikaan William Kirlin, afkomstig uit Shillington, Penssylvania, hier gesneuveld is. Kirlin de radio-operator van de Baggy Maggy, een Boeing B24 bommenwerper, waarvan relevante gegevens verstrekt worden; serienummer 42-100416, 409e squadron, 93e bombing group, 8e airforce, 2e air division. Nou is Baggy Maggy niet de enige bommenwerper die in de Tweede Wereldoorlog op Belgisch of Nederlands grondgebied is neergestort, en zijn er veel meer monumenten op plaatsen waar Lancasters en Liberators, B17's en B24's, al dan niet met een lading bommen, de grond ingedoken zijn.

Over het lot van Baggy Maggy geeft de tekst op het monument echter geen uitsluitsel. Is William Kirlin uit de hoog over Belgisch Brabant vliegende B24 gevallen? Of er met een parachute uit gesprongen en vervolgens gesneuveld? Op naar Google. De term B24 is goed voor een scala aan websites die iets met de bommenwerper van Boeing te maken hebben. Websites van liefhebbers van historische vliegtuigen, maar ook uitwisselingsplatforms van veteranen die in de Tweede Wereldoorlog met de Liberator gevlogen hebben. Ook Baggy Maggy als zoekterm levert links op naar B24 sites, al is er, gezien vraag en aanbod op E-bay in de sectie antieke koekblikken, ooit een industri�le koekebakker geweest die zijn producten als Baggy Maggy verkocht.

Alle Amerikaanse bommenwerpers hadden (en hebben) een bijnaam, dus wellicht heeft de crew zijn B24 met gevoel voor humor de naam van een vliegend koekblik gegeven. Goed, op verschillende websites maar eens vragen gedeponeerd, vergezeld van het vertaald opschrift, en foto�s van het monument. Binnen een dag kwam de eerste reactie, waarna ik in een leuke briefwisseling ben geraakt met de overlevenden van de Baggy Maggy, waaronder de co-pilot en de werktuigkundige. �Wat een ontroerend monument�, schrijft Vic Walzel uit Reading, Penssylvania. �Mijn vader vloog ook in een B24. Zijn navigator, die op 28 juli 1944 sneuvelde, kwam ook uit Shillington. Hij was van dezelfde leeftijd en moet William Kirlin gekend hebben.�

De volgende dag meer mailtjes, met het verhaal over de laatste dag aan boord van Baggy Maggy, bijna zestig jaar geleden. Tot dan een geluksengel voor de bemanning. Er waren er niet zoveel die meer dan dertig maal heelhuids terugkeerden naar hun Engelse basis, maar een dag na aanvang van operatie Market Garden was het geluk van Maggy op. �Dear Mister Krijnen�, schrijft Donald Dukeman, �Bedankt voor de foto�s. Ik was de boordwerktuigkundige op die dag. We vlogen heel laag, ongeveer honderd meter, omdat we paratroepen moesten bevoorraden die op weg naar Arnhem waren, toen we door mitrailleurvuur getroffen werden. Piloot Larry Hewin en co-pilot Richard Scott raakten beiden gewond en omdat Maggy nog maar amper bestuurbaar was, besloten ze een noodlanding te maken. Het was een redelijk normale landing, maar Bill had de pech dat de bovenste geschutkoepel afbrak en dat hij die op zijn kop kreeg. Er was snel een dokter uit het dorp bij, maar toen was hij al overleden. Verder hadden we over geluk weer niet te klagen; de overige negen man konden het wrak lopend verlaten.

We werden door de Duitsers krijgsgevangen gemaakt, maar een paar maanden later konden we naar huis terugkeren.� Donald Dukeman, inmiddels 84, schrijft een dag later nog een keer; hij is in 1994 met twee andere bemanningsleden bij het monument geweest, op de 50e verjaardag van de crash. �Bill is op die plaats begraven, maar na de oorlog is hij opgegraven en naar de oorlogsbegraafplaats in Margraten gebracht�. Verder is Donald Dukeman, net als de andere veteranen die de foto's hebben gezien, verheugd over het feit dat het monumentje er nog zo mooi bij staat. �Ik zou best nog een keer terug willen, maar helaas laten leeftijd en gezondheid dat niet meer toe.�

Op mijn laatste vraag weet niemand in de Verenigde Staten het antwoord: waar Baggy Maggy gebleven is? Gesloopt, weer opgestegen met een Duitse piloot, in brand gestoken? Weet iemand in Castelr� of Hoogstraten het antwoord?

