Hij studeerde aan de KMA in Breda, waar hij in 1990 afstudeerde als bachelor in engineering. Na zijn opleiding tot jachtvlieger voltooide hij drie van de meest uitdagende en prestigieuze cursussen in de militaire luchtvaart. De Euro NAVO Joint Jet Pilot Training (ENJJPT), de F-16 Nederlands) Weapons Instructor Course (DWIC) en de USAF Test Pilot School.

Majoor Van Hulten heeft meer dan 3000 vlieguren op zijn naam staan, waarvan ruim 2600 uur in de F-16. Verder bestuurde hij als gezagvoerder 42 verschillende typen vliegtuigen, variërend van lichte eenmotorige vliegtuigen tot en met zwaardere vliegtuigen met meerdere motoren.

Hij voltooide de ENJJPT in 1992 op Sheppard Air Force Base in Texas, en F-16 conversie training in Tucson bij de Air National Guard. Nadat hij terugkeerde naar Nederland, werd hij toegewezen aan 312 Tactical Fighter Squadron op Vliegbasis Volkel.

Van Hulten voerde van 1994 tot 1999 gevechtsmissies uit in het voormalige Joegoslavië, en in 2002 in Afghanistan. Na het voltooien van de Fighter Weapons Instructor Course kwam hij als 'flight commander' in actie bij verschillende internationale oefeningen en uitzendingen.

Nadat hij op Edwards Air Force Base in Californië opgeleid werd tot testpiloot heeft Van Hulten deelgenomen aan diverse testprogramma's in het kader van de verdere doorontwikkeling van de F16. Sinds 2006 coördineert hij de testprogramma van de gevechtsvliegtuigen van de Koninklijke Luchtmacht.

In 2008 was hij op vliegbasis Leeuwarden verantwoordelijk voor de operationele beoordeling van de F-16 MLU M5. Tijdens dat testprogramma werden in vier weken meer dan 150 vluchten met 10 exemplaren van de nieuwste uitvoering van F16 gemaakt. Een programma dat uitgebreid verslagen werd door Aviation Week en Space Technology.

Harry van Hulten is getrouwd, heeft twee dochters en woont in Breda.

Posted by Leon at 09:34 PM | Comments (0)

May 31, 2010

Brulkikkers rukken op naar Nederland

Amerikaanse brulkikker in zijn element. Foto Wikimedia Commons

De Amerikaanse brulkikker nadert vanuit het zuiden de Nederlandse grens. De exotische amfibie zwemt en springt al langer rond in het noorden van België en staat nu op het punt de grens te passeren.

"Ik heb er vorig jaar voorbij Meerseldreef zelf een flinke in De Mark zien springen," aldus de Bredase boswachter Theo Bakker.

"Het is slechts een kwestie van tijd voordat we er hier mee te maken krijgen." Nederland kan niet veel meer doen dan afwachten, omdat er geen voorzorgsmaatregelen te nemen zijn tegen de kwakende immigranten.

Intussen is er wel een 'early warning system' opgezet in samenwerking met Belgische natuurbeheerders. In het kader van dat project ontving Staatsbosbeheer gisteren enkele tientallen boswachters en vrijwilligers voor een eerste cursus brulkikkerherkenning. Na de workshop in Breda vertrok het gezelschap naar Vlaanderen.

Daar werd men voorgelicht door Mieke Hoogewijs van de provincie Antwerpen. Zij noemt de Amerikaanse brulkikker - ook wel stierkikker genoemd - een gevaarlijke exoot. "Omdat hij zich erg snel kan uitbreiden en een grote invloed op zijn omgeving uitoefent. Bovendien kan de brulkikker een schimmel verspreiden die het uitsterven van sommige amfibiesoorten heeft veroorzaakt."

Waarnemingen kunnen via de telefoon en via verschillende websites worden doorgegeven. In Nederland worden de gegevens verzameld door de stichting Ravon, die zich inzet voor de bescherming van reptielen, amfibieën en vissen.

Bij de zuiderburen is het Natuurpunt Hyla dat zich daarmee bezig houdt.

Wordt het probleem niet vanzelf opgelost door de reigers?

Theo Bakkers: "Zo simpel is het helaas niet. De larven zijn eetbaar, maar de volwassen kikkers scheiden een stofje af dat reigers niet lusten. Als ze er al een naar binnen krijgen, want ik heb exemplaren van een kilo gezien."

Dan maar brulkikkerpoten op het menu?

"Dat is een van de redenen dat ze ingevoerd zijn," aldus Bakker. "Ze leveren kennelijk mooie kikkerbillen."

Toen de brulkikker een plaag dreigde te worden, is de import in Europa verboden. Het is nu de vraag of die maatregel op tijd gekomen is.

Eigenaren van koi en andere dure karpers dienen hun vijver extra in de gaten te houden. Om te beginnen slokken de volwassen brulkikkers alles op wat in hun enorme bek past.

Van alle inheemse amfibieën tot en met knaagdieren, hagedissen, jonge slangen en eendenkuikens.

Tot overmaat van ramp lopen koi en karpers in de paartijd van de brulkikkers een ander levensgroot risico. Ze worden door de zowel slechtziende als opgewonden mannetjes in een dodelijke paaromhelzing genomen.

Link: www.ravon.nl

Link: waarnemingen.be

Posted by Leon at 09:05 PM | Comments (0)

May 27, 2010

Op een Bolleke of een Duvel de Belgische fietspaden op

De Nederlandse brouwers zullen er misschien wel een beetje jaloers op zijn: vier Belgische collega's die samen campagne voeren om toeristen op de fiets, én aan hun producten te krijgen. Samen met de Dienst Toerisme van de Povincie Antwerpen, die het zonder enige schroom in de markt zetten zoals het is: biertoerisme.

Link: www.beersofantwerp.be

Vanzelfsprekend, volgens Inga Verhaert, gedeputeerde toerisme: "Wereldwijd wordt kwaliteitsbier in één adem genoemd met Belgische bieren. De producten van De Koninck, Het Anker, Westmalle en Duvel-Moortgat vallen met de regelmaat van de klok in de prijzen. Desondanks wordt Antwerpen nog te vaak over het hoofd gezien bij de steeds populaider wordende bierreizen. Daar willen we met 'Beers of Antwerp' verandering in brengen. De Antwerpse streekbieren moeten een prominente en permante rol krijgen binnen onze toeristische productontwikkeling."

Beers of Antwerp is opgezet in samenwerking met de brouwerijen De Koninck, Het Anker, Duvel Moortgat en de abdij van Westmalle.
Het zijn niet de eerste bierroutes in België. Zo is er bijvoorbeeld al jaren de Caroluswandeling door de binnenstad van Mechelen, met stops in verschillende cafés.

De bollekesroute voert de fietser van rechter- naar linkeroever en terug naar de stad. Ze is 34 kilometer lang, waarbij de fietsers naar keuze meerdere malen kunnen afstappen bij enkele klassieke uitspanningen.

De Westmalle bierroute loopt van de trappistenabdij in Westmalle naar het trappistinnenklooster in Brecht, vice versa bijna 50 kilometer.

De Duvelroute is 36 kilometer lang. "Let op, die afstand is geen toeval", aldus Kris Baert, de pr-man van Duvel. Met een knipoog: "U kunt er onderweg zes maal aanleggen voor een Duvel, en dat maakt dan precies een marathon."

Een woordvoerder van de Dienst voor Toerisme zegt dat er wel contact geweest is met de Belgische politie over de nieuwe routes. "Maar alleen in het kader van de veiligheid. Het is verder geen probleem. We weten dat de meeste deelnemers aan fietsroutes hun verantwoordelijkheden en hun grenzen kennen. Ze weten allemaal goed dat ze ook nog naar huis moeten".

Voor wie zich tijdens de ritten tot Spa of koffie beperkt staan op infoborden langs de routes wetenswaardigheden over de bij de bereiding gebruikte ingrediënten en de brouwprocessen.

Beers of Antwerp ontstond geheel in de geest van het project: in een café, op de achterkant van een bierviltje. Uitgegroeid tot een ambitieus project, met een moderne website, waar alle relevante informatie te vinden is. "Nu alleen nog in het Nederlands", aldus Inga Verhaert, "maar binnenkort komt de Engelse versie live te staan. Zodat we volgend jaar doelgericht campagne kunnen voeren in Angelsaksische en Scandinavische landen. Later zullen er ook nog Franse, Duitse en eventueel andere talen volgen".

In België zijn annog 2010 nog steeds ruim 150 brouwerijen actief. Daarvan is een aantal in Antwerpen of de onmiddellijke omgeving gevestigd. Gaan die ook nog iets doen? Verhaert: "We zijn ervan overtuigd dat het project nog flink zal gaan groeien. Alle brouwerijen uit de provincie Antwerpen die zelf iets aan toeristische productontwikkeling willen doen, zijn van harte welkom als ze zich bij het project aan willen sluiten".

In de Sinjorenstad zelf kan ook langs bier gefietst worden.

Een route die begint bij de karakteristieke stadsbrouwerij van De Konick, aan de Mechelse Steenweg, vlakbij hartje Antwerpen.
Een paar pedaaltrappen verder ligt het Koning Albertpark, waar op het Galgenveld in de late Middeleeuwen terechtstellingen werde uitgevoerd. Op de hoek van dit park en de Mechelsesteenweg staat een stenen grenspaal met de opgestoken linkerhand. Het is de opgestoken witte hand in het rode logo van Brouwerij De Koninck.

De route voert verder via Park Spoor Noord, de oude industriële site van de Nationale Maatschappij van de Belgische Spoorwegen, tegenwoordig hedendaags stedelijk landschapspark, en het Mechelsplein. Op het plein staat een standbeeld van Willem Elsschot, op zonnige dagen zijn de tientallen terassen bomvol.

De Bollekesroute gaat daarna door de Sint Annatunnel. Deze oude voetgangers- en fietstunnel onder de Schelde verbindt de linker- met de rechteroever. Het lijkt een kopie van de oude voetgangerstunnel onder de Maas in Roettrdam, met de houten roltrappen en de kenmerkende akoestiek.

Boven op de linkeroever arriveren wandelaars en fietser op het Frederik van Eedenplein. Het plein en het park bieden het mooiste uitzicht op de stad Antwerpen. Aan de overkant prijken de gotische kathedraal en de Boerentoren, een van de eerste wolkenkrabbers op het Europese vasteland. Iets verderop liggen het strandje van Sint-Anneke en de haven.

Alle fietsroutes sluiten aan op de bekende knooppunten, of zijn voorzien van een eigen bewegwijzering.

Posted by Leon at 11:01 AM | Comments (0)

May 26, 2010

De PH BEN vaart weer na vier decennia

De heer De Jong kijkt naar de naast hem varende PH-Ben, waar hij veertig jaar geleden zijn eerste ballonvlucht in maakte.

Veertig jaar na de eerste vlucht ging de PH BEN zaterdagavond op herhaling. In Zundert koos de in volle glorie gerestaureerde luchtballon van Ad Haarhuis opnieuw het luchruim. Een zevental andere balonnen vergezelde de oldtimer van Ad Ballon. Daaronder de BN DeStem-ballon met aan boord de heer Kees de Jonge uit Zevenbergen.

Klik: Fotoalbum

Vier decennia geleden passagier van de PH BEN bij de maiden flight in Nederland. Bijna negentig jaar oud, maar nog zo scherp als een scheermes. De bejaarde eregast genoot bij de tweede ballonvlucht van zijn leven opnieuw met volle teugen. Van Zundert voorbij kasteel Maxburg in Meer naar Loenhout in België.

Zijn tweede landing in een lang leven is minder ruig dan de eerste, ook al wordt er zand gehapt. Gezagvoerder Coen Quirijnen kiest net voor het ondergaan van de zon voor een omgeploegd stuk land. Het blijkt ruller dan het zich uit de lucht liet aanzien. Stofwolken omhullen de mand als die door de leeglopende ballon een tiental meters als ploeg gebruikt wordt. "Maar nog altijd een stuk rustiger dan veertig jaar geleden", aldus Chris de Jonge, die voor de start zijn gehoorapparaat aan zijn dochter gegeven heeft: "Ik was bang dat ik dat zou verliezen. Veertig jaar geleden stond er veel wind. Bij de landing tuimelde ik zo maar uit de mand."

Chris de Jonge maakte de eerste vlucht in de PH Ben op 22 mei 1970. Samen met zat de Britse ballonvaarder Don Cameron en de Nederlandse ballonpionier Joe Boesman.

"De moderne ballonvaart, met gasbranders en nylon, is in Nederland allemaal begonnen met Jan IJzermans," vertelt de Bredase ballonvaarder Ad Haarhuis. Zijn bedrijf Ad Ballon is inmiddels eigenaar van de PH BEN. Hij heeft hem zorgvuldig gerestaureerd tot de eerste officiële oldtimer ballon met luchtvaardigheidsbewijs. In de PH BEN koos Haarhuis zaterdag zelf het luchtruim met een andere eregast, de opperbevelhebber der luchtstrijdkrachten, luitenant-generaal Jac Jansen. Beiden voor de gelegenheid getooid met de antieke helmpjes van begin jaren zeventig.

"IJzermans was in 1969 de pr-man van het Rotterdamse Benegas. Iemand die altijd vanuit zijn gevoel werkte, altijd op zoek naar nieuwe manieren om Benegas aan de man te brengen. Toen hij ergens in België een luchtballon zag varen, volgde hij hem tot de landing. Hij zag het meteen als een middel om zijn bedrijf te promoten."

De pr-man had de smaak te pakken en volgde later als toeschouwer een aantal landingen van de Petro Gasballon. "Dat was een zustermaatschappij van Benegas," aldus Haarhuis, "die hadden François Schaut als piloot ingehuurd. IJzermans slaagde er in om de Britse ballonvaarder Don Cameron naar Nederland te laten komen voor een proefvaart met zijn directeur, en dat was Chris de Jonge."

Die eerste vaart, in Jutphaas, markeerde het begin van de moderne ballonvaart in Nederland. De Jonge werd al bij de start zó gegrepen dat op nog geen honderd meter hoogte een ballon voor Benegas bestelde. Een uur later overleefde zijn enthousiasme de harde lading, waarmee geschiedenis was geschreven.

De bestelling van Chris de Jonge werd een paar maanden later afgeleverd, om op 27 juli 1970 Nijmegen voor de eerste keer op te stijgen.

"Omdat toen alleen de gasballonvaarder een ballonbrevet hadden, waren zij de aangewezen personen die met een heteluchtballon mochten varen", aldus Haarhuis. De eerste ballonvaarders die met de PH BEN omhoog gingen waren Jo en Nini Boesman van de Haagse Ballonclub, en Albert van de Bemde en Francois Schaut van de Belgische Ballon Federatie".

Veertig jaar later vaart de PH BEN opnieuw als een zonnetje. Al maakte de copiloot van Haarhuis, zelf als jachtvlieger gelouterd in de F16, zich vooraf wat zorgen over de landing. "Naar ik begrepen heb", aldus bevelhebber Jac Jansen, "noemen ze dat in deze wereld gecontroleerd neerstorten".

Dat blijkt allemaal reuze mee te vallen. De PH BEN maakt een mooie landing, en de dertien zandhappers in de BN/DeStem ballon komen er zonder schrammen en kleerscheuren vanaf. Een van de andere balonnen, met de verslaggever en de cameravrouw van Brabant10 aan boord, stuitert wat harder terug op moeder aarde. De inzittende koesteren een dag later een paar blauwe plekken, maar ook zij hadden de vlucht voor geen geld willen missen.

Net als de krasse 91-jarige, die in de invallende duisternis achter het stuur van zijn Volvo stapt om met zijn vrouw de terugreis naar Zevenbergen te aanvaarden. Kees de Jonge, met glimmende oogjes nog steeds genietend van zijn vlucht: "Het was alweer prachtig. Wat een ervaring."

Weer terug op aarde, met gezagvoerder Coen Quirijnen

Ad Haarhuis en luitenant-generaal Jac Jansen gespen de helmpjes om voordat ze in de PH-BEN stappen . . .

. . . en zijn in de lucht

Posted by Leon at 04:21 PM | Comments (0)

Van Roosmalen heeft weer een paspoort

Marc van Roosmalen en Marianne Thieme. Foto León Krijnen

Bioloog Marc van Roosmalen heeft weer een Nederlands paspoort. Van Roosmalen was zaterdag in Zundert, waar hij Marianne Thieme vergezelde bij een werkbezoek. Hij is door Time Magazine benoemd tot een van de 'Helden van onze Planeet'.

Volgens Amerikaanse wetenschappers is Van Roosmalen een van de grootste levende natuurkenners ter wereld. Hij heeft op zijn eentje tientallen levende soorten - dieren en planten - ontdekt en voor het eerst beschreven.

Zie ook Wired 16.06: Monkey Business

Van Roosmalen belandde in 2007 in een Kafkaiaanse nachtmerrie, toen de Braziliaanse overheid hem beschuldigde van het illegaal exporteren van apen en orchideeën.

De geboren Tilburger werd veroordeeld tot 16 jaar gevangenisstraf. Intussen is hij op vrije voeten, hangende een hoger beroep. Het kan nog jaren duren voordat er een definitieve uitspraak komt. Intussen raakte hij statenloos omdat Brazilië zijn paspoort innam, en hij zich tien jaar eerder tot Braziliaan had laten naturaliseren.

Thieme stelde er in 2009 als eerste Kamervragen over. Een en ander leidde er uiteindelijk toe dat Van Roosmalen in Nederland een nieuw paspoort op kon komen halen. Hij vertrekt vandaag weer naar Manaus, in het Braziliaanse Amazone-gebied, maar zal daar voorlopig niet de publiciteit zoeken, zei hij zaterdagmiddag in Zundert.

"Die rechtszaak en die veroordeling zijn er gekomen dankzij de mensen in het Amazonegebied die miljoenen hectares illegaal kappen ten behoeve van de sojateelt", zegt de bioloog die in wetenschappelijke kringen aanzien verwierf met zijn onderzoek naar primaten in het Amazonegebied.

"Zowel die mensen als corrupte figuren in de regering en bij justitie hebben er baat bij als ik er niet meer ben. Ik werd bij de zwaarste crack snuivende criminelen opgesloten in de hoop dat ik daar vermoord zou worden. Een mensenleven is daar niets waard, als je weet dat genocide er aan de orde van de dag is. Er worden hele indianenstammen letterlijk geruimd, vermoord omdat ze de sojateelt in de weg staan. De soja gaat als veevoer naar de Verenigde Staten en naar Europa, en levert op die manier een zware belasting op voor het milieu."

Volgens Marianne Thieme is het aan de Leidse en Tilburgse werkgroepen van haar partij te danken dat Van Roosmalen afgelopen vrijdag zijn nieuwe paspoort op kon halen. Ze hoopt dat Van Roosmalen dankzij zijn hernieuwde Nederlanderschap een betere bescherming zal genieten in Brazilië.

Van Roosmalen deelt die hoop, maar angst regeert nog steeds gedeeltelijk zijn leven. "Zolang ik me rustig hou in mijn huis in het Amazonegebied, met muren van vier meter hoog er omheen, ben ik redelijk veilig."

Het bloed kruipt intussen waar het niet gaan kan. "Ik wil een documentaire gaan maken over de genocide op de indianen in het Amazonegebied. Gesprekken opnemen met overlevenden en met familieleden van degenen die zijn uitgeroeid."

Vrijwilligster Anita Heck verzorgde gaande het intervieuw met Van Roosmalen een rondleiding door het Vogelrevalidatiecentrum in Zundert. Het is voorjaar, de hokken puilen uit van jong gevogelte dat met nest en al uit een boom gedonderd is, of om een andere reden bij het opvangcentrum afgeleverd is. „Bijvoorbeeld omzat ze illegaal gehouden werden, en daarom in beslag genomen zijn en door de AIVD hier afgeleverd zijn.”

Het gezelschap bewondert de roofvogels, waaronder een enorme Europese visarend. Een bijna net zo grote oehoe, een dood eendagskuiken in zijn bek, laat luidkeels horen waar hij zijn naam aan te danken heeft.

„Waar de kuikens vandaan komen?”, vraagt Marianne Thieme. Anita Heck windt er geen doekjes om: „Dat zijn mannelijke eendagskuikens. Daar hebben ze niets aan. Die worden door zo’n bedrijf hier afgeleverd. Zo gaat dat.”

Ze wijst op een paar vertederende bosuilen, die over een verrassend wrede inborst blijken te beschikken: „Als je ze de kans geeft dan peuzelen ze hun buren op”. De buren in kwestie, een paar met de ogen knipperende ransuiltjes, horen het zwijgend aan. Net als het gezelschap dat even de kluts kwijt lijkt te zijn. Soms is de natuur weerbarstiger dan haar beschermers zouden willen.

Volgens Marianne Thieme zou uit de laatste cijfers van onderzoeker Maurice de Hond blijken dat ruim 700.000 Nederlanders overwegen om op haar partij te stemmen. Een aantal dat goed zou zijn voor een zetel of tien.

Volgens de lijsttrekster is de crisis een van de redenen dat veel mensen zich tot Partij voor de Dieren aangetrokken voelen. „Mensen hebben niet alleen hun buik vol van het gegraai. Ze voelen zich ook bij ons thuis omdat wij van het kortetermijndenken af willen.

Omdat wij de aarde leefbaar willen houden voor mens én dier. Wij staan niet alleen voor een maatschappij zonder die graaicultuur, maar ook voor een diervriendelijke, duurzame en regionale landbouw. Dat blijkt steeds meer mensen aan te spreken, die, als ze een stemwijzer invullen, bij ons uit blijken te komen”.

Marianne Thieme luistert naar Anita Heck. Foto León Krijnen

Posted by Leon at 04:11 PM | Comments (1)

May 22, 2010

Een knipoog naar de blije, drinkende mens

Als gezellige proevers die wel eens een vreemd biertje in de kroeg probeerden, belandden ze begin deze eeuw op een cursus bierbrouwen. Inmiddels hebben Ad Kusters, Jeen Brouwer en Johan Cornelissen zelf een man of honderd opgeleid tot amateurbrouwer.

Ondertussen fanatiek experimenterend met gerst, gist, hop, water en suiker, en wat er nog meer aan te pas komt bij het maken van bier.

Inmiddels produceren ze acht tot tien keer per jaar hondervijftig liter bier: een licht bier, een witbier, een dubbel of een tripel.

Maar ze willen meer. Als het aan de drie brouwers van huisbrouwerij De Pimpelmeesch ligt, is alles wat ze de afgelopen tien jaar gedaan hebben een opstapje. Naar de revival van een volwassen brouwerij in Chaam, waar ooit twee professionele brouwerijen de hele omgeving naar hop en gerst lieten geuren. Met de mooist mogelijke namen van concurrenten die elkaar het leven zo zuur mogelijk maakten. De ene brouwerij heette De Morgenster, de andere De Avondster.

Als het aan Kusters, Brouwer en Cornelissen ligt, staat er straks dus weer een brouwerij in Chaam. Waar Chaamse Pel, Chaam Witbier, Chaams Dubbel en Chaams Triple gebrouwd en gebotteld gaan worden. Als de logische en onontkoombare bekroning van een uit de hand gelopen hobby.

Wie wel eens geproefd heeft van de producten van het Chaamse trio, op de huisbrouwerij in Chaam of op de jaarlijkse Meermarkt in het Belgische Meer, zal zich geschrokken afvragen waar de meest spraakmakende producten gebleven zijn. De Blonde Snol, De Vurige Non en de Heisse Weisse.

De liefhebber van die smaken hoeft zich geen zorgen te maken, zegt Ad Kusters, de man die door zijn twee companen unaniem aangewezen wordt als de smaakmaker van het gezelschap als het om het bier gaat. „Die namen hebben we ooit ’s nachts om twee uur verzonnen, nadat we een avond aan het bottelen en proeven waren geweest. Trappist mag niet, want dat is een beschermde naam. Op een gegeven moment riep iemand dat-ie de tripel een ‘heerlijk blonde snol’ vond.”

De Blonde Snol, een naam die stond volgens het brouwtrio, bleef op de zelfgedrukte etiketten staan. Het assortiment zou later worden aangevuld met twee namen, in dezelfde onbezorgde geest geschonken: De Vurige Non en de Heisse Weisse.

Een goede raad voor wie nog een fles met die kenmerkende etiketten heeft staan: goed bewaren, want ze worden zeldzaam. Onder het nieuwe beleid van de in Chaam geboren en getogen brouwers gaat De Pimpelmeesch vanuit Chaam met Chaamse namen de wereld veroveren.

Onder het logo van het vogeltje met zijn kobaltblauwe kruintje prijken namen als de Zilverpel

(oftewel het Chaamse Hoen), het Chaams Tarwebier, de Chaamse Dubbel en de Chaamse Tripel. Gestreefd wordt naar samenwerking met restaurants die het Chaamse Hoen op tafel zetten. „Het zou natuurlijk schitterend zijn als ze daar onze Zilverpel bij serveren”, aldus Johan Cornelissen. Lachend: „Er zijn een paar gerenommeerde restaurants die een Chaams Hoen opdienen. Die hadden we niet hoeven vragen of ze hun gasten een Blonde Snol of een Vurige Non voor willen schotelen.”

De Zilverpel werd ontwikkeld in samenwerking met de Chaamse Hoender Club, die in 2001 werd opgericht. Doel: het Chaamse Hoen, ook wel bekend als Kaamse Kiep, Kaamse Pel of Zilverpel, niet alleen voor uitsterven behoeden, maar ook naar volle glorie terug fokken. Het is een gehard ras, bekend om de hoge eierproductie en de fijnvlezigheid en specifieke smaak van de gecastreerde hanen.

Met de smaak van de Zilverpel, uiteindelijk bepaald via expirementeren en proeven, hebben Brouwer, Cornelissen en Kusters de afgelopen maand twee grote stappen gezet op weg naar het realiseren van hun droom: van De Pimpelmeesch een professionele brouwerij maken. „Op wat voor termijn weten we niet, al zou het een slok op een borrel schelen als de Staatsloterij er de hoofdprijs in zou steken”, lacht Jeen Brouwer.

In afwachting van een De Pimpelmeesch gunstig gezinde trekking, hebben ze vijfhonderd liter Zilverpel laten brouwen bij ’t Hofbrouwerijke in het Belgische Beerzel. Op recept van Kusters. „Best spannend”, legt hij uit. „Met hondervijftig liter zit er al verschil tussen het ene en het andere brouwsel, dus het was even afwachten hoe die vijfhonderd liter ging smaken.”

Het antwoord: perfect. Daarom wordt het binnenkort een paar dagen flink aanpoten. Na het vervoer van Beerzel naar Chaam moeten er van het brouwsel met de hand zeshonderd pijpjes en vierhonder driekwartliterflessen gevuld en geëtiketteerd worden.

De tweede stap was naar de notaris, waar De Pimpelmeesch tot stichting werd bekrachtigd. „Er moest wel iets gebeuren”, aldus Kusters. „We zijn nu een rechtspersoon, met de Zilverpel hebben we een basis en nu kunnen we in commercieel opzicht het een en ander gaan ontwikkelen. Als thuisbrouwer mag je verder helemaal niks, behalve je eigen brouwsel maken en opdrinken.”

Nu nog een gebouw, uiteraard in Chaam. De kelder en de garage van de karakteristieke woonboerderij van Kusters worden te krap.

„We zijn op zoek naar betaalbare huisvesting, liefst in een pand met een authentieke uitstraling. Dat pand moet passen bij het ambachtelijk karakter van ons brouwproces. Nu we een stichting zijn, kunnen we vergunningen aan gaan vragen om alcoholhoudende dranken te brouwen, te schenken en te verkopen.”

Een businessplan is er nog niet; eerst wordt een onderzoek gestart naar de financiële mogelijkheden voor de benodigde inversteringen.

Naast hun bieren hebben de Chaamse biermakers een filosofie ontwikkeld waarin de verbondenheid met hun dorp en de streekproducten centraal staat. „Samenwerking behoort absoluut tot de mogelijkheden”, aldus het driemanschap. „Sterker nog, dat moet. Maar wel met partijen die ambachtelijk bereide, geteelde of gefokte producten promoten. Als we op die manier zouden kunnen samenwerken, kunnen we met zijn allen de bekendheid van de ambachtelijke streekproducten veel beter vergroten.”

Dat zou ook moeten gebeuren via de activiteiten waar de drie brouwers al tien jaar mee bezig zijn: het organiseren van proeverijen en het geven van brouwcursussen. „Maar ook door het geven van lezingen over onze passie en door ons altijd te profileren op allerlei evenementen, tot in de verre omgeving”, aldus Johan Cornelissen.

Etiketten met een Blonde Snol, een Vurige Non of een Heisse Weisse zullen niet meer op de flessen geplakt worden. Maar de knipoog blijft. Het logo, de lachende pimpelmees met zijn blauwe kuif, is de knipoog naar waar de drie vrolijke brouwers van Dorpsbrouwerij De Pimpelmeesch voor staan: de blije, drinkende mens.

Pagina BN/DeStem als PDF (1.1mb)

Posted by Leon at 11:17 AM | Comments (1)

May 18, 2010

De Rotterdamse brandgrens, zeventig jaar later

De Rotterdamse brandgrens is een twaalf kilometer lange lijn. De brandgrens is de verbinding tussen twee steden: de stad uit het interbellum en de moderne stad die na 1945 op de puinhopen van het verwoeste hart van de havenstad gebouwd is.

Afgelopen vrijdag Gisteren zeventig jaar geleden, op 14 mei 1940, stond het centrum van Rotterdam in brand. Door een bombardement dat minder dan een kwartier duurde, werd het oude hart van de havenstad vernietigd. Achthonderd Rotterdammers kwamen om, tachtigduizend werden er dakloos. Er werden 24.000 woningen, 32 kerken en twee synagogen verwoest.

Vier jaar geleden besloot het Rotterdamse gemeentebestuur tot de definitieve fysieke markering van de twaalf kilometer lange brandgrens. De door rode vlammetjes gemarkeerde brandgrens is klaar, vrijdag werd het bombardement met een uitgebreid programma herdacht, en werd het boek ‘Brandgrens Rotterdam 1930/2010’ aan burgemeester Aboutaleb aangeboden.

Het boek gaat niet over de oorlog en het bombardement, maar brengt de lezer terug naar een stad die niet meer bestaat. Het is een fascinerende kijk in het laatste decennium van het oude Rotterdam. Het boek neemt de lezer mee langs wat in mei 1940 de brandgrens zou worden.

Al bladerend wordt de lezer ooggetuige van het Rotterdam in de jaren dertig. Een havenstad die zichzelf graag profileerde als het grote voorbeeld Chicago, een stad die op de drempel van een nieuwe tijd wil moderniseren, maar die tegelijkertijd door een hevige crisis wordt geplaagd.

Binnen de brandgrens verrees de nieuwe stad, die een groot contrast vormt met het Rotterdam van de jaren dertig. De aanpak van het boek is verrassend: 265 pagina’s ben je in het Rotterdam van de jaren dertig, in je achterhoofd op weg naar de foto’s van de vliegtuigen en het bombardement.

Die komen niet: een pagina verder stap je van zwart-wit pardoes naar full color in het Rotterdam van vandaag. Met Rotterdammers van vandaag zittend, wandelend en fietsend op de brandgrens.

Het gaat te ver om te zeggen dat Rotterdam het bombardement en de brandgrens koestert, maar de stad is er wel in geslaagd om een voorbeeld af te leveren hoe met het verleden om te gaan. Met een complete website, met het boek, met de brandgrens zelf.