Posted by Leon at 06:41 PM | Comments (0)

April 09, 2004

The last flight of Baggy Maggy

How a bycyle tour on a beautiful sunday morning through the boarder area between Baarle-Nassau en Hoogstraten - thanks to the world wide web - is followed by an e-mail correspondence with American veterans of World War Two, survivors of the crash of Baggy Maggy.

Link: Dutch Translation

At the roadside of a narrow country road between Castelr頡nd Hoogstraten stands a little memorial. Last year I'd forgotten my camera when I saw, at the side of another Belgian meadow, how a male mini horse, in an obvious state of excitement, desperately but in vain, tried to mount a huge female workhorse, who couldn't have cared less. The fact that I missed at least a nomination in the category 'humour' in the yearly Silver Camera contest is the reason that my Digital Ixus these days is number one on the checklist for each biking tour, topping the spare tires and the bycicle pump.

I shot some pictures of the intriguing memorial, spotless, well maintained, fresh flowers attached. With a text on a bronze sign, that made me curious, for two reasons.

To begin with, the boarderline between Holland and Belgium over there is a bit freakish, but, with the familiar very high tower of the church of Hoogstraten only a few miles away, I was almost sure I was in Belgium.

Nevertheless a little sign in the down right corner on the memorial says it's placed there and maintained by the ANWB

((Algemene Nederlandse Wielrijders Bond, or Official Dutch Biking Association). The ANWB was established more than 100 years ago as an association for the promotion of cycling in the Netherlands. It's aim was to do this by signposting and providing information on bicycle routes. These days it has turned into the national car drivers association, like the American AAA. ))

Secondly, the text says that on monday september 18, 1944 at 17:00 24-year old Amerikaan William Kirlin, from Shillington, Penssylvania, was killed in action on this spot. Kirlin was the radio-operator of Baggy Maggy, a B24 bomber, serial number 42-100416, 409th squadron, 93th bombing group, 8th airforce, 2th air division.
As we all know Baggy Maggy is by far not the only bomber that went down in Dutch or Belgium territory during WW 2. There a more memorials in Holland, at the spots were Lancasters en Liberators, B17's en B24's, with or without their bombs, went down.

But the text on this memorial tells nothing about the faith of Baggy Maggy. Did William Kirlin fell out of the at high altitude over Castelr頦lying B24? Did he bail out with a parachute, to be killed at the ground?

Let's go to Google. The searchterm B24 is good enough for a wealth of websites that have something to do with the Consolidated bomber.

(Note: this is where I erred, and wrote Boeing B24 in the original article, thank you Kees Heirbaut.)

There are websites of fans of historical planes, but also forums of veterans who actually served aboard Liberators during World War Two. Baggy Maggy as search term also brings me to B24 websites, but is seems there was ever also a food producent who sold Maggy Baggy cookies. On EBay someone is selling antique cookie tins, Baggy Maggies.

All American bombers had (and have) a nickname. Maybe Maggys crew had a sense of humor and gave their bomber the name of a flying cookie jar.

Anyway, I put some posting on some websites, accompanied by the pictures I took.

Here is where the beauty of the internet comes in action. Within one day there are reactions, among them survivors from the crash of Baggy Maggy!

?What a touching memorial', writes Glenn Morrison Strong, 'We should all be grateful. Dad's navigator was KIA 7/28/44 at Ploiesti and was also from Shillington, PA. and it is next to Reading. They probably knew each other as they were the same age. Bless'em all and Requiem in Pace'.

Next day more mail, more reactions, and the story about the last day of Baggy Maggy, alsmost sixty years ago. Until then a Guardian Angel for her crew, because there where not that many bombers who returned home after more than thirty missions. But one day after the beginning of Operation Market Garden Bagy Maggy finally flew out of luck.