Drie wandelingen die het best in deze volgorde afgelegd kunnen worden: eerst de historische website waar de brandgrens ook op Google Maps uitgezet is, daarna door het prachtige boek, en uiteindelijk, liefst op een mooie meidag, de echte wandeling.

Historicus Paul van de Laar overhandigde vrijdag het eerste exemplaar.

Brandgrens Rotterdam 1930 |2010

Redactie: Atelier Brandgrens o.l.v. Paul van de Laar en Koos Hage

ISBN: 978 90 6868 538 1 Prijs: € 39,90

Gebonden uitgave 320 pagina’s, ruim 500 illustraties.

Uitgeverij THOTH, Bussum.

www.brandgrens.nl

vvvrotterdam.nl

PNG van pagina uit de krant (2.5 mb)

Posted by Leon at 11:41 AM | Comments (0)

April 30, 2010

Nummer veertien heeft een serieus millenniumprobleem

Voorjaar: de schuur moet uitgeruimd worden. Een van de dingen die tevoorschijn komt is een muf ruikend koffertje. Het is kennelijk vochtig geweest, zwart uitgeslagen. Verroest, mijn oude Tandy 200 zit erin, met het akoestisch modem.

Nummer veertien, want dat heb ik er, met het adres en het telefoonnummer van de krant, met een soldeerbout op de achterkant in 1984 zelf ingegraveerd. Als redactioneel vertegenwoordiger in het systeem management (RSM) mocht ik ze uitdelen aan redacties en verslaggevers.

Nummer veertien, de laatste van de batch, reserveerde ik stiekem voor mezelf omdat ik erachter was gekomen dat de leverancier er per ongeluk twee geheugenbanken in gestopt had. Dat betekende 72KB RAM, inplaats van 24!

Tussen 1984 en 1990, tot de eerste Toshiba's arriveerden, heb ik hem over de hele wereld gesleept. Alle Grand Slams en Davis Cup finales, Het Melkhuisje, het NK in Scheveningen, Rosmalen, Antwerpen, de Grand Slam Cup in Munchen, ATP finales in Stuttgart en Parijs.

update: en met die Toshies vanaf 1990 meteen het internet op

Naar uit- en thuiswedstrijden van NAC, met Brevok naar Bordeaux, naar de finales van de wereldbeker driebanden op Majorca en in Istanbul. Dat allemaal gecombineerd met een jaar sabattical in 87/88, waarin hij een rondje over de wereld meeging. Het ding deed het altijd en overal. Vier penlight batterijen erin, en het werkte weer twintig uur.

De systeemroutine ken ik nog steeds uit mijn hoofd. Verhaal klaar? Modem aansluiten met de platte seriele kabel, nummer draaien in Nederland, wachten op het gekrijs van het corresponderende modem in Nijmegen. Hoorn in de twee rubberen flappen, rooie lampjes uitgeknipperd, groene lampje aan; F4, F3, enter, en dan zag je je verhaal regel voor regel vertrekken. Op 28K8 kon je het verhaal gaande het verzenden op je dooie gemak meelezen en de hoorn eruit rukken als je een tikfout voorbij zag komen.

Tandy 14 heeft twee decennia geslapen. Zou hij? Er zitten geen batterijen in, en dat is mazzel. Die zouden zijn gaan lekken en een ravage veroorzaakt hebben. Zou het?

Vier verse penlights erin; op knopje gedrukt, en jawel hoor, het werkt gewoon. Basic, Telcom, de adresbestanden, de spreadsheet en de tekstverwerker. Ergens in zijn ingewanden zit een piepklein batterijtje dat al die jaren het ROM in leven heeft gehouden.

Slechts een probleempje: tien jaar na dato kom ik voor het eerst een echt milenniumprobleem tegen.

Datum en tijd in de Olivetti's en de Tandy's moest je in Basic ingeven:

$time="11/30/00"

Ok

$date="30/04/10"

Ok

Mooi niet dus, want het resultaat is Friday, april 30th, 1910

Dat is dus een serieus millenniumprobleem, want in 1910 viel 30 april op een zaterdag :-)

Posted by Leon at 12:15 PM | Comments (3)

Toerisme in West-Brabant omarmt internet

Koen Quicken, eigenaar van Camping Liesbos (Breda): "Het bereik dat ik heb met sociale netwerken is groter dan ik in eerste instantie vermoedde. Sinds kort ben ik aan het twitteren en ik zie mijn netwerk snel groeien. Heel gemakkelijk bereik ik geïnteresseerden in heel Nederland, maar zelfs ook daarbuiten! Het mooie is dat mensen zelf bepalen welke informatie ze willen zien. Je zult dus met creatieve en interessante tweets moeten komen". Foto Kees Bennema.

Hyves, Twitter, Web 2.0, Google Maps, AdSense Campagnes, Blogs, RSS, Wikis, Widgerts, Mobiel, YouTube en nog een wagonlading vol termen uit de digitale wereld. Het toerisme in West-Brabant gaat internet innig omarmen.

De traditionele opening van het toeristisch seizoen vond gisteren plaats in de Skidôme in Rucphen, in samenwerking met de Kamer van Koophandel.

Voor de afsluitende borrel lijkt het echter meer een congres van webondernemers en marketeers dan een bijeenkomst van ondernemers in de toeristenbranche.

Het thema: Online delen is Vermenigvuldigen.

Doel: hoe alle mogelijke klanten met alle mogelijkheden van de moderne platformen te benaderen en over te halen als toerist West-Brabant te bezoeken.

Kern van de boodschap: wie de komende jaren met zijn toko niet nadrukkelijk aanwezig is op internet loopt een achterstand op.

Gasten zijn anno 2010 onvoorspelbaarder geworden. Informatie halen ze overal vandaan en accommodatie regelen ze steeds vaker op het allerlaatste moment via hun eigen mobiele internetverbinding.

Via datzelfde internet laten toeristen elkaar weten hoe het was, prijzen ze een gelegenheid de hemel in, of branden ze die helemaal af. Terwijl ze nog op hun vakantieadres zijn, vliegen de tweets over hun belevenissen de wereld over en zetten ze de video's op YouTube. Een vies zwembad, een smerige badkamer, of een chagrijnige beheerder? Vijf minuten later is het ergens te lezen op internet.

Over de hele wereld gaat dat zo, dus ook in West-Brabant. Sommige ondernemers fronsen de wenkbrauwen tijdens de twee flitsende presentaties over dit onderwerp, anderen staan te stuiteren om zo snel mogelijk aan de slag te gaan met al die nieuwe mogelijkheden.

In zijn openingspraatje houdt Chris Rutten, voorzitter van de Kamer van Koophandel een pleidooi voor meer samenwerking in het West-Brabantse toerisme. "Omdat er hier op toeristisch gebied veel gebeurt. Zo veel dat alle initiatieven dwars door elkaar heen lijken te lopen."

Hoe het web bij die samenwerking te betrekken, hoe mogelijke klanten via internet naar West-Brabant te lokken, daarover spreekt Goof Lukken, trendwatcher, vrijetijdsspecialist en docent aan de Academie voor Toerisme NHTV. Hij legt uit hoe je sociale netwerken in zou kunnen zetten met een voorbeeld dat meteen een primeur zou zijn. "Ik heb zitten googelen, maar ik heb nog nergens kunnen vonden dat er een toertocht via twitter is georganiseerd, terwijl dat een fluitje van een cent zou kunnen zijn en ook heel leuk."

Die tocht kan dan vooral worden gebruikt om de bezienswaardigheden in West-Brabant te promoten. "Want", had Lukken uitgerekend, "die staan niet eens in de top-tien van de activiteiten van toeristen in West-Brabant. Daar ligt een kans. Maar hoe je het doet, wat je ook doet", zegt de vrijetijdsspecialist, "zorg dat je kwaliteit levert, want dat blijft het allerbelangrijkste. Vroeger had je experts, de ANWB en sterren-systemen, tegenwoordig heb je internet. Als je geen kwaliteit levert, dan staat dat meteen op internet en kan iedereen dat lezen."

Wouter Gijsbertsen van Cliptoo presenteert daarna de website www.toerismeopdekaart.nl. Over kwaliteit gesproken: een website die het predikaat web 2.0 helemaal waarmaakt. Geënt op Google Maps is is het niet alleen een website, maar een applicatie die zowel de aanbieder van elke toeristische activiteit als de gebruiker, de toerist dus, geheel naar eigen voordeel kan gebruiken.

De essentie van het verhaal van Gijsbertsen wijkt nauwelijks af van die van Lukken: krachten bundelen, kwaliteit leveren, internet gebruiken. Gijsbertsen zet voor het gemak ene Marloes als doorsneeklant weg. Ze houdt van sporten, uitgaan, wijn inkopen en een weekeindje weg. "Dat regelt ze allemaal via internet", aldus Gijsbertsen, "en ze begint bij Google, zoals inmiddels bijna iedereen. Als Marloes je daar niet kan vinden, dan wordt ze in elk geval geen klant van jou."

Misschien wel een klant van de gastheer van gisteren, Nicky Broos van het Skidôme. Hij is op het web prominent aanwezig met een moderne website waar toerismeopdekaart.nl als voorbeeld in een widget wordt gepresenteerd. "Een widget? Zeg maar een klein stukje website dat in een andere website opduikt", legt Gijsbertsen uit.

Waarna de wegen van Marloes verder worden gevolgd, van de reservering via een fietstocht met behulp van een andere widget tot en met het verkondigen van haar belevenissen op internet.

Tussen alle digitale bedrijven door wordt ook nog even gesproken over kwaliteit in de klassieke zin, ingeleid door Gé Brogtrop. Daarbij gaat het om de vaste staanplaatsen op de West-Brabantse campings, die qua imago hier en daar wel wat opgepoetst zouden kunnen worden. Al gaat het van hieruit weer snel richting internet, waar de Stichting Kwaliteit Vrijetijdsvoorziening en Dienstverlening een ander initiatief heeft ontwikkeld, een website op het adres kwaliteit-recreatie.com. Dat is er overigens een die nog op web 1.0 is blijven steken. Maar de boodschap is ook hier helder genoeg: het streven naar kwaliteitsverbetering van dienstverlening en gastvrijheid. "Dat imago zou al heel wat beter zijn", vindt Koen Quicken, eigenaar-beheerder van Camping Liesbos in Breda, "als we aan belangstellenden voor een vaste staanplaats een garantie af zouden kunnen geven. Zodat die mensen zeker weten dat ze kunnen investeren in hun staanplaats zonder het risico te lopen dat de boel wordt overgenomen door een projectontwikkelaar die er huizen gaat bouwen." Waarbij aangetekend zij dat vaste staanplaatsen een belangrijke stabiele factor in het West-Brabantse toerisme vormen. Van de 28.000 zogenaamde verblijfseenheden zijn er 11.000 vast; dat is ongeveer 40 procent.

Waarna gastheer Broos vlak voor de afsluitende borrel de lachers op zijn hand krijgt met de belangrijkste tip voor iedereen. "We lullen veel te veel, en we plannen veel te veel. Lullen en plannen, dat moeten we allemaal veel minder doen. Ga van jezelf uit, ga dingen doen, dan komt er vanzelf iets op gang." De traditionele opening van het toeristisch seizoen vond gisteren plaats in de Skidôme in Rucphen, in samenwerking met de Kamer van Koophandel. Voor de afsluitende borrel lijkt het echter meer een congres van webondernemers en marketeers dan een bijeenkomst van ondernemers in de toeristenbranche.

Posted by Leon at 10:40 AM | Comments (0)

April 13, 2010

Scannen uit mijn oude doos

Autotron Rosmalen, 9 april 1981. Ik was er voor de krant, waarschijnlijk een persconferentie. Reinoud Roscam Abbing maakte deze foto, voor een Mercedes 300 SL cabrio. Bouwjaar waarschijnlijk 1955, maar ik heb de auto daarna nooit meer gezien. Een kentenkencheck op de site van de RDW is negatief.

Mijn goed voornemen begin dit jaar: in 2010 gaan alle dia's, foto's en negatieven uit mijn analoge verleden digitaliseren. Op zolder staat een dozijn plastic containers, die tien sleden met honderd dia's bevatten. Het was geen sommetje van het nationale rekendictee, maar een moeizaam probleem dat al jaren in mijn hoofd spookt.

Ooit zullen ze allemaal ingescand moeten worden, maar ga daar maar eens voor zitten. Komt nog bij dat elders op zolder ook nog wat schoenendozen met ooit afgedrukte foto's en enveloppen vol negatieven liggen. Ook die moeten bekeken, geselecteerd en gedigitaliseerd worden.

Over de productie in de jaren nul van deze eeuw hoef ik me geen zorgen te maken. Ik was er vroeg bij; in september 1995 kocht ik - via internet - mijn eerste digitale camera, een Apple Quick Take. Niet dat ik daar achteraf veel aan gehad heb: de met die camera gemaakte foto's zijn van het formaat postzegel.

Tot 2001 was het een speeltje, op reis vergezeld door een analoge Pentax M10. Medio 2000 arriveerde de eerste Canon Ixus, en daarna is er alleen nog maar digitaal gefotografeerd. De productie van de eerste Ixus en zijn geevalueerde opvolgers is naar harde schijven gekopieerd, thuis of op het internet, en naar backup schijven, thuis of ergens op de cloud, het web.

Want als al het scanwerk ooit gedaan is, dan is de back-up van levensbelang. Om helemaal zeker te zijn van uw zaak: maak een back-up van de back-up, plaats ze fysiek zo ver mogelijk van elkaar. Aan een back-up die naast een back-up ligt heb je niet zoveel, in geval van brand of inbraak.

Een goede raad: koop geen nieuwe scanner. Je gebruikt hem immers maar een keer. Ook al zal het dagen of weken duren voor al die sledes er doorheen gegaan zijn: op dat moment is je scanner afgeschreven. Want je hebt hem nooit meer nodig. Gelukkig zijn er duizenden mensen die iets meer tijd of discipline hadden dan wij, en daarom barst het op Marktplaats van de scanners.

Niet verrassend: bijna allemaal nauwelijks gebruikt. Doe daar uw voordeel mee, maar let intussen op de advertenties die opduiken als u op internet naar de juiste scanner zoekt. Het barst ook van de aanbiedingen van bedrijfjes die al voor een tientje per dag professionele scanners verhuren, of die tegen een vergoeding al uw dia's op cd of usb-stick schrijven.

Als ze eenmaal op de harde schijf van uw computer staan, begint voor sommigen het echte werk: categoriseren, indexeren, onderschriften maken en krasjes oppoetsen. Anderen zullen het wel geloven, een diashow aantrappen en met de hele familie verbaal de onderschriften aanleveren. Programma's te over.

Op mijn Mac's draait iPhoto, de back-ups worden opgeslagen op de TimeCapsule en naar elders. Op Windows zou ik Picasa gebruiken, een perfect programma, zowel op de computer thuis als voor de Picasa albums op Internet. Op naar de zolder, via Marktplaats: eind 2010 heb ik mijn boeltje op orde.

+++++++++++++++

Bovenstaand schreef ik voor het Oudjaarsnummer van de krant, en na twee maanden Zuid Afrika heb ik de nodige actie ondernomen. Via Markplaats de scanner gevonden waar ik naar op zoek was: een HP Scanjet 4850. Waarom die? Een drukkerij die me een proefafdruk stuurt van een foto die ik goed ken. Die proefadruk ziet er zo perfect uit dat ik ze terugmail met de vraag - naast de complimenten - wat voor scanner ze gebruikt hebben.

Antwoord: HP Scanjet 4850.

Op naar Marktplaats, en daar blijkt er eentje in de aanbieding te zijn, nauwelijks gebruikt. Voor drie tientjes opgehaald in Zuid Limburg, en hoppa, aan het scannen.

Achteraf gezien heb ik mazzel gehad, want er blijkt pas sinds 16 maart door HP een een driver beschikbaar gesteld te zijn voor Mac OS X 10.6 (oftewel Snow Leopard), het besturingssysteem op mijn MacBook Pro.

Ik was er zonder dat verder na te kijken vanuit gegaan dat die er al al lang zou zijn. Was dat net zo geweest dan had k hem aan mijn oudere iMac moeten hangen, en die is een stuk langzamer dan die MacBook.

De driver gedownload en geinstalleerd werkt-ie al een tierelier. Ben er zondag een paar uur voor gaan zitten, en al een tweehonderd oude foto's afgewerkt.

De dia's moet je niet in een keer wilen doen. Ik hou een doos bij de hand, iedere dag een verloren kwartiertje, en voordat je het weet ben je een half jaar verder en ben je er klaar mee; eind van jet jaar moet dat voornemen afgewerkt zijn.

Nou de rest nog :-)

Posted by Leon at 09:48 PM | Comments (0)

April 11, 2010

Boven Water: het huwelijk van twee passies

Jacco (links) en Henk Verhaeren. Foto Thom van Amsterdam

De een werd als klein knulletje door de ander zo hard voorbij gezwommen dat hij geen zwemmer wilde worden. De ander werd later door zwemmers met nÛg meer talent ingehaald en trok dezelfde conclusie. Wat zijn toekomst was wist hij wel: professioneel zwemtrainer, zwemcoach. Dat werd hij, aanvankelijk tegen de stroom in, maar hij bereikte de wereldtop als coach en trainer van Olympisch kampioenen. De ander schreef er een boek over. Twee broers; geboren en getogen in Rijsbergen: de zwemtrainer en de schrijver; Jacco en Henk Verhaeren.

'Boven water', heet het, en wie de afgelopen veertien jaar niet onder water heeft doorgebracht, kent Jacco. Onder zijn leiding stoomde een generatie zwemmers naar de wereldtop, naar wereldrecords en wereldtitels, en meermalen Olympisch goud voor Pieter van den Hoogenband, Inge de Bruijn en de Nederlandse estafettevrouwen.

Het curriculum vitae is een pagina persoonlijk, gevolgd door zes pagina's tussen 1996 en 2010 door zijn pupillen behaalde titels.

Gaande de productie van het boek hebben de twee broers elkaar zo mogelijk nog beter leren kennen. "Een stuk of vijfentwintig sessies van anderhalf uur praten", schatten ze eensgezind in. Jacco dicteerde, Henk nam met een recorder op, en tikte integraal uit. Daarna begon het echte werk: kiezen, inkorten, bijschaven, redigeren, allebei nalezen, en dan nog wat keren op en neer, over en weer. Zoals een zwemtraining.

Het boek begint met voor Breda en de zuidflank van de Parel van het Zuiden bekende herinneringen. Al voor ze leerden lopen spartelden ze rond in het pierenbadje en in het zwembad van de buurman in Rijsbergen. Of kropen ze onder het biljart in het CafÈ De Kouter aan de Antwerpseweg, als uitbaatster Oma Mien een lastige klant de deur uitknikkerde.

Gezwommen werd er in De Wildert in Zundert, in Etten-Leur en Hoeven, het Sportfondsenbad en De Wisselslag in Breda. Zomers lang iedere dag op de fiets naar De Galderse Meren. Van de brug over Haringvliet springen, met blauwe ribben als gevolg.

Boven Water is een lange monoloog van ruim 140 bladzijden, in de stijl die bijvoorbeeld Bibeb en Ischa Meijer bij voorkeur hanteerden. Heel toegankelijk, nooit saai of belerend, een kijkje in de koppige kop van een zwemtrainer die als 14-jarige besloot om dat te worden.

Prachtige anecdotes in de eerste hoofdstukken, maar toch geen biografie, geen sportboek, geen trainingsbijbel. Van alle drie een beetje, maar vooral een wegwijzer voor wie streeft naar succes, waarin dan ook.

In Het Stadspaviljoen in Eindhoven wisselen ze elkaar af, terwijl ze elkaar aanvullen.

"We wilden geen boek vol name-dropping", zegt de een. "Het moest ook niet overlopen van wollige theorie", aldus de ander. De een: "Je zou het als een management boek kunnen zien en gebruiken". De ander: "Ja, ik wilde wel graag een keer mijn visie goed verwoord zien".

Wat beklijft is het beeld van de 14-jarige Jacco die zwemtrainer wil worden. Tot begin jaren negentig een niet bestaand beroep, hetgeen iedereen, de docenten van het CIOS voorop, tevergeefs aan zijn verstand probeerden te brengen.

"Daar viel geen droog brood mee te verdienen", beweerden ze, "zwemtrainers waren toen nog badmeesters met een bijbaantje", aldus de huidige technisch directeur van de Koninklijke Nederlandse Zwembond.

Om zijn doel te bereiken nam hij een baantje als badmeester aan in het zwembad in Sittard. Voor en na de trainingen poetste hij de plee en dweilde de kleedkamers, gefocust op zijn enige doel; professioneel zwemtrainer worden.

Dat op een leeftijd waarop anderen van profvoetballer, piloot, discjockey of misschien trambestuurder dromen. Waarom?

Bijna verwonderd, met een hartverwarmende openheid: "Geen idee. Dat heb ik me vaak afgevraagd. Vanaf mijn veertiende wilde ik zwemtrainer worden. Punt uit. Nadat ik die keuze gemaakt had bleef ik daarbij. Als je luistert naar mensen die je van je passie af willen praten, ga je je roeping niet achterna, zal je een droom nooit waarmaken".

De ander knikt terwijl hij luistert. Hij wilde schrijver worden. Het huwelijk van hun passies is 'Boven Water'.
Boven Water. Tiron Uitgevers. Auteur: Henk Verhaeren.

ISBN 10: 9043913308
ISBN 13: 9789043913300

Posted by Leon at 12:13 AM | Comments (0)

April 09, 2010

De man van stavast vindt het welletjes

Prosper Ego in zijn appartement, met uitzicht op de Watertoren aan de Wilhelminasingel. Foto Thom van Amsterdam.

De rek en het vuur zijn er na bijna zestig jaar uit. De Stichting Oud Strijders Legioen wordt op termijn opgeheven, maakte aanvoerder Prosper Ego onlangs bekend. Een gesprek met de voorman van de roemruchte conservatieve stichting.

Het is een regel uit een oud soldatenliedje, in zijn afscheidsrede onsterfelijk gemaakt door generaal Douglas MacArthur: Old soldiers never die, they fade away. Oud-strijders blijken niet alleen te verdwijnen, maar soms ook geen tijd, of geen zin meer te hebben.

In linkse kringen zal er geen traan om worden gelaten, maar de Stichting voor Vrijheid en Veiligheid OSL/Stichting Oud Strijders Legioen wordt op termijn opgeheven. Dat maakte voorman Prosper Ego twee weken geleden bekend in de laatste nieuwsbrief van de 58 jaar oude, roemruchte conservatieve stichting.

Het clubblad van de organisatie, de Sta Vast, was al wijlen. Zijn kantoor is gesloten, de volledige jaargangen, de dossiers en zijn archief heeft Ego aan het Nationaal Archief geschonken.

Prosper Ego stopt nu ook met de nieuwsbrief omdat medewerkers en begunstigers in aantal teruglopen en het ontbreken van een secretariaat opbreekt.

„De abonnees van Sta Vast beginnen uit te sterven en het is tegenwoordig steeds moeilijker om vrijwilligers te vinden. Dat lijkt helaas een maatschappelijk fenomeen. Er zijn er wel nieuwe veteranen bij gekomen, van Libanon en Bosnië tot Afghanistan, maar die hebben allemaal hun eigen organisatie. Ik geloof dat er in Nederland inmiddels meer dan dertig verschillende clubs van veteranen bestaan.”

In de hoogtijdagen werd het blad op 14.000 adressen bezorgd en waren de zalen te klein uit als het OSL een congres organiseerde.

Dat was begin jaren tachtig toen honderdduizenden tegen de komst van de kruisraketten demonstreerde. Waar Ego en de zijnen met alle plezier voor de luizen in de pels van links Nederland speelden en vliegtuigen met sleep boven de demonstranten opdoken. De teksten: ‘Liever een raket in de tuin dan een Rus in de keuken’ en ‘Eenzijdige ontwapening? Miljoenen willen dat niet’.

Dat was toen, en nu is nu.

De wereld is veranderd; was er überhaupt nog reden om de stichting in de lucht te houden?

„Maar natuurlijk”, zegt Ego. „Waakzaam zullen we altijd moeten blijven. Kijk maar naar de geschiedenis, en wat zich daarin allemaal heeft herhaald.”

De stichting wordt op termijn geliquideerd, maar de achterban, die nu nog uit 2400 mensen bestaat, krijgt, als daar acute aanleiding toe is, in de toekomst nog wel een e-mail. Van de 2400, veelal bejaarde leden van het OSL maken er rond de 1800 gebruik van een computer en een internetverbinding.

„We blijven nog even in de lucht, maar op een gegeven moment moet je realistisch worden en een besluit nemen. Zowel de rek als het vuur is eruit.”

Prosper Ego, zijn ouders kwamen uit Zeeuws Vlaanderen, oogt jeugdiger dan zijn 82 jaar, zoals altijd keurig gekapt en in het pak, bekroond met dé stropdas. Dezelfde stropdas die George Bush senior op een van de foto’s draagt, ooit door Ego aan hem geschonken.

In ‘Een man van Sta-Vast’, het boek dat Vincent Dumas in 2008 over Prosper Ego en de geschiedenis van het Oud Strijders Legioen (OSL) schreef, staan enkele tientallen foto’s. Ego met Joseph Luns, Bob Smalhout, Joop van Tijn, Hans van Baalen, Mat Herben.

Ze hangen ook in zijn werkkamer, acht hoog in een prachtig appartement in een van de vijf woontorens op het Bredase Chassé park, aan alle kanten heeft hij uitzicht over Breda.

De man van stavast poseert met Amerikaanse generaals, een president, een Afghaans stamhoofd.

Wat opvalt: er is nauwelijks een foto te vinden waarop Ego serieus, fronsend, moeilijk of kwaad kijkt.

U bent kennelijk een tamelijk optimistisch en opgewekt type, is er wat dat betreft verschil tussen linkse en rechtse mensen?

„Nou, valt wel mee hoor, maar als je met hen aan tafel zit om eens lekker te eten, dan wordt toch nog regelmatig geklaagd over de misstanden in de wereld. Terwijl op dat moment, of je dat bord nou wel of niet leeg eet, elders in de wereld niets verandert. Geniet eens een keer ergens van, denk ik dan.”

Rechts en aartsconservatief heette Ego, die in zijn leven duizenden ingezonden brieven geschreven moet hebben aan alle kranten in Nederland, immer ondertekend door P. J. G. A. Ego. Maar binnen zijn eigen club is hij ook een liberaal, die er in in 1995, tot ongenoegen van een groot deel van zijn aanhangers, voor pleitte om nou eindelijk eens Duitsers uit te nodigen voor de nationale Dodenherdenking.

Datzelfde jaar liep hij tegen een veroordeling op vanwege een artikel in Sta Vast, waarin zo ongeveer alles wat niet-Nederlands was, voor het gemak over één criminele kam geschoren werd.

Ego staat onvoorwaardelijk achter de monarchie, maar die liefde bleek zes jaar geleden niet stekeblind, toen hij zei: „Ik vind Beatrix een echte vorstin maar kijk eens even wat er nu allemaal naar binnen schuift. De monarchie blaast zichzelf zo nog op.”

Een lintje ontbreekt op zijn revers, maar dat ligt niet aan die uitspraak over het Koninklijk Huis: „Tja, dat kan natuurlijk niet meer door die veroordeling in 1995. De tekst van dat artikel was niet eens van mijzelf. Maar ik wilde me niet verschuilen achter mijn medewerker. Ik sta pal voor mijn mensen. Ach, mijn tegenstanders ter linkerzijde zijn nooit veroordeeld. Zij hebben allemaal een lintje gekregen, ik vanwege mijn strafblad niet. Nu ja, dat is het ergste niet. Mijn belangrijkste onderscheiding is de steun van mijn begunstigers. Ik heb nooit een cent subsidie ontvangen.”

Als u achterom kijkt, is er dan iets, waarvan u denkt, nou daar heb ik helemaal mis gehad?

Na enig aarzelen: „Zuid-Afrika. Daar ben ik achteraf anders over gaan denken. Daar zijn tijdens de apartheid dingen gebeurd waardoor ik het met dat beleid niet eens had moeten zijn.”

Maar zelfs in de tijd dat u achter het beleid in Zuid Afrika stond, konden ze u toch moeilijk van racisme beschuldigen, gezien het feit dat u destijds met een Indische vrouw was getrouwd?

Hij herinnert zich een journalist van Vrij Nederland, of De Groene Amsterdammer, in elk geval links, die hem aan de vooravond van een bijeenkomst van het OSL belde met de vraag of er ook kleurlingen aanwezigen zouden zijn. Volgens Ego verwachtte deze een ontkennend antwoord. ‘Ja hoor’, antwoordde Ego echter, ‘mijn vrouw’. Waarop verder geen vragen meer werden gesteld. „Maar ja, die types zaten ook wel eens klem als ze op een bijeenkomst van het OSL verschenen, waar dan Pim Fortuyn en David Pinto bleken te spreken. Oftewel: een homoseksueel en een allochtoon van Berberse afkomst. Dat konden ze ook niet goed plaatsen.”

Hoe nu verder?

„Zo lang mogelijk genieten, met mijn partner, en de kleinkinderen. Ik ben een dankbaar en gelukkig mens die altijd veel geluk gehad heeft.”

Posted by Leon at 10:33 AM | Comments (0)

March 23, 2010

One backup is no backup!

One back up is no back up, two back ups is not enough, three back ups give you a false feeling of security, four back ups might be sufficiënt, five?

Anyway; my rigid backup strategies payed off once more. Two months in South Africa, Lesotho and Swaziland. Wonderful countries, fantastic skies, beautiful people, amazing animals, great buildings, lots of pictures.

With the risk of the camera getting robbed (again) or a flash card breaking down, I'd had the card copied almost every week tot a dvd and sent it to myself back home. On top of that I asked them every time to copy the pics as well to usb sticks. I took the sticks and the last dvd back home in the luggage, and sent a total of four dvd's home by classic mail.

Only two of those arrived, and this is how the very first dvd looked when I opened the enveloppe.

The second one proved to be in good order, as well as the sticks, so I'll stick to my strategies . . .

Here's a selection of the pics.

Posted by Leon at 01:15 PM | Comments (2)

January 30, 2010

Hot: achter de zwarte stronk

'Beyond the Black Stump' noemen ze in Australië het grote niets, ver voorbij de horizon: de outback. Land van verblindende zon, verzengende hitte, rode grond. Land van goanna's, kangoeroes, slangen, kamelen, wedge tailed Eagles, roestige wrakken. Achter de zwarte stronk, zoals bezongen door Midnight Oil in 'Beds are Burning". Over de alom aanwezige wrakken van de Holdens, kokende diesels, oorverdovend krijsende kakatoes, vijfenveertig graden tussen Kintore en Yuendemu.

'Been there, done that', zeggen de Ozzies die er geweest zijn, als ze weer terug in hun steden zijn en aan een koude pint zitten. Op de vraag hoe het daar was is het klassiek antwoord: 'Hot, mate, hot'.

Hot, is de titel van het fascinerend fotoboek van Thijs Heslenfeld, dat vorige week door de Samenwerkende Nederlandse Reisboekhandels uitgeroepen werd tot het beste reisfotoboek van 2009.

Om die onmeetbare eindeloze outback te kunnen begrijpen moet je er minstens een keer geweest zijn en gezweet hebben, in die zo leeg lijkende woestijnen, zo vol van leven.

Dat is wat Heslenfeld gedaan heeft. Op en neer, dwars door Australië, van zuid naar noord, zodat je het boek ook kan lezen als een reisverslag. Langs lege wegen, langs verdroogde karkassen, langs mensen die de kunst beheren om in de outback te leven; de boeren, de jackaroos en de aboriginals. Van cowboy Tom Bruce en zijn zesjarige buurjongen Alex Young; in de outback wonen de buren soms honderd kilometer verder.

Zoals die van Kate en Martin Reck, die een 'cattle station' beheren aan de Strzelecki Track, zo'n boerderij met een oppervlakte van 7500 vierklante kilometer. Op de dagen dat het vijftig graden celcius wordt, beginnen ze om vier uur 's morgens met werken, omdat het om tien uur te heet is. Dan gaat de airco en de televisie aan, en kijkt men naar het cricket dat tweeduizend kilometer verder gespeeld wordt, in Adelaide, Melbourne of Sydney.

Op Hamilton, een ander station, is men druk bezig met het verzamelen van de 8000 koeien. Met behulp van de 'blue heelers', de kleine venijnige cattle-dogs. Border collies werken niet met koeien, omdat ze te groot zijn; ze worden doof of dood geschopt. Een blue heeler weet onder die hoeven te duiken, om toe te bijten als de poot omhoog gaat. Maar ook Toyota's, cross motoren, helikopters en vliegtuigen worden ingezet voor het drijven van het vee dat gebrandmerkt of gecastreerd moet worden, of dat richting veemarkt of slachthuis moet.

De fotoreis gaat verder via Oodnadatta, een plaats van 150 inwoners, waar een van de bekendste wegrestaurants van Australië staat: de Pink Roadhouse.

Rabbit Flats is Het meest afgelegen road house ligt in Rabbit Flat, in het midden van de Tanami Desert, maar alleen maar van vrijdag tot en met zondag. Kom je er op maandag aan dan heb je pech gehad en zal je tot het eind van de week moeten wachten voordat je weer kan tanken. Rabbit Flats ligt aan de grens van een van de grootste aboriginal gebieden, waar niet-aboriginals niet mogen komen zonder een vergunning.

De foto's van Heslenfeld brengen het trieste leven van de aboriginals in die gebieden in beeld. De kinderen kijken er nog onbevangen in de camera, maar de volwassen hebben minstens een blik Victoria Bitter in de hand, of ze nou achter het stuur zitten of niet. De grond om hem heen is bezaaid met lege blikken, symbool van het onoplosbare drankprobleem onder de oorspronkelijke bevolking.

De Grey Nomads komen ook in beeld en aan het woord. Het zijn de gepensioneerde die in hun eigen land in een camper of een auto met caravan erachter blijven rondrijden. Soms met de klassieke sticker achterop: 'we zijn de erfenis van de kinderen aan het opmaken'.

Volgens het juryrapport wilde Thijs Heslenfeld alleen maar het leven in de outback laten zien.

Hij heeft veel meer gedaan: de schoonheid zien in de verdroogde karkassen in het rode zand, van autobanden op een stapel, van achtergelaten gereedschap in een stoffig schuurtje. Er zit natuurlijk heel veel outback in dit boek, maar ook veel Heslenfeld. Zijn gevoel voor ritme, voor patronen en voor juist hele zachte kleurnuances maakt het een zeer persoonlijk fotoboek. Details van veren, zachtgroene tinten in gebroken flessen. Zelfs een foto van een roadtrain die voorbij dendert krijgt bij hem een zachte glans. Werkelijk een zeldzaam mooi fotoboek.'

'Hot - life in the Australian outback' is de opvolger én tegenhanger van 'Cold - Sailing to Antarctica' - één van de best verkochte Nederlandse fotoboeken van de afgelopen jaren (nu in 3e druk leverbaar).

Informatie u op www.hot-the-book.com en www.cold-the-book.com.

Posted by Leon at 01:28 PM | Comments (0)

January 08, 2010

Krabbend naar het Kever Winter Festijn

De meeste cabriolets en de wat zeldzamer exemplaren staan allemaal in de winterstalling, anderen blijven dapper door de sneeuw ploegen: Kevers. De luchtgekoelde Volkswagens, die zolang ze bestaan een reputatie hoog te houden als het om altijd starten gaat, ook als het min vijftig is.

Ondanks die reputatie hebben doorgewinterde Kever rijders dezer dagen onder het rijden het krabbertje bij de hand. Ze ze weten dat iedere Kever altijd start, maar dat de voorruitverwarming nooit het sterkste punt geweest is. Als het flink vriest condenseert de adem tegen de voorruit en dan is het met één handje krabben geblazen.

Hoe dan ook; Kevers en winters hebben iets met elkaar. Voldoende reden om er weer een Kever Winter Festijn tegenaan te gooien, in het Autotron in Rosmalen. Voor de achttiende keer alweer, dit jaar op zaterdag 9 en zondag 10 januari.

Het is een traditie geworden die ieder jaar enkele duizenden Kever-liefhebbers trekt. Het hele weekeinde kunnen ze terecht op de onderdelenmarkt. Voor nieuwe en gebruikte onderdelen, complete professioneel afgebouwde motoren, of zeldzame hebbedingetjes. Er zijn standhouders uit heel Europa die ook al dan niet gerestaureerde Volkswagens te koop aanbieden.

Op zondag is er de grote luchtgekoelde Volswagenshow. Die dag zijn er enkele tientallen auto's te bewonderen die zo origineel dan wel zo speciaal mogelijk zijn gerestaureerd. Vrijwel alle modellen van de Kever worden tentoongesteld, maar ook Karmann Ghia's, de 411 en 412's, VW Porsche 914's, Regina's en Dragsters.

Intussen is het weer dertien jaar geleden dat de New Beetle zijn opwachting maakt, die in het Volkswagen wereldje nu ook als een klassieker beschouwd wordt. Ze strijden mee om de prijzen in de verschillende categorieën, die om 16:00 zondagmiddag worden uitgereikt.

Om de mooiste prijs van de dag doet iedere bezoeker automatisch mee: een mooie kant- en klare Kever. Die wordt meteen na de prijsuitreking van de show onder de bezoekers verloot.

Voor wie van plan is om de kinderen mee te nemen: draaimolen en springkussen staan in de kinderhoek op het bordes van het Autotron. Verder is er een Volkswagen clown die de kinderen schminkt en kunnen er de hele dag afbeeldingen van Volkswagens ingekleurd worden.

Kinderen tot en met 3 jaar gratis toegang, tot en met 11 jaar € 5,-, volwassenen € 10,-

Alle informatie: www.keverwinterfestijn.nl

Posted by Leon at 11:37 AM | Comments (0)

January 07, 2010

Spannende tijden voor Saab-liefhebbers

Paradepaardje in de showroom van Rien Mol (niet te koop): een muisgrijze 96, bouwjaar 1962. Foto Thom van Amsterdam>

Vandaag verstrijkt de deadline van het tweede bod van het Nederlandse Spyker Cars op Saab. Rijders van het Zweedse merk wachten in spanning af. Een eerste bod van Spyker mislukte eind december. General Motors (GM) zou op dit moment met meerdere geïnteresseerden in Saab in onderhandeling zijn.

De Chinese branchegenoot BAIC zou belangstelling hebben in het intellectuele eigendom van de Saab-modellen 9.3 en 9.5, zodat die modellen in China voor de met duizelingwekkende cijfers groeiende lokale markt gebouwd kunnen worden. GM had zichzelf oorspronkelijk tot eind december de tijd gegeven om een koper voor Saab te vinden.

Wie in de wachtkamer bij de tandarts of de dokter uit nieuwsgierigheid wel eens door het tijdschrift Arts en Auto heeft gebladerd, kent Saab. Het nieuwste model van het merk werd er steevast in besproken en in de advertenties werden de tweedehands steevast ‘door een collega aangeboden’.

Uiteraard vergezeld van een smetteloos boekje waarin de staat van onderhoud punctueel was afgestempeld. Een nieuwe Saab, dat had altijd iets deftigs, daar reden – naast medici – rechters en advocaten in. Of kunstenaars en schrijvers die goed verkocht hadden. Koningin Beatrix reed ooit Saab, al is de koninklijke familie inmiddels bekeerd tot Audi.

Saab is volgens Jeremy Clarkson van Top Gear – het best bekeken televisieprogramma ter wereld – het merk dat gereden wordt door ‘nice people’. Die op recepties hoog opgeven van de unieke eigenschappen van het eigenzinnige merk: de souplesse, het lijnenspel, de veiligheid en de zuinigheid.

Dealers van Saab zijn er niet meer in West-Brabant, sinds de Bredase vestiging een half jaar geleden failliet ging. Specialisten nog wel, zoals Rien Mol in Bergen op Zoom, die zowaar garen lijkt te spinnen bij de achteruitgang en de mogelijke teloorgang van zijn geliefde merk. Specialist, kenner, liefhebber, met een klantenkring in heel Nederland.

Met mensen die voor een Saab de showroom betreden, moet het altijd prettig onderhandelen geweest zijn, niet dan? „Dat klopt wel”, aldus Mol, die zijn geld ook verdient met het opvoeren en tunen van nieuwe Saabs. „Het is meestal prettig praten met het type klanten dat op een Saab uit is. Dat zal met andere merken wel eens anders zijn.”

Uiteraard zou het Mol pijn doen als het merk Saab verdwijnt. Ondanks dat hij er zelf niet zoveel last van zou hebben. Zijn winst en omzet zitten in de occasions en het onderhoud. Over zijn eigen toekomst maakt hij zich daarom niet al te veel zorgen, ook al zou de fabriek in Zweden definitief gesloten worden.

Het zou zomaar kunnen dat zowel de klassiekers als de youngtimers daardoor in waarde gaan stijgen. En het onderhoud blijft. Mol zegt dat voor concurrerende uurprijzen te kunnen blijven doen. „Ik zit niet in zo’n autopaleis, zoals de laatste jaren de trend was. Mooi, maar die investeringen moeten wel terug verdiend worden en het is de klant die dat voor een groot gedeelte via het onderhoud op zal moeten hoesten.”

De liefhebbers

Wie op zoek gaat naar de echte Saab-liefhebbers, komt al gauw in de klassieke hoek terecht. Zo- als bij wethouder Jan Paantjens van Halderberge, die in een Saab 96 uit 1972 door West-Brabant tuft, op milieuvriendelijk en goedkoop gas. Hij heeft zijn Saab zes jaar geleden gekocht van een restaurateur in het noorden. Paantjens is gevallen ‘voor de vormgeving en de uitstraling, het eigenwijze van dat ronde model. Maar vooral omdat-ie zo lekker rijdt.’ Lachend: „Al staat-ie nu toevallig in de garage. Niet vanwege de sneeuw, maar er zit een gaatje in de uitlaat.”

Jo van Hoof uit Breda rijdt al 22 jaar in een witte 99, die hij kocht toen er nog een Saab-dealer in de wijk Belcrum zat. Zijn Saab was toen zes jaar oud en functioneert nog steeds naar volle tevredenheid. „Geen toeval, we waren bewust op zoek naar een 99, omdat we dat allebei een heel mooie auto vinden.”

Deze Saab heeft inmiddels 330.000 kilometer gelopen, zonder grote problemen. Nou ja, eentje dan, hetgeen hem overigens een gratis nieuwe motor ople- verde. „De distributieriem brak ooit toen ik hem startte, maar omdat de motor niet aansloeg, had dat geen probleem hoeven te zijn; er was verder nog niets be- schadigd. Ik heb hem zelf naar de garage gesleept en uitgelegd wat er aan de hand was. Kennelijk waren ze dat de volgende dag vergeten, want toen hebben ze geprobeerd om hem aan te slepen en ging de motor kapot. Die fout hebben ze toegegeven en goed gemaakt.” Voor hem zou het verdwijnen van het merk geen probleem opleveren. Zijn Saab is al jaren in onderhoud bij een monteur die meerdere merken doet.

Onverbrekelijk met Saab verbonden: de cabrio. José Besters rijdt in een 9.3 cabrio, al blijft de kap deze dagen dicht. „Ik rij er niet zoveel mee, voornamelijk op en neer naar het werk. Ik denk dat ik onder de 7000 kilometer per jaar blijf. Als het even kan, gaat de kap open. Heerlijk, dat gevoel van vrijheid.”

Ook zij vindt het doodjammer als het merk verdwijnt. „Het is toch een heel markant merk, met een lange historie.” Ze wil nog heel lang van haar cabrio genieten en maakt zich geen zorgen over het onderhoud. „Ook al is er in Roosendaal geen dealer meer, de beschikbaarheid van onderdelen is voor minstens tien jaar gegarandeerd.”

Posted by Leon at 11:24 AM | Comments (0)

December 30, 2009

NAC museum groeit uit zijn jasje

In zeven jaar tijd is het een kroonjuweel van NAC geworden: het NAC museum. Schreeuwend om een lokatie die meer recht doet aan de juwelen in de schatkamer van geel-zwarte historie. Bijna verstopt aan de achterkant van het Rat Verleg stadion, voor de deur een paar containers en de spoorlijn richting Rotterdam Zuid.

Het gaat mettertijd goedkomen, weet John de Leeuw zeker, die al bij NAC kwam voordat-ie kon lopen of praten. Zelf bijna een geel-zwart geverfd museumstuk, alle gegevens tussen zijn oren opgeslagen, verwacht-ie dat het niet al te lamg zal duren voordat het museum de plaats krijgt die het toebehoort. Aan de voorkant, naast café de Beatrix, samengesmolten met de NAC shop.

"Daar zijn we al een tijdje over aan het praten met het bestuur", aldus de penningmeester van de stichting die het musem beheert, tussen twee rondleidingen door. "Theo Mommers is er ook voor, dus het zal wel goedkomen. Even geduld".

Op de voorlaatste dag van het jaar praat De Leeuw een groepje door het museum, doelpunten, opstellingen, feitjes, wetenswaardigheden.al wat NAC is, uit zijn blote hoofd opvissend. Een opa en een oma, die twee kleinzonen beloofd hebben er minstens één NAC-speler in levende lijve aan te zullen treffen, hebben mazzel.

Ati Graumans is bij de rondleiding aangesloten, een van de spelers die in 1973 de beker veroverden op NEC. Hij speelt maar meteen als gids en opvoeder, als hij van oma hoort dat de twee harde werkers zijn. "Heel goed", akdus Graumans, "want dat is één van de dingen die je hard nodig hebt als je prof wil worden. Hard blijven werken jongens, heel belangrijk".

Graumans, die in het verleden al meer voorwerpen voor het museum geritseld heeft, heeft weer een doos parafernalia gevonden. Cadeautje voor De Leeuw, die het dankbaar in ontvangst neemt.

Graumans blijkt ook een rol gespeeld te hebben bij een van de belangrijkste memorabilia in het museum, helemaal links vooraan uitgestald.

Het is een handgeschreven boekje; de notulen van de oprichtingsvergadering. "Niemand wist van het bestaan af", aldus Graumans, "maar het werd aan NAC geschonken door de kinderen van Frans Speekenbrink.

Die was gebrouilleerd met NAC, maar omdat ik een van de drie NAC-mensen was die op zijn begrafenis waren, besloten zijn kinderen om het toch maar aan NAC te schenken".

Het museum is een must voor iedereen die iets met NAC heeft. Waar sportieve vreugde en leed elkaar afwisselen. Foto's van feest en kampioenschappen, maar ook van droefheid na degradatie. Viermaal degradeerde NAC (in 1965, 1983, 1985 en 1999), evenzoveel malen explodeerde Breda later na de terugkeer naar het hoogdte podium.

Schuin tegenover de stelling waar de twintig internationals van NAC geëerd worden, staat er een ander herdenkingstableau. Het zijn de vijf spelers van NAC die te vroeg overleden, als speler van het eerste team.

Jo Schot (in 1923 van het dak gevallen), Koos Visschers (in 1937 aan TBC overleden), Andro Knel (1989, vliegramp Paramaribo), Dominique Diroux (hartstilstand 1998) en Ferry van Vliet (verkeersongeval 2001).

De Leeuw en consorten doen wat iedere moderne museumdirecteur doet: de boer op. Scholen en bedrijven worden benaderd, met het doel om zoveel mogelijk kinderen en volwassenen minstens één keer naar NAC te krijgen.

"En dan maar hopen dat er van ieder bedrijf, of van iedere klas die we hier binnen krijgen, er minstens eentje blijft hangen en een seizoenkaart aanschaft", zegt John de Leeuw. Met een knipoog: "Dat zou prachtig zijn".

De zoveelste aanwinst voor het NAC-museum; een kampioenshorloge. De spelers die in 1921 kampioen werden ontvingen het als aandenken, met een passende inscriptie in het deksel aan de achterkant. Het exemplaar dat op 20 februari aan het NAC-museum overhandigd zal worden, is gechonken door de nazaten van Fanny Petit, die het horloge bijna negentig jaar geleden ontving.

Posted by Leon at 11:53 AM | Comments (0)

December 19, 2009

The Elbow

Orthopedisch chirurg Denise Eygendaal, werkzaam in het Amphia Ziekenhuis in Breda, geldt in Nederland als dé specialist op het gebied van de elleboog. Patiënten uit het hele land komen naar haar spreekuur. Een bijzondere groep patiënten vormen de topsporters, uit allerlei disciplines: tennis, honk- en softbal, volleybal, handbal, golf, atletiek, judo en wielrennen. Ze weten haar te vinden.

Het zijn in toenemende mate topsporters die de praktijk van Denise Eygendaal platlopen. En juist zij blijken niet altijd de gemakkelijkste patiënten van de orthopedisch chirurg die spreekuur houdt en opereert in het Amphia Ziekenhuis in Breda. "Niet vanwege hun karakter hoor, daar is over het algemeen niets mis mee. Topsporters zoeken vaak de grens op als het gaat om de voorgeschreven periode van rust. Ze kunnen niet wachten om weer aan de slag te gaan. Een goede eigenschap, maar dat wil weleens botsen met het voltooien van het genezingsproces."

Dokter Eygendaal specialiseerde zich na het behalen van haar registratie als orthopedisch chirurg in eerste instantie in het gebied van schouder tot pols, maar staat inmiddels te boek als dé specialist van de elleboog in Nederland.

Voortvloeiende uit goede contacten bij de Koninklijke Nederlandse Lawn Tennis Bond en de Koninklijke Nederlandse Baseball en Softball Bond lopen toptennissers en honkballers uit de hoofdklasse en nationale selectie haar praktijk plat.

Daar blijft het niet bij; overal waar hard met een bal of een ander voorwerp gegooid of geslagen wordt, of waar hard gevallen wordt, raken ellebogen beschadigd. Dus heeft ze ook volleyballers, handballers, speerwerpers, wielrenners, judoka's en golfers als klant.

Verschillende disciplines, waarin de beoefenaren met vervelende blessures dan wel flinke mankementen aan de elleboog te maken kunnen krijgen. Variërend van geïrriteerd bindweefsel tot afgescheurde pezen of banden. Soms gaat het vanzelf over, soms moet er een dokter naar kijken, soms moet er gesneden worden.

Nu Denise Eygendaal naam heeft gemaakt als elleboogspecialist, ontvangt ze tegen de vijfhonderd brieven per jaar van collega's uit het hele land. Of ze haar licht eens wil laten schijnen over een moeilijke elleboog en een diagnose wil stellen. Een traject dat steeds vaker tot een operatie leidt die door haar uitgevoerd wordt in het Amphia Ziekenhuis.

Het betreft niet alleen sportgerelateerde aandoeningen, maar ook afwijkingen van de elleboog na een ongeval of slijtage van de elleboog.

Waarom heeft ze zich in de orthopedie gespecialiseerd? "Dat kwam min of meer vanzelf", zegt ze in haar knusse werkkamer in het Amphia, locatie Molengracht. Met het zicht op een zijkamertje dat van de vloer tot het plafond is volgepropt met medische en wetenschappelijke literatuur. "Orthopedie heeft wel iets van knutselen en repareren. En dat heb ik altijd graag gedaan, knutselen en timmeren. Ik hang thuis de schilderijen op en weet bijvoorbeeld niets van koken."

Zelf heeft ze op hoog niveau badminton gespeeld. Tegenwoordig hanteert ze een tennisracket, op een wat lager niveau. Ze is daarmee derhalve ook nog eens ervaringsdeskundige als het om bovenarm en elleboog gaat.

Na haar studie geneeskunde in Leiden, Rotterdam en Denemarken, en een stage aan de prestigieuze universiteit van Harvard (VS), aarzelde ze tussen een specialisatie als sportarts of orthopedisch chirurg.

Uiteindelijk werd ze orthopedisch chirurg en promoveerde in 2000 aan de universiteit van Leiden op een proefschrift over de instabiliteit van het ellebooggewricht. Daarna werkte ze vijf jaar in de Sint Maartenskliniek in Nijmegen als bovenste extremiteitchirurg (schouder, elleboog, pols, hand).

Nu houdt ze iedere dinsdag in Breda een spreekuur voor aandoeningen aan de elleboog, waarvoor de patiënten uit heel Nederland komen. Verder is ze druk met wetenschappelijk onderzoek naar elleboogprotheses, kijkoperatietechnieken en botbreuken rond de elleboog. Je vraagt je af of nog wat vrije tijd resteert, want verder is ze gedelegeerde van de Europese vereniging voor schouder- en elleboogchirurgie, topsportconsulent voor de tennisbond, judobond, voor het wielrennen en de atletiek.

Bijna verontschuldigend: "Oh ja, ik geef ook nationaal en internationaal onderwijs over de elleboog en organiseer per jaar tien tot vijftien lezingen en cursussen over elleboogchirurgie."

Bijna zouden we het boek vergeten dat ze deze maand heeft uitgegeven. Het is een in het Engels geschreven medisch werk, samengesteld uit de bijdragen van zesentwintig (inter)nationale elleboog-specialisten. De titel ligt voor de hand: The Elbow.

Het boek is een samenvatting van alle medische literatuur over de elleboog van de afgelopen tien jaar. Het kan ook dienen als naslagwerk, waarin relevante gegevens snel opgezocht kunnen worden. Volgens Eygendaal is de inhoud 'laagdrempelig'. Het is de bedoeling dat orthopedisch chirurgen, sportartsen, geïnteresseerde huisartsen en fysiotherapeuten het boek gaan lezen.

De elleboogspecialist is blij met de belangstelling, maar 'niet alle ellebogen zijn te genezen'. "Wat goed kapot is, kan niet altijd hersteld worden." Lachend: "Ik ben geen Jomanda."

Hoewel voor dat soort types zelfs bij topsporters een markt blijkt te zijn. Heeft dokter Eygendaal gelezen over Robin van Persie? Die op zijn flink beschadigde enkel naar een genezeres op de Balkan hinkte om het gewricht met placentavocht te laten masseren? "Nou ja, zeg. Dat is toch niet te geloven!"

Eygendaal denkt dat ze een gedeelte van haar bekendheid te danken heeft aan het gegeven dat vooral op het gebied van de elleboog de orthopedie het afgelopen decennium flinke stappen voorwaarts gemaakt heeft. Precies in de periode dat zij er studerend en zichzelf ontwikkelend haar hele hebben en houden in gooide. "De heup en de knie waren al verder uit geëvolueerd. Daar viel qua technieken en behandelingsmethoden niet zo veel winst meer te halen als bij de elleboog."

Nadelen heeft de erkenning van haar specialisme ook: haar wachtlijst begint te lang te worden. "Nou is een mankerende elleboog niet levensbedreigend, maar er is maar één ding wat we hier in het Amphia Ziekenhuis willen en dat is iedereen zo goed en zo snel mogelijk helpen."

Het interview wordt onderbroken door een klop op de deur. Het is een andere specialist, met het verzoek of Denise even kan komen kijken naar een moeilijke elleboog. Die gaat uiteraard voor. Ze vliegt weg.

Tien minuten later: "Waar waren we gebleven?"

De wachtlijst. Beslist: "Dat lossen we op. We zitten hier met een prachtige maatschap. Die bestaat uit dertien orthopedisch chirurgen met elk een eigen aandachtsgebied. Zoals ik bezig ben met ellebogen, zijn er hier collegae die alles weten van knieën, heupen, voeten, schouders, handen en rug. En we hebben ook nog drie jonge vrouwelijke specialisten van de bovenarm. Ik zie mezelf niet meer vertrekken uit Breda, we gaan hier de komende jaren mooie dingen doen."

Terwijl ze in Amerika, het walhalla voor honkballers, rijk en beroemd zou kunnen worden als reparateur van peperdure ellebogen.

"Dat zou nog heel lastig zijn", legt ze uit. "Met mijn specialisme zou ik het moeilijk hebben in een algemene of privé- kliniek die alleen maar ellebogen doet. Gespecialiseerde orthopedie kun je niet zomaar in een privé-kliniek uitoefenen.

Daarvoor heb je een grote groep orthopeden nodig die de rest van de aandoeningen van het bewegingsapparaat behandelen. In een kleine groep van orthopeden, zoals in de meeste privé-klinieken, kun je geen gespecialiseerde zorg leveren. Er werken meestal generalisten, die een beetje verstand hebben van veel aandoeningen. Je bent altijd aangewezen op andere specialisten, en die hebben we hier altijd in de buurt. Nee hoor, ik blijf hier, ik heb het hier veel te goed naar mijn zin."

Op de cover van het boek prijkt een honkballer, op de elleboog ingezoomd. Weet ze wie het is? "Dat weet ik helaas niet. De uitgever heeft die afbeelding ergens besteld, maar ik weet niet wie het is."

De linkshandige pitcher op de foto is Barry Zito van de San Francisco Giants. Een vrolijke snaak met een van de beste curve-ballen van de Major League. Met een hoek waar zelfs de beste slagmensen af en toe als beginners naar staan te hengelen. Zito was in het bezit van een zeldzaam gezegende elleboog; tien jaar professional en nog nooit geblesseerd.

Tot hij twee maanden geleden keihard geraakt werd door een geslagen bal.

Precies op zijn kostbare elleboog...

Een complex en bijzonder gewricht

De articulartio cubiti is een bijzonder gewricht: de elleboog verbindt één bot, in casu het bot in de bovenarm (de humerus), met twee botten in de onderarm: het spaakbeen (de radius) en de ellepijp (de ulna).

Het ellebooggewricht heeft een complexe functie: het zorgt niet alleen dat de onderarm haaks kan buigen ten opzichte van de bovenarm, maar ook voor het roteren van de onderarm. Het spaakbeen draait daarbij om de ellepijp.

Die eigenschappen spelen een belangrijke rol bij alle bovenhandse sporten. De smash van een aanvaller bij volleybal, de worp van een honkbalpitcher, een handballer of een speerwerper, de service van een tennisser, badmintonner of squasher, het zijn bewegingen met meer overeenkomsten dan verschillen. Eén ding hebben ze gemeen: de elleboog krijgt het zwaar voor zijn kiezen.

Ook beroepen waarin veel getild wordt, hebben overbelaste ellebogen tot gevolg. Maar vooral de toppers in de genoemde sporten zoeken altijd de grens van de elleboog op. De tennisarm is een bekend gevolg, waarbij irritatie en pijn aan de buitenkant van de onderarm optreden. Bij pitchers en speerwerpers zijn het vaak de pezen en het bindweefsel aan de binnenkant van de werparm die overbelast raken.

De stevigheid van de elleboog wordt geregeld door banden van bindweefsel aan de binnenkant en de buitenkant van het gewricht. De elleboog is een van de gewrichten die kan worden aangedaan door reumatoïde artritis. Als dat in ernstige mate is opgetreden, kan het gewricht vervangen worden door een prothese. Dat kan ook na een ernstig ongeval, met breuken die niet meer genezen.

In de Verenigde Staten, waar ieder jongetje al op de kleuterschool met een honkbal leert gooien, is een complete medische industrie rondom het voorkomen en genezen van blessures aan de elleboog ontstaan. Met verschillende scholen en stromingen die elkaar soms bestrijden alsof het om religie gaat.

Niet alleen wat betreft de ideale werpbeweging, die de minste kans op blessures op zou leveren, maar ook aangaande het maximale aantal worpen dat per dag geoefend mag worden.

Sommige ouders zijn in staat om een advocaat of een huurmoordenaar op een trainer af te sturen als die hun jeugdige zoon een curve-bal laat gooien, waarbij de elleboog extra belast wordt. Andere coaches beweren dat dat absoluut geen kwaad kan, zolang er maar niet te hard gegegooid wordt.

Speerwerpers en tennissers: idem dito. Een speer in de groei is bij de ene trainer taboe, volgens sommige tennistrainers slaat een jonge tennisser beter geen topspin.

Al die verschillende opvattingen worden ingegeven door dezelfde wetenschap: voorzichtig met de elleboog, want als je daar wat aan krijgt, kan het lang duren. Voorbeelden te over van veelbelovende honkbal- en tenniscarrières die in de kiem gesmoord zijn door een haperende of helemaal falende elleboog.

Posted by Leon at 04:39 PM | Comments (0)

December 18, 2009

Houten wig perfectioneert boxgeluid

Je hoeft er geen verstand van te hebben, laat staan een absoluut gehoor, om te horen dat het iets aparts is: de speakers van Kalkmann Audio.

De inrichting van de werkplaats aan het Minervum in Breda is qua akoestiek niet optimaal te noemen. Metalen wanden en een stalen dak, her en der op de betonnen vloer gereedschap, stellingkasten, een cirkelzaag, een container, en wat dies meer in een werkplaats annex opslag hoort.

Huib Kalkmann stopt een cd in een gleuf, en draait aan een knop. Het is een soort easy listening: wat blazers, een bas, een drumstel en een Hammondorgel. Het effect in de kale, 's morgens vroeg nog nog wat koude hal, is vervreemdend, alsof het geluid té goed is. Niet alleen op een paar meter afstand, maar zelfs aan het andere eind van de hal. Met de stellingkasten, met alle andere obstakels in gezichts- én gehoorveld, hoor je de muziek alsof je er bovenop staat, mét het ademhalen van het orgel. Hoe kan dat?

Het is de wig die aan de binnenkant horizontaal op de achterwand van de speaker geplaatst is, zo legt uitvinder en directeur Huib Kalkmann uit, die de patenten op zijn uitvinding inmiddels veilig gesteld heeft. Heel verstandig, zo perfect als zijn uitvinding werkt, net zo is hij op het oog door beetje handige klusser na te apen. Laat staan door Aziatische copy-cats die wel moeilijker dingen na-apen en op de markt brengen.

Daar maakt Kalkmann zich echter geen zorgen over. "Het heeft een paar jaar geduurd en een hoop geld gekost, maar de octrooien zijn nu goed afgedekt." De door Kalkmann toegepaste, uitgeprobeerde en steeds verder ontwikkelde wig zorgt ervoor dat de verticale geluidsgolven in een speakerbox geen kans krijgen. "Daardoor wordt een evenwichtige harmonische geluidsdruk opgebouwd. Omdat er geen staande golven zijn, en geen vervorming, ontstaat een open geluidsbeeld, dat gemakkelijk kan worden waargenomen door het menselijk gehoor."

Hij geeft een paar tikjes op de houten wig die uit een prototype komt. Het geluid wordt hoger naarmate hij dichter bij de top van de piramide tik. "Zo kun je horen hoe de wig zelf in trilling komt. Ik noem het ook wel het Stadivarius-effect."

Volgens Huib Kalkmann zijn er meer voordelen. "Als je een paar van onze boxen plaatst in een huis waar de buren last van de muziek hadden, dan is dat over. Je hebt geen echo, geen bijgeluiden, en het geluid gaat niet meer door de muren heen. Verder verlies je nauwelijks decibels op afstand vanwege die mooie lange golven".