?Dear Mister Krijnen?, Donald Dukeman writes, 'I just received the pictures you sent to Ray Howard of William Kirlin Jr.'s memorial over there in Holland. I was the flight engineer on that fateful day Sept. 18 th. 1944. We were supplying the Paratroopers that had landed in and around Arnhem Holland on the 17 th. of Sept. We were only flying around 300 to 400 ft above the ground, because we had very little area to drop the supplies. We were hit with 20 millimeter shell and lost almost all our control and we could only fly for about 15 minutes before we had to crash land into that field where the memorial stone is. Bill was crushed by the top turret which broke loose when we crashed. We were very lucky, other wise 9 men out of 10 walked away from the crash.


The crew became POW, after within minutes of the landing the Germans arrived from all directions. Donald Dukeman writes again the next day; in 1994 he visited the memorial on the 50th anniversay of the crash with other survivors.

++++++++++++

Note: this is where I erred again, having mixed up something in the mass of mails and postings on the B24 websites. Thanks to Jos Roozendaal: It is not Donald Dukeman who was here in 1994. Visiting were co-pilot Richard Scott, his wife Lucy, bombardier George Sadler, right waist gunner Eugene Shabatura, William Kirlins sister, mrs. Gertude Stuber-Kirlin en the wife of one of Williams nephews.

++++++++++++

Bill Kirlin was buried on the spot, but after the war his body is brought to the big War Cemetry at Margraten, Limburg.

Donald Dukeman, as well as the other veterans who have seen the pictures, are proud and glad that the monument is still so well maintained. I know now that is the work of Jos Roozendaal.

My last question: does anbody know what happend to Baggy Maggy? Put on fire, put apart, taken off again with a German in the seat? Can anybody in Castelr頯r Hoogstraten telle me more?

++++++++++++

Well, this was the translation for Larry Hewin, Donald Dukeman, and George Burford (three last survivors of the crew) , and for anybody who is interested inthe history of Baggy Maggy.

As all my questions are answered now (check out all postings under the Dutch version) and at the first postings, I am planning a larger article for my newspaper later his year, but probably very soon, I think sooner than september.

I'll keep everybody that has posted, up to date.

Kind regards, Leon Krijnen

++++++++++++++++

Posted by Leon at 09:01 PM | Comments (0)

April 06, 2004

Dear Mr. Krijnen, about Baggy Maggy

My name is Steve Howard. Recently you sent an email to my father Ray Howard, concerning my grandfathers' former favorite aircraft, "Baggy Maggy". I can't tell you how excited I was to receive the forward from my father. I knew that "Baggy Maggy" had crashed in Sept. of 1944, but I never knew of this memorial to the radio operater. It was so great to see that "Baggy Maggy" has a lasting memorial.

Fortunately, my grandfather survived his 31 missions and was able to come home. It was heartwarming to see that there is a memorial to the brave soldier who died while protecting freedom, and wasn't able to come home. Thank you again for the information.

Sincerely,
Steve Howard
Wonder Lake, Illinois
U.S.A.

Posted by Leon at 03:50 PM | Comments (0)

March 25, 2004

Baggy Maggy

Bicycling trough the boarder area between the south of the Netherlands and the north of Belgium, somewhere in the country between the village of Castelre and the city of Hoogstraten, I saw a memorial for William Kirlin, radio operator of the Baggy Maggy.
The text on the stone doesn't say anything about the faith of Baggy Maggy, only that William died on the spot where the memorial is, on september 18, 1944. Did William fell out of the plane? What happened to Baggy Maggy?

The translation of the text is:

In thankful rememberance of technical sergeant

William Kirlin Jr.

24 years old

Born in Shillington

Penssylvania USA

Radio Operator of the

B-24 Liberator 'Baggy Maggy'

serial number 42-100416 of the

409th Squadron

93th Bomb Group (H)

USAAF 8th Airforce

2nd Air Division

On monday september 18 1944

died on this sport

For our Freedom

Posted by Leon at 09:25 PM | Comments (0)