Kalkmann produceert zijn boxen met zes medewerkers. De kasten worden aangeleverd door de Duitse specialist Audio Classics, dat de specificaties tot op een honderdste millimeter aflevert. In Breda worden de speakers erin geschroefd, getest, verpakt en gedistribueerd.

De eerste modellen werden in mdf gebouwd, maar nu zijn de kasten bijna allemaal van dunner bamboe, of van twee laagjes aluminium met kunststof ertussen. In tegenstelling tot veel modellen van andere fabrikanten, die hun boxen aan de binnenkant bekleden met dempingsmateriaal, zijn die van Kalkmann intern zo hard en zo glad mogelijk. Wel zit onderin sommige boxen een kamer die met zand gevuld wordt. Andere boxen die hij levert zijn een lange, liggende reep, afgestemd op de maat van een flatscreen-tv, zodat ze aan de onderkant bevestigd kunnen worden. Er zijn modellen mét en zonder ingebouwde voorversterker.

De thuismarkt is echter niet de belangrijkste afzetmarkt van Huib Kalkmann.

De eigenschappen van de door hem ontwikkelde speakers maken ze bij uitstek geschikt voor twee niches die voor hem het belangrijkste lijken te worden: de openbare ruimte en slechthorenden.

"Ongeveer tien procent van de bevolking is in min of meerdere mate slechthorend", aldus Kalkmann, "en zeventien procent heeft last van tinnitus, oorsuizingen. Beide categorieën blijken weer ongestoord te kunnen luisteren".

Terwijl het Bredase bedrijf daarom speciale modellen voor slechthorende heeft ontwikkeld, zou de definitieve doorbraak in de enorme markt van de openbare ruimte tot stand kunnen komen.

In luchthaventerminals, in vliegtuigen, parkeergarages, in treinen, op stations, in stadions en concertzalen, in de metro, in fitness centers en bioscopen. Overal waar massa's mensen, al dan niet overdekt, verbaal van informatie moeten worden voorzien, hangen luidsprekers. "Juist onder die omstandigheden blinken onze luidsprekers uit", zegt Huib Kalkmann, die een paar waterdichte modellen toont.

"Omdat we zo'n mooie golf afleveren, blijft het geluid altijd helder, het wordt nooit hinderlijk hard, alles blijft duidelijk verstaanbaar, dichtbij of veraf. Dat doen we met kleine speakers die nergens opvallen".

Hij mag nog niet zeggen waar, maar op dit moment loopt er een grote test in een publieke ruimte waar duizenden mensen per dag passeren. Wel dat eenzelfde project loopt in de Parijse metro. De grootte van de boxen, en derhalve van de wig, maakt voor het eindresultaat niet zoveel uit. "Ik zou geen toepassing kunnen bedenken waar het niet werkt".

Posted by Leon at 01:47 PM | Comments (0)

December 07, 2009

Aan mijn lijf geen geFlash meer

Buik helemaal van Flash? Althans; van de manier waarop het je browser vertraagt, en je laat wachten, wachten en wachten terwijl er iets aan het renderen is? Er is soelaas, en niet alleen voor Safari op een Mac OS X.

Op mijn MacBook Pro en Snow Leopard heb ik er eigenlijk niet zoveel last meer van. Daarop draai ik al een tijdje Google Chrome. Door Google weliswaar nog niet gezegend met het label 'beta', maar dat kan me niet bommen: in twee maanden nog geen enkele keer keer vast gelopen, en snel als een gesmeerde bliksem.

Ieder het zijne; er zijn mensen die niet kunnen wennen aan Chrome, ik ben er gek op. Op de krant loopt-ie al net zo lekker onder XP op een Dell. Jammer dat Google de code niet meer zal porten naar de Power PC, dus op mijn vier jaar oude G5 iMac (Leopard 10.5.8) moet ik het doen met Safari of Firefox.

Waarbij we terug zijn bij de inleiding: Flash. Beter gezegd; de ergernissen die Flash opleveren. Adobe maakt mooie dingen, maar een ding is ze nooit gelukt: een fatsoenlijke Flash plugin afleveren voor een platform anders dan Windows.

Trouwens: ook op die XP machine leveren sites met veel Flash veel gemeuk op. Bestaat er uberhaupt een Flash plugin die stilletjes en vloeiend doet wat-ie zou moeten doen?

Hoe dan ook; sinds jaar en dag ben een dagelijkse bezoeker van de Sydney Morning Herald. Dat is een krantensite, en dus staat er veel Flash op de voorpagina: een button hier, een banner daar, een lepel navigate, een kwak video, en een fotoalbum. Zit me op zich niet in de weg, maar: allemaal in Flash!

Met als gevolg iedere dag voorpagina die traag en hikkende van Donw Under there naar up here struikelt. Een ergernisje waar ik mee heb leren leven, tot ik gisteren een mailtje van Lars Pasveer ontving:

Onder Safari heb ik 'Click2Flash' geïnstalleerd, dat heeft er bij mij de handrem afgehaald. Laadt nergens Flash, tenzij je het aanklikt of de site (YouTube bv) op de whitelist zet:

Flash-blocking plug-in for Safari on Mac OS X: ClickToFlash

Maar eens even opgehaald en verroest: de SMH staat zelfs op mijn ouwe G5 patsboem, binnen een seconde op mijn scherm!

Overal waar Flash staat (stond) prijkt nu een grijs vlak met een play-button, en als ik dat wil kan ik alsnog desbetreffend Flash element bekijken. In de instellingen kun je die white-list editen, maar je kan er bijvoorbeeld ook aangeven dat-ie een YouYube video, als die in h264 afgeleverd wordt, wel mag laten zien.

Aan dit moois heb je niet zoveel, als je het met iets anders dan een Mac doet, maar er blijken veel meer oplossingen. 

Dat daar niet eerder aan gedacht heb: tik 'Flash Blocker' in Google en er is voor ieder soelaas. Ook voor verschillende smaken browsers op verschillende smaken Windows. Bijvoorbeeld in de vorm van een Firefox plugin, maar er zijn nog veel meer manieren om Flash ver van je browser te houden.

Check: Google Flash Blockers

Oh ja, de dev van Google Chrome voor Leopard Snow staat hier: Early Access Release Channels Chromium Project.

Ik geef er geen garantie op, maar loopt als een zonnetje op mijn MacBook Pro.

Aan mijn lijf geen geflash meer . . .

Posted by Leon at 09:11 PM | Comments (0)

November 28, 2009

Papier Hier!

Vrijdag is hier het oud papier weer opgehaald, dus dat was donderdagavond weer een uurtje achterstallig versnipperen. Bij mij gaat niets meer zomaar de container in, als er mijn naam of mijn adres op gedrukt is, of enig cijfer dat iets met mijn identiteit te maken heeft. De papierversnipperaar heb ik vorig jaar gekocht. Penny wise, pound foolish; voor een paar euro-tientjes, in een donderdag aanbieding van de Aldi. Het ding werkt, maar als je het de door de manual maximaal zeven toegestane A-4'tjes voert, begint-ie al te stotteren. Blijf je halsstarrig volhouden dan loopt-ie krakend en piepend vast, of hij raakt-ie oververhit waardoor er een chip ingrijpt en er een kwartier helemaal niets meer gebeurt.

Waarmee maar weer eens het Russische spreekwoord bewaarheid wordt dat een vrek altijd twee keer betaalt. Zo ook nu: ik kan het ding niet meer missen, maar er zal een zwaardere moeten komen.

Missen kan ik hem niet meer, omdat ik nu zonder gevaar of bezwaar de papiercontainer buiten kan zetten. Te vaak gezien hoe allerlei louche figuren in papiercontainers staan te graaien. Op zoek naar slips, sporen, waarme ze mijn id kunnen jatten en misbruiken. Aan mijn lijf geen identity polonaise meer.

Wellicht is u dat ook regelmatig opgevallen, maar dacht u dat het zwervers waren die etensrestjes zochten.
Maar meestal zijn het geen zwervers, zo zien ze er tenminste niet uit. Soms zijn het, zo te zien, maar dat is maar een gok van me, Roemenen of Bulgaren, maar net zo vaak zouden het gewoon Nederlanders kunnen zijn. Ik heb er een keer eentje gevraagd wat-ie aan het doen was, waarop-ie me dreigend opdroeg om op te sodemieteren en er vervolgens zelf vandoor ging.

Wie dit gelezen heeft zal er zelf op gaan letten. U zal zelf zien dat er figuren in uw eigen paperbak lopen te rommelen, of in dat van anderen. Ze halen er bonnetjes uit, afschrijvingen, credit card slips, alles waar adressen, nummers, data, op staat. Wat ze ermee doen wil ik niets eens weten, ik wil dat het mij niet meer overkomt.

Vandaar die versnipperaar, had ik een open haard, dan gebruikte ik persoonlijk papier om die aan te maken.

Digitaal weet ik redelijk van wanten, meen ik zelf. Het kan natuurlijk altijd fout gaan, maar ik geloof dat ik de beveiliging van mijn netwerk en mijn machines thuis redelijk voor elkaar heb.

Al voelde ik me een beetje onzeker toen ik een maand of wat geleden mijn oude G5 iMac naar een dealer bracht voor een onderhoudsbeurt van de hardware. Van wat op die machine staat heb ik eigenlijk niets te verbergen, geloof ik. Wat van waarde is: de muziek en de foto's. Toch vroeg ik me af wat die vriendelijke jongen met de paardestaart die de G5 aan het eind van de dag genezen en gerepareerd verklaarde, op de hard disk had zitten snuffelen.

Niet dat daar iets op staat wat anderen niet mogen zien of lezen, maar toch.

Al mijn documenten, alles wat in tekst van waarde is, staat ergens op de cloud. Is het niet op een wolk van Google, dan op een via https beveiligd gedeelte van mijn door Verio/NTT beheerde domein van mijn digitale ijdelheid.

Security experts zullen van mijn password policy misschien niet echt kapot zijn, maar ik voel me er redelijk veilig bij. De meesten van mijn passwords hebben iets met een volslagen willekeurige datum in verleden of toekomst te maken. Het format, de conventie waarmee ik zo'n datum als password gebruik, weet alleen ik.

Stel: ik verander vandaag het password van mijn online aandelenrekening. Dan tik ik vandaag, het is 28 november 2009, in mijn Google Calendar de alleen mij bekende nickname van die rekening. Al mijn online applicaties hebben nicknames, die, totdat Alzheimer of Korsakov arriveren, alleen tussen mijn oren gekoppeld zijn aan wat ze betekenen.

Als ik over een maand Down Under in een internetcafe die aandelenrekening wil raadplegen, dan hoef ik alleen maar in mijn Google Calendar op zijn nickname te zoeken, waarop de datum verschijnt waarop ik het wachtwoord van die nickname aangepast heb. Vervolgens weet ik mijn wachtwoord, want ik hoef de de datum alleen maar te koppelen aan de door mij gehanteerde conventie, die verder ook niemand kent. Zo'n wachtwoord zou kunnen zijn: #@$28$november$2009$@#

Zo doe ik het nu al een paar jaar, en ik verander van tijd tot tijd ook mjn conventies. Zolang ik er geen moeite mee heb om die te onthouden, net zoals de nicknames van mijn applicaties, gebruik ik ze zonder er verder bij na te denken. Ik weet niet beter, deze manier bevalt me goed, en de wachtwoorden zijn strong.

Zo komt de datum waarop ik de laatste keer het wachtwoord van mijn login op DutchCowboys veranderd heb tevoorschijn als ik de naam van een populaire klassieke kruidenlikeur met krenten in mijn kalender tik. Zou u dit kruidenraadsel op weten te lossen, als u in mijn kalender zou kunnen komen (want daar staat ook zo'n raar password op), dan weet u alleen maar een datum en nog steeds niet in welke conventie ik het wachtwoord weggeschreven heb. Omdat ik er lol in heb: soms is onderdeel van de conventie dat de datum niet waar is, maar een maand, of een jaar, jonger of ouder. Of zoiets :-)

Doe er uw voordeel mee, en denk intussen eens aan uw iPhone of netbook/mobieltje van een ander merk. De risico's die die dingen met zich meebrengen worden op dit moment schromelijk onderschat. Weliswaar zijn er DC wel een paar posts over verschenen, maar ga om te beginnen eens goed na wat er allemaal in dat ding staat waar niemand iets mee te maken heeft. Vraag je vervolgens af wat er allemaal kan gebeuren als je je ding verliest, of als het gestolen wordt.

Daarover binnenkort meer.

Posted by Leon at 01:53 PM | Comments (0)

October 28, 2009

Levensgevaarlijk?

Maltezer leeuwtjes zijn schattig, handzaam, lief en volgzaam; ideaal gezelschap en troeteldier van veel oudere dames.

Niet dan?

Mooi niet!

In Australië werden de Maltezertjes afgelopen vrijdag op een lijst van twintig meest aanvallende en gevaarlijkste hondensoorten Down Under geplaatst.

Twaalf Maltezer leeuwtjes, kennelijk met een kort lontje geboren, waren alleen al in de deelstaat New South Wales hoofdrolspelers in een bijtincident dat ernstig genoeg was voor een bezoek aan een ziekenhuis óf een aangifte bij de politie.

Op het 'Dog Attack Register' prijken de Maltezertjes nu tussen de bitbulls, blue heelers, Duitse herders en de Staffordshire bullterriërs. In totaal werden de afgelopen drie maanden 124 viervoeters afgemaakt na een incident waarbij tweevoeters in min of meer ernstige mate beschadigd raakten

Posted by Leon at 11:43 AM | Comments (0)

Wat is dit voor een vis?

Als je een hengel uitgooit weet je niet wat je aan de haak gaat slaan. Heeft de vis het aas gepakt en is hij opgehaald dan blijft de vraag soms staan: wat hangt er aan de haak?

Is het duidelijk wat het is, dan is het verschil tussen onder- en bovenmaats te meten, en kan het lot van de vis door de hengelaar bepaald worden: houden of terugzetten.

Maar wat als je niet precies wat je aan de haak hebt?

Is het misschien een beschermde vis die niet gevangen mag worden?

In Australië hebben ze een mooie manier gevonden om prangende vraag snel te beantwoorden: SMSFish.

Je maakt met je mobieltje een foto van wat naar adem happend hangt te spartelen, en stuurt die foto naar het ministerie van Landbouw en Visserij.

Ommegaand krijg je een sms terug met het antwoord op de vraag wat het is, en of het wel of niet beschermd is.

Posted by Leon at 10:45 AM | Comments (0)

Een sirene op je radio

Als ook u al een sirene op uw autoradio heeft gehoord, terwijl op het display !SIRENE! in beeld verscheen, hoeft u zich geen zorgen te maken: uw radio is niet kapot. U was in de buurt van een politie- of brandweerauto die een echte sirene voerde en tegelijkertijd met een sterke FM-zender inbrak op uw autoradio.

Automobilisten in en om Breda, Rotterdam, Utrecht en in de provincies Drenthe en Friesland kunnen de komende vier tot zes weken die sirenes op hun autoradio te horen krijgen.

Het gaat om een vervolgexperiment met het Flistersysteem, ontworpen omdat auto's steeds beter geïsoleerd zijn, terwijl de geluidsinstallaties steeds beter worden. Daardoor horen automobilisten vaak pas op het laatste moment de sirenes van hulpdiensten. De Flister breekt binnen een straal van 300 tot 400 meter op alle radioprogramma's. "Je hoort de hulpdiensten ver van tevoren, in plaats van dat je ze een seconde van tevoren in je achteruitkijkspiegel ziet", aldus CDA-Tweede Kamerlid Sander de Rouwe.

Hij verrichte maandagmorgen de aftrap van het experiment in zijn woonplaats Bolsward. Vorig jaar is in de stad Utrecht en in Drenthe met twee voertuigen met succes proefgedraaid met het systeem. Dit keer doen veertig voertuigen mee; twintig ambulances in Drenthe en Friesland, tien brandweerauto's in en om de stad Utrecht en zes politiewagens in de regio Rijnmond. Vanuit Waddinxveen en Breda doen twee wagens van het Korps landelijke politiediensten (KLPD) mee.

"Een voordeel is dat de aanrijtijd van ambulances wordt verkort. De hulpdiensten merkten direct dat zij sneller kunnen doorrijden", aldus De Rouwe. "Het zou mij een lief ding waard zijn als het systeem, een innovatie van Nederlandse bodem, volgend jaar na de zomervakantie landelijk kan worden ingevoerd."

Automobilisten die te maken hebben gehad met het Flistersysteem worden verzocht om hun ervaringen achter te laten via een vragenlijst op de website 'Sirene op uw Radio'. Volgens De Rouwe heeft de Flister de voorkeur boven de oplossing van Binnenlandse Zaken om de sirenes harder te zetten. "Het personeel krijgt last van zijn oren." Wel zou er wat hem betreft een nieuwe gedragsrichtlijn nodig zijn. "Sommige automobilisten gaan nu harder rijden, of wijken uit naar rechts of links als er een ambulance aankomt."

De Rouwe is naar Duits voorbeeld voor een waaier-oplossing, waarbij automobilisten uitwijken naar de zijkant zodat ambulances en andere hulpdiensten er tussendoor kunnen. In de Verenigde Staten en in Australië is het wettelijk verplicht om onmiddellijk in de berm te stoppen zodra er een sirene klinkt.

Flister, een particulier bedrijf dat in het project samenwerkt met Rijkswaterstaat, is ook bezig met systemen die via navigatieapparatuur waarschuwingen sturen. "Technisch goed haalbaar", aldus Toine van Buul van Flister, "maar logistiek iets lastiger. Om dat systeem werkend te krijgen, moet je met alle leveranciers en providers van navigatiesystemen om de tafel gaan zitten."

www.sireneopuwradio.nl

www.flister.nl

Posted by Leon at 10:40 AM | Comments (0)

October 11, 2009

De man van de peperdure boeken

Garrelt Verhoeven en Vanessa van Dam bij De Wereld Draait Door op 30 juni 2009

Boven de doodstille studeertafels hangen spionerende camera's, binnen kom je er via fluisterende uniformen, pasjes en poortjes. Bal- en vulpennen zijn vanwege lekgevaar streng verboden, op iedere tafel staat een doosje zachte potloden. Bewakers houden de bezoekers in het oogje, computers de temperatuur, vochtigheidsgraad en lichtinval.

Welkom in de studiezaal van afdeling Bijzondere Collecties van de bibliotheek van de Universiteit van Amsterdam. In de andere publieke ruimtes, zoals het sfeervolle restaurant en de tentoonstellingsruimtes, kan iedereen ongestoord binnen wandelen, maar om de studiezaal te kunnen betreden moet men lid worden van de bieb van de UVA.

Bij de ingang staat een opvallende antieke uitstalkast, het vergulde sierwerk mettertijd wat vervaagd, aan de voorkant twaalf brede ruggen zichtbaar: een complete De Grooten Atlas van Johan Blaeu. Gedrukt in 1662, bekend als de Atlas Maior; hij bevatte alle bestaande kaarten van die tijd, zowel in omvang als grafische dekking. Zo belangrijk is de Maior in de wetenschappelijke wereld dat vorig jaar van juni tot november studenten, onderzoekers en carthografen een half jaar lang dag iedere dag opnieuw in de rij stonden aan de Oude Turfmarkt: iedere morgen werd een nieuwe pagina van een vierkante meter omgeslagen.

De waarde van De Grooten Atlas? Garrelt Verhoeven weet zo goed als alles van de Bijzondere Collecties, maar hier aarzelt hij. "Onschatbaar, laten we het daar maar op houden." Enkele tonnen, meer dan een miljoen Euro? "Dat zou pas blijken als hij geveild zou worden, maar dat gaat niet gebeuren".

Als iemand weet wat de ruim 20 kilometer aan boeken, kaarten, atlassen, en andere ooit bedrukte of beschreven parafernalia waard zou moeten zijn, is het de Drs. Hoofdconservator Verhoeven. Die na het Mgr. Frencken college in Oosterhout Nederlands studeerde aan de Universiteit van Leiden, en via zijn specialisatie in de geschiedenis van het boek aan een glanzende carrière in kostbaar oud papier begon.

Na zijn afstuderen belandde hij in de wereld van het antiquariaat, waar hij na de historische de monetaire waarde van zijn wereld te uit en te na leerde kennen. Via de Koninklijke Bibliotheek, waar hij als projectleider verantwoordelijk was voor de digitalisering van de complete collectie, toen dat karwei afgerond was in 2004 door het bestuur van de Amsterdamse Universiteitsbibliotheek tot conservator geroepen. Om in 2008, hij is nu 43, tot de jongste hoofdconservator te worden benoemd. Zijn belangrijkste opdracht: de grootschalige ontsluiting en digitalisering van de Bijzondere Collecties.

Als er één collectie is die door de naam gedekt wordt, dan is het deze bijzondere: de ware bibliofiel zou er binnen gaan, zijn jas aan de kapstok hangen, een kruis slaan en tot zijn dood niet meer buiten komen.

Een beetje boekenliefhebber zou er jarenlang zou kunnen genieten en studeren; de omvang van de Bijzondere Collectie is adembenemend, de kwaliteit duizelingwekkend. We staan in een van de koele (altijd exact 17 graden celsius) en niet door daglicht getoucheerde kamers waar het publiek nooit komt, en stoppen bij de letter E.

Een schap van drie meter hoog, en een meter of zeven breed: alles van Frederik van Eeden. Correspondentie, manuscripten door schrijver en uitgever van opmerkingen voorzien, dagboeken, foto's, gesigneerde eerste drukken, notitieboekjes en liber amicorums.

De D zijn we ongemerkt gepasseerd, maar ook dat weet Verhoeven uit zijn hoofd; "Jawel, hoor, we hebben ook het een en ander van Charles Darwin. Door hem geschreven brieven, maar ook eerste drukken bijvoorbeeld".

Een stelling verder pakt hij een willekeurig boekje uit een kast; "Zomaar, ik weet nog niet wat dit is". Het blijkt een zeventiende eeuwse wetenschappelijk uitgave. Op zich niet bijzonder, ziet de conservator geworden antiquair aan omslag en titelpagina. "Dus moet er een andere reden zijn dat het hier staat". Hetgeen blijkt, na even bladeren. "Nu ze eenmaal hier zijn is schrijven in onze boeken een doodzonde, maar als het driehonderd jaar geleden gedaan is, dan kan het historische waarde hebben. Dit boekje staat vol aantekeningen van een onderzoeker of een politicus, zo te zien aan het handschrift en taalgebruik. Dit moet nog geïnventarisereerd, beschreven, gecatalogiseerd en gedigitaliseerd worden".

Hij laat een andere boekje zien uit die tijd, een kruising tussen een liber amicorum en een reisdagboek. "Studenten van welgestelde ouders gingen Europa in, reizen langs kerken en universiteiten. Daar lieten ze hun reisdagboeken signeren en versieren door de hoogleraren en studenten die ze bezochten. Maar als ze naar de hoeren gingen, dan kwam dat er ook in te staan, zij het in bedekte termen".

Wat het opus magnum van Garrelt Verhoeven zou moeten worden is de digitalisering van de Bijzondere Collectie.

Samengesteld uit uit meer dan 1000 deelcollecties, die al het bibliotheekmateriaal van vóór 1850 omvatten. Uit de jaren daarna alles wat uniek, zeldzaam of kostbaar is; gedrukte boeken, handschriften, kaarten, prenten, moderne typografie, affiches, foto's en globes. Onder de talrijke topstukken bevinden zich een negende-eeuws Caesar-handschrift, naast de Atlas Maior van Blaeu en het manuscript van de Max Havelaar van Multatuli. Ooit zal alles ingescand zijn en via internet te raadplegen.

Verhoeven is een moderne conservator, die er niet voor schroomt om de boer op te gaan, om de Bijzondere Collecties onder de aandacht te brengen, én de historische bibliotheek van Artis, waarvan hij ook hoofdconservator is.

Geïnspireerd door bijvoorbeeld de Verenigde Staten, waar in parken, ziekenhuizen, universiteiten en musea, overal in de openbare ruimte blinkende koperen plaquettes hangen waarop de naam van de sponsor die iets geschonken of mogelijk gemaakt heeft?

"Ja hoor", aldus Verhoeven, die in de jaren negentig van de vorige eeuw in Oosterhout furore maakte als starting pitcher voor de honkballers van het eerste van Twins, "laat maar komen, daar ben ik echt niet vies van".

Van publiciteit ook niet, als het maar in dienst van zijn collectie is. Sinds hij een paar keer op de televisie verscheen met een topstuk uit de collectie, onder meer bij De Wereld Draait door, werd hij tot zijn verrassing op straat herkend als de man met die hele dure boeken.

"Ik had de eerste keer een zeldzaam exemplaar meegenomen naar DWDD", zegt-ie lachend. "Iets wat ik een paar ton waard was. Zelf had ik er niet bij stil gestaan, ik had dat boek, wel in een beschermende verpakking, in mijn tas meegenomen, in de tram. De volgende morgen kreeg ik een telefoontje van het hoofdbestuur van de Universiteit; voortaan gaat er een stevige bewaker mee. Wel zo logisch, want niemand weet wanneer ik met zo'n boek in de studio aankom, maar als ik er eenmaal zit weten anderhalf miljoen mensen hoe laat ik ongeveer het pand verlaat".

Aan witte handschoentjes doet-ie niet meer, zoals Boudewijn Büch, die zijn topstukken altijd in witte handschoentjes kwam showen. "Het nadeel van die dingen is dat je er geen gevoel mee hebt, als je een bladzijde open slaat. Gewoon de handen wassen met zuurvrije zeep en daarna goed afdrogen, dat is voldoende".

Zuurvrij, het woord zal nog een paar keer opduiken. De lucht in het walhalla van de oude collectie, in de koele zalen in het voormalige monumentale Burgergasthuis aan de Oude Turfmarkt is zuurvrij, alle kasten en planken zijn zuurvrij. Een zuurvrij gebouw, want zure lucht, die vreet papier.

In de historische bieb van Artis blijkt een fout gemaakt te zijn gaande de eerste stappen van een miljoenen kostende restauratie. Timmerlieden hebben de leeggeruimde antieken kasten intern van verstevigingen voorzien, maar Verhoeven betwijfeld of het het juiste materiaal gebruikt hebben. "Dat moet met zuurvrij museum mdf, maar zo te zien is dit gewoon mdf en dat moeten we niet hebben. Als ik gelijk heb is dat jammer, maar dan moet alles er weer uit".

Zijn doel, naast de digitalisering die de komende decennia zijn beslag zal krijgen; zoveel mogelijk bezoekers naar de bibliotheek van Artis, en naar de bieb en de tentoonstellingen in de Universiteitsbieb en het aanpalende Allard Pierson museum zien te krijgen. Uitkijkend op de hyena's vanuit het gebouw van de zoölogische bieb aan de Midden Parklaan: "Dit is toch een unieke locatie; hier komen anderhalf miljoen bezoekers per jaar langs, die laat je toch niet zomaar passeren".

Langs zijn andere heiligdom, aan de Oude Turfmarkt, aan de overkant van het Rokin, passeren jaarlijks nog veel meer mogelijke bezoekers. Een groot gedeelte van hen toeristen die er in de ronkende, rokende rondvaartboten stappen. "Die leveren een aardige bijdrage aan de vervuiling, maar dat gaat veranderen; ze moeten binnen een paar jaar elektrisch aangedreven zijn, dus dan zal de lucht hier flink opfrissen".

Er is nog een hobby waar hij zijn beroep van gemaakt heeft: de straatliederen op de website van Het Geheugen van Nederland.

"Straatzangers zijn tegenwoordig nog maar zelden op markten en pleinen te horen is, maar het was eeuwenlang een vertrouwd straatbeeld. Ze brachten van alles ten gehore, een scala aan liederen ten gehore, variërend van moord- en rampliederen tot vaderlandse klassiekers, maar ook sentimentele krakers en bijtende spotliederen".

De meesten van die liedjes in gedrukte liedbladen en brochures die op straat werden verkocht. Ongeveer honderd jaar geleden ontstonden twee omvangrijke verzamelingen van deze straatliedjes, die nu bewaard worden door de Koninklijke Bibliotheek en het Meertens Instituut.

Garrelt Verhoeven en Hilde van Wijngaarden van de Koninklijke Bibliotheek zijn de projectleiders een door het ministerie van OCW gesubsidieerd samenwerkingsproject om de collectie straatliederen te digitaliseren. Hier gaat het niet alleen om de gedrukte tekst in te scannen, maar ook om de oorspronkelijke tekst te laten zingen door groot aantal hedendaagse Nederlandse zangers en zangeressen. Bijvoorbeeld Freek de Jonge, Nico van der Meel, Maarten van Roozendaal en Mieke Stemerdink dragen een steentje bij.

"Die vinden dat allemaal verschrikkelijk leuk", aldus Verhoeven, die het "een hele eer, maar ook een vreemde ervaring" vond om door Freek de Jonge in een privé try-out te worden toegezongen, als de enige bezoeker in een verder leeg theater.

Op de website van het Geheugen van Nederland staan nu al meer dan 7000 liedbladen en brochures met bijna 15.000 liedjes, waarvan de populairste melodieën op deze site te beluisteren zijn.

Hij denkt ook mee over de beveiliging van de collectie, die de laatste jaren aangescherpt is. "In de opslagruimtes mag nu bijvoorbeeld niemand meer alleen komen. Dat is een logisch protocol, maar het moest hier wel ingevoerd worden".

Nu de RFID chips steeds kleiner en beter worden zullen op termijn waarschijnlijk alle boeken "gechipt" worden. In iedere bieb in Nederland al een standaard procedure, maar die hebben dan ook geen twintig kilometer van onschachtbare waarde staan.

De Grooten Atlas van Blaeu zal dat lot ontlopen. Er zijn grenzen.

Posted by Leon at 10:32 AM | Comments (0)

October 08, 2009

Acht korte verhalen over opoffering en doodsgevaar

Ze doen helaas steeds bekender aan, de acht kort verhalen door minister Eimert van Middelkoop, over het octet mannen dat strak op een rij op De Parade van de Koninklijke Militaire Academie in Breda staat.

Zonder een spier op het gezicht te vertrekken moeten ze op dat moment de donkere momenten herbeleven, waarin ze zelf naar grote hoogten stegen.

Achter Van Middelkoop staat opperbevelhebber Peter van Uhm die, hoe kan het anders, op dat moment aan zijn in Uruzgan gesneuvelde zoon moet denken.

De vaandelwacht, eenheden van decorandi van de landmacht, de marine, de luchtmacht, de marechaussee en cadettenbataljons van de KMA zetten een eindeloos getrainde, strak geregisseerde, perfect uitgevoerde ceremonie neer.

Van Middelkoop vertelt acht korte verhalen van gevaar, leed en opoffering. Kort daarvoor heeft hij in een besloten bijeenkomst acht commando's onderscheiden, waarvan één postuum. Kapitein Bjórn Peterse sneuvelde niet in Afghanistan, maar kwam daarna om het leven bij een parachute training.

De andere zeven commando's zijn nog steeds in Afghanistan, of keren er binnenkort terug, zodat om veiligheidsredenen alleen hun voornaam bekend gemaakt werd; Gijs, Arthur, Maurice, Robin, Sven, Bart en Robbert.

Tussen de acht militairen, die op de Parade worden onderscheiden, staat Bredanaar Maurice Vissers. De sergeant van het wapen der infanterie, wiens gezicht een brede lach vertoont als het officiële gedeelte afgelopen is, als tientallen uniformen én burgers met uitgestrekte hand toestromen, is al net zo bescheiden als zijn mede-gedecoreerden.

Hem werd het Kruis van Verdienste opgespeld omdat hij in Afghanistan zonder dralen de leiding overnam toen zijn pelotonscommandant gewond raakte.

Van Middelkoop: "Door zijn initiatief, durf en handelen was de eenheid in staat om door te gaan. Hij heeft bewust een groot risico genomen door onder vuur voorop te gaan, terwijl hij om het overzicht te behouden in een regen van kogels onbeschermd boven pantser bleef."

Trots, op wat-ie gedaan heeft, en op de woorden van de minister? Sergeant Vissers uit de Haagse Beemden, momenteel gelegerd in Haaksbergen, binnenkort weer gestationeerd in zijn woonplaats, reageert nuchter.

"De onderscheiding is opgedragen door anderen, maar ik voel me daarmee wel vereerd", zegt hij. "Ik wist natuurlijk van te voren dat ik de tweede in lijn was. Raakt je commandant dan gewond, dan heb je een paar seconden nodig om jezelf te herpakken en de juiste besluiten te nemen."

Het is geen usance dat militairen zich uitlaten over nut en noodzaak van de Afghaanse missie. Ook Vissers laat zich er desgevraagd niet over uit, maar: " We zijn er naartoe gegaan, en we zitten er nog. Zolang dat zo is kunnen we maar één ding doen, en dat in ons werk zo goed mogelijk doen."

Op naar de receptie?

"Niet al te lang. Na de receptie gaat het uniform uit en ga ik met mijn maten in de binnenstad van Breda een biertje drinken."

De andere zeven gedecoreerden: eerste luitenant Alex Spanhak, korporaal Mark Groen, sergeant Rene Neef, sergeant-Majoor Jacob van Velsen, korporaal Martijn Nieuwenhuis, wachtmeester Dayrohn Wiesken, en opperwachtmeester Marc Hammink.

Posted by Leon at 04:01 PM | Comments (0)

October 01, 2009

Crisis laat ook de feestwereld niet onberoerd

Bitterballen of knakworst in plaats van kaviaar, geen Gordon of bigband op het podium, maar een lokale clown, pianist of stand-up comedian. De economische crisis heeft ook in de wereld van amusement, feest en catering zijn sporen achtergelaten, maar dramatisch is het volgens de betrokkenen geenszins. Kwestie van aanpassen en inspringen.

"Wie er geen last van heeft, is Huub Hangop", aldus Victor Bakker van Kavel7, die het West-Brabantse multi-talent in de stal heeft, 'Huub is honderd procent crisis-proof".

Goed nieuws voor heer Hangop, maar hoe gaat het verder in de regionale entertainment-industrie?

Iets minder vrolijk: "Het is allemaal wel wat minder, zullen we maar zeggen", aldus de in het Bredase Blushuis gevestigde Bakker. "In november en december hadden we nog nergens last van, maar vanaf maart is het minder geworden."

De pijn zit hem voornamelijk in de afname van de bedrijfsfeesten, de activiteiten waar Kavel7, onder meer aanbieder van het concept 'De Nacht van de Natte Zakdoek', het van hebben moet.

Lichtpunt: Victor Bakker - persoonlijk ook actief als dj Funkievik - zegt duidelijke aanwijzingen te hebben dat het dieptepunt inmiddels gepasseerd is. Hetgeen volgens hem ook te danken is aan inspelen via een veranderde aanpak: "Rechtstreeks benaderen, via mailings, bellen, netwerken. Je laten horen, actief de boer op, je moet toch wat. Zaten we in een lager segment, dat van de kinderfeestjes en verjaardagen, dan hadden we het nu iets gemakkelijker gehad, denk ik."

Als het om de evenementen, themafeesten en catering gaat, is De Arjan van Dijk Groep een heel grote. In Fort Sint Gertrudis in Geertruidenberg, 't Kruithuis Arsenaal in Woudrichem, Kasteel Dussen, Jayselings Royal Palace in Wernhout, het Arsenaal in Woerden, en nog 23 andere grote historische en hedendaagse toplocaties in Nederland kan gegeten, gefeest, gedanst en gedronken worden.

Halleluja horen we niet als we het hoodfdkwartier in Oosterhout vragen of er nog veel gefeest wordt in deze zware tijden. "De sector heeft flinke klappen gehad", aldus woordvoerder Roland Ernst, "al mogen wij niet echt klagen."

Dat komt volgens Ernst omdat de Arjan van Dijk Groep het vooral moet hebben van de grote bedrijfsfeesten. "Die gingen vrolijk door in november en in december, en ook nog in het voorjaar. Dat is logisch, want dat soort feesten is maanden van te voren gepland."

Juist die sector kende volgens Ernst al een dalende trend, die zich ver voor de crisis aftekende. Gevolgen van die trend?

"Dat we al wat lager in de markt zaten, waardoor we geen harde klappen hebben gehad. We hebben nog niemand hoeven te ontslaan dit jaar. Het is nu allemaal wat kleiner, maar wel gezelliger. Tot twee, drie jaar geleden moest iedereen kaviaar, nu zijn het wat meer bitterballen."

Dat gezellige past ook goed bij ons, in bourgondisch Brabant.

Volgens Quality Bookings uit Almere, een van Nederlands grootste artiestenbureaus, is de crisis goed voor die artiesten, die een goed verhaal te vertellen hebben, zoals cabaretiers met een aangepast programma. Advies van QB-eigenaar Robert de Vries aan schnabbelende artiesten: "Niet zomaar wat liedjes zingen, meerwaarde leveren aan marketing- en communicatiestrategieën; dat is jullie toekomst."

Die boodschap zal voor Huub Hangop overbodig zijn. Diens 'Wat ben je lelijk van dichtbij!' scoort nog steeds lachsalvo's, vooral als hij rechtstreeks gericht is tot de directeur op het bedrijfsfeest.

Posted by Leon at 10:08 AM | Comments (0)

September 19, 2009

Claudia Kieboom: tegen de stroom in achter het stuur

Claudia Kieboom achter het stuur. Foto Ron Magielse

Drie verschillende rijscholen in Werkendam weigerden om Claudia Kieboom te laten lessen. Rijschool Blom in Breda durfde het wel aan om iemand die doof geboren is achter het stuur te zetten.
Waarop Claudia een maand voor haar negentiende verjaardag na vijfentwintig lessen bij de eerste keer slaagde.

Haar interviewen gaat goed, al kijkt ze geregeld vragend naar haar moeder, omdat mijn mond niet duidelijk te liplezen valt. Haar moeder kan zich iets voorstellen bij de koudwatervrees van de benaderde rijscholen, maar haar dochter produceert een verontwaardigde blik.

"Ze hadden geen ervaring met dove mensen", aldus haar moeder, "maar die krijgen ze ook niet als ze er nooit aan beginnen."

Claudia Kieboom is van haar vierde tot haar achttiende leerlinge geweest van de Dovenschool in Sint Michielsgestel. Intern. Daar leerde ze liplezen en gebarentaal. Op haar zestiende werden haar mogelijkheden iets uitgebreid met het inbrengen van een implantaat.

Zonder enige schroom vist ze een gehoorapparaat achter haar oor vandaan waaraan een soort magnetische zuignap bengelt. Dat ding klikt ze op haar schedel op de geïmplanteerde elektroden, zodat ze er geluiden mee kan opvangen.

Via liplezen of gebarentaal communiceren met een instructeur die naast je zit, terwijl je zelf naar de weg moet kijken, dat gaat niet. "Het is iets anders dan een standaard procedure", zegt Paul Poppelaars van Rijschool Blom, die Claudia Kieboom klaarstoomde voor het rijexamen. "We zijn de eerste lessen vaak gestopt om haar wat dingen uit te leggen."

Een dankbare leerlinge? "Iedere geslaagde is een dankbare leerling. Claudia was extra gemotiveerd. Dat zie je vaker bij leerlingen met een handicap. Er is bij mij ook een autistische jongen geslaagd die door andere scholen geweigerd was. We beginnen wel vaker met moeilijke gevallen, met de afspraak dat we het vijf tot tien lessen aankijken en dan een besluit nemen over voortzetting."

Voor Blom, een van de grootste rijscholen in de regio, was het de eerste dove leerling ooit.

Met haar Opel Tigra - een Ajax- vlag op het dashboard - scheurt Claudia Kieboom nu het halve land door. Van haar ouders in Werkendam naar haar appartementje in Den Bosch, van Nijmegen, waar ze dierenverzorging studeert en stage loopt op een zorgboerderij, naar Eindhoven, waar ze voetbalt.

Als getalenteerd en veel scorende spits van de vrouwen van FC Lighttown én van het Nederlands dovenelftal, met een trip naar Litouwen op het programa.

Haar volgende doel: na haar studie een trimsalon annex dierenpension beginnen. De stelligheid waar ze het zegt, wekt de verwachting dat het goed zal komen.

Moet je als je doof bent niet extra goed uitkijken in het verkeer? "Dat ben je al gewend" , zegt ze, "doven kijken en zien veel beter dan horenden."

Nou nog wat beter op de camera's letten, gezien de eerste twee bekeuringen voor iets te harden rijden, opgelopen bij een trajectmeting.

Posted by Leon at 04:17 PM | Comments (0)

September 16, 2009

E-call 112 komt er nu echt aan

Zowel het idee als uitvoering ervan is niet nieuw, wel dat het er nu op begint te lijken dat straks de hele Europese Gemeenschap er gebruik van gaat maken: eCall. Een zwarte doos in iedere nieuwe auto, voorzien van een mobiele telefoon én een gps module. Vanaf 2014 verplicht, als Vivane Reding, de Luxemburgse EU-commissaris voor de telecommunicatie, haar zin krijgt.

Raakt zo'n auto bij een ongeval betrokken en gaan de airbags af, dan maakt het systeem contact met het Europese alarmnummer 112, waarna binnen luttele seconden geprobeerd wordt de bestuurder te spreken te krijgen. Geeft die geen antwoord, dan worden onmiddellijk de hulpdiensten naar de positie gestuurd vanwaar de zwarte doos alarm heeft geslagen. Is de bestuurder wel aanspreekbaar, dan wordt op basis van zijn antwoorden een besluit genomen.

Zowel in Amerika als in Europa bestaan al verschillende particuliere diensten die dergelijke kastjes inbouwen en die de benodigde centrale bemannen. Waar ze nu aangeboden worden is dat een dure dienst; het inbouwen van de nu overeengekomen zwarte doos zal straks rond de honderd euro gaan kosten. Er zijn zes landen, waaronder Frankrijk en Groot-Brittannië, die het plan te duur vinden, maar daar heeft de EU-commissaris voor de telecommunicatie, Vivane Reding, geen boodschap aan. " Die moeten hun voet van de rem halen en opschieten met de invoering van een systeem dat levens kan redden. Zo niet, dan zal ik volgend jaar met voorstellen voor Europese richtlijnen moeten komen", aldus de Luxemburgse.

In 2008 kwamen ongeveer 39.000 mensen om in het verkeer in de Europese lidstaten, en raakten er ruim 1,7 miljoen gewond. Volgens een door Reding aangehaald onderzoek zou het eCall systeem 2500 levens per jaar redden, zou het effect van de verwondingen met 10 tot 15 procent verminderd worden. Dat allemaal omdat de responsetijden in stedelijke gebieden met 40 procent verminderd zouden worden en daarbuiten zelfs met de helft.

Reding had wel lovende woorden voor de GSM Association, waarin de mobiele telefoonindustrie vertegenwoordigd is. Dat vanwege de snelheid van de besluitvorming en omdat de mobiele operators de nodige kosten zullen moeten maken om snel afwerken van alle meldingen via hun netwerken te garanderen.

Desondanks heeft de GSMA beloofd dat alle telefoontjes van het eCall systeem gratis doorgesluisd zullen worden. " Complimenten voor de mobiele telefoonindustrie, die blijk hebben gegeven van hun sociale verantwoordelijkheid", aldus Reding.

Dat moge zo wezen, maar helemaal voor niets gaat de zon niet op: als beloning mogen fabrikanten en dienstverleners eCall straks aanvullen met commerciële diensten. Wat voor diensten, daar hebben zowel Reding als de GSMA zich nog niet over uitgelaten, maar men mag aannemen dat het systeem geen advertentie laat horen als de airbags afknallen, voordat het 112 belt.

Posted by Leon at 12:11 PM | Comments (0)

September 13, 2009

Mobieltje al fietsend opladen

Voor wie een auto heeft, is het een automatisme: voordat de gordel om gaat, wordt het stekkertje van de oplader in het mobieltje gestoken. Voor jongeren, die vaak sms'en en bellen, is het wat moeilijker om de batterij van de mobiele telefoon gevuld te houden. Maar voor de scholier die regelmatig gedwongen offline is vanwege een uitgeputte accu, is er nu soelaas: opladen op de fiets.

Twee nieuwe producten: de BioLogic FreeCharge en de Output Hub Dynamo. De eerste is een oplader, gevat in een weerbestendig jasje, dat aan een fietsdynamo geknoopt kan worden. Iets eerder uit bed en een eindje omrijden kan geen kwaad, want om een lege iPhone weer vol te krijgen is een uur of drie fietsen nodig.

Een andere oplossing is een nieuwe versie van de modere dynamo die alle enige tijd ingebouwd is in de voorwielnaaf van de laatste generatie city-bikes.

Het Australische PedalPower levert er eentje met een extra uitgang, waar je een stekkertje in kunt steken, met aan de andere kant van het draadje eentje naar keuze, al naar gelang het apparaat wat je er mee op wil laden.

Ook deze Hub Dynamo zal een paar uur aan de gang gehouden moeten worden om een batterij helemaal vol te pompen. Dat is een nadeel voor wie dagelijks maar een half uurtje of minder hoeft te pedaleren tussen werk en thuis.

De Australische ontwerpers hebben ook nog aan de ouderwetse bottle dynamo gedacht, zoals een klassieke fietsdynamo Down Under genoemd wordt, zo eentje die met een klein wieltje werkt, dat tegen voor- of achterwil van de fiets gedrukt wordt. Kwestie van een draadje strippen en een stukje plakband.

Gezien de oplaadtijden zijn de opladers uitermate geschikt voor de vakantie- en toerfietsers; is het niet om het mobieltje bereikbaar te houden, dan wel voor de fiets-navigators waarme de afgelegde route later op bijvoorbeeld Google Maps geplot kan worden.

Posted by Leon at 12:38 PM | Comments (0)

September 11, 2009

Duif sneller dan breedband

Het wordt wel eens geroepen in bedrijven als het netwerk weer eens niet vooruit wil: 'we kunnen verdorie net zo goed een postduif sturen'. Het blijkt nog waar te zijn ook, blijkt uit een vermakelijke test die deze week in Zuid Afrika werd uitgevoerd.

Bij een IT bedrijf in Durban hadden ze het gevoel dat ze niet serieus werden genomen door Telkom, de leverancier van de ADSL verbinding. Kevin Rolfe besloot daarop om te bewijzen dat een postduif sneller was.

Op het dak van de helpdesk in Howick, bijna 100 kilometer van Durban, werd postduif Winston los gelaten, met een USB stick aan een poot, met daarop 4 gigabyte aan gegevens.

Winston vloog vervolgens in een uur en acht minuten naar het hoofdkwartier in Durban. Tegen de tijd dat de gegevens op de USB naar een computer waren gekopieerd, stond de teller via de internetverbinding, aangetrapt op hetzelfde moment, pas op 4 procent.

Het antwoord van Telkom, die voor het hele land in zijn hemd stond, is overigens ook een klassieker: 'Ligt aan de gebruiker; heeft onze aanbevelingen niet opgevolgd'.

Posted by Leon at 09:47 AM | Comments (2)

September 07, 2009

Stung!

Nice bike ride last sunday with a big group of riders; 100 k under very sunny but windy sunny conditions. Right on the 50k point a wasp entered my bike helmet through one of the air apertures, got stuck between the helmet and my forehead, an apparently became a bit agitated.

By the time I got the helmet of my head, it had stung me about six or seven times before it buzzed away.

The result was not painful, and it looked pretty nice. I got a prescription for antihistamine, and within two days the swellings were gone.

Posted by Leon at 12:22 PM | Comments (0)

August 26, 2009

De volgende stap naar papierloos

Weer een stap op weg naar onze papierloze toekomst: IREX technologies uit Eindhoven heeft een megadeal afgesloten met een van de grootste boekhandel franchises in Amerika: Barnes and Nobles.
IREX, maker van de Iliads en de Irex 1000, voortgekomen uit een tak van Philips, is een van de fabrikanten van de E-readers die nu echt aan een sterke opkomst begonnen lijken te zijn.

Vandaag heeft het Centraal Boekhuis bekend gemaakt dat ondermeer Bol.com, Selexyz en Van Stockum, e-boeken gaan verkopen via hun webwinkels.

Het lezen van digitale boeken krijgt daarmee in Nederland een sterke impuls. Om te beginnen komen er bijna drieduizend titels van Nederlandse uitgeverijen beschikbaar via de webwinkels.

Aldus Centraal Boekhuis, dat de digitale distributie verzorgt, andere boekwinkels zullen volgende maand volgen. Ze zullen wel moeten, denk je dan, om straks de boot niet helemaal te missen.

De boeken worden gelezen op de e-readers, die in de Verenigde Staten al sterk in opmars zijn. De twee grootste spelers zijn op dit moment Amazon.com en Sony, maar het zou niet verbazen als een onderdeel van de Apple-Mac-tablet straks ook een E-reader blijkt te zijn.

Maar vanuit Nederland blaast iRex Technologies nu dus ook een krachtig partijtje partijtje mee.

Bol.com en Sony maken later bvandaag bekend welke initiatieven zij gezamenlijk ontplooien om digitaal lezen in Nederland op de kaart te zetten.

Posted by Leon at 02:44 PM | Comments (1)

August 20, 2009

Video advertentie op papier

Lezers van Entertainment Weekly krijgen volgende maand een primeur te zien. In het blad komt een pratende, bewegende advertentie. Het gaat om een marketing-experiment van de Amerikaanse televisiezender CBS en frisdrankproducent Pepsi.

Het principe van de advertentie is enigszins te vergelijken met dat van een pratende wenskaart. Wanneer de lezer op de pagina komt waar de advertentie staat, begint op een flinterdun schermpje een video af te spelen.

Het schermpje is ongeveer even groot als dat van een mobiele telefoon. Wat de advertentie kost, is niet bekendgemaakt maar dat zal zeker flink meer zijn dan een traditionele reclame.

De video chips worden gemaakt door een bedrijf in Los Angeles, Americhip (The Leader in Multisensory Marketing). Het TFT scherm is 320 bij 240 pixels, 2.7 millimeter dik, de ingebouwde batterij zou het een minuut of zeventig vol moeten kunnen hoduen. Er zit een usb aansluiting op aan de achterkant, waarmee de batterij weer opgeladen kan worden. Qua opslag zou de chip ongeveer 40 minuten aan video op kunnen slaan.

Posted by Leon at 11:30 AM | Comments (0)

July 29, 2009

Harden The Fuck Up, Australia

There are many, many reasons why I love Australia and the Australians. Their very special kind of humor certainly is one. So shut up, and harden the fuck up, Holland

Posted by Leon at 08:40 AM | Comments (0)

July 16, 2009

Green Old Faithfull still going strong

Check the gauges of Green Old Faithfull.

Tank almost full, 18:16 last monday night, 500 revs stationary, speed zero (cause I had to take the picture :-), oil pressure perfect at 2.9, coolant temperature 78 degrees celcius, and, there, right in the middle: she's just done 400.000 kilometers!

As good as it is, there are at least two W124 diesels at the 124 club in Holland, who've done 1.2 million kilometers without an engine overhaul, so we still have a long way to go.

Posted by Leon at 04:44 PM | Comments (0)

July 14, 2009

De B5 Natte Steden Fietstocht

Posted by Leon at 10:32 PM | Comments (0)

April 11, 2009

Malaysia and Australia 2009

Posted by Leon at 12:01 PM | Comments (0)

March 22, 2009

TwitterCowboy or Wachking?

My twittername is twittercowboy, signed up in an early twitter stage in 2006, when nobody at twitter thought about allowing the word 'twitter' as part of a twitter id.

Not anymore, try for yourself in creating a new twitter account. I can understand why, and I like twitter for not sending me a note, terminating my account, forcing me to create a new one (and yes, cowboy and dutchcowboy are taken).

So far, so good, but when I tried to change my background to a nice and one instead of the default (lik I did here; on our newspaper website twitter, I found out that, while I'm still allowed to twitter about, I can't change my settings anymore. In trying so, twitter returns this message:

1 error prohibited this current user from being saved

There was a problem with the following field:

Screen name Username can't include "twitter"

Now what? Change what? I really like my twitterid, but I don't like the background. What's more important?

Well, my nickname down under is still The Watchking, and I did sign up that name, so maybe I might change things once again, from cowboy to watchking: https://twitter.com/watchking.

Posted by Leon at 04:14 PM | Comments (1)

March 20, 2009

Dear Leon Krijnen, FCD

Welcome to the Friends of Charles Darwin. You are added to the membership list.

For the latest updates, please keep an eye on our weblog:
http://darwin.gruts.com/weblog/

RSS feed: http://darwin.gruts.com/weblog/rss/

While you're still in a Darwinian mood, you might like to pop over to the Beagle Project website and learn about their plans to build a replica of HMS Beagle and recreate her 1831-36 voyage with international crews of aspiring young scientists.

You could even consider making a small (or large) donation, or buying some inspirational merchandise from their online shop:

Website: http://thebeagleproject.com/

Shop (UK, Europe, Japan): http://309032.spreadshirt.net/en/GB/Shop

Shop (USA and International): http://www.cafepress.com/beagleproject

Regards,

Richard
---
Richard Carter, FCD
The Friends of Charles Darwin
http://darwin.gruts.com/
Charlie is our Darwin

Posted by Leon at 08:36 AM | Comments (0)

January 12, 2009

De Biesboschtocht

Posted by Leon at 01:09 PM | Comments (1)

July 17, 2008

San Francisco gegijzeld

Mooi verhaal op de Wired blog van vandaag: San Francisco gegijzeld door ex-ambtenaar. Blijkt dat het complete netwerk van de stad én de gemeente gegijzeld is door een netwerkbeheerder die eerst zichzelf als super-user van de complete rambam heeft benoemd, zowel de systemen als het complete glasvezelnetwerk.

Daarna heeft-ie de permissies van alle anderen onderhanden genomen, met als gevolg dat bijvoorbeeld niet alleen de burgemeester en álle abmtenaren geen mail meer kunnen lezen, maar dat ook justitie én advocatuur niet meer bij hun bestanden kunnen.

De man, ene Terry Childs, die wellicht nog een appeltje te schillen had met een wethouder, of Bouw - en Woningtoezicht, of wie weet het parkeerbedrijf, is nu op zijn beurt in gijzeling genomen, nadat hij zondag gearresteerd werd. De borgsom bedraagt vijf miljoen dollar, maar vooralsnog verdomt-ie het om de passwords te verstrekken.

Blogger Ryan Singel van Wired somt nog een paar vergelijkbare voorbeelden uit het verleden op.

Zoals die van de boze Australische ingenieur, die vanachter zijn laptop een paar miljoen liter rioolwater in parken en rivieren dumpte, en verder gaat het voornamelijk tijdbommen die afgaan na een ontslag.

Posted by Leon at 09:46 PM | Comments (0)

June 13, 2008

IGoogle Dutch Cowboys Skin

Iemand moet het doen, dus heb ik het maar gedaan: een Dutch Cowboys skin voor je iGoogle pagina. Hij is nog niet zoals-ie moet zijn, met bijvoorbeeld nog rare verschillen in verschillende browser resoluties in FireFox en Internet Explorer, maar het is een beginnetje.

De test xml zou moeten werken, ook als je niet ingelogd bent in je Google account. Ik had verder nog wat gekke dingetjes als ik in de sandbox ingelogd was, het lijkt erop alsof er af en toe een cookie gekilld wordt door Google, want dan ben je ineens weer uit de sandbox.

Nog gekker; toen ik thuis kwam en Safari opstartte, zonder ingelogd te zijn in Google, op de iMac die dat thema nog nooit gezien had, verscheen doodleuk mijn Dutch Cowboys skin in beeld. Op die manier begin je steeds minder te vertrouwen . . .

Hoe dan ook, ik speel er verder mee, blijf hem tinkeren en tunen. Je kan ook nog tijden opgeven in de xml, waarop hij bjvoorbeeld dag- en nacht logo's verwisseld, of random, of ieder uur een nieuw logo, legio mogelijkheden. Maar ik moet hem eerst aanmelden bij Google, en pas als ze hem goedkeuren, waar één tot twee weken overheen kunnen gaan, is-ie beschikbaar voor de rest van de wereld, en verschijht hij in het rijtje onder 'Select themes'.

Posted by Leon at 04:53 PM | Comments (0)

January 30, 2008

When the Lady Smiles . . .

The Golden Earring, and When The Lady Smiles: still crazy after all those years. Live on stage at Pauw and Witteman, last tuesday, and still damn good too. I just wonder why those Americans still haven't discovered the original 1984 clip. If they do, it will be the end as Hillary Clinton's birthday song, I guess :-)

Click: The original 1984 clip.: When The Lady Smiles

Marc Parent: Hillary Clinton uses Golden Earring song in campaign: music video features a nun being raped and a dog eating a man's brain.

DutchNews.nl: Golden Earring heralds Hillary Clinton

Posted by Leon at 10:13 PM | Comments (1)

July 30, 2007

Bye bye Corel

After having worked with all previous releases and versions of Paint Shop Pro on Windows for for at least 12 years in a row, I'm finally out of there.

For those who don't know yet: the only reason that I was using this program on that platform: the boss buys windows. At home it's Mac OSX, iPhoto and PhotoShop.

Anyway, tried to work with Corel Photo XI for a month now, but I give up. The file browser is totally incomprehensible, compared to the simple and fast browser in versions 8 and 9. The program is a real memory hog, it crashes a few times a day, the windows stay on top of other applications because the bloody kit hangs or is busy hogging, stalls, whatever, I'm outta here.

And still no IPTC tagging, so bye bye.

Ever tried to mail Corel about a problem?

Don't; on their website I got into a loop finding an e-mail address, and I don't want to set up an account just to file a complaint.

Maybe they read this when the Google bot has visited. I don't care anymore.

Posted by Leon at 11:30 AM | Comments (0)

July 27, 2007

iPhone arrives in The Netherlands

My friend Ron owns one, so he can pass, but all iPhone junkies in The Netherlands, who can't eat or sleep until november, go to The Hague and get a free shot of Apple juice.

Director Titus Yocarinio of The Museum for Communication has DHL'ed a real iPhone to Holland, which has, accordingly to Yocarin, become the first ever iPhone in a museum collection.

You never know if sun and summer might make a mistake this weekend, but if they show up, and you go to the beach in Scheveningen, walk by the museum; they've got a paper iPhone for every visitor.

Looks like a nice museum, by the way.

in Dutch at @ DutchCowboys

Posted by Leon at 09:53 AM | Comments (0)

June 18, 2007

We all love lovely Kelly

For the last two years Kelly is our guest when her owners are enjoying their holiday.
A cross between a Pekinese and a Boomer, Kelly is cute, Kelly is lovely. I love to walk Kelly, because all girls smile at me, but Kelly knows what she wants.
And what she doesn't like! I haven't got a clue why yet, but Kelly hates my Canon Ixus. Check out the video, and please push your sound settings to the max. Enjoy!

Posted by Leon at 01:56 PM | Comments (0)

April 13, 2007

I can fly!

Piss off. We don't need your hedge and the nest anymore, cause we can fly!

Don't you think that's exactly what this young blackbird is trying to tell me? The four of them flew out this morning, and both parents were attacking my head when I shot this picture. I caught a glimpse of one of the others in the shed, ducking under some garbage, the remaining two should be around somewhere.

Like last year, the crows and the magpies are searching the neighbourhood for fresh tucker, but as these youngsters are much bigger than the doomed nest from last year, their chances of surviving look pretty good.

Posted by Leon at 01:33 PM | Comments (0)

April 10, 2007

Early spring

It looks like an early spring over here in Holland. It's april 10 and those four young blackbirds in our back garden look like they're ready to jump out of the nest any moment. The nest is build on exactly the same spot in the hedge, like each year since we're living here, but I doubt the first nest of the season has been this early before. Last year was a bad one, as two out of five died in the first week, and the three survivors left the nest too early, only to fell prey to the magpies.

Posted by Leon at 02:02 PM | Comments (0)

January 08, 2007

Reminiscences of november 1985

Click map for Kooyong at GoogleMaps

My dear Australian friends,

Uncle Leon has has enjoyed his one minute of fame on national television.

If you miss some of the double Dutch over there; as even you can probably guess after having watched the video, it's all about soccer. A Dutch television magazine produced an error in an article about a a soccer match way back in 1985, and I'd send them a kind email about it, pointing out it deserved an 'undo' in the next issue. When they published it, as a letter from reader, I got a call from another television channel. Like in Australia, channels in Holland just love to broadcast about errors made by other media.

I remember that match very well for a number of reasons: it not only cost Holland a place in the Mexico World Cup in 1986, but it was played on the night - November 20 1985 - before I went Down Under for the very first time. After having made acquaintance with Graham, Animal, Damian, and some other crazy roos (shearer Ferris!), a few months earlier in Portugal. Another reason to remember: the next morning - while I was on my way to Schiphol Airport - our newspaper, with all the stories about the soccer drama, couldn't be printed nor delivered because of a big time crash in the Harris computer system.

Coïncidence had sent me to the main computer room that Wednesday afternoon, because I had a problem with a plug on the Olivetti M10, my second laptop computer of many in 25 years. Being there I enjoyed a rare moment of prescience. When the system engineer at service handed me a new plug, I noticed that one of the two Harris disk towers of our old mainframe Harris was producing a very soft high pitched sound (twenty two years ago my hearing was pretty perfect). I told him the note reminded me of my vacuum cleaner before is almost exploded because of a run out bearing that finally broke.

He looked at me the way nerds look at non-nerds, and didn't even bother to answer. So I shrugged my shoulders and went home to pack my laptop and my bags.

Only three days later, having set up office at Kooyong to cover one of the last but one Australian Open on grass, and testing my telephone line, someone told me about the big crash. I was pretty proud hearing the details: when the bearing broke shards flew around, and completely destroyed all disks on dev/#1. Firing up the back up procedure dev/#2 failed, and that was the end of the newspaper of November 21, 1985. Without the system the etching plates couldn't be processed, so the huge printing presses were waiting in vain.

On the phone in Melbourne I enjoyed a glorious day already, being very proud, having navigated the 30k from Daisy Street, Essendon to Glenferrie Road, Kooyong, in the old Ford (Fairlane?) that Graham had inherited from his granddad. I'd even succeeded in staying almost all the way at the right side of the road (left), as you and the Poms call the wrong side - the left - the right one.

More memories; on my way from Amsterdam to Tullamarine, with a stop-over in Athens, in the back of the Olympic Airways 747, I'd become good friends with some members of the Australian soccer team, who had lost 2-0 in Glasgow in the Intercontinental Play-off on the same night Holland blew it's World Cup stage in Rotterdam.

The Aussies still had a chance, to loose it two weeks later in Melbourne when they produced a goalless draw on their home turf in Melbourne. Nevertheless, Olympic Airways probably will remember the flight with the Australian Soccer team and a Dutch tennis writer for another record: all galley kitchens were completely out of beer half way between Athens and Singapore. The three hundred Greeks on board, on their way to Melbourne, the second biggest Greek city in the world, couldn't care less: they were smoking black unfiltered cigarettes, and drank Retsina, Ouzo, or Raki.

Now I'm not sure if booze was the main reason it would take Australia another twenty years to make it to the World Cup, but I do know a Dutchman - Super Saint Guus - finally delivered you there. I'm pretty sure soccer players don't drink where Hiddink rules, but sex under Guus is no problem. As trainer coach of Philips Eindhoven (PSV) in the nineties he used to let Romario sleep in every day after every one night stand, while all other players were training hard out in the cold.

His teammates didn't mind as long as the speedy little Brazilian kept his scoring average on the pitch on the same level as in bed: at least one girl per night, or a few per day per day.

(Romario kept on producing sperm and goals galore, but as a reward for Hiddinks wisdom he would score the first goal in the quarter final of the 1994 World Cup, in Dallas, where Brazil eliminated Holland, under Hiddink).

As I didn't get the chance to tell this story to the VARA camjo (Steven Albers was a very nice guy, but his hard disk would probably have crashed) I'll blog it.

Kooyong 1985 brought me lots of luck. In his first round Dutchman Michael Schapers beat Boris Becker, who'd risen to fame five months earlier, at 17 years of age becoming the youngest Wimbledon champ. While some twenty five German tennis writers were crying out loud 'Verdammt' or 'Scheisse', my phone started ringing. As I'd travelled to Australia on a free lance trip, I was allowed to work for more media, so I did some television interviews with Schapers, and wrote some more articles for other Dutch newspaper and tennis magazines.

Although Schapers would made it all the way to the quarter finals, with every win making my trip more profitable, we'd never become friends. He never was good at receiving criticism in any form, and probably didn't like my style of writing.

The Monday after the final, in which Stefan Edberg beat fellow Swede Mats Wilander in three straight (4, 3 and 3), I took a Greyhound north, to explore the immense country continent for the first time of nineteen more come backs to follow.

'By cripes', the immigration officers in Melbourne or Sydney asked me on some arrivals, after having checked my visa and passport, 'why don't you come and live here? It would save ya a lot of time and money!'

Who knows? Maybe later, retirement at the Gold or Sunshine Coast, or enjoying European summers, to go down to South America, of Australia in our winters, blogging from there, why not?

See ya later, guys!

Posted by Leon at 01:06 PM | Comments (0)

December 17, 2006

Leo 50 (!) (leeftijd, niet slaggemiddelde :-)

Nu de rook om mijn hoofd weer een beetje verdwenen is, zijn de foto's en de video van het mooie feest in Cafe D'n Inval in Raamsdonskveer naar het web verhuisd.

Kijk, lees, luister, huiver en geniet: Leo 50! (zijn leeftijd, niet zijn slaggemiddelde)

Allemaal bedankt voor het lachen en graag tot de volgende keer:

Foto's: Leo 50!

Video: Leo 50!

Posted by Leon at 07:17 PM | Comments (1)

December 12, 2006

iPod in Space

PHOTO NASA

If you look carefully at the large version of this image you will see an iPod attached to a Belkin external battery pack on the equipment rack directly in front of European Space Agency astronaut Thomas Reiter.

According to Sydney Morning Herald: the iPod doesn't appear to be used as part of the experiment - it's more likely that it's used for recreational purposes.

SMH: Also pictured near the iPod are two IBM laptops, a Sony television and numerous Nikon cameras.

The iPod was first spotted by the spaceref.com website. The photo was posted on the NASA website on November 29.

This isn't the first time an iPod has made its way to space. Anousheh Ansari, the first female space tourist, wrote in her blog that she took an iPod on her September space trip.

"I was able to locate my iPod in my bag and I was a happy camper ... I put on my headphones and went to sleep in my Bat sack," Ansari wrote in her blog, the first to be published from space.

Posted by Leon at 10:44 AM | Comments (1)

December 09, 2006

Phones for sale

I'm gonna say bye bye to my collection of old black phones. Until 1997, when ISDN arrived, followed by ADSL a few years later, five or six of them were still working in our little old house.

A telecom guy who walked in once shook his head and said that it was impossible to hook more than two of them one standard line as they were dragging to much energy, but they were always working.

But that was, and this is now: for sale, twenty different old black phones, most of them black bakelite, some white, a white Ericofoon.

Desktop models, wall models, most of them complete, three without a cord.

Whole kit and caboodle: 150 euro, thats 193,60 dollar,

Update feb. 05 2007: sold on Marktplaats, total 150 Euro I'd already sold three phones solo when a mail arrived: I want them all!

Delivered to a fellow in Arnhem who owns a call center.

My old collection is part of the designer interior over there now, which is a comforting idea.

Posted by Leon at 10:02 AM | Comments (0)

December 04, 2006

International Passport's Record Bureau

You gotta see it to believe it: the World Passport Record Bureau web site - where you can search the online database. They have over 6 Billion Passports currently on file, and everyone can check them all.

According to the site: under the recent International Passport Act (INPA - enacted on Nov 2, 2003), every country in the world is required to make available to the public a digitized copy of each and every valid passport issued, in their respective country.

While the big question is this is all true and legal, the site works for sure. I tried my own name and sure enough my passport came up, complete, number, photo, all. Now what?

See for yourself: www.scrolllock.nl/passport

Posted by Leon at 09:13 AM | Comments (2)

November 21, 2006

Ask.Com and the Search Challenge

I'm afraid this post isn't of much use for those visitors speaking and reading only English. Together with the Dutch Cowboys Ask.com (I mean Ask.nl :-) will be launching the Search Challenge later today.

The Challenge is an interactive search in which Dutch Ask.Com visitors are challenged to solve a number of online enigmas. Grand first prize is a weekend for two in the Place To Be, London, while the winners will also get his own 'Smart Answer' on Ask.Com.

With your own 'Smart Answer' a search for your name show your own page as first result, holding all information about you and/or your blog.

Other prizes, like MP3 players, and lots of goodies, will raffled between participants.

Search Challenge kick-off was yesterday in the in Living Tomorrow in Amsterdam.

The Ask.com Search Challenge will take one month, starting today on Dutch Cowboys.

Photo Album: Kick Off Search Challenge at Living Tomorrow

Posted by Leon at 11:07 AM | Comments (0)

November 17, 2006

Snow!

Well, not yet over here in The Netherlands, but I like this one, very funny!

Check out for yourself: www.star28.net/snow.html

Posted by Leon at 10:49 AM | Comments (1)

November 02, 2006

The Real Origin of Spam

'Spam' is a very popular Monty Python sketch, first on television in 1970, 36 years ago. In the sketch, two customers are trying to order a breakfast from a menu that includes the processed meat product in almost every item. In the sketch, a restaurant serves all its food with lots of spam, and the waitress repeats the word several times in describing how much spam is in the items. When she does this, the Vikings (don't ask what they are doing there) in the corner start a song:

"Spam, spam, spam, spam, spam, spam, spam, spam, lovely spam! Wonderful spam!

As we all know by now, the term spam (in electronic communication) is derived from this sketch. So the big question is: how did the term spam get connected with spam as we know it?

Personally I like this one, out of many answers on the net: the analysis form Brad Templeton: Origin of the term 'spam' to mean net abuse.

Posted by Leon at 08:44 AM | Comments (0)

May 29, 2006

Alpe d'Huez: been there, done that!

Yes! In 1.48, number 355 of the 420 who made it to the top of Alpe d'Huez. Big fun, wonderful weather, three unforgettable days. And some Dutch hope for the future: Bart Dielissen, a 12 year old kid from my hometown Breda, danced to the top faster than Lance Armstrong at the same age.

Another hope for my own future: my namesake Jan Krijnen (no family), at 77 the eldest participant of the pack, did it seven minutes faster than me. But then again, my guess is that after another 22 years of training, I will better my first climb by seven minutes too.

Check out the photo album

Posted by Leon at 11:58 AM | Comments (1)

April 13, 2006

Change

In the eleven years I’m publishing on the net (starting in ’95 on the Eindhoven DSE server, switching to krijnen.com in ’97), I’ve mainly done so in Dutch.

Like some other Dutch bloggers I’ve done the occassionaly post in English, looking, searching, for a definite course on the blog, one way or another. If you Google the blog you will find some of them.

My digital domain has never been and will never be complete, as I haven’t been able to blog everything that I’ve written over the years.

There are some five hundred sport columns hidden in our newspaper digital archives, so maybe I should hire a keyhobbit or typegoat to copy them one way or another to my own database.

During the eighties and nineties I’ve covered 34 Grand Slam tennis tournaments, 70 something other ATP and Davis Cuppers, not to mention countless billiard and volleybal games, the occasional soccer game, and some other sports.

To how many stories written they count I haven ‘t got a clue, and as I haven’t kept any newspaper prints from my past, they’re non existing – and not important at all - history.

My younger colleagues may not realise it, but every key they hit will result in a never disappearing hit, somewhere on the net, for good or for worse.

Waiting in archives or not, I’m not going tho translate my old stuff from Dutch to English, although it would be good exercise.

Exercise, training, is one of the reasons for the fact that I’ve finally changed my main language over here from Dutch to English: Google and the bigger audience generated through Google is another reason, as are our Australian and American friends.

Exercise and training, trying to achieve one goal: passing (starting in a non-English speaking country – or Australia for that matter- for a native English writer/talker).

I’m sure Graham, my Canadian teacher who undersigned my certificate ‘ English Writing For The Media’ two years ago, will frown his eyebrows on the previous sentence.

But I also know whe will applaude my descision and I hope he will start pestering me again.

Really don’t know if my blog is following a trend, but with the current number of visitors and pageviews the money generated by Google AdSense has become sufficient to live in one of the poorer South American countries. In Bolivia you can easily get around on three dollars a day, so here ya go!

Now let’s hope the change will result in a forty-bagger from he AdSense program, and we will soon have to decide where we’re going to spent our time blogging: back to Marin County, Bariloche, Big Fork, Mount Tamborine or Cerro Cathedral, La Vila Angostura, the Dutch Mountains, of maybe San Telmo, Recoleta or Palermo Viejo in Buenos Aires?

Following the regiment of exercise aforementioned only one post a week will be in Dutch, being my weekly XS column for the newspaper, immediately followed by the English version.

Or should I write XS in English, and then do the Dutch version? Maybe that would be an interesting exercise, with surprising results, I’ll give that at try at least once.

Fair dinkum!

Posted by Leon at 12:07 PM | Comments (0)

April 11, 2006

Andrey Gofman of Andrey Anufrijenko?

Hoop rekeningen bij de post na zes weken Zuid-Amerika, maar ook een cadeautje: 'De Blokjesleggers van Turijn'. Dat het eraan kwam wist ik al, na het volgende mailtje dat ik ergens in Paraguay of Bolivia in een internetcafe in mijn onvolprezen Gmail tegenkwam:

Geachte heer Krijnen,

U heeft ons een oplossing gestuurd op onze 'Afgrijzelijk moeilijke schaatsvraag'. Helaas was die oplossing niet goed, maar u was wel de enige die in de buurt kwam. (Er waren in totaal twee inzendingen). Hoewel u voor Gofman Andrej Anufrijenko had moeten invullen willen wij u toch een exemplaar van het boek 'De blokjeslegger van Turijn toesturen'.

Vriendelijke groet,

Jon de Mari

bladmanager VPRO Gids

'Verroest', dacht ik toen, want ik was alweer vergeten dat ik er aan mee gedaan had. Dat was weer het gevolg van het gegeven dat we een dag of wat voor ons vertrek naar Buenos Aires de bezorging van de VPRO gids tijdelijk stop wilden laten zetten en zoiets doe je tegenwoordig via internet.

Op de voorpagina van de VPRO website stond bijgaande foto, onder de kop 'Afgrijzelijk moeilijke schaatsvraag'; wie wist wie de drie (Russische) schaatsers waren op bijgaande foto.

Nou weet ik niet zoveel van schaatsen, al was het maar omdat ik een gloeiende hekel aan koude voeten koester. Een groot gedeelte van de vijftien jaar dat ik op de sportredactie zat, bracht ik aan de rand van tennisbanen door, terwijl de net zo roemruchte als chagrijnige Rob vab Deursen tussen oktober en maart van heinde en verre schaatsverhalen naar Breda seinde.

De gitaar op de foto trok mijn aandacht. Daarop spelen kan ik niet, maar je kan zien dat de twee die dat instrument vasthouden, daar ook geen kaas van gegeten hebben. Al zou het kunnen dat het de vrolijke Trio Sovjetski een Boliviaanse opera aan het oefenen is; de afgelopen weken maar al te vaak gehoord hoe in die contreiën met twee handen tegelijk op alle snaren van een gitaar gemept wordt.

Het zou natuurlijk best kunnen dat het instrument in kwestie van Kees Verkerk is, ik meen me te herinneren dat die feestjes na de medailles van Ard en Keessie met Noorse ballades opvrolijkte. De zwart-wit foto leek me ook uit die tijd te dateren, dus maar eens even Google aangeslingerd en wat gedoold op gitaar, schaatsen, muziek, verkerk, russen, enzovoort.

Zoeken is de kunst niet, vinden wel. Na een half uur nog niks, en daar kan ik niet tegen. Maar eens gaan prikken op Russische e-mail adressen.

Eentje die me wel wat leek stuurde ik de foto met de vraag:

Dear sir,

Can you please tell us who the three skaters on this picture are?

I think they are Russian, probably somewhere around 1970 . . .

Thanks in advance, very kind regards, Leon Krijnen

Tingelingeling, vijf minuten later:

Dear Leon,
You are right talking they are Russians.
in the left side - Andrey Krivosheev
in the centre - Anderey Gofman
in the right side - Vladimir Bitkin

Kind Regards,

Russian Skating Union

Mooi he, dat internet :-)

De vraag blijft wie er gelijk heeft: de Russiche Schaatsbond (die Andrey Gofman met de linkerhand de hals van gitaar vast laat houden) of de VPRO (die denkt dat Andrey Anufrijenko is). De VPRO zou dat nog voor me uit gaan zoeken, maar aangezien er na dat mailtje (vanuit het wonderschone Salta in het hoge verre noorden van Argentinië) alweer bijna een maand verstreken is, reken ik daar niet meer op.

Posted by Leon at 02:51 PM | Comments (0)

January 31, 2006

Swicki?

Swicki? U heeft hem wellicht ook al links en rechts op zien duiken. Maar een even aangeslingerd, kijken wat er van komt. Het zou op de een of andere manier extra verkeer moeten genereren, maar dat moet ik nog zien.
Voorlopig heb ik er hetzelfde bezwaar tegen als Google AdSense: je kunt de lay-out niet volledig beïnvloeden, want er is maar een beperkt aantal fonts- en kleuren, en die passen niet bij mijn style sheets.

Met Google ga ik desondanks nog even door, want de ads leveren meer op dan wat mijn hosting kost, zodat de hobby gratis is.

Nou maar afwachten wat Swicki genereert. Hieronder heb ik het JavaScript in deze post geplakt, maar het is natuurlijk meer voor de hand liggend om de zoekmachine vanuit de navigatie op te roepen.
Een andere mogelijkheid is om deze post te anti-dateren en hem dan vanuit de bovennavigatie vast op te roepen. Eerst maar eens even aankijken. Klikt u maar een eind weg.

De zoekfunctie (althans die voor de bezoekers, niet die in het beheer) van MovableType heb ik al maanden geleden weggescript omdat de GoogleSiteSearch hem op alle fronten - snelheid, aantal hits - de hielen liet zien.

Swicki oogt trager dan Google, maar ze beweren dat de zoekresultaten kwalitatief beter zouden moeten zijn. Zou het?

P.s.

In the meantime: ik ga nu een paar dagen met de Nederlandse Google News aan de gang (nog geen tijd gehad) en dan eens nadenken wat de voor- en de nadelen voor ons zouden kunnen zijn.
Het ANP en de GPD hebben daar kennelijk minder tijd voor nodig - meteen een kort geding aangekondigd - nadat ze notabene eerst tien jaar nodig gehad hebben om tot een verrassende ontdekking te komen: er bestaat zoiets als internet!

Terwijl volgens mij een van de dingen die je als krant op internet zou moeten doen: vooral zorgen dat Google langs je slagboom kan om alle content te indexeren, zodat je bezoek vanaf Google vanzelf toeneemt.

Dat kost je niks, als je het handig aanpakt. Een van de manieren, als je dan toch de volgens mij achterhaalde registratie wil handhaven, is zelf de koppen van alle artikelen plus aanhef en meta-tags indexeren en die laten besnuffelen door Google. Eind van de week meer over de Nederlandse Google News.

Posted by Leon at 02:17 PM | Comments (2)

January 30, 2006

Lang leve Verio :-)

Mijn host Verio heeft me geruisloos een mooi cadeau overhandigd: zonder enige kennisgeving is mijn disk-space zomaar opgewaardeerd van 1.5 naar 20 gigabyte. Twintig gieg, om precies te zijn 20480 megabyte, en dan ook nog 51200 megabyte bandbreedte per maand!
Op het Control Panel van de website zelf kom ik niet zo vaak, in tegenstelling tot het cms van Movable Type.
Mijn stats worden apart geparsed, er lopen een paar scripts die me waarschuwen als er afwijkingen in de log-files opduiken, en als ik eens iets moet versleutelen in MySQL dan gaat dat via phpMyAdmin ook buiten het ControlPanel van Verio om.
En met de iMac heb ik er uiteraard een goede gewoonte van gemaak om in de terminal een ssh op te bouwen met mijn server, dus soms kom ik weken niet op het Control Panel.

Het is dus raden wanneer Verio de boel opgefokt heeft, maar waarom ze het gedaan hebben is niet zo moeilijk: competition, concurrentie.

Ik weet niet of de discussie van medio april 2005 er iets mee te maken gehad heeft, die begon toen ik ze vroeg of ze de tarieven van Lycos in Europa al gezien hadden. Inplaats van een reply ging een dag later de telefoon, waarop de mij kennelijk persoonlijk toegewezen consultant Jo-John uitgebreid de tijd nam om me uit te leggen dat dat aanbod van Lycos er aardig uitzag, maar dat ze voor dat geld nooit dezelfde service als Verio zouden kunnen bieden.

Bovendien deed hij me een aardig aanbod voor een upgrade, waar ik vorig jaar april gebruik van gemaakt heb. Het was even een gedoetje, want ik moest mijn hele server verhuizen, dus het was een week of wat werk. Van Free BSD naar HPUnix, hetgeen allerlei extra gedoe opleverde omdat de parsers andere paden gebruikten, de libraries ergens anders stonden, de cgi-bin cgi-local moest heten, afijn, een hele hoop vervang en zoekwerk voordat alles liep.

Spijt heb ik er nooit van gehad, want alles loopt altijd, en als de brandweer. Service is nog steeds onovertroffen, en mijn humeur is er alleen maar beter op geworden nadat de afdeling billing een fout gemaakt had.

Om te beginnen in mijn nadeel, want ze waren vergeten om mijn oude hosting plan de nek om te draaien. Daardoor werd in juni nog eens 300 dollar van mijn credit card afgeschreven, de jaarlijkse bijdrage voor de inmiddels lege Free BSD server.

Billing reageerde langzamer dan support, dus maar eens bij Amex aan de bel getrokken. Toen die na een week ook geen antwoord hadden gekregen, haalde de credit card maatschappij zelf het geld terug bij Verio en stortte het terug op mijn card.

Eind goed al goed, maar zou mooier worden. Medio december kreeg ik eindelijk een mail van billing, die zich verontschuldigden omdat er nogal wat kantoortuinen van Verio een opdonder hadden gekregen van Katrina. U weet wel. New Orleans en zo. Met excuses voor de overlast werd me medegedeeld dat ze uit coulance 500 dollar op mijn kaart gestort hadden. Daar ga ik dus niet meer over in discussie, en ik doe wat ik al lang van plan was: nooit meer weg bij Verio.

De vraag nu: wat doe ik met 20 gigabyte diskspace en 50 gigabyte bandbreedte op een snelle server?

Een simpel rekensommetje leert me dat we voor de krant aan tekst en foto's ongeveer een gigabyte per jaar uploaden naar de website.

Misschien moet ik diskspace aan mijn baas gaan verhuren :-)

Posted by Leon at 09:08 PM | Comments (1)

January 14, 2006

Definitief down, twee deuren verder

Het had meer voeten in de aarde dan verwacht, maar mijn iMac hangt nu thuis aan het internet. In tegenstelling tot wat iedere Mac afocionado altijd beweert - en waar ik overigens zelf na vier weken geMact te hebben vanaf mijn werk ook op gerekend had - duurde het al met al een volle dag voordat ik de boel aan de gang had.
Wees gerust Mac-gemeenschap, het lag niet aan mijn witte tornado.

Waar dan wel aan? Tja, als je een internet-verbinding die je lang, heel lang, niet gebruikt heb vanwege een verbouwing, na een verhuizing van de isdn/adsl alsnog aan probeert te slingeren, blijkt er nogal wat fout te kunnen gaan. Shit happens in spades zeggen Angelsaksen, ongelukken komen nooit alleen.

Lees en huiver, en bewaar alle waardevolle tips voor de toekomst. Dat doe ik zelf ook, want later dit jaar zal na de completering van de verbouwing terug verhuisd moeten worden, inclusief de isdn/adsl/euronet/kpn kit and caboodle.

Doe om te beginnen niet aan hergebruik van een ethernet kabel, koop een nieuwe. Een 15 meter lange cat5 ethernet kabel die een jaar of wat opgerold heeft gelegen, in kou en hitte, die moet je weggooien.

Had ik moeten weten, uit de tijd dat ik nog veel aan auto's rommelde: ruim negentig procent van alle storingen waren al in de jaren zeventig elektrisch, en gezien de toegenomen hoeveelheid elektronica in auto's, moet dat percentage toegenomen zijn.

Een oude elektriciteitsdraad in een auto mankeert niks, zolang je er niet aan komt. Verplaats of beweeg je een draad die vaak warm en koud geweest is, dan is de kans groot dat er binnen zijn dikste jasje een stukje dunnere isolatie breekt omdat de kunststof niet soepel meer is, en je zit met onverklaarbare kortsluitingen. Staat de auto stil en meet je de boel door, niks aan de de hand, draait de motor en de kabel in kwestie rammelt een beetje mee, dan vliegen de zekeringen om je oren.

Zoiets was dus mijn lange (platte ook nog, niet twisted, meer kans op ellende) ethernet kabel overkomen.

Was dat alles? Nou, nee, maar ik zal het lange verhaal kort proberen te houden.

Isdn lijn moet via splitter verdeeld worden over Alpha Vox telefoon en Alcatel Speed Touch.
Speed Touch allemaal groene lampjes (hoi!), maar geen telefoon meer (shit!)
Handleidingen KPN Maxstream, Euronet en Alcatel op zolder gezocht en gevonden; kabels blijken goed aangesloten te zijn.
Nou ja, telefoon komt nog wel een keer, splitter zal wel kapot zijn, maar het adsl modem geeft overal groen licht, dus eerst de Mac het web op, waar we ongetwijfeld soelaas voor splitter en Alpha zullen vinden.
Mooi niet dus, wat ik ook probeerde, de Mac kon het modem niet vinden op 10.0.0.138.

Volgende morgen naar de Primafoon winkel, nieuwe isdn/adsl splittertje gekocht.
Zelfde verhaal (dammit!) geen web, geen telefoon, behalve als de telefoon rechtstreeks in het isdn t1 kassie zat. Andersom: isdn/adsl kabel rechtstreeks in het adsl modem, dat zou toch ook moeten werken? (kan je altijd nog voip gaan bellen :-)
Niet dus.
Dammit, dammit, dammit! Omdat het lange verhaal nu ook in de korte versie te lang begint te worden, laten we het maar bij de mankementenlijst:

De kabel was kaduuk (maar dat wist u al), de splitter had het begeven, en - jawel, jawel - ook het isdn t1 kastje was kapot. Drie keer op en neer naar Primafoon derhalve. Het goede nieuws is dat het adls modem en de telefoon niets mankeren, en dat de boel nu loopt als de razende brandweer. Toen de hardware uiteindelijk in orde was, was de internetconnectie - zoals de ware Mac beaamt - ook meteen up.

Al moesten er hedenmorgen nog enkele trucs uitgehaald worden, omdat ik het het nieuwe content management systeem van de krant alleen maar via een VPN (PPTP) verbinding kan benaderen. Da's een veilige oplossing, maar in dit geval een nieuw probleem. Want een ethernet adsl modem van KPN moet vanaf je machine ook via een VPN benaderd worden voordat je het boze internet op mag.

Dus legde de Cisco VPN client onmiddelijk het modem lam zodra hij geactiveerd werd. Dat bleek uiteindelijk - zoals zo vaak - een kwestie van ergens een vinkje zetten zodat die twee protocollen elkaar de virtuele tunnel niet meer uitmeppen.

De Mac loopt nu als de brandweer over het web. De ingebouwde airport heeft twee draadloze netwerken in de straat opgesnuffeld, maar die zijn allebei met een wachtwoord beveiligd.

Deed me denken aan een navrante, waar gebeurde anecdote. Een van mij collega's liftte voor de gein met zijn laptop al een jaar of wat stiekem mee op een draadloos netwerk in de buurt. Lekker makkelijk vanaf de slaapkamer, want hij hoefde zelf niet aan de slag met draadloos wan.

Een paar weken geleden was het ineens uit met de pret. Twee dagen later stond de verklaring voor het down gaan van zijn gratis draadloos breedband in de krant: op de pagina met overlijdensadvertenties. Het netwerk was twee deuren verder definitief down gegaan.

Posted by Leon at 08:17 PM | Comments (4)

November 29, 2005

Firefox 1.5 aan de gang

Vanaf vandaag officieel beschikbaar, dus maar gedownload en geinstalleerd over de 1.4 heen. Hij loopt, en mijn XP Dell is niet onderuit gegaan, dus het zal wel goed zijn: Firefox 1.5. Wel een aantal extensies moeten weggooien, en een paar anderen moeten upgraden, maar de belangrijkste plugins en helpertjes doen het.
Wat ik absoluut niet meer zou kunnen missen in Firefox zijn bijvoorbeeld de WebDeveloper, een hele gereedschapskist op zich, ColorZilla, MeasureIt, de 'View Source with', en dan maar kiezen, enzovoort, de tabs, FlashGot, en dan zal ik er nog een paar vergeten.
Meer goed nieuws vandaag, want mijn Mac staat klaar in Eindhoven, al is het wachten nog even op de 2 gieg geheugenmodule die apart besteld moest worden. Volgende week of zo eindelijk meer over de Mac, nu eerst even intensief aan de slag met Firefox 1.5 voor Windows.

Posted by Leon at 04:33 PM | Comments (1)

Staalharde buikspieren?

Je zou onderhand denken dat Google een webcam bij ons in de kleedkamer heeft hangen!
Qua figuur en buikspieren is het bij ons veteranen softbalteam (in een grijs verleden stuk voor stuk honkballers met sixpacks) allang niet meer wat het ooit geweest is, maar hoe weten ze dat bij Google?
Het is een GoogleAd die iedere keer weer opduikt in onze GoogleGroup (de SuperSonjas): eentje voor een website waar je keiharde buikspieren kan bestellen . . .

Posted by Leon at 09:44 AM | Comments (0)

November 24, 2005

Big fun in Big Church

Big fun in helping during the setup, the tables, the chairs, building the network, even bigger fun watching the whole kit and caboodle: 200 HP laptops running in a network in a medieval church (The Grote Kerk) in Breda, The Netherlands.
'Changing Borders in Cyberspace' was a huge succes. During peak hours at tuesday the network was a bit slow sometimes, but it stayed up all day, thanks to Robbert, Bas, Martin and Leo, who installed and configured the connection, the routers, the switches, 5000 meters cat5 cable, and the laptops.
Twohundred elder people did their last internet course in a series of five wednesday afternoons sessions. All of them received a certificate at the end of the course. The tutors were high school kids who volunteerd for the project.

Great pictures: with all those people sitting behond their tables in the church it looked like a Zweinstein session in a Harry Potter movie.
Anybody anywhere running a project like this in English speaking countries? We'd like to hear about it, maybe exchange ideas, or projectplans.

Posted by Leon at 01:25 PM | Comments (2)

November 22, 2005

Young Learns Old

Big fun yesterday, bigger fun today: we've been building a 200 laptop network in a medieval church (The Grote Kerk) in Breda, The Netherlands.

Today it's 'Changing Borders in Cyberspace'. It's the closing session of a series of lessons during with elderly people ('Fifty Plussers' in Double Dutch :-) have been doing internet courses every wednesday afternoon for the last seven weekes. The tutors are high school pupils, who volunteered for the project.
With the laptops running, the waiting is for the grand opening, later today . . .
With 200 old pupils, 200 young teachers, a lot of guests and press, it looks like it's going to be a good party.
The project is called 'Young Learns Old' (Jong Leert Oud in Dutch). Check out their website.

Posted by Leon at 11:16 AM | Comments (0)

November 17, 2005

Bloxor

Tip uit Belgie (aan het e-mail adres van Marc te zien): ben al een tijd gebruiker van Bloglines, ben er ook zeer tevreden over. Wat ook zeer mooi en handig is: www.bloxor.com. Werkt alleen met een browser zoals Firefox.

Maar eens even kijken, en een accountje aangemaakt.

(Jawel, heb inmiddels een encrypted bestandje met accountjes, usernames, passwords en pincodes op een memory stick en op mijn Nokia staan).
Account bij bloxor aangemaakt, volgende actie: subscriptions, a.k.a mijn blogroll van Bloglines exporteren: export.xml

Terug naar Bloxor: naar 'option's en export.xml importeren. Tadaa! Klaar.

Nou maar eens een tijdje ermee spelen. Eerste impressie: zo te zien wat minder mogelijkheden dan Bloglines, maar wel helder en snel.

Posted by Leon at 09:12 AM | Comments (0)

October 28, 2005

Senioren en internet in De Grote Kerk

Tweehonderd leergierige senioren in een middeleeuwse kerk, die wegwijs op internet gemaakt worden door tweehonderd leerlingen van middelbare scholen uit Breda en omgeving. Op tweehonderd computers die in een netwerk met elkaar en het internet verbonden zijn, achter iedere computer een oude leerling en een jonge leraar.

Dat is de opvallende manifestatie op 22 november 2005 in de Grote Kerk in Breda, georganiseerd door de Stichting Jong leert Oud. Op die dag zijn niet alleen tweehonderd senior leerlingen en evenzovele junior leraren aanwezig in de kerk, maar zal ook een groot aantal genodigen uit het bedrijfsleven, politiek en media acte de presence geven.

De Stichting Jong leert Oud is in het leven geroepen om internet en e-mail toegankelijker te maken voor ouderen. Het is een initiatief van de Vrijwilligerscentrale Breda, Gilde de Baronie en de Nassau scholengemeenschap. In het kader van het project geven leerlingen van de hoogste klassen VWO en HAVO - de docenten - al enkele jaren een cursus internetten en emailen aan vijftig-plussers; de leerlingen.

De cursussen worden op vijf woensdagmiddagen gegeven. De aanleiding was de lange wachtlijst bij het Gilde Baronie voor de pc-oefenplaatsen, waaruit bleek dat er onder ouderen een enorme honger naar PC kennis is.
Bij de Vrijwilligerscentrale Breda en de Nassau bestond een andere behoefte: om jonge mensen in contact te brengen met vrijwilligerswerk. De drie partijen staken de koppen bij elkaar en het resultaat was de cursus Jong leert Oud. Jongeren worden aangesproken op dat waar ze goed in zijn. Ouderen hebben daar profijt van.

Jongeren kunnen zich op deze manier ook bekwamen in kennisoverdracht. Dit is slechts een van de competenties die ze kunnen halen wanneer ze zich opgeven als docent voor de cursus. Een niet onbelangrijk effect van dit initiatief is dat generaties bij elkaar gebracht worden en daardoor vooroordelen weggenomen worden. 'Tenslotte blijkt zo'n jongen met een piercing door zijn neus eigenlijk een aardige gast te zijn'.

Nadat met succes een aantal cursussen heeft plaats gevonden op de Nassau, is de cursus de afgelopen twee jaar uitgezet op enkele andere scholen in Breda en omstrelen.

Jong leert Oud Scholen is mogelijk gemaakt door subsidie van de Provincie Noord Brabant, de Gemeente Breda en de ondersteuning van Dagblad BN/DeStem.

De manifestatie op 22 november is tevens de afsluitende dag van de lopende cursussen in Breda en omgeving. In de Grote Kerk worden op die dag de examens afgenomen, waarna aan de geslaagden het certificaat overhandigd zal worden.

Wij verzoeken u vriendelijk om in uw medium aandacht te besteden aan het project, aan de cursus en aan de manifestatie.

Uiteraard bent U van harte welkom op 22 november aanstaande in De Grote Kerk. De manifestatie is voor iedereen gratis toegankelijk.

Meer informatie op www.jongleertoud.nl

Posted by Leon at 12:34 PM | Comments (1)

October 26, 2005

We gaan het iets anders doen

Mijn oude Mailmachine.cgi heeft het blogpand verlaten.
Mailmachine.cgi V3.9 (vraag me niet waar ik het script in 1995 of zo vandaan gehaald heb) heeft me al die jaren perfect bediend. Tijdens de trips vanuit de internetcafes in de US, in Azië, Australië en Zuid-Amerika, tijdens het jaar reizen in '99-'2000, iedere week sinds de Interfaces in de krant verschenen (de eerste op 4 november 1995).

Andere tijden, andere protocollen, het is mooi geweest, het script wordt hartelijk bedankt.

Wie op de hoogte wil blijven van wat er op de blog gaande is, heeft anno 2005 voldoende keuzes.

1. Iedere dag - of zo maar eens af en toe - even komen kijken. Mijn streven is een interessante post per dag.
2. Abonneren op een van de RSS feeds.

Er zijn er vier die U kunt voeren aan uw favoriete RSS reader, al dan niet online.

1. RSS 1.0: index.rdf
2. RSS 2.0: index.xml
3. Atom: atom.xml (volledige feed).
4. Comments: comments.xml (50 laatste comments).

3. Alle adressen uit de Mailmachine.cgi zijn ingevoerd in de MT-Notifier plug in van Movable Type.

Dat betekent dat U minstens eenmaal een mailtje krijgt (nu deze nieuwe entry geplaatst is), of als er intussen een nieuw comment geplaatst is. Met dat mailtje komt een validatielink waarmee u uw eigen lidmaatschap kun beëindigen dan wel redigeren. (op-out, remove, review).

Ook als een oude entry geredigeerd en opnieuw in de database van Movable Type geschreven wordt, komt er een mailtje.

Let wel: uw lidmaatschap op deze applicatie kan tot enige irritatie leiden vanwege de hoeveelheid, maar u heeft alles in eigen hand.

Een van de problemen is de comment spam. Ik hou de spam momenteel - afkloppen - redelijk onder de duim via IP- en textfilters maar er zijn van die dagen bij dat het desondanks fout gaat en er enkele tientallen comments geplaatst worden die advertenties zijn voor viagra, casino of porno. Overigens: op dat soort dagen worden er tegelijkertijd honderden geweigerd door de filters.

Als u geen mailtje wil na ieder nieuw comment kunt u dat eenvoudig instellen via de beheerslink die met ieder mailtje mee komt. Als u ook geen mailtje wil na iedere nieuwe entry pakt u maar de opt-out, en dan staat het u vrij om een (gratis :-) abonnement te nemen op een van de RSS feeds - wel zo gemakkelijk - dan wel helemaal niks gepushed tot u te nemen, en inplaats daarvan af en toe eens een half uurtje op de blog bij te lezen.

Yo!

Posted by Leon at 08:53 AM | Comments (0)

October 24, 2005

Ik ben niet dronken, maar uw software wel

Interessante ontwikkeling: het zou zomaar kunnen dat sommige softwaremakers in de Verenigde Staten verplicht worden om broncode openaar te maken. Tenminste, als het aan een aantal advocaten ligt die via de rechter af proberen te dwingen dat de software van de ademtesters van openbaar gemaakt wordt. De advocaten doen dat namens 150 cliënten die volgens die apparaten te veel gedronken hadden achter het stuur. Het kan nog wel even duren voor de laatste uitspraak er is, dat soort zaken in Amerika een beetje kennende. Ik schat een jaar of zeven.

De advocaten en hun cliënten trekken de betrouwbaarheid van de software in twijfel, omdat die meer dan 25 jaar oud zou zijn. Dat moet hoe dan ook vrij eenvoudige software zijn, zou je denken; een groene lamp aansteken bij minder dan 0.5 promille, en anders een rode.

Tom Sanders - 'a Dutch journalist in Silicon Valley' - heeft er een stuk over geschreven op VNUNet. Het verhaal zal binnenkort ook wel in de Nederlandse media opduiken, want Sanders, die eerder voor Intermediair werkte, schrijft ook voor ondermeer het Financiële Dagblad, de Automatiseringsgids, WebWereld en Emerce.
In het verhaal van Sanders gaat het over de Intoxilyzer 5000, gemaakt door CMI in Ownsboro, Kentucky. Op de weblog van Techdirt wordt gaat het in een adem (!) ook over de stemmachines van Diebold, waar kennelijk nog steeds van alles mee aan de hand is.

Posted by Leon at 01:23 PM | Comments (0)

October 14, 2005

Apple: nog een ding . . .

Het gonsde al maanden van de geruchten en nu is-ie er: de nieuwe iPod. Of was dat niet het nieuws van het Apple event, woensdagavond in Londen, in Studio 4 van de BBC? Waar de afgelopen decennia honderden televisieshows en -series opgenomen, waar sinds The Sixties de creme de la creme van de populaire muziek op het podium van 'Top of the Pops' staat. Toepasselijke lokatie, want alles wat door opperhoofd Steve Jobs, via een satelliet verbinding, live vanuit Californië, gepresenteerd werd, had iets met muziek te maken. Of met video, met foto's, met communicatie, dus waar het ook over ging, uiteindelijk ging álles over multimediaal.

Link: Photoalbum Apple Event BBC London

Bob Cringely: Seeing is Believing, Thoughts on Apple's Video iPod . . .

Wat zou Apple geworden zijn zonder Jobs? Hij stond aan de wieg van Apple, werd weggewerkt, en bracht zelf de barensweeën van de wedergeboorte op gang, nadat het bedrijf op sterven na dood was. Zijn charisma is zó aanstekelijk, de gedrevenheid zó inspirerend, dat het niet uit maakt wát-ie maakt of verkoopt. De man is in staat om ijsbergen aan eskimo's te slijten, al was het maar omdat die dingen net zo wit en glanzend en - qua design - net zo simpel zijn als de producten van Apple.
Hoewel de nieuwe iPod, net als een speciale uitvoering van de voorgaande versie, zowaar ook in het zwart verkrijgbaar is. Maar was dat ding nou wel of niet het belangrijkste Apple-nieuws de afgelopen week?
Daar was natuurlijk ook de nieuwe iMac G5, die in een drama van drie bedrijven door de spreekstalmeester werd geintroduceerd. Dunner, groter, mooier, sneller, waren de sleutelwoorden. Met een in de rand van het scherm geintegreerde videocamera, handig met chatten, met een stoot software die van de iMac een regelrechte concurrent van Microsoft Media Center maakt. Met een afstandsbediening die Jobs met sardonisch genoegen in een sheet van zijn presentatie tussen de twee meest verkochte afstandsbedieningen van het Media Center van Windows plaatste.
Die van de iMac ziet er op afstand uit als een iPod Shuffle, niet groter dan een spierwitte mannenduim, voorzien van zes knopjes. De zappers van de concurrentie zijn groter dan de vuist van een bouwvakker, volgepropt met respectievelijk 43 en 45 knoppen en buttons. De zalen in San Jose en Londen lagen plat bij dat inkoppertje, gezelschappen die grotendeels uit leden van de Apple parochie bestond. Hetgeen het enthousiasme begrijpelijk maakt; 'die werkt voor mij' grapte Jobs over een bijzonder opgewekte deelnemer aan de demo van de videochat van de iMac. Al doet het een beetje sektarisch aan om volwassen computerkenners- en verkopers in Londen er in San Jose te horen juichen en applaudiseren voor de geniale goeroe.
Was dat het belangrijktste nieuws, dat de iMac g5 een media center is geworden? Of was het iTunes 6, dat ook maar meteen werd geintroduceerd?
Allemaal waar, allemaal niet waar: het echte nieuws uit het anderhalf uur durende presentatiespektakel van Jobs is de integratie van de computers met iTunes en de iPods, met als doel: het verkopen van content. Dat was wat ditmaal bijna achteloos werd aangekondigd met de klassieke uitsmijter; 'nog een ding'.
Muziek aanschaffen via iTunes kon al, videos kopen kan nu ook, trailers kunnen gratis bekeken worden en de eerste series zijn in Amerika al te koop voor een paar dollar. Zonder reclame, een dag na de uitzending. Het wachten is op de volgende keynote: wat zou Steve Jobs daar uit zijn fruitmand toveren?

Posted by Leon at 10:57 AM | Comments (5)

September 04, 2005

De vader van de Cyranos ....

Hijgend Hert, zaterdag 3 september; de vader van de Cyranos, de koning van de Bredase rock and roll; Cees Loomans is 60 geworden.
Mooi feest, met Romeo Spinelli, en natuurlijk met de Cyraneuzen zelf.
Alle foto's zijn gemaakt door Martijn Jas, en als ik nou ook de sleutel van de kast weer kan vinden, kan ik de originelen naar een cd voor de Cees branden.

Klik hier of op de foto voor het album. (en nee, niet-flatteuze platen worden niet verwijderd!)

Posted by Leon at 01:35 PM | Comments (0)

July 19, 2005

Goed bezig in een SUV

Hier blijft het tot nog toe beperkt tot wat uitlatingen van Nijmeegse gemeenteraadsleden, en een paar landelijke politicie van linkse signatuur, maar in Amerika is er meer kabaal - niet dat het iets helpt - tegen de SUV, hier ook wel bekend als PC Hooft Tractors. IN Washington is er een actie groep die de handvaten van de deuren van SUV's insmeert met hondenpoep, en in Santa Cruz werden er ruim 60 met anti-SUV graffity bespoten. In Los Angeles is een student tot acht jaar cel veroordeeld omdat-ie meer dan 120 SUV's zwaar beschadigd had.
Met de Terra Pass slaan de bezitter van de benzineslurpers terug. Je koopt voor 80 dollar een sticker - 'restore the balance' waarmee je aangeeft ondanks je dikke jeep wel degelijk mee te willen helpen aan het beschermen van het milieu. De opbrengst wordt geinvesteerd in groene projecten, maar ook in een soort aandelen. Die worden verhandeld op de nieuwe Chicago Climate Exchange. Met de Terra Pass participeren de stickeraars in een systeem waarmee emissies worden verhandeld. Naar het idee van scheikundige Ronald Coase, die er in 1991 een Nobelprijs voor won.
Terra Pass: iets voor Groen Links?

Link: Wired: SUV Redemption Sticker
Link: TerraPass.com
Link: Chicago Climate Exchange

Posted by Leon at 09:15 AM | Comments (0)

July 15, 2005

Apple-Intel? Dat zit zo.

Iedere keer dat ik denk dat ik de deal tussen Apple en Intel begin te begrijpen, wordt-ieweer moeilijker te doorgronden, door een nieuwe column van Bob Cringely, of door Jon 'Hannibal' Stokes, het is altijd weer wat.
Ik weet twee dingen zeker: ik heb twee maanden geleden op tijd mijn derde generatie iPod verkocht, en ik ben wijs geweest om te wachten - en nog langer te wachten - met het kopen van de Photo iPod.
De gedachte dat Steve Jobs op de laatste Keynote als laatste mededeling nog even een Photo iPod met FM en nog wat extra software zou aankondigen, bleek niet juist: inplaats daarvan ging het alleen maar over Apple en ... Intel.
Maar waar gaat het nu eigenlijk echt om?

Robert X. Cringely: More Shoes; there's more to the Apple/Intel Deal Than Even Bob Thoght At First

Jon 'Hannibal Stokes':
Inside the big switch: the iPod and the future of Apple Computer

Bob Cringely legt in zijn een half uur geleden verschenen column uit dat de Photo iPod de laatste twee weken in de Verenigde Staten naar een prijspeil van 150 dollar is weggezakt. Waarom? Omdat er een VideoPod aankomt, en intussen hebben ClickStar, MicroVison en GizMag alles te maken met wat er echt gaande is: de iTunes Movie Store. Hier wordt de relatie Intel en Apple begrijpelijk. De Apple VideoPod gaat werken met een stereo video headset die je op je kop zet. Orange SA, de mobiele afdeling van France Telecom, heeft de afgelopen week 230.000 van die headsets besteld, zodat hun klanten video vanaf hun mobiele telefoon kunnen bekijken.
Cringely en Hannibal lezen!

Posted by Leon at 08:28 PM | Comments (1)

CD's niet duurder?

Hans Breukhoven, directeur van de Free Record Shop, vindt de argumenten voor het gratis downloaden van muziek onzin. Zo zijn cd's helemaal niet duurder geworden. In een opiniërend artikel voor Webwereld betoogt Breukhoven waarom de gebruikelijke argumenten voor het gratis downloaden van films en muziek onzin zijn. Cd's zijn niet duurder geworden, stelt hij.

Klik hier voor het artikel op WebWereld.

De hele discussie heeft niet zoveel zin, want die wordt mettertijd vanzelf door de marktwerking opgelost.
Beveiligen en moeilijk maken heeft helemaal geen zin: wat ze ook doen; ze kunnen nooit voorkomen dat de muziek naar de speakers gaat.
Wordt de beveliging perfect, dan laat je hem daar weer terugstuiteren naar een opnameapparaat.

Het wachten is op meer en goed concurrentie voor de iTunes winkels. De prijzen zullen vanzelf gaan zakken naar het niveau dat Weblisten aanbood en uiteindelijk niet zover van de prijzen van allofmp3 tot stilstand komen. Als dat zo is ben ik vaste klant van een legale winkel.
Intussen heb ik het nog steeds druk genoeg met het legaal digitaliseren van waar ik in het verleden veel te veel voor betaald heb.

Bob X. Cringely bemoeit zich niet met inhoudelijke discussie over de recente uitspraak van het Amerikaanse hooggerechtshof over Grokster en StreamCast. Die uitspraak: The United States Supreme Court ruled against Grokster and StreamCast, saying the peer-to-peer file-sharing services could be held liable if their members used them to illegally share copyrighted material.

Goede zaak, volgens Cringely, vanwege de gevolgen: This decision means more commercial competition and more commercial competition always leads to lower prices.

Link: Cringely: Accessories Make the Nerd

Posted by Leon at 09:11 AM | Comments (3)

June 29, 2005

Wake up, RAAK lovers

Hey there, Iris and Michael, and I think some others in Mill Valley and San Francisco would kill for a set of RAAK lights. I remember that big second hand design warehouse we visited together in Union City had some similar stuff.
Here's your chance: check out eBay from friday on. Roosendaal, a city west of Breda, is renovating the Raadhuis, it's city hall, and will be auctioning a large number of RAAK light objects on eBay.

Do a search on RAAK on Google and you run into a lot of people looking for design lighting like this. If Roosendaal is really smart they're mailing these people right now. So, design loving Aussies and Californians, If you like I can bid for you, collect the items if I win the bidding, and then keep them in a safe place until you'r here again someday. Now all I need to know is your max :-)

Posted by Leon at 08:30 AM | Comments (0)

June 27, 2005

Grote Steden Wielertocht

Gisteren lekker meegefietst in de Grote Steden Wielertocht. Dankzij de perfecte organisatie door de gemeente Helmond (met dank aan de gemeenten St. Michiels Gestel en Asten) en het geweldige fietsweer werd het een fantastische fietsdag.
In een karavaan van ruim 170 mannen en vrouwen, het parkoers vrijgehouden door professionele verkeersbegeleiders, door de omgeving van Helmond. Eerst een Noordwestelijke ronde door o.a. de Meierij en vervolgens een Zuidoostelijke ronde door de Peel. De afgelegde afstand was 164,19 km. (ongeveer 27 km gemiddeld, 6 uur totaal).

Het peloton bestond uit medewerkers van gemeentelijke bedrijven en instellingen, planeconomen, griffiemedewerkers, onderzoekers, brandweerlieden, administrateurs, bouwinspecteurs, taxateurs, secretariaatsmedewerkers, projectleiders, directeuren, beheerders van sportvoorzieningen, controllers, minstens een gemeentesecretaris, een Tweede Kamer lid (voormalig gedeputeerde Boelhouwer), een staatssecretaris (voormalig gedeputeerde Van Geel), en enkele gastrijders, waaronder een Britse fietskoerier, een Bossche gymlerares en een Bredase journalist en weblogger :-)

Met dank aan Hans Thoolen (foto's)

Volgend jaar organiseert de provincie Noord Brabant de tocht der tochten (ooit gestart bij het 200-jarig bestaan van de provincie). Dan is Eindhoven aan zet, in 2008 mag Breda de tocht weer organiseren (start bij de Haven).

Posted by Leon at 02:03 PM | Comments (1)

June 07, 2005

Kannibaliseer-angst?

Update woensdag 08:05: Nu staat-ie er wel bij: klik hier overzicht streams BNR.

Update dinsdag 07:30: het uitzendarchief van BNR is nog niet bij, denk dat ze ermee wachten tot de nieuwe uitzending (kannibaliseer-angst? :-)
Anyway; met dank aan collega Weynand Wilschut, die hem geript heeft, staat-ie hier, in Microsoft Windows audio file format (22mb). Het eerste half uur gaat over sterke merken, met een verrassende uitkomst. Wat is volgens U het sterkste merk van Nederland? Waarschijnlijk bent U er als kind ook minstens een keer geweest en gaat U er als volwassene ook nog wel eens stiekem heen.
In het tweede half uur mochten Theo Huibers en ondergetekende aanschuiven, en gaat het over kranten, uitgevers en internet.

Voor wie deze entry weer twee of drie keer ontvangt; sorry, ik ben nog steeds aan het testen met het Notification System, dat we tenslotte ook voor een Bredase Blog willen gaan gebruiken. Daarover later meer. Het probleem is dat de build van de statische content vanuit de database soms blijft hangen door een traag netwerk. Dan kan je niets anders doen dan op een gegeven moment maar de browser afsluiten, maar kennelijk stuurt de applicatie eerste alle mailtjes uit voordat de voorpagina herbouwd wordt.
Daar is een hele vuile oplossing voor (op build douwen, en als-ie niet snel terugkomt alle records in Notifier purgen, want de mailtjes zijn weg, nog een keer bouwen, en als alles achter de rug is de mail gegevens weer importeren, maar dat gaat me te ver).
Dus gaat deze post eerste weer naar het MovableType forum, ik vermoed dat-ie veroorzaakt wordt door de Notifier plugin, en dat ik niet de eerste ben die er last van heeft. Komt goed, zoals alles.

Gisteren naar Amsterdam geweest, voor de presentatie van wat waarschijnlijk ons nieuwe content management system voor de krant gaat worden. Ziet er zeer veelbelovend uit, maar ik weet niet op het op dit moment nog een bedrijfsgeheim is. Later meer, zullen we maar zeggen.

Posted by Leon at 07:39 AM | Comments (0)

June 05, 2005

The walk doesn't match the talk

Gisteren ben ik bij BNR Nieuwsradio (91.6) te gast geweest in het programma mediazaken, in een discussie naar aanleiding van 'Over tien jaar is de krant verdwenen' , over de toekomst van de kranten.
De presentatie van het programma was in handen van Jeroen Smit (foto, courtesy BN). Mijn mede-gasten waren Michel Mol (internetcoördinator Publieke Omroep) en Theo Huibers van KPMG.
Hij onderzocht wat uitgevers doen aan Internet.
Zijn conclusie is dat ze grote woorden hebben, maar te weinig doen: 'The walk doesn't match the talk'.

De uitzendingen van BN Nieuwsradio zijn na te beluisteren via www.bn.nl

Klik hier voor een overzicht van de streams.

Op het moment van toevoegen van deze entry (zondagmorgen 10:50) is de uitzending van zaterdagmiddag nog niet gearchiveerd, maar dat zal te maken hebben met het gegeven dat-ie door BNR Nieuwsradio vandaag nog twee keer wordt herhaald. Alks u er belangstelling voor heeft: probeer vanavond of morgen nog eens.

Www.bn.nl is overigens de oude URL van de website van het Brabants Nieuwsblad, zoals in de lucht voor de fusie met Dagblad de Stem in 1998. De domeinnaam is later verkocht aan Business News Radio, maar wie www.stem.nl in tikt, wordt nog steeds geredirect naar www.bndestem.nl.

Overigens altijd leuk: even na kijken hoe sites er vroegr uitzagen op 'The Wayback Machine'.

Zie ook: Kan een aap ook een weblog maken?

Posted by Leon at 10:54 AM | Comments (3)

May 30, 2005

128 - 10 - 93 - 85 - 10 - 128 - 98 - 112 - 6 - 6 - 25 - 126 - 39 - 1 - 68 - 78

Because I wrote something about Digital Fortress in my previous column (in Dutch, over here) I took the book out of the shelf for the first time since I read it while traveling in 1999-2000, to notice for the first time the book doesn't end where it ended for me by then. I know it sounds pretty stupid, and I realise it is, but the paperback version does not end with the epilogue and the death of Tokugen Numataka on page 430.
I probably barely made it to that page by the time, in my tent in Queensland, only to fall asleep, not noticing the lonely line of numbers on page 431:
128-10-93-85-10-128-98-112-6-6-25-126-39-1-68-78
Well, as it is, feed them to Google, and see what's happening. Only two hits on Dutch pages, but lots of them in English. The answer, not surprising, lies in the Caesarian Box that Suzan Fletcher an David Becker are using to break the code.
Guess I've got to start reading the Da Vinci Code now :-)

Posted by Leon at 07:44 AM | Comments (17)

May 25, 2005

Kafka anno 2005

Mijn mobieltje trilt - woensdagmiddag 25 mei, net na 15:00 uur - en ik neem op.
'Dag, u spreek met mevrouw ..... namens de gemeente Breda. Klopt het dat U een parkeervergunning heeft?'
'Ja, dat klopt, mevrouw, ik heb er zelfs twee.'
'Mooi zo, we zijn de tevredenheid van klanten aan het peilen. Heeft U het afgelopen jaar het parkeerbedrijf gebeld?'
'Nee, dat heb ik niet, maar nu u het toch vraagt, ik ben niet zo tevreden over het parkeerbedrijf.'
'Ja, maar heeft U gebeld?'
'Nee, ik heb niet gebeld, maar ik heb een jaar geleden een bezwaarschrift gestuurd over een bekeuring die ik destijds naar mijn mening onterecht ontvangen heb. Ik zit nog steeds op antwoord te wachten.'
'Maar U heeft niet gebeld?'
'Nee, ik heb niet gebeld, zoals ik al zei, ik heb een bezwaarschrift gestuurd.'
'Jammer, dan kan ik niets voor u doen'.
'Dat vergroot mijn tevredenheid niet, het minste wat u zou kunnen doen, is een aantekening maken van dit gesprek en dat ergens bij u in de buurt deponeren'.
Op stijgende toon: 'Meneer, dat is niet mijn opdracht, ik moet alleen maar peilen of u tevreden bent als u gebeld heeft, en U heeft niet gebeld. Als u niet tevreden bent terwijl u niet gebeld heeft, moet u zelf maar even bellen, daar ben ik niet voor'.

Mevrouw heette niet eens Kafka.

Posted by Leon at 03:26 PM | Comments (1)

April 14, 2005

IPod in de aanbieding

Wie wil mijn Ipod kopen? Het is een perfecte 30GB van de tweede generatie, anderhalf jaar oud (juli 2003), en in die tijd alleen maar gebruikt als cd-speler thuis. Hij heeft altijd in zijn dock op de geluidsinstallatie gestaan, en er is nooit mee gesjouwd of gelopen, dus de hard-disk heeft maar amper iets geleden.
Hij is helemaal compleet, met de doos, het dock en de adaptor, de head-set, en hij mankeert niets. Op Marktplaats vragen ze voor vergelijkbare modellen iets van 250 euro, maar vragen is vragen, krijgen is de kunst, dus vooruit, mijn vaste prijs is 200 euro, compleet met alles erop en eraan. Click gauw hier als u hem hebben wil. Waarom ik hem de deur uitdoe? Omdat ik de nieuwe iPod foto wil kopen :-)

Posted by Leon at 08:38 AM | Comments (2)

January 10, 2005

Konfabulator: check it out

Great stuff at konfabulator.com

Posted by Leon at 12:14 PM | Comments (0)

January 03, 2005

Aktie : Buzz mee met Giro555

Even geen pagerank's, virale beertenders of online brandvertising. Iedereen weet wat er aan de hand is Azie. De gevolgen van de Tsunami zijn afschrikwekkend en het einde is nog lang niet in zicht. De gehele wereld maakt zich grote zorgen bij het zien van de beelden, en tracht op welke wijze dan ook iets te doen voor de slachtoffers en de bevolking van de getroffen gebieden.

Op internet duiken overal de aktiebanners van Giro555 op. Portals, nieuwssites en weblogs plaatsen volop de advertenties en besteden allemaal, ieder op z'n eigen wijze, aandacht aan deze ramp. Uitstekend natuurlijk, maar wij (Dutchcowboys) denken dat weblogs hieraan een extra bijdrage kunnen leveren.

Daarom willen wij met jullie een viral marketing campagne starten via weblogs en nieuwssites in de vorm van de 'de plaatser betaalt'. Deze keer geen 'copy-paste' met een linkje, niets vrijblijvend en vooral niet gratis.

T'is allemaal reuze simpel. Wij starten met het plaatsen van dit artikel, 'Buzz mee met Giro555' over deze aktie. Onderaan het bericht staat een link naar ons weblog, als bewijs dat wij meedoen. Meedoen betekent dat je tenminste € 25 overmaakt naar Giro555.nl. Meedoen betekent ook dat je dit artikel plaatst op je eigen weblog of publicatie.

Doe mee, “Tell a Friend, mail het, plaats het, bel je beste vriend, je colllega, je schoonmoeder, start een weblog en maak tenminste € 25 over en mail ons naar giro555@dutchcowboys.nl zodra je het artikel hebt geplaatst. Wij plaatsen dan de url van je weblog of website bij dit artikel.

Bedankt namens iedereen die op welke wijze dan ook betrokken is bij de acties voor Giro555 !

Henk de Hooge
Paul Aelen
Stephan Fellinger
Igor Beuker

Posted by Leon at 11:05 PM | Comments (0)

November 30, 2004

Batching up, batching down

I'm still working on my new version of ImageFolio. After having been running one instance on my own domain, and having installed eleven licensed copies on one of our newspaper servers, I was very familiair with the 2.1 version that I've been working with since january 2000, when I started working with ImageFolio. Too familiar, is seems; working with IPTC, the batch upload mod and the multi user mod requires a totally different approach, a different way of thinking in some areas.
The batch upload and resizer works flawless; so good that when I have to make a new photoalbum for the newspaper, I batch upload the original pictures to my 3.1 version and when it's done, I download (and delete) the server side resized mages and thubmnails, and upload them again to photoalbum server, where we're still running 2.1. Beats thumbnailing in Fireworks or Paint Shop Pro for sure, cause all you have to do is upload and that's it.
Still looking for a server side script - or a local running application - that can read and import the captions from the old flat file database and write them as PTC tags. Next place to go: the ImageFolio message board.

Not today I'm afraid; our network is a total disaster today. We haven't been able to do anything since noon, and one of the spare sites I can reach is this one. Don't ask me why; I haven't got a clue. This domain is hosted on a machine somewhere in Virginia, but while I can't get to Google (and my mail) or any other American website, and while my machine cannot reach Verio, I arrive here one way or another and the user interface works. Now how the ...? I supposed our DNS was down, and that my websites IP number was in my hosts file, but its not. I haven't got the faintest idea what's wrong, but while IT is working on it I count my blessings and call it a day now.

Posted by Leon at 01:16 AM | Comments (0)

November 23, 2004

ImageFolio up to date now

I've upgraded ImageFolio from my very old 2.0 release straight up to the 3.1 Pro. After hacking around for a few days, I'm finally getting the grips on the system. Everything works now, including the batch upload mod, batch thumbnail mod, postcard mod, post it mode. Still some minor things I either don't understand, or that don't work as they should, but man, what a beautiful system.

With this version we have the built-in ability to sharpen, crop, resize, and reformat jpg, tiff, psd and other image formats on the fly, to produce thumbnail and preview images, in batch or manual format, without any need for PhotoShop of PSP for the thumbnailing. If you still want to do that before uploading, either over the front end (the user interface) of the backdoor (through ftp), no problem.
And of course now he have IPTC: adding searchable keywords, captions, and thumbnail captions into the digital media, instead of next to it. If the photoalbums look a bit weird every once in while, thats because I'm busy hacking imageFolio. Eventually all pictures will have their own IPTC information; but first I'll have to I find another reliable batcher that converts my old index of keywords and captions into IPTC.
Also new: the thumbnail island (on left right here), parsed by ImageFolio, that has replaced my old thumbnail randomizer.
I'm calling it a day now; gotta do some more real renovations in my real renovators delight :-)

Posted by Leon at 12:31 AM | Comments (0)

October 22, 2004

In memoriam: Sang Chun Lee

Het lijkt allemaal al weer zo lang geleden, maar ik heb toch een jaar of vijftien lang veel over tennis en biljarten geschreven. Vierendertig Grand Slam toernooien, tussen 1982 en 1996, en van de biljarttoernooien ben ik de tel kwijtgeraakt. In augustus en september 1993 zat ik twee weken in New York, voor Flushing Meadows, en ging ik op bezoek bij de deze week overleden Sang Chun Lee. Onderstaand verhaal werd eind september 1993 in de krant (toen nog De Stem) gepubliceerd. Aan Sang Lee bewaar ik warme herinneringen. Hij dacht ik speciaal voor hem naar New York gekomen was, en natuurlijk liet ik hem in die waan. Hij maakte misschien daarom nog jaren later altijd een buiginkje als-ie me weer tegen kwam. Sang was een warme, beminnelijke man, met een mooie ingetogen dosis ironie. Zoals-ie er op bijgaande foto op staat, begin jaren negentig door collega Piet Hanssen gemaakt, zo was-ie helemaal. Dat eeuwige glimlachje!

Sang Chun Lee gaat weer forensen tussen New York en Europa

Het seizoen van de rode ogen

Door Leon Krijnen

September 1993 - New York - Het is even wennen. Rondom Sang Lee Billiards ziet het er allemaal net iets anders uit dan bij zaal Den Hoek in het buitengebied van de gemeente Zundert. Of onder de knotwilgen voor de deur bij Jan Arnouts in Etten-Leur. In sfeer lichtjaren verwijderd van de Middeleeuwse Markt in Mechelen, waar de Ceulemansen lang domicilie hielden in hun enigszins barokke biljartpaleis.

Wie kan zich de French Connection nog herinneren? Met die klassieke achtervolgingsscène? Inspecteur Popeye, gespeeld door Gene Hackman, achtervolgt in zijn auto een stuk gajes` dat intussen in de metro boven zijn hoofd paniek zaait. De rails van de trein liggen te daveren op zware stalen portalen, Roosevelt Avenue ligt eronder. De sfeer van de buurt doet aan die van Hill Street Blues denken.

Dit is New York. Roosevelt Avenue, waar twee maal per vijf minuten een trein overheen dondert, van Times Square, Manhattan` naar Queens. Lijn zeven. Een ritje van een half uur. Zodra Manhattan ondergronds verlaten is, werkt de zeven zich aan de andere kant van de East River als een mol omhoog en gaan de elf wagons hoog boven de onderliggende straten piepend en kreunend verder.
Bij de voorlaatste halte, Willets Point, stappen honkbal­ en tennisliefhebbers gezamenlijk uit. De laatste fans van de New York Mets gaan linksaf, naar Shea Stadium, terwijl de lolbroeken onder de tennissupporters hen sarcastisch succes toewensen. Het gaat niet best met de 'Miserable Mets'. De tweevoudige ex-wereldkampioen bengelt dit jaar roemloos onderaan. De tennisliefhebbers slaan rechtsaf, richting Flushing Meadows Corona Park. Daar wordt ieder jaar de eerste twee weken van september de US Open gehouden.
„U kent lijn zeven?`” had Sang Lee door de telefoon bijna opgelucht gezegd, „dan is het simpel. U stapt uit aan halte negentigste straat. Dat is in Flushing, eigenlijk Elmhurst, is allemaal Queens. Vier blokken teruglopen. Sang Lee Billiards is op hoek zesentachtigste straat en Roosevelt. Kan niet missen.”

Het kon inderdaad niet missen, maar Sang Lee had niet gewaarschuwd voor de cultuurschok waar hij zelf natuurlijk al jaren aan gewend is. Want stap uit aan de negentigste straat op Queens, ga twee trappen naar beneden, en de bevreemding slaat toe. Is dit New York? De stad heeft vele gezichten, dat was bekend, maar dit? Onder het roestige station aan de negentigste straat is het Havana, Puerto Rico, La Paz, Seoul en Hong Kong samen. Er wordt van alles gesproken, behalve Engels. Het is tien uur 's avonds, dik in de dertig graden en drukkend vochtig. Veel mannen dragen cowboyhoeden, klassieke Amerikaanse, dan wel Mexicaanse. Bijna alle mannen van niet-Oosterse oorsprong dragen het eerste kenmerk van de macho, de snor. Vrouwen en meisjes paraderen in groepen, druk kwetterend, de armen in elkaar gehaakt. Het zou de boulevard van Valencia kunnen zijn, of een massascène uit de West Side Story.

De sfeer is niet bedreigend, zoals hij zelfs overdag in 'uptown' Manhattan of in de Bronkx wel degelijk kan zijn. De rommel is er, de langzaam rijdende auto's van het formaat vliegdekschip zijn er, de tegen gevels hangende lanterfanters, maar verder valt de buurt best mee. De algemene atmosfeer is er een van vrolijke ontspanning. Er wordt door alles en iedereen in allerlei talen door elkaar heen gerateld, er wordt veel en hard gelachen. Er zijn allerlei eettenten: Colombiaans, Cubaans, Koreaans, Chinees, Italiaans. Er wordt van alles verkocht in allerlei al dan niet rommelwinkels, die open zijn wanneer de eigenaar daar zin in heeft. In veel gevallen betekent dat 24 uur per dag, het hele jaar door.
Net als Sang Lee Billiards` waar de ware 'afficionado' van de keu een balletje kan stoten wanneer hij dat wil. 24 Uur per dag, 365 dagen per jaar.
„En er wordt altijd wel op een paar tafels gespeeld,” aldus Sang Chun Lee. Die zich in zijn eigen biljartpaleis in vrijetijdskleding aanmerkelijk minder stijfjes gedraagt dan in het nette vest met vlinderdas dat hij tijdens zijn Europese biljartexpedities draagt.
„Sommigen komen graag om een uur of twee of drie in de nacht spelen,” aldus Sang Lee , „en anderen komen graag vroeg in de morgen, voordat ze gaan werken.
Het komt dus eigenlijk nooit voor dat alle tafels onbezet zijn.” 'Alle tafels' zijn er liefst 35: twaalf heuse matchtafels uit de Belgische stal Verhoeven, zeventien pooltafels en twee enorme snookertafels. De snookertafels liggen er tijdelijk verlaten bij, maar op de meeste pooltafels wordt wel gespeeld, net als op álle zeventien matchtafels.

Daarop wordt het spel gespeeld dat Sang Chun Lee roem en welvaart heeft gebracht: driebanden. Het algemene niveau dat door de gebruikers van de matchtafels gedemonstreerd wordt, zou zeker niet uit de toon vallen op een willekeurige vrijdagavond in Den Hoek, bij Arnouts of bij Ceulemans. En op enkele tafels worden patronen en gemiddeldes gedeponeerd, die doen veronderstellen dat in het voetspoor van Sang Lee wel eens meer biljarters vanuit de nieuwe wereld de rangorde in de oude wereld zouden kunnen gaan verstoren.
Sang Lee zit achter het zenuwcentrum van zijn biljartpaleis: de kassa. Er is ook een 'counter' waar bier, hot-dogs, cola in bekers van het formaat vuilnisemmer, hamburgers, en wat dies meer zij aangeschaft kunnen worden.
Achter de patroon hangt een bord met de huisregels: geen drugs, gokken verboden, geen blote voeten, draagbare radio's en vloeken zijn niet toegestaan.
De achterwand van de immense zaal, een meter of dertig verder, wordt voor het grootste gedeelte in beslag genomen door een blinkend altaar: de prijzenkast van Sang Lee .

Centraal hangt een foto van de meester. Daaromheen honderden blinkende parafernalia: keus, ballen, bekers, medailles, trofeeën en gedenkstenen.
Verzameld in alle uithoeken van de wereld: New York, Seoul, Philadelphia, Oosterhout, Berlijn, Palma de Mallorca, Antwerpen, Gent, Gothenburg, Zundert.
Om maar een paar dwarsstraten uit Sang Lees grillige reisschema op te noemen.
Sang Chun Lee lijkt een jaar of tien jonger dan de veertig die hij achter zich heeft. Geboren in Zuid­Korea kon hij aanvankelijk beter overweg met ballen, die iets groter en zwaarder zijn dan het aramith waarmee hij een man in bonus is geworden. Hij was geen bowlingkampioen van Zuid­Korea, maar het scheelde niet veel. „Dat is een mythe die steeds opduikt,” zegt Sang Lee , soms zoekend naar Engelse woorden, maar op die momenten rap geholpen door echtgenote Kyong Lee. „Ik heb wel op hoog niveau gebowld, ik heb er ook geld mee verdiend, maar ik ben nooit kampioen van Zuid­Korea geweest. Echt niet.”
Het biljarten ging hem nog beter af. Driebandend werd hij wel kampioen van Korea. Voordat hij Kyong leerde kennen, die zeventien jaar geleden met haar ouders naar de Verenigde Staten was geëmigreerd. Zes jaar geleden volgde Sang Lee haar, nadat ze getrouwd waren. Kyong had al een Amerikaans paspoort, zodat ook Sang Lee de langdurige emigratieprocedure in werking kon zetten en aanvankelijk een tijdelijke verblijfsvergunning kreeg.

„De eerste drie jaar verdiende ik mijn geld met driebanden,” aldus Sang Lee .
„Voornamelijk invitatietoernooien, waarin het steeds om verschillende prijzen gaat. Soms veel, soms weinig. Ik werd ook kampioen van Amerika. Dat leverde geen geld op, maar wel veel uitnodigingen om voor geld te spelen. Ik heb goed gespaard. Ons doel was altijd om een biljartcentrum te openen, maar we wisten niet waar. New York is een moeilijke stad, met heel veel verschillende gezichten. Met een biljartcentrum met driebandentafels moet je in een buurt zitten waar veel Spaanstaligen wonen. Die spelen driebanden. Maar het moet ook een gunstige buurt zijn, niet crimineel. We hebben lang gezocht en uiteindelijk hebben we deze ruimte kunnen vinden. Hier is ongeveer zeventig procent 'Latino's', vijf procent Koreaans, tien procent Amerikaans en de resterende vijftien procent is van alles en nog wat. Op zaterdag staan er vaak twintig verschillende nationaliteiten te biljarten. Het is een goede keuze gebleken. We zijn nu drie jaar open. De zaak loopt goed, dat is een ding. Net zo belangrijk is dat we hier in die drie jaar nog nooit een probleem gehad hebben, geen gevechten, geen berovingen.”
In het seizoen 1993 eindigde Sang Lee op de derde plaats in de toernooiencyclus om de wereldbeker driebanden, die volgende week (dinsdag met het kwalificatietoernooi en donderdag met het hoofdtoernooi) in Oosterhout weer van start gaat. In de finale van het afsluitende Masters-toernooi op Palma de Mallorca verloor hij in december van Torbjörn Blomdahl, de winnaar van de wereldbeker. De top­zeven van de eindstand van de wereldbeker 1993: Blomdahl, Ceulemans, Sang Lee , Bitalis, Dielis, Jaspers en Caudron. De portretten van de eerste zes sieren, in de juiste volgorde, de muur naast de kassa, de zevende blijkt juist op bezoek geweest te zijn bij Sang Lee .

Met succes, want Frederic Caudron kaapte een week of wat eerder de hoofdprijs weg in het hol van de leeuw. Voor de neus van Jaspers, voor de neus van Sang Lee , en voor de neus van de 29 andere deelnemers in het veld van vier poules van acht man. „Maar het was op handicap,” aldus Sang Lee . „In de finalerondes moesten Dick en ik vijftig caramboles maken en Frederic veertig.
Scheelt veel. Caudron winnaar met moyenne van 1.3, Jaspers tweede met moyenne van 1.7. Hoofdprijs was 3500 dollar.”
Jaspers en Caudron noemt hij de beste jonge driebanders. „Caudron komt. Kan nog even duren, maar hij komt. Blomdahl is nu de beste, maar ik denk dat Jaspers nu al even goed is. Ik denk dat het er dit jaar uit zal komen. Ik vind Jaspers zeker zo goed als Blomdahl, alleen nog niet zo constant. Maar het zou mij niet verwonderen als zijn jaar nu zou komen.”
En Sang Lee ? Breedlachend: „Sang Lee heeft het veel te druk. Sang Lee koopt Verhoeven­tafels in België en exporteert die naar Zuid­Korea. Sang Lee heeft hiernaast een Karaoke-centrum geopend en ook al een in Philadelphia. Sang Lee heeft niet genoeg tijd om wedstrijden te spelen.” En trainen dan? Weer lachend: „Sang Lee traint nooit. Sang Lee speelt alleen maar wedstrijden. Ik probeer er iedere dag minstens een hier te spelen, maakt niet uit tegen wie. Oefenen doe ik niet, heb ik nooit gedaan ook. Alleen maar wedstrijden spelen.”

Volgende week breekt het 'rode ogen seizoen' weer aan voor Sang Lee . Voor ieder toernooi om de wereldbeker pakt hij op John F. Kennedy de laatst mogelijke vlucht naar Europa. Om na afloop het eerste het beste vliegtuig terug naar de 'Big Apple' te nemen. Met rode ogen van de slaap zal hij weer zijn eerste wedstrijd te spelen. Met de inmiddels vertrouwde onorthodoxe keu­voering. De rug haast kaarsrecht, slechts een paar graden voorover gebogen, pleegt hij schijnbaar achteloos af te stoten. Zijn tegenstander in verwarring brengend met een miraculeuze oplossing, net als die gnuivend denkt dat hij in de verdediging een onontwarbaar patroon heeft achtergelaten. Met de linkerhand onzichtbare stofjes van het laken vegend.
„Daar moet ge voor uitkijken,” aldus Ludo Dielis nadat die vorig seizoen een keer in drie korte setjes zelf van tafel geveegd was door Sang Lee . „Als hij door uw verdediging prikt en hij gaat met zijn polleke over het laken vegen, dan is hij helemaal in zijn sas, vertel ik U. Dan weet ge dat ge gaat verliezen.”

De gedachten gaan later op de avond onwillekeurig terug naar die uitspraak van Dielis. Sang Lee is bezig aan een partij tegen een lokale matador. Niet duidelijk is of het om geld dan wel om spek en bonen gaat. Sang Lee lijkt in trance. Veegt met zijn 'polleke' onzichtbare pluisjes van het laken, produceert met een stoicijnse blik op zijn gezicht enkele lossebanders waarvan de gemiddelde kunststoter alleen maar kan dromen, en handhaaft een zeer hoog gemiddelde. Zo te zien zit het, vlak voor het naderende wereldbekerseizoen, meer dan goed met Sang Lee .
Hij heeft er ook veel zin in, minder dan een week voordat in De Bussel in Oosterhout het eerste toernooi van het circus Bayer van start gaat. „Mooie zaal, De Bussel,” laat hij weten. „Net als dat oude theater in Palma de Mallorca. Dat zijn de zalen waar ik het liefste speel. In Gent niet, in dat oude Casino. Dat is geen prettige zaal. Over casino's gesproken, Oosterhout is toch vlak bij Breda, nietwaar? Yes?”
Hij veert hoog op, met gespeelde kwaadheid, maar de ogen stiekem lachend.
Volgt een uitval die ega Kyong in een gierende lach doet schieten. Luidkeels: „That is a real bad place, Breda, een echte slechte plaats. Daar heb ik vorig jaar in het Casino heel veel geld verloren...”

Posted by Leon at 07:25 PM | Comments (1)

October 16, 2004

Trip down memory lane: Olivetti M10

Got a beautiful present today; one of the Olivetti M10's, I used to work on on the road, from 1982 through the end of 1985, when my first Tandy 200 arrived. I'ts possible this is the very machine I took with me when I went to Australia in november 1985. The Australian Open was still at Glenferrie Road, Kooyong, and we were working there in a tent. Leo, our technical editor, is cleaning up a lot of old rubbish and he gave this one to me.
Guess what: I put four A4 batteries in it, and it's still working! Now, where is the manual? I remember I used to write funny things in basic, between long and sometimes boring tennis-matches. Of course not when, in his second match, Michiel Schapers beat the youngest Wimbledon winner ever, Boris Becker, who had a bye in the first round. Very convenient for me, as I was the only Dutch journalist present Down Under. and I had to write a lot of extra articles for Dutch newspapers and magazines, an do the television interviews with Schapers in front of an Aussie crew.
I also used the Olivetti as an alarm clock for years. A few lines in basic, power down, and when the time was there it woke itself up and started playing the Star Spangled Banner.
Would it be possible to hook this thing to one of my contemporary machines? There are four connectors at the back: rs-232C, printer, tape and BCR. First thing to do: fire up the web, and look for a manual. I'll be back on this.

Posted by Leon at 01:17 AM | Comments (9)

October 07, 2004

Volume Logic

At least every day you read something, and while it fades out of memory, all you think is 'yeah, right'. Don't know why, but last week I bought a magazine called 'Playlist' at the local kiosk. It turned out to be a special issue of MacWorld, completely devoted to all that's iPod.
In it were a lot of articles and advertisements about, you guess it, iPods and iPod peripherals. I had some problems with my iPod recently in trying to synchronize a large (over 4000 songs) library. Before the process was finished it was stopped after 45 minutes because the battery was low. What I learnt from the magazine was that the new 4th generation iPod charges also via USB during synchronizing, while the previous (my 30 gig) only charges during syncing if you use the FireWire connection.

Due to a hardware problem on my machine I only used the USB connection for the iPod. First thing to do one of these days is fix the FireWire card (or buy a new iPod).
While I ponder my options, one add looked very interesting, tough, I must admit, at first I thought 'yeah. right'. The website is called www.octiv.com, the product Volume Logic.
The add says: 'If you want bigger, fuller sound, you don't have to buy new speakers. With the volume Logic plug-in for iTunes, your music and speakers sound better than ever. According to a review in MacWorld; 'The results are amazing. With Volume Logoc turned on, a cheap set of computer speakers sounds better, and a good set of speakers sounds superb'. What the plug-in does is digitally remaster anything played in iTunes for consistent volume and spectral balance.
Really? Thought skeptical, I've downloaded the trial version this morning, and I could'nt believe my ears. I've tried it on two machines. To begin with on 'The Jukebox', my music dedicated machine. Only a couple programs running on The Jukebox; firewall, virus scanner, browser, iTunes, MusicMatch Jukebox. Attached an external Creative Audigy 24 bit SoundBlaster, and a set of Klipsch Pro Media speakers. The other machine is my internet workhorse, with a simple internal sound card, and a simple set of eight year old pc speakers.
Until this morning the Jukebox was a very satisfying combination with ample volume and quality. Now that I've got Volume Logic running a whole new world of sound has opened. And while the set-up on the machine with the cheaper card and boxes is not to be compared with the Audigy/Klipsch combination, the sound quality on it is much better too.
The results are so astonishing that I've stopped using MusicMatch. I liked the interface and navigation of it just a bit better than iTunes, but Volume Logic will only work with iTunes. While writing this, listening to the music, I know I will always run Volume Logic from now on. I loved my Klipsch speakers before Volume Logic, but, no matter what your speaker system is, all music sounds a hundred times better with Volume Logic.
Please do yourself a favor, and download Volume Logic and install it for a free 14 day trial. In the meantime, I am going to buy it.

Posted by Leon at 05:53 PM | Comments (1)

July 31, 2004

Late afternoon sun in Breda

Click on the thumbnails ...

Posted by Leon at 08:41 PM | Comments (2)

July 25, 2004

On a beautiful day in Yerseke

Strolling around in the old fishing harbour in Yerseke at low tide.
Rust in sunlight always makes beautiful pictures.
Click on the thumbnails and check out the album ...

Posted by Leon at 07:59 PM | Comments (2)

July 18, 2004

Storm over Breda

It was as short as furious: the storm that arrived yesterday evening, at approximately 06:30 pm. Lots of trees went down, cars were crushed, roofs were pierced by branches and trees, glass was shattered, barriers and gates lifted. Click the picture, this one shot at our heavily damaged baseball and softballgrounds on sunday morning, for more pictures.
Also pictures taken on different places in the city where the mini-twisters struck and caused havoc.

Posted by Leon at 05:05 PM | Comments (4)

June 13, 2004

De bruiloft van Anouk en Sjakie

Dáár gaan ze: omdat één foto meer dan duizend woorden zegt, heb ik hier niets toe te voegen; zelden zo'n mooi feest meegemaakt :-)

Posted by Leon at 11:46 PM | Comments (1)

June 04, 2004

Lekker fietsen

Ik weet niet wat het met die voetballers is maar het is altijd weer hetzelfde liedje. Aan de vooravond van een EK of WK, net als ik in mijn bureau op zoek ben naar mijn oranje speldje, begint er weer eentje te melken dat-ie niet op links wil spelen, of op rechts, of liever achter de spits dan in de frontlinie, of half, of libero, of weet ik veel wat.
Namen mag u zelf invullen; het mankeert er alleen maar aan dat Van der Sar met een pruillip het trainingskamp verlaat omdat-ie van Advocaat nooit libero mag spelen, en dat Van Hooijdonk zijn kont tegen de krib gooit omdat-ie vanavond tegen Ierland niet mag keepen. Terwijl ik nog een paar dagen de tijd heb om mezelf te bezinnen, heb ik de bureaulade met een klap dicht geschoven, met een met de dag sterker wordend gevoel dat ik beter een lekker eindje weg kan gaan trappen op mijn racefiets, iedere keer dat dat zootje zeurpieten het veld op gaat. In de wetenschap dat het dan lekker rustig is op wegen en dreven, is de problematische vraag van wel of niet voor éé duel al opgelost door een makker wiens bruiloft we tijdens die wedstrijd vieren.

Die mot niks van Oranje hebben, waarmee tevens verklaard is waarom ik beter op kan schieten met Feyenoordsupporters dan met die uit Amsterdam: Rotterdammers hebben in de regel minder met Oranje op dan Amsterdammers. Op het gevaar af psychologie van de koude grond te bedrijven: dat komt volgens mij doordat er bij Feyenoord minder gezeurd en gezeverd wordt. Bij de club wordt hard werken traditioneel gewaardeerd, en het de vedette uithangen wil nogal eens tot mislukking leiden.

Denk ervan wat u wilt, maar nadat ik het eerste kwartier tegen België tegen beter weten in bekeken had, nam ik een wijs besluit en ben ik iets leukers gaan doen. Die tegen dat ploegje vissers van die eilandjes waarvan ik niet eens weet waar ze precies liggen heb ik helemaal overgeslagen, waarmee een zeldzaam persoonlijk record gevestigd werd: twee wijze besluiten binnen drie dagen!

U kunt mij er nu op wijzen dat ik geen recht van spreken heb, omdat ik die wedstrijden niet bekeken heb en daarom niet heb kunnen constateren dat het af en toe toch best eigenlijk wel leuk was. Of dat ik niet moet vergeten dat het hier om oefenvoetbal ging, waarbij de coach van alles moet proberen en dat het er straks pas echt om gaat. Als u die praatjes van Dick Advocaat gelooft, dan praat u hem maar na, maar aan mij is dat geleuter niet besteed: ik heb er weinig fiducie in, dat het voor ons een leuk EK wordt.

Ik kan natuurlijk ongelijk hebben, want in 2000 geloofde ik er vooraf ook helemaal niks van dat het iets zou worden, en toen hebben we toch nog flink genoten, tot er weer strafschoppen aan te pas kwamen.

Laten we derhalve hopen dat mijn argwaan en gebrek aan fiducie opnieuw afgestraft worden, maar in dat kwartiertje dat ik gezien heb, heb ik geen team gezien. Maar goed, dat was in '88 ook zo, en toch slaagden al die loslopende ego's er destijds in om twee keer drie kwartier een eenheid te zijn.

Wat me het meest zorgen baart is het tergend gebrek aan uitingen van plezier in het werk. Dat kan natuurlijk van alles betekenen. Dat ze er echt geen plezier in hebben bijvoorbeeld, of een kwestie van overconcentratie. Of dat er weer allerlei eenmansbedrijfjes dan wel kleine coöperaties rondlopen, die elkaar eigenlijk het licht in de ogen niet gunnen en intussen net doen alsof ze goed met elkaar overweg kunnen. Dat het met Kluivert en Van Nistelrooij samen nooit iets worden zal is nogal wiedes. Je hoeft echt geen psycholoog te zijn om aan de lichaamstaal van die twee te zien dat ze misschien nog net geen pleurishekel aan elkaar hebben, maar dat ze ook nooit met elkaar door een deur zullen kunnen.

Als er dan ook nog een shot van de bank in beeld komt, waar Advocaat alleen maar zorgelijk zit te kijken, Van Hanegem niet eens zijn best hoeft te doen om ongeïnteresseerd over te komen, en Wouters zich constant af lijkt te vragen waar hij in godsnaam aan begonnen is, weet ik het ineens heel zeker: laat maar liggen dat speldje. Ik ga lekker fietsen.

Posted by Leon at 05:32 PM | Comments (0)

May 19, 2004

Niet doen

Blij te horen dat de Tuf-Tuf Club met zijn activiteiten kapt. Nou de verjaardagsfeestjes nog. Ik zou graag zien dat daar niet meer gekankerd wordt op en gezeurd wordt over politiemensen, ambtenaren, parkeerwachters, snelheidsovertredingen en parkeerbonnen.
Wie niet snapt waar die mensen voor nodig zijn en waarom ze hun werk in het belang van ons allemaal zo goed en nauwkeurig mogelijk dienen te doen, moet maar eens in een paar andere landen gaan kijken, waar die dingen minder goed geregeld zijn.

Zo worden er op Haiti, in Nairobi of Grozny nooit parkeerbonnen uitgedeeld, maar wie door het lot tot in die treurige ellende leven veroordeeld is, zou de rest van zijn leven met liefde en plezier dagelijks een parkeerbon willen komen betalen als hij hier mocht blijven.
En wie niet begrijpt waarom hij een bon krijgt, terwijl hij toch maar een heel klein beetje te hard gereden heeft, moet maar eens in een van de grote revalidatiecentra gaan kijken, of een praatje gaan maken met ouders van in het verkeer omgekomen kinderen. Omdat die zelf, of iemand anders, toch maar een heel klein beetje te hard gereden hebben.

Posted by Leon at 04:22 PM | Comments (0)

May 18, 2004

Silence ...

No more words needed: The Vietnam Memorial at The Mall in Washington. More pictures from our trip to New York, New Jersey, Penssylvania, Delaware, Maryland and Virgina in this album.

Posted by Leon at 01:06 AM | Comments (0)

April 06, 2004

Don't say I didn't warn you!

Nokia heeft dinsdag een zware val gemaakt op de beursvloer in Helsinki na het afgeven van een winstwaarschuwing. Het topaandeel duikelde meer dan 10 procent en nam ook andere fabrikanten van telecomapparatuur in zijn val mee, zoals het Zweedse Ericsson. Nokia verwacht in het eerste kwartaal een winst van 17 eurocent per aandeel te hebben geboekt. Bij eerdere prognoses was nog uitgegaan van 17 tot 19 cent.

Het winstalarm is veroorzaakt door een tegenvallende omzetontwikkeling in Europa en Azi�. De omzet zal in vergelijking met de eerste drie maanden van vorig jaar 2 procent lager uitkomen op 6,6 miljard euro, terwijl was gerekend op een toename van 3 tot 7 procent.

Ik heb kennelijk iets goed gezien in Hannover, tien dagen geleden: Nokia zou zich zorgen moeten gaan maken

Posted by Leon at 11:50 PM | Comments (3)

March 23, 2004

Big birds

Veel verstand heb ik er niet van, maar ik ben wel altijd gefascineerd door grote vogels. Dus zie ik dagelijks langs de snelweg buizerds op paaltjes zitten. Verder hebben we nogal wat gereisd in Australia en de Verenigde Staten. Aan de westkust van de US en Canada hebben we de Sea Eagles gezien. In Australia kom je in de outback tientallen keren per dag de majestueuze Wedge Tail Eagles tegen. Kangaroos hebben de neiging om s'nachts asfalt op te zoeken, omdat dat warmte vast houdt, dus wordt er iedere nacht op zowat iedere 'sealed road' down under ongeveer een roo per kilometer doodgereden.

Die worden vervolgens overdag door de Wedge Tails opgepeuzeld waardoor ook de Wedge Tails wel een slachtoffer worden. Ik heb er ook wel eens per ongeluk bijna een dood gereden. Je remt er wel voor als je ze weer ziet, maar als ze volgevreten zijn vliegen ze soms trager weg dan je verwacht, en niet altijd van de weg af, zoals de slimme kraaiachtigen altijd lijken te doen.
De fascinerende jachttechniek van de Wedge Tail hebben we meermalen kunnen zien op de boerderij in Queensland, waar we ieder jaar te gast zijn en meewerken. De boer laat overdag zijn Guinea Fowls los (parelhoenders). Mooie en grappige beesten die met zijn allen rustig lopen te fourageren, waarop van het ene op het andere moment de hele meute door de tropenkolder bevangen lijkt te worden, op hol slaat en elkaar krijsend en gillend achtervolgt, met een onvoorstelbare snelheid rennend, waarna de rust wederkeert.
Hoog in de lucht zweven rond het middaguur drie Wedge Tails, ondanks hun spanweidte van twee meter niet meer dan stipjes. Ze weten wanneer de siesta op de boerderij begint, en de mensen niet meer opletten. De parelhoenders lijken dat ook te beseffen, want rond de middag (ook al omdat het veertig graden is) zitten ze met zijn allen in het zand onder de hele brede dennebomen waarvan de onderste begroeing door de boeren op anderhalve meter hoog gehouden wordt, zodat vee en pluimvee in de schaduw kunnen blijven.
Als alles stil is, begint de voorstelling. Een Wedge Tail zweeft geluidloos naar de boom en landt in het zicht van de Guinea Fowls. Die zijn niet helemaal gek, want ze weten dat ze veel harder kunnen rennen, maar dat ze ten dode opgeschreven zijn als ze het open veld kiezen. De Wedge Tail spreidt zijn vleugels helemaal uit en begint als een herder langzaam met grote stappen om en onder de boom te lopen. Als het hem op zijn eentje niet lukt, dan komt nummer twee hem helpen, en drijven ze de Fowls uiteindelijk uit elkaar, met hun vleugels als spandoeken. De eerste Fowl (zo groot als een flinke Barnevelder kunnen ze een tiental meters fladderend vliegen) die in paniek het luchtruim kiest, is de klos. Hij wordt door de nummer drie, die rustig zwevend is blijven wachten, met een daverende klap uit de lucht geplukt, waarbij de veren in het rond vliegen, alsof er een donzen kussen ontploft.
Tom Leahy is een natuurliefhebber en Wedge Tails zijn tegenwoordig in Australia godzijdank beschermde dieren, maar van zijn Guinea Fowls moeten ze afblijven. Dus heeft hij een oeroud geweer klaar staan, geladen met een loden kogel ter grootte van een deodorant, die klinkt als een saluutschot uit een middeleeuws kanon.
Altijd weer leuk op Corowa II, om midden in je siesta gewekt te worden door een krijsende Pam: �Tommy, get yer bloody gun, the eagles are hunting my chickens�. Waarop Tom, met een grijns van oor tot oor, de veranda oprent, zijn kanon schoudert, en ruim over de boom met Fowls en Eagles schiet: �Kabooooooom�.
Terwijl de echo terug komt daveren van de bosrand, twee kilometer verderop, zweven de adelaars op de thermiek in grote cirkels onaangedaan naar de zon, en buldert Tom: 'By Jove, I Love this Game!'.

Posted by Leon at 02:18 AM | Comments (1)

March 22, 2004

De natuur in de stad

Alarmerend telefoontje; een grote vogel zit in de tuin een duif dood te maken!
Hoe groot?
Groter dan Loetje, en die zit er samen met Tim en Mila naar te kijken, maar ze durven niets te doen! Loetje is de rode, uit de kluiten gewassen gecastreerde kater van de buren. Tim en Mila zijn soortgenoten uit de buurt die onze achtertuin frequenteren. Die tuin noemen we het Anne Frank plantsoen, sinds we verbijsterd zagen hoe Tim door een zwerfkater werd bestegen. Krijg nou wat!

Denkend aan Discovery Channel � ach, laat de natuur zijn gang gaan � vraag ik me af welke roofvogel midden in Breda zijn slag slaat. Groter dan Loetje, bruin met witte of grijze vlekken, dat zal een buizerd of torenvalk zijn, waarschijnlijk het laatste.
Met schijt aan de katten heeft-ie de Turkse tortel koud gemaakt, onthoofd, geplukt, uit elkaar gescheurd en opgeslokt. Mila, de brutaalste poes, heeft na zijn vertrek de restjes opgepeuzeld. Ons Anne Frank plantsoen ziet eruit alsof het gesneeuwd heeft: overal dons en veren.
Ik kon het niet laten: stiekem gekookte rijst en graan in de tuin gestrooid. Daar zijn houtduiven en Turkse tortels dol op, en ik wil het ook wel eens zien.

Posted by Leon at 02:05 AM | Comments (7)